Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Ἀπό τήν ἀπολογητική «ἀντι»-Ἡμερίδα τῆς Θεολ. Σχολῆς τοῦ Ε.Κ.Π.Α. Τά ἀποκαλυπτήρια μιᾶς ἐξυφανθείσης συγκαλύψεως ! ὑπό Δημητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου





Ἡ ἀλήθεια, λέγουν οἱ Πατέρες, δέν εἶναι δυνατόν νά κρυφθεῖ, «κν μυρίοις συσκιάζεται παραπετάσμασι»! Καί τοῦτο ἰσχύει ὄχι μόνο γιά τήν πραγματική ἀλήθεια, ἀλλά καί γιά τήν «ἀλήθεια», δηλαδή τήν κρυμμένη πραγματικότητα τῆς ἀπάτης, ὅσων δέν θέλουν νά ἔρχονται τά ἔργα τους στό φῶς γιά νά μή ἐλεγχθοῦν ἀπό αὐτό καί ἀποκαλυφθοῦν ἔτσι οἱ πονηροί σχεδιασμοί των. Τότε, βεβαίως, ἰσχύει μᾶλλον τό Εὐαγγελικόν «οδέν κρυπτόν ο φανερόν γενήσεται»! (Λουκ. η΄, 17).

Κατ’ αὐτάς, τά ἀνωτέρω ἐπιβεβαιώθηκαν δραματικῶς στή διοργάνωση ἀπό τήν Κοσμητεία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ἡμερίδος, ἀφιερωμένης στή Θεματική τῆς μέλλουσας νά συγκληθεῖ Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου 2016. Μέ τήν Πρόσκλησή της δέ ἐπισημαινόταν ὅτι «Πρόκειται γιά να διαίτερα σημαντικό γεγονός γιά τήν κκλησία καί τή Θεολογία, γι’ ατό καί παιτεται μία πίσημη, ξιόπιστη καί πεύθυνη νημέρωση».

Ἡ ἀνωτέρω ἐπισήμανση ἔδινε στούς, τουλάχιστον, ὑποψιασμένους προσκαλουμένους τήν πρώτη ἔνδειξη ὅτι αὐτή ἡ Ἡμερίδα ἐρχόταν νά «ἀντι-παραταχθεῖ» σέ ἄλλες προηγηθεῖσες ἀνεπίσημες, ἀναξιόπιστες καί ἀνεύθυνες ἐνημερώσεις. Ἡ ἔνδειξη αὐτή κατέληξε, τελικῶς, σέ ἀπόδειξη, γιά ὅσους εἶχαν τήν εὐκαιρία νά παρακολουθήσουν τήν ἐν λόγω Ἡμερίδα, ἰδιαιτέρως δέ γιά ὅσους εἶχαν συμμετάσχει (καί) στή σχετική Ἡμερίδα τήν ὁποία, ἐπιτυχῶς, διοργάνωσαν πρό ἡμερῶν τέσσερεις Μητροπόλεις στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, μέ τή συμμετοχή ἑκατοντάδων Κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν. Ἡ τελευταία, χάρη στούς ἀξιολόγους Εἰσηγητές της, κράτησε ἀμείωτο τό ἐνδιαφέρον τῶν συμμετασχόντων καθ’ ὅλη τή μεγάλη διάρκειά της (ὁλοήμερος).

Τήν Τρίτη, λοιπόν, 5 Ἀπριλίου 2016 καί ἀπό ὥρα 10 π.μ. μέχρι 3 μ.μ. ἔλαβε χώρα ἡ ἐν λόγῳ Ἡμερίδα στό μεγάλο Ἀμφιθέατρο «Χρυσόστομος Παπαδόπουλος» τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν  στά  Ἰλίσια (Πανεπιστημιούπολη). Ἡ πλήρωση τοῦ ἀμφιθεάτρου καί ἡ συνεπαγόμενη ὕπαρξη πολυπληθοῦς ἀκροατηρίου ἐξασφαλίσθηκε μέ τήν ἀπόφαση τῆς Σχολῆς νά μή πραγματοποιηθοῦν, κατά τή συγκεκριμένη ἡμέρα, μαθήματα, προκειμένου νά παρακολουθήσουν οἱ φοιτητές καί φοιτήτριες τήν Ἡμερίδα.

Κατά τό πρόγραμμα προβλεπόταν, νά γίνουν Χαιρετισμοί, πρό τῶν ὑπευθύνων τῆς Σχολῆς, ἐκ μέρους τῶν τεσσάρων Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, δηλαδή ἐν συνόλω πέντε. Ἔγιναν, ὅμως, μόνον τρεῖς. Καί τοῦτο διότι οτε κπρόσωπος το Πατριαρχείου ντιοχείας παρευρέθη, οὔτε χαιρετισμός ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν ἀπευθύνθηκε. Τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ἐκπροσώπησε ὁ γηραιός Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Χρυσόστομος. Τό παρόν ἔδωσε Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, ὁ ὁποῖος παρακολούθησε μέ ἐνδιαφέρον τήν Ἡμερίδα π’ ρχς μέχρι τέλους, τηρήσας, μως, πόλυτη σιωπή.

Στίς δύο Συνεδρίες τῆς Ἡμερίδος περιλαμβάνονταν συνολικῶς ἕξι Εἰσηγήσεις ἀπό ἰσάριθμους Καθηγητές καί Καθηγήτριες τῶν δύο Τμημάτων τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς. Προήδρευσαν ἀντιστοίχως οἱ Καθηγητές κ. Μπέγζος καί κ. Φίλιας. Γενικῶς τά ἀναγνωσθέντα Κείμενα τῶν Εἰσηγήσεων τῶν κ.κ. Καθηγητῶν,-τριῶν ἔδωσαν τήν ἐντύπωση μιᾶς διεκπεραιωτικῆς ἀνταποκρίσεως καί συμμετοχῆς στό σκοπό τῆς ἐν λόγῳ Ἡμερίδος, διαπίστωση πού ἐνέτεινε τήν αἴσθηση ὅτι ἡ διοργάνωσή της μᾶλλον ἔγινε γιά τήν «τιμή τν πλων». Ὑπῆρξε, ὅμως, μία ἐξαίρεση.

Ὡστόσο, ἐλέχθησαν ἔστω καί παρεμπιπτόντως πράγματα πού «φώτισαν», μᾶλλον χωρίς νά εἶναι αὐτή ἡ πρόθεση ἐκείνων πού τά ἀνέφεραν, τήν ἰδιόρρυθμη καί πάντως διαφορετική, κατά τά ἱστορικῶς γνωστά καί ἐκκλησιαστικῶς παραδεδομένα, πορεία προετοιμασίας καί συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, μέ ἐπίκεντρο κυρίως τήν θεματολογία της.

Πρίν, ὅμως, μιλήσουμε γι’ αὐτά καί κυρίως γιά τήν προαναφερθεῖσα ἐξαίρεση, εἶναι δίκαιο νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ πρώτη Εἰσήγηση τοῦ Καθηγητοῦ π. Γρηγορίου Παπαθωμᾶ (τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) περί τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς, συνιστᾶ ἀξιόλογη καί ἐπί τῆς οὐσίας κριτική στή Θεματική τῆς Μεγάλης Συνόδου, μέ αἰχμή τό ζήτημα τῆς Αὐτοκεφαλίας καί τίς παρενέργειές του σέ μία σειρά ἄλλων κανονικῶν Θεμάτων.

Σταχυολογώντας ἐκ τῶν ὅσων παρεμπιπτόντως, ὅπως προαναφέραμε, ἐλέχθησαν, ἐνδεικτικῶς παραθέτουμε τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: « σημασία τς συγκλήσεως τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου εναι μεγάλη χι μόνο γιά τήν ρθόδοξο κκλησία λλά καί τήν καθόλου κκλησία το Χριστο» (Χαιρετισμός Κοσμήτορος κ. Ἀπ. Νικολαΐδη), « σύγκληση τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου ρχεται μετά πό 12 αἰῶνες Συνοδικς σιωπς» (Χαιρετισμός Προέδρου Τμ. Θεολογίας κ. Ἰωαννίδη), « γία καί Μεγάλη Σύνοδος εναι πρώτη πού δέν σχολεται μέ δογματικά θέματα...δέν χουν κληθε νά συμμετέχουν λοι ο πίσκοποι...τό λαϊκό στοιχεο δέν χει νημερωθε παρκς» (Χαιρετισμός Προέδρου Τμ. Κοινωνικῆς Θεολογίας, κ. Σωτ. Δεσπότη), «Σαράντα χρόνια (προετοιμασίας) γιά νά συζητηθον δέκα θέματα, τά ξς πέντε, τό Ατοκέφαλο!...Τελικς δέ, θά σχοληθε μέ λα κτός πό τό πρωτεον (τό Ατοκέφαλο). ποκλείστηκε τό ατιο καί θά συζητηθον τά ατιατά» (Εἰσήγηση π. Γρηγ. Παπαθωμᾶ), «ρχικός σκοπός καί διατύπωση το θέματος περί Νηστείας ταν, βάσει τν παρχόντων ντοκουμέντων, ναπροσαρμογή τν περί Νηστείας σχυόντων σύμφωνα μέ τίς παιτήσεις τς συγχρόνου ποχς....Συγκεκριμένα εχε προταθε νά τηρονται μόνο πό τούς μοναχούς πακριβς ο νηστεες καί γιά τούς πολοίπους νά γίνουν λλαγές, πως: τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή πό τήν Β΄ βδομάδα μέχρι καί τν Βαϊων κατάλυση χθύων καί λαίου (πλήν Τετάρτης καί Παρασκευς), περιορισμός τς Νηστείας Χριστουγέννων σέ 20 μέρες μέ κατάλυση χθύων καί λαίου πλήν τν πέντε τελευταίων μερν, τς Νηστείας τν γίων ποστόλων σέ 8 μέρες καί τήν κατάλυση χθύων καί λαίου στή νηστεία το Δεκαπενταυγούστου» (Εἰσήγηση Καθ. κ. Μ. Κολοβοπούλου), «Δέν εναι ( γία καί Μεγάλη Σύνοδος) νέα Οκουμενική Σύνοδος. Θά γίνουν πολλές παρόμοιες στή συνέχεια...Οδέποτε κατάλαβα γιατί φαιρέθησαν τά τμήματα πού ναφέρονταν στό Πρόσωπο καί τά σχετικά μέ ατό...Παρακαλέσαμε τόν σεβαστό Καθηγητή μας Περγάμου ωάννη Ζηζιούλα νά γράψει κάποια τμήματα...( τελευταος) μς επε τά Δόγματα νά τά ρμηνεύουμε χι ς μουσειακό καί ρχειακό λικό, λλά νά κατανοονται μέσα στόν σύγχρονο κόσμο»(Εἰσήγηση ὁμοτ. Καθ. κ. Δεληκωσταντῆ, μέλους τῆς Γραμματείας τῆς Μεγάλης Συνόδου), «Πρέπει νά συζητηθε τό θέμα το δευτέρου Γάμου τν Κληρικν δηλαδή μετά τήν ερωσύνη, άν χηρεύσουν “χωρίσουν” καί νά πιτραπε, λλις εμαστε ποκριτές....Κάποιοι Κανόνες πρέπει νά μπον σέ χρησία. Τό να μυστήριο (τς ερωσύνης) δέν ποκλείει τό λλο (τό Γάμο)....Ο καλόγεροι νά φήσουν συχο τόν κόσμο....Εναι δυνατόν κάνοντας γιά παράδειγμα Κατασκηνώσεις γιά παιδιά τόν 15αύγουστο νά τούς ζητμε νά νηστεύσουν; χι, βέβαια! μέγας Πατριάρχης θηναγόρας προετοίμασε τό δαφος γιά τήν Σύνοδο ατή καί φερε τήν προσέγγιση τν κκλησιν»(Μητρ/της Περιστερίου Χρυσόστομος, ἀπό τοποθέτηση στό θέμα τοῦ Γάμου, μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Μεγάλη Σύνοδο).

Καί ἐρχόμαστε στήν «ἐξαίρεση» τῆς Ἡμερίδος! Σέ ἐκείνη δηλαδή τήν Εἰσήγηση, ἡ ὁποία ἐδωσε τήν ἐντύπωση ὅτι συνεπύκνωσε καί ἐξέφρασε τή συμβολή τῆς διοργανώσεως εὐρύτερα στήν ὑπόθεση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ἴσως καί τή στόχευση καί σκοπιμότητά της. Πρόκειται, βεβαίως, γιά τήν Εσήγηση το Καθηγητο το Τμήματος Θεολογίας, Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, μέ θέμα καί ἀντικείμενο τό ἐπίμαχο Κείμενο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου περί τῶν «Σχέσεων τν ρθοδόξων κκλησιν πρός τόν πόλοιπο χριστιανικό κόσμο. ρθοδοξία καί Οκουμενική Κίνηση», ὅπως εἶχε διατυπωθεῖ στό διανεμηθέν Πρόγραμμα τῆς ἐν λόγῳ Ἡμερίδος. (Σημείωση: Τό κυκλοφορηθέν σχετικό Κείμενο τό ποο χει συμφωνηθε νά συζητηθε μλλον τελικς γκριθε στήν Μεγάλη Σύνοδο χει διαφοροποιημένο τίτλο).

Τό ὕφος καί ἡ ὅλη στάση τοῦ κ. Χρυσοστόμου ὅσον ἀφορᾶ τίς τοποθετήσεις καί τήν ἐπιχειρηματολογία του ἦταν σαφέστατα δυναμικά, ἀπολογητικά μέ ἐπιθετικότητα ὅμως πρός τούς κατηγοροῦντας καί ἀντιτιθεμένους ἀλλά καί ἀναιρετικά, κατ’ αὐτόν, τῶν ὅσων ἔχουν γραφεῖ καί λεχθεῖ τελευταίως καί, βεβαίως, τῶν ὅσων ἀκούσθηκαν στήν Ἡμερίδα τῆς 23ης Μαρτίου στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας στό Φάληρο (Πειραιῶς).

Ὁ Μητρ/της Μεσσηνίας ἐπί τῆς οὐσίας ἐπέλεξε ἀντί ἄλλης (μορφῆς) παρεμβάσεως στό θέμα πού ἀνέλαβε νά διαπραγματευθεῖ, νά ἀποδομήσει, κατά τήν ἐκτίμησή του, μέ τήν Εἰσήγησή του τήν κριτική ὅσων ἀντιπαρατίθενται καί ἐπικρίνουν τό κανονικό, ἐκκλησιολογικό καί θεολογικό πλαίσιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ὅπως αὐτό ἐκφράζεται, κυρίως, στό ἐπίμαχο Κείμενο περί τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο, τούς Διαλόγους καί τήν λεγομένη Οἰκουμενική Κίνηση.

Ἦταν πραγματικά ἐντυπωσιακές οἰ τοποθετήσεις καί διατυπώσεις του σέ δύο καίρια ζητήματα, γιά τά ὁποῖα ἔχει καί προσωπικῶς, κατά τό παρελθόν, ἐπικριθεῖ: α) Τή θεωρία περί «διηρημένης» κκλησίας, καί, β) Τήν «Βαπτισματική Θεολογία». Εναι χαρακτηριστικό τι, τήν μέν πρώτη δέν δίστασε νά τήν ποκαλέσει θεολογικό «νεολογισμό» καί ντιεκκλησιολογική, μέ τήν ννοια τς ντορθοδόξου, τοποθέτηση, τήν δεύτερη δέ, (ς) πορριπτέα καί ς ρο, κόμη, παράδεκτη! Κατέληξε μάλιστα στήν ὁμιλία του διακηρύσσοντας μέ στόμφο, μᾶλλον ἀσυνήθιστο γιά τό θεολογικό του προφίλ, ὅτι « ρθόδοξος κκλησία εναι Μία, γία, Καθολική καί ποστολική κκλησία καί κιβωτός τς σωτηρίας μας».

Ἐξίσου ἐντυπωσιακή ὑπῆρξε καί ἡ μετ’ ἐπιτάσεως ἀναφορά του (κατ’ ἐπανάληψη) στό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων, διευκρινίζοντας ὅτι αὐτό ἀπαραιτήτως πρέπει νά συνδυάζεται μέ Λίβελλο κατά τῶν κακοδοξιῶν, χρίση μέ Ἅγιο Μῦρο καί ἀποδοχή ὐπό τοῦ κανονικοῦ Ἐπισκόπου καί, ἀσφαλῶς, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι ἔχει τελεσθεῖ τριαδολογικοῦ τύπου βάπτισμα (τριῶν καταδύσεων καί άναδύσεων εἰς τό ὄνομα τῶν τριῶν Θείων Προσώπων). (Σημείωση: γνοε ραγε τι τέτοιο σήμερα, δυστυχς,  δέν φίσταται καί τι κόμη καί στίς ρθόδοξες κκλησίες, πως καί ν λλάδι, σπανίζει ρθός τύπος τς κανονικς τελέσεώς του;]

Ἀπέρριψε, ἐπίσης, μετά βδελυγμίας τήν κατηγορία ἐκ μέρους τῶν ἐπικριτῶν (κατά) τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, περί θεολογικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς διγλωσσίας, ὅσον ἀφορᾶ στίς θέσεις του περί τῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί περί ὑπάρξεως ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, τονίζοντας ὅτι δέν πρέπει νά συγχέεται ἡ ὀντολογική μέ τήν ἱστορική θεώρηση τῶν πραγμάτων.

Δέν δίστασε νά χαρακτηρίσει τήν σκουμένη κριτική στά Κείμενα τς μεγάλης Συνόδου ς κριτη καί πιπόλαια, λλά καί ς χουσα Ρωμαιοκαθολική πίδραση (!) στά κριτήρια καί τή συλλογιστική της. Μέ ὀξύτητα μίλησε ἀκόμη καί γιά μονομέρεια τῶν ἐπικριτῶν καί διολίσθησή τους σέ ἀτομικό εὐσεβισμό! Ἡ ἀντιπαράθεσή του μάλιστα πέραν τῆς ἀναφορᾶς σέ συγκεκριμένα ἐπιχειρήματα καί στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐπικαλοῦνται οἱ κατ’ αὐτόν ἀντιλέγοντες, ἔφθασε καί στήν ὀνομαστική ἀναφορά στόν Καθηγητή τῆς Δογματικῆς, τοῦ Α.Π.Θ., κ. Δημ. Τσελεγγίδη!( Μέ ἀναφορά σέ παλαιοτέρα δήλωσή του ὅτι δέν εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπορριπτέα ἡ Ρωμαιοκαθολική διδασκαλία!)

Παρ’ ὅλα αὐτά, ὅμως, ἡ ὅλη στάση καί οἱ τοποθετήσεις τοῦ κ. Χρυσοστόμου, διακρινόμενες ἐμμέσως πλήν σαφῶς μεταξύ τῶν ἀνωτέρω διακηρύξεων καί, κυρίως, πίσω καί κάτω ἀπό τίς λέξεις στήν Εἰσήγησή του, ὄχι μόνο δέν διασκέδασαν τίς ἐπιφυλάξεις γιά τό ὑπό πολλῶν ἐπισημανθέν ἔλειμμα ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας στό γράμμα καί τό πνεῦμα τῶν κειμένων τῆς Μεγάλης Συνόδου καί τήν οἰκουμενιστική ἐκκλησιολογία της, ἀλλά τά ἐπιβεβαίωσαν πλήρως καί ἐπιπλέον ἀνέδειξαν τήν προκλητικς ποκριτική καί ποτιμητική γιά τήν νοημοσύνη τν γις σκεπτομένων πιστν δόλια προσπάθεια παραπλανήσεώς των κ μέρους πολλν κ τν μπνευστν, θιασωτν καί στυλοβατν της. Καί ἀναμφιβόλως ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι ὁ Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καί ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος.

Τό ὕφος καί τό ἦθος τοῦ ἀνδρός ἀλλά καί τό φρόνημά του ἐξεφράσθησαν πλήρως καί ἀποκαλυπτικῶς σέ ὅσα ἀνέφερε στήν Εἰσήγησή του γιά τό πλέον ἐπίμαχο Κείμενο τῆς Μεγάλης Συνόδου. Ἀποφασισμένος νά τό ὑπερασπισθεῖ, παντί τρόπω καί δυνάμει, δέν δίστασε νά καταφύγει σέ παραπλανητικές καθησυχαστικές ἑρμηνεῖες τῶν ἐπιμάχων διατυπώσεών του, σέ ἀπαξιωτικές κρίσεις γιά τούς ἐπικριτές του, σέ ἀντιφατικές καί αὐταπόδεικτα ἕωλες προσπάθειες τεκμηριώσεως τῶν θέσεών του, ἐπικαλούμενος μέ θράσος καί, δυστυχῶς, διαστρεβλωτικῶς τήν Πατερική καί Κανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, καί φθάνοντας, μέ γενικόλογους ἀφορισμούς, νά ἀπορρίπτει αὐθαιρέτως καί νά ἀμφισβητεῖ τά ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως αὐτονόητα.

Συγκεκριμένα, ἀνέφερε ὅτι πάρχει μόφωνος ποδοχή το Κειμένου πό λες τίς ρθόδοξες κκλησίες, τονίζοντας τι καμμία κκλησία πισήμως καί Συνοδικς δέν τό χει πορρίψει μέχρι σήμερα! Ἀπαντώντας δέ στίς ἐνστάσεις καί διαμαρτυρίες ὅσων κάνουν λόγο περί μή ἐνημερώσεώς των (φωτογραφίζοντας τόν Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο, κ. ἄ.) σχετικῶς μέ τή δυνατότητα ὑποβολῆς παρατηρήσεων καί διορθώσεων, ἀλλά καί γνώσεως τῶν ἀναδιαμορφώσεων τῶν ἀρχικῶν Κειμένων, διευκρίνισε ὅτι λα στάλησαν στήν ερά Σύνοδο τς κκλησίας τς λλάδος, γιναν διορθώσεις καί παρατηρήσεις, ο ποες πεστάλησαν ρμοδίως καί μάλιστα γιναν λες δεκτές!

«Σύγχυση δημιουργον χι τά Κείμενα τς Μεγάλης Συνόδου», εἶπε χαρακτηριστικά, «λλά ο πιπολαίως καί κρίτως προσεγγίζοντες ατά». Πολλάκις ἐπανῆλθε στήν προφανῆ, κατ’ αὐτόν, ἑρμηνεία τῶν ἀναφορῶν τοῦ Κειμένου σέ «Ἐκκλησίες» πέραν τῆς Ὀρθοδόξου, βάσει τῆς αὐτονοήτου διακρίσεως μεταξύ ὀντολογικῆς καί ἱστορικῆς πραγματικότητος! Στήν προσπάθειά του δέ, νά πείσει τό ἀκροατήριο ἤ μᾶλλον νά πεισθεῖ τό ἀκροατήριο ὅτι δῆθεν δέν ἀναγνωρίζονται οἱ αἱρετικοί ὡς Ἐκκλησία, ἔκανε λόγο ἀκόμη καί γιά χαρακτηρισμό τοῦ ὅρου Ἐκκλησίες ὡς “τεχνικοῦ” καί ὄχι δογματικοῦ. Ταυτοχρόνως ἐπικαλέσθηκε Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως τόν Ἅγιο Ταράσιο καί τόν Μέγα Βασίλειο) τούς ὁποίους ἐμφάνισε νά συμφωνοῦν, ἀφοῦ ἐκφράζονται παρομοίως ρ...διηρημένην τήν κκλησία» καί «τάς διατμηθείσας π’ λλήλων κκλησίας», ἀντιστοίχως).


Ὡστόσο, μία ἄλλη σχετική ἀναφορά του, ἐπεξηγηματική τῆς τελικῆς υἱοθετήσεως τῆς διατυπώσεως «κκλησίες» ὅσον ἀφορᾶ στίς αἱρετικές Κοινότητες, ἦλθε ἀφ’ ἑνός μέν νά ρίξει φῶς στά φρονήματα ἄλλων συμμετεχόντων στή Μεγάλη Σύνοδο, ἀφ’ ἑτέρου, δέ, νά καταδείξει τόν διακρίνοντα ὅλους δογματικό μινιμαλισμό. Εἰδικότερα, ἀνέφερε ὅτι κάποια προσπάθεια ἀπαλείψεως τοῦ ὅρου «Ἐκκλησίες» συνάντησε τήν ἀντίδραση Σλαβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία (ἄκουσον, ἄκουσον) ἐπικαλέσθηκε τή θέση-ἄποψη περί σαφοῦς ὐπάρξεως ὄχι μόνον στοιχείων ἐκκλησιαστικότητος στόν Ρωμαιοκαθολικισμό, ἀλλά ἀκόμη καί μυστηρίων καί δή βαπτίσματος, ἱερωσύνης καί εὐχαριστίας! Καί, βεβαίως, ὁ ἴδιος ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά διευκρινίσει τήν ἐπ’ αὐτῶν δική του τοποθέτηση.

Ἡ σύγχυση, ὅμως, τῶν ἀκροατῶν διευρύνθηκε πλέον, ὄχι μόνο γιά τήν ὀρθοδοξία τῶν φρονημάτων τῶν συντακτῶν τῶν κειμένων τῆς Συνόδου ἀλλά καί προσωπικῶς τοῦ ἐν λόγῳ Εἰσηγητοῦ, ὅταν προσπάθησε νά τεκμηριώσει τό «ὑποστατό» τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν ὑπό προϋποθέσεις ( μή διακρίνοντας μεταξύ παραμονῆς στήν αἵρεση καί μετανοίας αὐτῶν καί διαδικασίας ἐπιστροφῆς των στήν Ἐκκλησία) καί νά κάνει ἀσαφῶς λόγο περί κανονικν, χαρισματικν καί μυστηριακν ρίων τς κκλησίας!

Ἦταν μᾶλλον πογοητευτικό τό φαινόμενο Καθηγητής τς Θεολογικς Σχολς καί συγχρόνως πίσκοπος τς λλαδικς κκλησίας νά πιχειρε νά ποκρύπτει καί παραλλάζει-συγκαλύπτει τό πραγματικό φρόνημά του, ταυτιζόμενο πλήρως μέ τό γράμμα καί τό πνεμα το Κειμένου τς Μεγάλης Συνόδου, δηλαδή τόν Οκουμενισμό, προκειμένου νά ποκρουσθον ποτιμηθον ς στήρικτες καί περβολικές ο ατιάσεις τν πικριτν της.

Τά πράγματα, ὅμως, γίνονταν τραγικά καί προκλητικά ὅταν μέ θράσος γινόταν ἐπίκληση τῆς ἱεροκανονικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκτοξεύονταν κατά τῶν ἀμφισβητούντων τήν ὀρθοδοξία τοῦ Κειμένου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου περί τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθ. Ἐκκλησίας μετά τοῦ λοιποῦ χριστιανικοῦ κόσμου, (ἀκόμη καί) κατηγορίες περί δθεν Ρωμαιοκαθολικς ντιλήψεως καί εσεβισμο!

κ. Χρυσόστομος Σαββτος, μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῶν Ἱεραρχῶν πού θά συμμετάσχουν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δέν δίστασε νά ντικρούσει-πορρίψει τήν πρόταση το Μητρ/του Ναυπάκτου κ. εροθέου νά θεωρηθε ς ρθή κφραση τς ρθοδόξου κανονικς Παραδόσεως περί το τρόπου πιστροφς τν αρετικν παπικν στήν κκλησία τό ξ ρχς Βάπτισμα ατν, κατά τή σχετική Ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1756, ἐπί Πατριάρχου Κυρίλλου τοῦ Ε΄, κρίνοντάς την ὡς (ἀπόφαση) τοπικῆς συνόδου, παροδικῆς σημασίας, ληφθείσης λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν, χωρίς θεολογικό ντίκρυσμα καί νέρειστη στήν κανονική παράδοση τς ρθοδοξίας!

Προχώρησε μάλιστα σέ ἐπικριτικά σχόλια κατά τοῦ συνεπισκόπου του (τόν ὁποῖο καίτοι “ἐφωτογράφισε”, ὅμως, δέν κατονόμασε, δι’ εὐνοήτους λόγους) κάνοντας λόγο γιά θέσεις Ρωμαιοκαθολικῆς ἀντιλήψεως περί Συνοδικότητος, ὅταν μία Τοπική Σύνοδο ἀναγορεύεται σέ Οἰκουμενικοῦ κύρους! [Σημ.: δ κτιμομε τι τό σχόλιο φοροσε καί τίς περί τς 8ης καί 9ης ς Οκουμενικο κύρους Συνόδων θέσεις καί ναφορές τν “ντιφρονούντων” πρός ατόν γκρίτων Θεολόγων.]

Ἡ ὑπεράσπιση μέ μεγάλο ζῆλο, χωρίς, ὅμως, ἱκανά θεολογικά ἐπιχειρήματα πλαισιώθηκε ἀπό ἀφοριστικές μεγαλοστομίες καί φιλοσοφικές-συναισθηματικές προσεγγίσεις περί αἱρέσεων, αἱρετικῶν καί Διαλόγων, ὅπως: «νευ Συνοδικς ποφάσεως δέν πάρχει διάκριση μεταξύ ρθοδοξίας καί αρέσεως», «ποτελε μονομέρεια καί τομικό εσεβισμό πόρριψη λλων ς αρετικν», ἐνῶ «μέ τόν Διάλογο βρίσκεται τελικά λίγη διαφορά πού ρχικά φαίνεται πολύ»!

Ἐν τελευταία ἀναλύσει, ὁ κ. Χρυσόστομος ἔδειξε βαθύτατα ἱκανοποιημένος, διότι, τελικῶς, θά ἀναγνωρισθοῦν ὅλα τά, κατ’ αὐτόν, θετικά, τά ὁποῖα ἔχουν συντελεσθεῖ, ὅπως ἀνέφερε, στό πλαίσιο τῆς παρουσίας τῶν ὀρθοδόξων μέσα στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν καί, κυρίως, διότι (στή Μεγάλη Σύνοδο) θά πάρξει πανορθόδοξος γκριση στούς διεξαγόμενους Θεολογικούς Διαλόγους, παρά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἀγνοουμένη παταγώδη ἀποτυχία των καί παρά τίς ὅποιες ἀντιδράσεις καί ἀντιρρήσεις γιά τόν ἀντορθόδοξο χαρακτήρα καί βλάσφημο ρόλο ὑπέρ-Ἐκκλησίας τοῦ Π.Σ.Ε.!

Εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικό ὅτι ὁ ἐκ τῶν ὀλίγων ἔνθερμος θιασώτης τῆς ἰδέας τῆς Ἀγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί στενός συνεργάτης τῶν ἐμπνευστῶν καί διοργανωτῶν της κ. Χρυσόστομος «κατηγόρησε» τούς ἀντιφρονοῦντες ὀρθοδόξους ἀντι-οἰκουμενιστές γιά «λήψη το ζητουμένου» στήν προσπάθειά των, ὅταν ὁ ἴδιος ἐν πλήρει συμπλεύσει μετά τοῦ πρωτεργάτου καί πρωταγωνιστοῦ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἔχουν ἰδεολογικοποιήσει τούς Διαλόγους καί μάλιστα, κατά ἐπίσημο δήλωση τοῦ τελευταίου, ἔχουν προγραμματίσει ἔτσι τή λειτουργία των εἰς τρόπον ὥστε νά μή σταματοῦν ποτέ, οὔτε στή διαπίστωση ἀδιεξόδου καί διαφωνίας, ἀλλά νά συνεχίζονται μέχρι νά ἐπιτευχθεῖ ὁ ἀντικειμενικός σκοπός των πού εἶναι ἡ πλήρης ἑνότητα!

Ὁ τελευταῖος Εἰσηγητής τῆς Ἡμερίδος ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Σχολῆς κ. Δεληκωσταντής κινούμενος καί ὁμιλῶν περί τῆς Ἀγίας καί Μεγάλης Συνόδου σά νά πρόκειται γιά μία διεθνή διάσκεψη κοινωνιολογικοῦ περιεχομένου καί ἐνδιαφέροντος, ἐξέφρασε, ἐν ἀφελότητι, τή χαρά καί ἱκανοποίησή του διότι, ὡς διεπίστωσε, δέν δημιουργήθηκε θερμό κλίμα καί δέν ἐπεκράτησε ἔνταση καί ἀντιπαράθεση στήν Ἡμερίδα, ὅπως φοβόταν! Αὐτό, ἄλλωστε, εἶχε σχεδόν ἐξασφαλισθεῖ μέ ἕνα «ἀκίνδυνο» ἀκροατήριο ἐν πολλοῖς ἀνυποψίαστων φοιτητριῶν καί φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἀπεῖχαν καί ἀπό τήν προβλεπόμενη σχετική συζήτηση. [Σημείωση: συγκεκριμένος Εσηγητής τοποθετούμενος γενικς καί πό Θεολογικς πόψεως, τολμ επεν, πιδερμικς, ναφέρθηκε τόσο στόν π. Θεόδωρο Ζήση, σο καί στόν κ. Χρστο Γιανναρ (χαρακτηρίσαντα, σέ προσφάτως δημοσιευθέν ρθρο του, τή Σύνοδο ς «μέτρο παρακμς»!), ο ποοι σκησαν καί σκον ντονη καί μπεριστατωμένη κριτική (κυρίως πρτος) στήν πικειμένη Μεγάλη Σύνοδο, ντιπαρερχόμενος φελς καί ποσιωπν τήν οσία καί τή σημασία τς στάσεώς των. Ες πίρρωση τν νωτέρω κιμήσεών μας ναφέρουμε νδεικτικς τι ν λόγ μότιμος Καθηγητής καί μέλος, πως προελέχθη, τς Γραμματείας τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου, νεφέρθη καί στόν μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο π. ουστνο Πόποβιτς (+), το ποίου τήν ρνητική στάση ναντι το νδεχομένου συγκλήσεως τς Μεγάλης Συνόδου «ξουδετέρωσε», σχολιάζων παιδαριωδς καί προκλητικς τι δέν φορ στή συγκληθησομένη γία καί Μεγάλη Σύνοδο, διότι κενος μέν ναφερόταν σέ μία Οκουμενική Σύνοδο, ν ατή θά εναι πλς Πανορθόδοξος! Τά σχόλια περιττεύουν!

Ἐν κατακλεῖδι καί πρίν ἀποτολμήσουμε ἕνα γενικό συμπέρασμα ἀπό τήν ὅλη διοργάνωση καί διεξαγωγή τῆς ἐν λόγω Ἡμερίδος, πρέπει νά σημειώσουμε περί τῆς γενομένης, τελικῶς, μικρᾶς συζητήσεως μετά τό πέρας τῶν Εἰσηγήσεων ὅτι μᾶλλον ἔκλεισε ἄδοξα καί χωρίς νά ἀπαντηθοῦν ἐπί τῆς οὐσίας δυό-τρία καίρια ἐρωτήματα, τά ὁποῖα ἐτέθησαν ἀπό τούς ὀλίγους «ἐξωφοιτητικούς» παρευρεθέντας. [Σημείωση: να κ τν ρωτημάτων ατν διετύπωσε μία σεβαστή καί μετά λόγου γνώσεως, ς διεφάνη, τοποθετηθεσα κυρία κ το κροατηρίου, ποία νώπιον τν πεκφυγν τν ρωτωμένων νά παντήσουν εθέως καί σαφς, ναγκάστηκε δευτερολογοσα νά ρωτήσει ρητορικς, βάσει τν σων περ-παινετικς πέρ τν διεξαγομένων Θεολογικν Διαλόγων λέχθησαν καί σέ συνδυασμό μέ τό τι πουθενά μέσα στά κείμενα τς Συνόδου, πως εστόχως πεσήμανε, δέν γίνεται λόγος γιά μετάνοια καί πιστροφή, πως πίσης οτε μία φορά δέν ναφέρεται σ’ ατά λέξη αρεση καί αρετικός, μήπως, ρώτησε, ο Διάλογοι ατοί πού διεξάγετε χουν καί φωτιστικό καί θεραπευτικό χαρακτήρα;.....!].

Τά ἐπίμαχα σημεῖα περί τά ὁποῖα μᾶλλον μεγαλύτερη σύγχυση προεκλήθη μετά καί ἀπό τή συμβολή τῆς ἐν λόγω Ἡμερίδος, ὅσον ἀφορᾶ στά ὑπό τῆς ἐπικειμένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου προβλεπόμενα, θεωρούμενα, συμφωνηθέντα καί ἐγκριθησόμενα, εἶναι:

α) Τό ζήτημα τς ναγνωρίσεως στίς αρετικές κοινότητες κκλησιαστικότητος. Ὑπάρχει μεῖζον πρόβλημα ὅταν, ὡς ἐλέχθη κατά τήν ἐν λόγω Ἡμερίδα, ἡ Παπική κοινότητα ὄχι μόνο αἵρεση δέν θεωρεῖται, ἀλλά οὔτε κἄν σχίσμα. Πρόκειται γιά τήν Ρωμαιοκαθολική ἤ Δυτική Ἐκκλησία, ἐντός τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, μετά τῆς ὁποίας ἁπλῶς γιά κάποιους λόγους δέν ἔχουμε κοινωνία! Τό τελευταῖο αὐτό «πρόβλημα» μάλιστα γιά τούς τολμηροτέρους τό ἔχει «λύσει» ὁ μέγας Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἀπό κοινοῦ μέ τόν συν-ἀδελφό του καί συνεπίσκοπό του Πάπα διά τῆς περιβοήτου ἄρσεως τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ 1965!

β) Τό ζήτημα τς σχέσεως τν αρετικν καί σχισματικν μέ τήν κκλησία. Οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί ἀπεκόπησαν λόγω τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων τους ἀπό τό ἐκκλησιαστικό σῶμα, ἀλλά παραμένουν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας! (Σημ.: Αὐτό μετ’ ἐμφάσεως ἐτόνισε ὁ Σεβ. Μεσσηνίας ὡς ἀδιαμφισβήτητο, θεωρῶν ὅτι ὀρθοδοξεῖ ὁμιλῶν γιά τήν ἀποκοπή των καί ὅτι θεολογεῖ ἐπιστημονικῶς ὁμιλῶν γιά τήν παραμονή των!

γ) Τό ζήτημα τν κτός τς κκλησίας τελουμένων ς μυστηρίων καί ναγνώριση π’ Ατς, πό προϋποθέσεις, μυστηρίων στούς αρετικούς. Ἐδῶ ἡ σύγχυση εἶναι φοβερή καί, δυστυχῶς, ἐπιστημονικῶς ἀριστοτεχνική ἡ πλάνη ἤ μᾶλλον ἡ ἐξαπάτηση. Πιστεύομε ὅτι σκοπίμως δέν διευκρινίζεται (ἀφοῦ μᾶλλον δέν πιστεύεται) ὅτι κκλησία ΠΟΤΕ δέν ναγνωρίζει μυστήρια καί χάριν κτός Ατς καί τι ναγνώριση κ μέρους Ατς «μυστηρίων» γενομένων πό αρετικν γίνεται ΜΟΝΟΝ κατά τήν διαδικασία μετανοίας καί πιστροφς των στήν κκλησία καί τοτο πό τήν ννοιαν τς ποδοχς το τύπου καί τς χορηγήσεως σ’ ατά τς χάριτος το Παναγίου Πνεύματος.

δ) Τό ζήτημα τς παραιτήτου Συνοδικς καταδίκης, νευ τς ποίας δθεν δέν εναι δυνατόν νά μιλομε περί αρέσεως καί αρετικν. Ἐν προκειμένω γίνεται καπηλεία τῆς ἀνάγκης Συνοδικῆς διακηρύξεως τῆς καταδίκης τῶν αἱρέσεων καί τῶν αἱρετικῶν διά τήν προστασία τοῦ Ποιμνίου. Ο Σύνοδοι δέν κάνουν τούς αρετικούς τοιούτους, λλά ο αρέσεις των, τά ποα διαπιστώνουν καί ποδεικνύουν κενες. Διαφορετικά, ἐάν δηλαδή ἴσχυαν οἱ «ἐπιστημονικές» ἀντορθόδοξες θεωρίες τῶν τοιούτων καθηγητῶν καί ἐπισκόπων (ὅσοι φρονοῦν τά τοιαῦτα), πλῆθος Ἁγίων Πατέρων, ἄν ὄχι ἅπαντες, ὅπως οἱ Ἅγιος Μεθόδιος Ἐπ. Πατάρων, Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου, Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, Ἅγιος Μάξιμος ὁ  Ὁμολογητής, χιλιάδες ὁσιομαρτύρων, ὅπως οἱ Ἁγιοσαββῖται Πατέρες κ. ἄ. π. θά ἦταν σχισματικοί, ἀνυπάκουοι καί ἀθεολόγητοι!

ε) Τό ζήτημα τς χαρισματικς λειτουργίας τν Συνόδων τς κκλησίας καί τν πισκόπων της. Οἱ Σύνοδοι γιά νά εἶναι Ἁγίες καί Μεγάλες δέν ἀρκεῖ τό νά αὐτο-ἀποκαλοῦνται ἔτσι, οὔτε τό νά συμμετέχουν σ’ αὐτές ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι ἤ πολλοί ἤ ἀντιπροσωπευτικῶς ἤ οἱ ἐξ αὐτῶν εἰδήμονες! Τό τελευταῖο περί εἰδημόνων (!) τό ἐπικαλέσθηκε ὡς ἀντεπιχείρημα ἔναντι ὅσων ὁμιλοῦν γιά ἔλειμμα Συνοδικότητος καί κανονικότητος τῆς ἐπικειμένης Μεγάλης Συνόδου, ὁ κ. Χρυσόστομος στήν ἐν λόγῳ ἡμερίδα, ἐπικαλούμενος τά σωζόμενα Πρακτικά τῆς Γ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐκ τῶν ὁποίων τοῦτο, κατ’ αὐτόν, προκύπτει. Ο Σύνοδοι τς κκλησίας ποτελον καί πηχον τή φωνή τς κκλησίας ταν συγκαλονται καί διασκέπτονται τά μέλη ατν καί ποφασίζουν ν γίω Πνεύματι, ετε διαθέτοντας τά δια τήν Χάρη Του, ετε κολουθοντες πιστς καί κατά γράμμα, δηλαδή ν παντί, «τάς τν γίων θεοπνεύστους Θεολογίας καί τό τς κκλησίας εσεβές φρόνημα». Ὅσο περί εἰδημόνων, παρακάμπτοντες τό πρόβλημα τῶν διακρίσεων γενικῶς μεταξύ τῶν ἐπισκόπων, ὡς νά ὑπάρχουν διαβαθμίσεις τῆς χαρισματικῆς ἀρχιερωσύνης των, προφανῶς θά ἦταν ἀντιπαραδοσιακό καί καινοτόμο νά γινόταν περί αὐτοῦ δεκτό ὁτιδήποτε ἄλλο, πέραν τῆς μόνης ἀσφαλοῦς πιστοποιήσεως τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας καί τῆς πνευματικῆς των καταστάσεως. Καί,

στ) Τό μέγα καί μακράν μεζον λων τν πολοίπων ζητημάτων, ζήτημα τς Θεολογίας. Δυστυχῶς, ἐπιβεβαιώνεται ὁσημέραι ἡ ἐπισήμανση καί σοφή διαπίστωση τοῦ μεγάλου Δογματολόγου καί δασκάλου μας π. Ἰ. Ρωμανίδη, ὁ ὁποῖος ἔλεγε σχετικῶς ὅτι ἕνας ἐκ τῶν λόγων διά τούς ὁποίους τουλάχιστον οἱ Ἕλληνες παραμένουν ἀκόμη ὀρθόδοξοι εἶναι τό γεγονός ὅτι δέν καταλαβαίνουν ὅσα λένε οἱ ἀκαδημαϊκοί Θεολόγοι, διότι ἐάν τά καταλάβαιναν θά ἔχαναν τήν πίστη των! Πραγματικῶς ὑφίσταται τεράστιο θέμα ὅταν Θεολογία τν Θεολογικν Σχολν καί τν Καθηγητν ατν διδασκαλία καί τό φρόνημα δέν ταυτίζονται μέ τήν Πίστη τς κκλησίας καί τή διδασκαλία τν γίων Πατέρων Ατς, πως διαχρονικς βιώνεται καί μολογεται μέσα στό Σμα Της! Ἀπαιτεῖται ἡ ταυτότητα καί δέν ἀρκεῖ ἡ γειτνίαση διότι ἡ ἀλήθεια δέν ὁμολογεῖται κατά προσέγγιση ἤ ποσοστά! Ἡ γειτνίαση μάλιστα δέν ἀποκλείει τόν κίνδυνο νά ἐκλάβουμε τό ψεῦδος ὡς ἀλήθεια καί τήν ἀλήθεια ὡς ψεῦδος, ἀφοῦ, κατά τόν μέγα στή Θεολογία Θεῖο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, οἱ λόγοι τῆς εὐσεβείας καί τῆς δυσεβείας γειτνιάζουν καί ὅσοι δέν προσέχουν τίς λεπτομέρειες ἐκεῖνοι καί ἐξαπατῶνται, κατά τά ἀνωτέρω.

Τέλος, μέ φόβο καί συστολή ὑπενθυμίζω καί τήν ἄλλη σοφή καί σαφῶς θεοφώτιστη ἐπισήμανση τοῦ προαναφερθέντος Θεολόγου Πατρός, ἡ ὁποία πρέπει νά ἀπασχολεῖ (καί) τούς Καθηγητές τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν μας, ἄνδρες καί γυναῖκες, λαϊκούς καί Κληρικούς, ὅτι πονηρά δόγματα καί πονηρά πάθη ἀλληλοεισάγονται, ὅταν μᾶς ἐγκαταλείπει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ! Καί, τότε καμμία στεῖρα ἀκαδημαϊκή ἰδιότητα δέν μπορεῖ νά μᾶς καθιστᾶ εἰδήμονες στά τῆς Θεολογίας, ἀλλά μᾶλλον ἐπικίνδυνους καί ἀκατάλληλους νά τήν διακονοῦμε.

Τό γενικό καί τελικό συμπέρασμά μας εναι τι:

Ἡ ἐν λόγω διοργάνωση πραγματοποιήθηκε ὡς «ἀντί»-Ἡμερίδα ἔναντι τῶν ἀπόψεων, θέσεων καί δημοσιευμάτων τῶν ἀντιτιθεμένων γιά μία σειρά τεκμηριωμένων ἐκκλησιολογικῶν, Θεολογικῶν καί Κανονικῶν λόγων στή σύγκληση καί τά Κείμενα τῆς λεγομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ἡ ὁποία, ἐκτός ἀπροόπτου θά συγκληθεῖ τόν προσεχή Ἰούνιο στή μεγαλόνησο Κρήτη.

Τό ἔλειμμα ἐνημερώσεως περί αὐτῆς (τῆς Συνόδου) καί περί τῶν προσυμπεφωνημένων Κειμένων ἐπί τῶν διαφόρων θεμάτων της εἶναι μεγάλο καί ἀδικαιολόγητο. Σοβαρές ἐπιφυλάξεις ὑπάρχουν γιά τήν κανονικότητα τῆς συγκλήσεως καί τόν τρόπο λήψεως τῶν ὅποιων ἀποφάσεών της. Τό σημαντικότερο, ὅμως, ὅλων παραμένει τό ζήτημα τοῦ σκοποῦ  συγκλήσεώς της καί τῶν μέσων τά ὁποῖα μετέρχεται γιά τήν ἐπίτευξή του.

Τόσο ἀπό τήν γενομένη ἐν Φαλήρω ἐνημερωτική Ἡμερίδα (23/3/2016) γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ὅσο καί ἀπό τήν Ἡμερίδα πού διοργανώθηκε ἀπό τήν Κοσμητεία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (5/4/2016), προκύπτει (ἀπό θετικῆς καί ἀρνητικῆς σκοπιᾶς, ἀντιστοίχως) ὅτι οἱ ἐμπνευστές καί διοργανωτές τῆς Συνόδου αὐτῆς ἐπιδιώκουν δι’ αὐτῆς τήν πανορθόδοξη νομιμοποίηση τν διεξαγομένων Θεολογικν Διαλόγων, τήν ἀθώωση καί ἀπαλλαγή ἀπό κάθε ἀπορριπτική κρίση τῆς λεγομένης Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως μέ τήν ταυτόχρονη ἀποδοχή τῆς ἀξίας τοῦ θεσμικοῦ ἔργου τοῦ Π.Σ.Ε. καί ἐν τελευταία ἀναλύσει τήν διά παραδοχῆς, ἀνοχῆς ἤ ἐπιβολῆς, ἀκόμη καί διά ἐξαπατήσεως, ποδοχή τῆς ὀρθῶς χαρακτηριζομένης παναιρέσεως το ἀντιχρίστου καί ἐκκλησιομάχου Οκουμενισμο, στήν προοπτική τῆς καί πολιτικῶς προωθουμένης πανθρησκειακῆς ἑνώσεως.

Ὁ Οἰκουμενισμός σήμερα ἀποτελεῖ τήν ἀθεωτάτη μεταστοιχείωση τῶν πάντων, δηλαδή ὅ,τι ἀκριβῶς καί ἡ φρικτή Εἰκονομαχία, ἡ ὁποία ταλαιπώρησε τήν Ἐκκλησία περισσότερο ἀπό ἕναν αἰώνα. Συνιστᾶ