Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

«Σε συμβουλευω ν᾿ αγορασης κολλυριο!» (Ἀπ. 3,18) Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου



 «Σε συμβουλευω ν᾿ αγορασης κολλυριο!» (π. 3,18)

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αγουστίνου Καντιώτου
« λύχνος το σώματός στιν φθαλμός· ἐὰν ον φθαλμός σου πλος , λον τ σμά σου φωτεινν σται» (Ματθ. 6,22)
νος το νθρώπου, γαπητοί μου, ενε να ξαιρετικ δρο, μία κτίνα το παν­σόφου Δημιουργο. Δίνει στν νθρωπο τ δυνατότητα ν κπληρώσ τν ρχικ ντολ το Θεο «Πληρώσατε τν γν κα κα­τακυ­ριεύσατε ατς» (Γέν. 1,28). Κα πράγματι, νθρω­πος κυριαρχε λο κα πι βαθει πάνω στ φύσι· παρουσιάζει τέτοιες κατακτήσεις πού, ν τς βλεπαν ο νθρω­ποι τς ποχς το λίθου θ λεγαν κατάπληκτοι· «­­σες εστε μικρο θεοί!». «γ ε­πα· θεοί στε κα υο ψίστου πάντες» (Ψαλμ. 81,6). Θες νθρωπος!

λλ᾿ αφνηςλλοίμονο!– σκην λλάζει· βλέπουμε τν νθρωπο ν φτάν σ διέξοδο. Μόλις φήνει τ πιστημονικ ργα­στήρια κι ρχίζει ν ξετάζ χι πλέον τς σχέσεις τν μορίων τς λης, λλ τς σχέσεις τν ν­θρώπων μεταξύ τους, τότε χάνει τ φς του, βυ­θί­ζεται σ σκοτάδι, συγκρούεται μ τος λ­λους.
Δ βλέπετε; Προηγήθησαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι κα τόσοι τοπικοί, κα θ πρεπε νθρωπότης π πικρ περα ν ποστρέφεται κάθε πολεμικ πιχείρησι· ν τούτοις νέες φλόγες πολέμου νάβουν, νέα θύματα θρηνονται· κα ο ξοπλισμο ντείνονται.
Ταλαίπωρη νθρωπότης! Τ παιδιά σου ­νακάλυψαν πς συμβιώνουν τ μόρια τς ­λης, λλ δν μπόρεσαν ν βρον τν τρόπο τς ρμονικς συμβιώσεως τν λαν. Γι᾿ α­τος τος σοφος το αἰῶνος μας, πο περι­έπλεξαν κα τ πι πλ ζητήματα, σχύει λόγος το ποστόλου Παύλου· «ματαιώθησαν ν τος διαλογισμος ατν, κα σκοτίσθη σύνετος ατν καρδία· φάσκοντες ε­ναι σοφο μωράνθησαν» (Ρωμ. 1,21-22).
Πς συμβαίνει ατό; Γιατί τόσο φς κε, τόσο σκοτάδι δ; Στ ρώτημα πάρχει ­πάντησις, λλ πόσοι τν προσέχουν; Ατ ποτελε τ μυστικ κλειδ πο λύνει τ προβλήματα. πάντησι βρίσκεται στν στίχο 22, κεφάλαιο 6 το κατ Ματθαον Εαγγελίου. Επεν Κύριος· « λύχνος το σώματός στιν φθαλμός· ἐὰν ον φθαλμός σου πλος , λον τ σμά σου φωτεινν σται» (Ματθ. 6,22).
Κύριε, βοήθησέ μας στν στίχο ατν ν κάνουμε μία μικρ νάλυσι.

* * *
Γι ν δομε κάτι, γαπητοί μου, χρειαζόμα­στε δύο πράγματα, φς κα μάτια. Τ φς ­χει βαθμδες· π τ φς μις πυγο­λαμπίδας μέχρι τ φς το λιου, πόση δι­αφορά! Ποιός δν προτιμ τν λιο; λλ κα ποιός μέσ στ σκοτάδι δν θ θελε νά χ να κερ γι ν δ πο βρίσκεται; Οτε μως τ κερ οτε ο ­λεκτρικς λάμπες οτε ο φάροι οτε ο προβολες οτε κι ατς λιος δν πρόκειται ν μς χρησιμεύσουν, ν μες δν χουμε μάτια, , ν χουμε μν μάτια, λλ ατ χουν ποστ ργανικς βλάβες π φθαλμικς παθή­σεις. Ο τυφλο δ βλέπουν οτε τ μεσημέρι.
Φς κα μάτια χρειάζεται τ σμα, γι ν δ τν φυσικ κόσμο. λλ φς κα μάτια χρειά­ζεται κα ψυχή, γι ν δ τν δικό της κόσμο.
Κα φς μν πνευματικό, δόξα τ Θε, ­πάρχει. Δν ενε πλ φς, ενε λιος λόκλη­­ρος· ενε Κύριος μν ησος Χριστός! μ­πρς στ δικό του φς πόσο σθενικ κα ­χρ ε­νε τ φτα τν διαφόρων σοφν! Κύριε, δυτε λιε, «ν τ φωτί σου ψόμεθα φς» (Δοξολ.)!
λλ᾿ πως τ σμα γι ν δ χει νάγκη ­π γι μάτια, τσι κα ψυχή, γι ν δ τν Χριστό, γι ν διακρίν κα ν πολαύσ τν ­­λήθεια, χει νάγκη π γι σωτερικ ρασι· κα ρασις ατή, μ τν ποία βλέπει ψυ­χή, ενε νος. Ατς ενε φθαλμός, «λύ­χνος» το ψυχικο μας κόσμου. Ενε γις νος μας, καθαρς δηλαδ π πάθη, πλάνες, προκαταλήψεις; τότε ψυχ βλέπει, θαυ­μάζει τ μεγαλεα το Θεο, γάλλεται. Δν ενε ­γις νος μας; ενε δηλαδ ποδουλω­μένος σ πάθη κα κακίες; τότε ψυχ ζ κα κυλιέται σ σκοτάδια· « θες το αἰῶνος τούτου», σατανς, «τύφλωσε τ νοήματα τν πίστων ες τ μ αγάσαι ατος τν φωτισμν το εαγγελίου τς δόξης το Χριστο» (Β΄ Κορ. 4,4).
* * *
« λύχνος το σώματός στιν φθαλμός». Μεγάλο τ δίδαγμα πο βγαίνει π τ ητ ατό. Τ πάθη, στ ποα δουλεύει νθρωπος, σν μαρα σύννεφα, σκοτίζουν τν πνευ­ματική του ρασι· κα τσι ξηγεται, γιατί μεγάλος πιστήμων, πο λύ­νει γρήγορα προβλήματα λγέβρας, δν μπορε ν λύσ να στοιχειδες πρόβλη­μα θικς στ ζωή του.
γκατέλειψε τν οκογένειά του, ζ παράνομα μ μι παλλακίδα. λοι γελον ες βάρος του, το φωνάζουν «Διξε την». Μ ατς οτε κούει οτε βλέπει. Τυφλώθη­κε ­θλιος π τ πάθος κα σν τν Οδίπο­δα κατέστρεψε μ τ δια του τ χέρια τν πνευμα­τική του ­ρασι. ντ νος ν υ­θμίζ τ ζωή του σύμφωνα μ τ λογική, τ πάθος πέταξε τ νο κα τν ναγκάζει τώρα ν γίν συνήγορός του. πως αδιο­φωνι­κς σταθμς μις λεύθερης χώρας, ­ταν κα­ταληφθ π βαρβάρους, γίνεται πλέ­ον ργανο τν κατακτητν κα ­μιλε ναν­τίον τς πα­τρίδος, τσι κα διάνοια· φ᾿ ς στιγμς καταληφθ π τ βαρβαρικά, τ τιτανικ πάθη, χάνει πλέον τν νεξαρτησία τς κρίσεως κα γίνεται λεεινς συνήγορος τν διοτροπιν το νθρώπου.
διάνοια το μπαθος ενε τυφλή. κακία σβησε τ λυχνάρι, κατήργησε τ λογική. νος βυθίστηκε στ σκοτάδι, λέει ,τι παγορεύει μαρτωλ καρδιά.
νας κήρυκας προσπαθοσε ν πείσ κάποιον πο εχε τυφλωθ π τ χρυσάφι, τι ­πάρχει κα κόσμος το πνεύμα­τος. φιλάρ­γυρος ­παντο­σε «Δν πιστεύω». κήρυκας χάραξε σ ­να χαρ­τ να μικρ κύκλο κα μέσα ­γραψε μ κεφαλαα «ΘΕΟΣ». –Τί βλέπεις; τν ρω­τάει. –Τ λέξι «ΘΕΟΣ», παντ κε­νος. Τότε κήρυκας πάνω στν κύκλο το­ποθετε μία λίρα, πο τν κάλυψε λον. –Τί βλέπεις τώρα; τν ρω­τάει. –Δν βλέπω τίποτε λ­λο παρ τ λίρα! Νά μι εκόνα το κόσμου πο τυφλώ­θηκε π τ μαμων π ποιοδήποτε λλο πάθος. Τ νομα το Θεο ς δικαιοσύνη, ς ­λήθεια, ς γάπη ενε γραμμένο παντο· λλ παρεμ­βάλλεται κάποιο νόμισμα, κάποια κακία, νος μας σκοτίζεται κα τότε δν βλέπουμε τίποτε.
* * *
ς φαιρέσουμε, δελφοί, τ μπόδια, ς νεκρώσουμε τ πάθη, κα τότε θ δομε τν ­­λήθεια το Θεο ν λάμπ. Τ μάτια τς ψυ­χς, καθαρ π τν τσίμπλα τς μαρτί­ας, θ βλέ­­πουν τ πράγματα πως ενε, χι πως τ δεί­χνουν ο ψεύτικοι ντικατοπτρισμο τν παθν.
Ετυχισμένοι σοι χουν γι τν σωτερι­­κ ρασι! Ατο ενε «ο ρντες», κενοι πο πράγματι βλέπουν· ατος μακάρισε Κύριος ταν επε «μν μακάριοι ο φθαλ­μοί, τι βλέ­πουσι, κα τ τα μν, τι κούουσιν» (Ματθ. 13,16).
ταν Μ. ντώνιος συνάντησε στν λεξάνδρεια τν τυφλ φιλόσοφο Δίδυμο, επε· «Δίδυμε, μ σ ταράζει πώλεια τν ασθη­τν φθαλμν. Τέτοια μάτια χουν κα ο μ­γες κα τ κουνούπια. Ν χαίρεσαι γιατ χεις μάτια πως τν γγέλων, μ τ πο­α κα Θε­ς θεωρεται κα τ φς του καταλαμβάνεται».
Ατ τ μάτια λείπουν σήμερα. κόσμος, παρ᾿ λη τν πιστημονικ διαφώτισι, ς πρς τ «γνθι σαυτόν», στ ­θι­­κ κα πνευματικά, ενε τυφλός. «δο γ μ τόσα φτα, τυφλός, τυφλς πως κα πρ­τα», πο επε Γκατε.
τσι τυφλός, μ σβησμένο τ λυ­χνάρι του, περιπλανται στ ρέβη ν­­θρωπος. Τυφλός, πως τν περιγράφει πο­κά­λυψις στ 3ο κεφάλαιο. περηφανεύθηκε, πο­στάτησε κα τυφλώθηκε. Επε τι «πλούσιός ε­μι κα πεπλούτηκα κα οδενς χρείαν χω», κα δν ξέρει τι ατς ενε « ταλαίπωρος κα λεεινς κα πτωχς κα τυφλς κα γυμνός». Σ ατν τν τυφλό, πο παψε ν βλέ­π τ θεα ράματα τς πίστεως, λέει τ Πνεμα τ γιο· ν­­θρωπε, χρειάζεσαι κολλύριο· «γχρισον τος φθαλ­μούς σου να βλέ­πς» (π. 3,17-18). Καθάρισε τ διάνοιά σου π κάθε προκατάληψι. Πίστεψε κράδαν­τα. Κα τότε θ νοί­ξουν τ μάτια σου, θ νάψ τ σωτερικ λυχνάρι σου, νας ραος κόσμος θ᾿ ναδυθ ­π τ βάθη σου, θ δς τ πανόραμα τς ­νω ερουσαλμ κα μαζ μ τ Δαυδ θ ψάλς· «δυνθείη ατ διαλογή μου, γ δ ε­φρανθήσομαι π τ Κυρί» (Ψαλμ. 103,34).
Κύριε, σ παρακαλομε! χουμε νάγκη ­σωτερικς ράσεως, πίστεως, τς κτης ατς ασθήσεως. Κάνε ν πιστέψουμε λοι σ σένα, ν καθαρίσουμε τν σωτερική μας ρασι μ τ κολλύριο τς ρθοδόξου πίστεως, γι ν γίν κα πάλι τόπος μας « λύχνος καιόμε­νος κα φαίνων» (ω. 5,35), φωτει­νς ­φθαλμς τν Βαλκανίων κα τς νθρωπότητος, τν ­ποία καλύπτουν σκοτάδια βαρβαρότητος.
Σ να τέτοιο κόσμο, λλάδα γαπητή μας πα­τρίδα, φέγγε αωνίως μ τν πίστι το Χριστο.
(†) πσκοπος Αγουστνος