Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Τὸ ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Τὸ ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ

ν πάρχγαπητοί μου, να νομα, τ ποο μες οΧριστιανο μπορομε ν προβάλλουμε στος πίστους λων τν αώνων ς τν πλέον καταμάχητη πόδειξι τς θείας προελεύσεως το Χριστιανισμο, τς καταπληκτικς πιρρος ποξασκε πάνω στν νθρώπινη ψυχή, ατ τ νομα δνμπορε ν ενε λλο παρ τ νομα Παλος.
Παλος! Τί ταν;  φανατικώτερος διώκτης τς θρησκείας το ησο Χριστο,  πιδιάλλακτος χθρς το Χριστιανισμο. Φαρισαος π τος πι μορφωμένους,κοίμητος κέρβερος τν ουδαϊκν παραδόσεων. ταν τοιμος ν πιτεθ ναντίον καθενς πο θ τολμοσε ν μφισβητήσ τ κρος κα τς λαχίστηςουδαϊκς παραδόσεως. Θεωρώντας τοςπαδος το Ναζωραίου ς τος πι σπονδους χθρος τοουδαϊσμο, το διου το Θεο, εχε συσσωρεύσει στν καρδιά του νεαρς ατς φαρισαος περίγραπτο μσος κατ τν Χριστιανν.
Δν κοιμόταν παρ μόνο ταν στ νεργητικ τς μέρας του εχε ν παρουσιάσ κα νέες συλλήψεις παδν το Χριστο, τος ποίους  διος νακάλυπτε σ κάθε γωνία τς πόλεως τν εροσολύμων, τος συνελάμβανε κα τος ρριχνε στς φυλακές. Δν βλεπε τος Χριστιανος ς νθρώπους· τοςβλεπε πως βλέπει  δήμιος τ θύματά του.
Ο Χριστιανο πρεπε πωσδήποτε ν ξαλειφθον πτ πρόσωπο τς γς. Κάθε Χριστιανς γι τν Παλο ταν προγεγραμμένος. διάλλακτος χθρς το Χριστιανισμο, δν δεχόταν κανένα συμβιβασμό. Τ μσος του αξανόταν
μέρα μ τν μέρα κα στν καρδιά του εχε πλέον κορυφωθσ βαθμ λύσσας. Ατς ταν  Παλος.
λλ ξαφνικ ατός,  π᾿ ριθμν να φανατικς χθρς τν Χριστιανν τν εροσολύμων κα τν περιχώρων, μεταβάλλεται στν π᾿ ριθμν να θερμ φίλο κα προστάτη τν Χριστιανν λης τς γς.
 μυστηριώδης ατ μεταβολή, πο λλη σπουδαιότερηπ᾿ ατν δν χει ν᾿ ναφέρ  δισχιλιετς παγκόσμιος στορία, προκαλε κατάπληξι στ νθρώπινο πνεμα. Πρτοι οσυμπατριτες του ουδαοι μένουν κστατικοί. Ατς λοιπν ενε  Παλος; διερωτνται. Δοκιμάζουν κατάπληξι· κατάπληξι πιμεγάλη π κείνη πο θ δοκίμαζαν ν βλεπαν τν λιο ν᾿ λλάζ τροχι κα ν κάν τ δύσι νατολ κα τν νατολδύσι.
 λλαγ ενε νεξήγητη. Πς ν ξηγηθ ψυχολογικά; Τί ενε κενο πο τόσο αγδαα κα καταλυτικ πέδρασε στν ψυχ το Παύλου, στε νας λόκληρος δεολογικς κόσμος νποστ ιζικ νατροπ κα νας νέος κόσμος ν προβάλ μέσα του κα ν τν κατακτ ξ λοκλήρου;
Τί μετέβαλε τν Παλο; Τ συμφέρον; λλ ο πρτοι μαθητατο Χριστο δν εχαν χρυσ κα ργυρο. Μήπως  δόξα;  λλτ νομα το Χριστιανο θεωρετο τότε ς τ πλέον περιφρονημένο κα τιμο νομα τς ποχς. ντιθέτως· δόξα κα συμφέροντα το κόσμου ατο εχε ξασφαλισμένα  Παλος,ἐὰν παρέμενε στν ουδαϊσμό. Τί λοιπν τν ελκυσε;
Μήπως τ θάρρος, μ τ ποο ντιμετώπιζαν τ πολυειδμαρτύρια ο παδο το Χριστο;

Μήπως τ μαρτύριο τοπρωτομάρτυρος Στεφάνου, στν κτέλεσι το ποίου παρευρέθηκε  διοςφυλάγοντας τ ροχα κείνων πο λιθοβολοσαν τν μάρτυρα; λλ πς τότε, καμετ τ μαρτύριο τοπρωτομάρτυρος κα τόσων λλων μαρτύρων, ντ ν μειώστν σφοδρότητα το διωγμο, ατς μ μεγαλύτερη μανίαπιδίδεται στν ξοντωτικ κστρατεία του κατ τν Χριστιανν;
χι, καμμία ξήγησι, π κενες πο προβάλλουν οπιστοντες γι ν ρμηνεύσουν τ ατια τς τεραστίας ψυχολογικς μεταβολς το Παύλου, δν μπορε ν εσταθήσ. Κα μένει μόνο μία ξήγησις πο μπορε ν λύσ τ ψυχολογικατ πρόβλημα, κείνη πο τόσο ζωηρ μς δίδει στ 9ο κεφάλαιο τ στορικ βιβλίο τν Πράξεων τν ποστόλων. μαρτυρία το βιβλίου ατο περιβάλλεται μ κρος πείρως μεγαλύτερο π τ κρος τς στορίας νς ροδότου κα νς Θουκυδίδη.
πιστοι! Πιστεύετε στν ρόδοτο κα στν Θουκυδίδη; παραδέχεστε τ γεγονότα πο κθέτουν ατοί; Γιατί λοιπν δείχνετε τόση δυσπιστία στ μαρτυρία το Θουκυδίδου τςκκλησίας μας, το εαγγελιστο Λουκ ποος μ τ ζωή τουπιβεβαίωσε τν στορικ λήθεια τν θαυμασίων γεγονότων τς ζως το δρυτο τς κκλησίας κα τν ποστόλων του; Λάμπει τόση ελικρίνεια στς σελίδες το στορικο βιβλίου τν Πράξεων,στε μόνο νθρωπος προκατειλημμένος κατ τοΧριστιανισμο μπορε ν διαβάσ τ βιβλίο ατ χωρς νασθανθ τ βαθει πίδρασι τς ληθείας.  λλαγ τοποστόλου Παύλου ενε να στορικ γεγονός.
 ξήγησι το μυστηρίου.  Λουκς μαρτυρετι  Παλος,φο φωδιάστηκε π τν ρχιερέα τν ουδαίων μ συστατικςπιστολς πρς τς συναγωγς τς Δαμασκοξεκίνησε π τεροσόλυμα μ τ συνοδεία πλοφόρων νδρν, γι ν φθάσ στΔαμασκ κα ν πιχειρήσ λοκληρωτικ κρίζωσι τς μικρςκε χριστιανικς κκλησίας. Βάδιζε  τρομερς διώκτης τν μακρ δ τς Δαμασκο. Κατέστρωνε σχέδια π σχεδίων.νυπομονοσε ν φθάσ τ συντομώτερο. Λυσσοσε π τμανία του, φλεγότανπ τ μσος. Ο χθρο το Θεο –τσι νόμιζε τος Χριστιανούς– πρέπει ν κλείψουν. «Ζλος οκατ᾿ πίγνωσιν» (Ρωμ. 10,2). 
–Θεέ τν πατέρων μου, βοήθα με στν γνα ατόν, τνποο νέλαβα πρς δόξαν το νόματός σου! θ προσευχόταν μυστικ  ψυχ το Παύλου, ταν τ βλέμματά του π πόστασι λίγων χιλιομέτρων ντίκρυζαν τν περίφημη Δαμασκό.
λλ᾿  τν πείρων σου θαυμάτων, ησο Χριστέ! Λίγο ξωπ τ Δαμασκ δωσες τν νικηφόρο μάχη σου. Διότι κεσυνέβη μία μάχη, μία περφυσικ πάλη, κατ τν ποία  ψυχτο Παύλου, πο μέχρι κείνη τστιγμ φαινόταν τίθαση,πέκυψε μπρςστ μεγαλεο το σταυρωμένου.ς φήσουμε τν διο τ πόστολο Παλο ν κθέσ τ σπουδαιότερο ατγεγονς τς ζως του, γεγονς πο γινε  φετηρία μις νέας ζως·
«γένετο δέ μοι πορευομέν κα γγίζοντι τ Δαμασκ περμεσημβρίαν ξαίφνης κ το ορανο περιαστράψαι φς κανν περ μέ  πεσόν τε ες τ δαφος κα κουσα φωνς λεγούσης μοι·Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκειςγ δ πεκρίθην· Τίς ε, Κύριε; επέ τε πρός με·γώ εμι ησος  Ναζωραος ν σ διώκεις. Ο δσν μο ντες τ μν φς θεάσαντο κα μφοβοι γένοντο, τν δ φωνν οκ κουσαν το λαλοντός μοι. Επον δέ· Τί ποιήσω, Κύριε;  δ Κύριος επε πρός με· Ἀναστὰς πορεύου εἰς Δαμασκόν, κἀκεῖ σοι λαληθήσεται περ πάντων ν τέτακταί σοι ποισαι»(Πράξ. 22,6-10).
στερα, γαπητοί μου, π τ περφυσικ ατ ραμα Παλος λλαξε ιζικά . Κάτω π κενο τ φς γίνεται νέαξιολόγησι τς ζως στν ψυχ το Παύλου.  Χριστς γίνεται πλέον τ κέντρο τς ζως του. πρ το Χριστο τώρα κινελόκληρη τν παρξί του. νας πόθος φλογίζει τν καρδιά του· Χριστς ν θριαμβεύσ σ᾿ λη τ γ, ν νθρονισθ στν καρδι κα το τελευταίου χθρο το σταυρωμένου, στω κα ν γι τ μετάνοια ατ χρειασθ ποιαδήποτε θυσία, κόμη κα ν᾿ νοίξ λόκληρος  δης ν καταπι τν Παλο!
 κκλησία, μέσα στος εκοσι αἰῶνες πο διέρρευσαν, μεταξ τν νθρώπων ποπίστεψαν στ Χριστ καγωνίσθηκαν πρ τοΧριστο, δν εδε οτε θ δλλη φυσιογνωμία μεγαλύτερηπ τ φυσιογνωμία τοποστόλου Παύλου.
Κάποιος εἶπε, ὅτι ἦταν  πρτος μετ τν να. Κα θ μένμέχρι συντελείας τν αώνων ς  μεγαλύτερη πόδειξι τς δυνάμεωςτο Χριστιανισμο. Διότι μόνο  Χριστιανισμς κατέχει τν θεία πιστήμη ν μεταβάλλ ιζικς τς καρδιές· ν μεταβάλλτος αμοβόρους λύκους σ μερα πρόβατα τς ποίμνης τοησο, κα ν ναδεικνύ τος υος το σκότους σ υος το φωτός, τ τέκνα το δου σ πολτες το ορανο.