«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Α'
Όταν ανοίγω να διαβάσω λόγους του Οσίου Δανιήλ («εξ ερήμου διατυπώσεις»), τότε μονομιάς εισέρχομαι στις θερμότερες περιοχές της ορθής πίστεως και ομολογίας. Συμπληρώνονται δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από τη σύγκλιση της ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016), τομή της οποίας προξένησε ο Όσιος Δανιήλ, δίχως προηγούμενο στην Ιστορία, προφητικά, πριν ακόμη συγκληθεί, στη μελέτη του «Φωνή εξ Αγίου Όρους διά την προσεχή οικουμενικήν Σύνοδον». Έχει γραφεί ότι: ο Όσιος Γέροντας Δανιήλ όχι απλώς κατείχε, λόγω της καθαρότητας της θεόληπτης καρδιάς του, το "θείον δώρημα της Θεολογίας" (άγιος Διάδοχος), αλλά αγρυπνούσε και διακαώς αγωνιζόταν για την διάσωση της ακραιφνούς ορθόδοξης πίστης».
Πασίδηλη και εντυπωσιακή η συγχρονικότητα της συνειδήσεώς του με αυτήν του Μ. Βασιλείου.
Στο λόγο του «Περί πίστεως» ο Μ. Βασίλειος τονίζει: «Άλλο γάρ είδος λόγου ελεγκτικού και άλλο είδος λόγου παρακλητικού. Άλλη απλότης των εν ειρήνη την ευσέβειαν ομολογούντων και άλλοι ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων», δηλαδή: «Διότι άλλο είναι το είδος του ελεγκτικού λόγου και άλλο του προτρεπτικού. Άλλο πράγμα είναι η απλότης των ομολογούντων την πίστην των εν ειρήνη, και άλλο οι ιδρώτες των ανθισταμένων κατά των αντιθέσεων της ψευδωνύμου γνώσεως». Όταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακοινώθηκε (εγκυρώθηκε) η απόφαση για τη προσεχή οικουμενική σύνοδο, απέναντι της απειλής της αθετήσεως της Ορθοδόξου παραδόσεως και διδασκαλίας που φανερώθηκε (ως άμπωτις) στα σχετικά κείμενα του Πατριαρχείου, τότε ο Όσιος Δανιήλ κατάλαβε ότι το ακέραιο (= Ορθοδοξία) μερίζεται, το συμπαγές ραγίζει και ο ορθόδοξος λόγος εγκόπτεται, γίνεται έγκοπος λόγος, κατακομμένος λόγος, όπως έγινε και στη «σύνοδο-2016» στην Κρήτη. Η ασκητική σιωπή του π. Δανιήλ εγκαταλείφθηκε και η συνείδησή του προσχώρησε «στους ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων». Αντίθετα, τον Ιούνιο του 2016, πλην ολίγων εξαιρέσεων, το επίσημο Άγιο Όρος διατύπωσε απλά κατηχητικά λογοτεχνήματα για τη «σύνοδο» της Κρήτης, ευρισκόμενο πολύ μακρυά από την γνήσια (ομολογιακή) πνευματική λειτουργία του Οσίου Δανιήλ, δυστυχώς!
Το Μάιο (6-19) του 1925, το βιβλίο του Οσίου Δανιήλ, με τίτλο «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – Διά την προσεχή οικουμενικήν σύνοδον», έριξε την πρώτη αντιοικουμενιστική τουφεκιά, που μέχρι σήμερα αναταράζει τα λιμνασμένα πνευματικά νερά. Ύστερα από πολλή προσευχή, περισυλλογή και μελέτη Πατερικών κειμένων, ο Όσιος Δανιήλ ξεσηκώθηκε με επική ορμή κατά της αιρέσεως του οικουμενισμού και ως ζωντανή ορθόδοξη συνείδηση επικαλέσθηκε την Γραφή, τους Πατέρες, τα πρακτικά των προηγουμένων Οικουμενικών συνόδων, επικαλούμενος και τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, ο οποίος είχε τονίσει:
α) «Τας γενομένας Συνόδους η ευσεβής πίστις κυροί» και β) «Η των δογμάτων ορθότης κρίνει τας συνόδους». Τώρα που πέρασαν δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από την «σύνοδο στην Κρήτη (Ιούνιος '16), η συμπεριφορά του πληρώματος έχει εικόνα πίδακος συμβιβασμού με την αίρεση. Το πεδίο της Ομολογίας είναι απελπιστικά αποδυναμωμένο. Από τότε (2016) η γενική φορά της ομολογίας δεν είναι ανοδική. Ο κάθε πιστός, όμως, έχει ίσο μερίδιο ευθύνης έναντι της Ορθοδοξίας και του πολέμου κατά του οικουμενισμού.
Αυτά τα χρόνια (σκέφθηκα) πού είναι οι μεγαλόσχημοι ρήτορες της θεολογίας; Πλην ολίγων ομολογιακών εξαιρέσεων, τέτοια ομολογιακή γυμνότητα έναντι της «συνόδου» της Κρήτης δεν την περιμέναμε. Αν και οι ρήτορες των Μητροπόλεων σιωπούν, διευκολύνοντας τα σχέδια του οικουμενισμού, η φωνή του Οσίου Δανιήλ εξακολουθεί να υπάρχει ως αφύπνιση-αντίσταση. Στο βιβλίο του ο Όσιος Δανιήλ εξακτινώθηκε τόσο στην Ορθόδοξη θεολογία όσο και στην πρακτική ορθόδοξη εφαρμογή της. Επιλεκτικά θα αναφέρω ορισμένες παραγράφους του βιβλίου για να κατανοηθεί η παραλληλότητά τους και η συνάφειά τους με τη στάση των Πατέρων σε καιρό αιρέσεως.
Α) «Εκ της απαθούς μελέτης και διερευνήσεως των πρακτικών των Ιερών Συνόδων βλέπομεν ότι τότε συνεκαλούντο αι ιεραί Σύνοδοι, ότε επαρουσιάζοντο εις τον ορίζοντα της Εκκλησίας εκείνοι οι βαρείς λύκοι, οι δεινοί, λέγω, αιρεσιάρχαι, οίτινες εδηλητηρίαζον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα, και διά τούτο συνεκροτούντο Αύται, διά των οποίων στηλιτευόμεναι αι κακοδοξίαι των αιρεσιαρχών, έστηνε τρόπαιον κατ' αυτών η Ορθοδοξία» (Σελ. 14).
Β) «Και καθ' όσον αφορά εις το Διάγραμμα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως επί της γενησομένης Ιεράς Συνόδου, βλέπομεν ότι ο κύριος σκοπός Αυτής δεν αποβλέπει εις την στηλίτευσιν τοσούτων κακοποιών στοιχείων, τα οποία πυρετωδώς εργάζονται κατά της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, ως οίοι εισίν οι κομμουνισταί, Σοσιαλισταί, Χιλιασταί, Λουθηροκαλβίνοι και, υπό το κώδιον (= δέρμα) του φαινομένου προβάτου, παπολάτραι, ουνίται, και τόσοι ανεξίθρησκοι και υλισταί...» (Σελ. 16).
Γ) «Εκ του ειρημένου τούτου σκοπού της καθ' ημάς ταύτης Συνόδου εναργώς βλέπομεν, ότι η παρούσα Ιερά Σύνοδος ουδόλως θα ανταποκριθή με τα κυρίως χαρακτηριστικά ιδιώματα των πρώην Αυτής Αγίων Συνόδων καθ' όσον η Ιερά Σύνοδος Αύτη δεν θα δικάση και στηλιτεύση τους κακοδόξους, αλλά κατά το δή λεγόμενον θα καθίση εις το σκαμνί την πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, ως και τας λοιπάς, και διά της αναθεωρήσεως και διοικήσεως θα μεταβάλη πολλά προς επίτευξιν της πλατείας και ευρυχώρου οδού προς ικανοποίησιν των επηλύδων (ξένοι). Κατά τούτο ίσως φανώμεν τοις πολλοίς ως αντιτιθέμενοι. Αλλά όχι: η σαφήνεια του προγράμματος, αυτή Αύτη εναργώς καταδεικνύει την αλήθειαν των ειρημένων» (Σελ. 17).
Δ) «Και αφού η αλλαγή του Ημερολογίου επέφερε μέγα σκάνδαλον και εδημιούργησε σχίσμα μεταξύ του Χριστεπωνύμου πληρώματος, τι γενήσεται άραγε, όταν ακουσθή ότι η διαληφθείσα Ιερά Σύνοδος θα προβάλη τοιαύτας γνώμας, τας οποίας εκ περιουσίας φρονούσι και ασπάζονται μόνον οι ψυχικοί άνθρωποι και οι τα του Λουθήρου φρονούντες» (Σελ. 19)
1ο Σχόλιο: Πριν εκατό (100) χρόνια ο Όσιος Δανιήλ είχε κατοπτεύσει, χρονικά μακρόθεν, αλλά εναργώς (όπως τονίζει) την μέλλουσα σύνοδο, που έγινε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη. Τη «σύνοδο» αυτή θα την ασπασθούν «μόνον οι ψυχικοί άνθρωποι και οι τα του Λουθήρου φρονούντες», τόνισε ο Όσιος Δανιήλ. (Τέλος σχολίου) .
ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
Σήμερα αθόρυβα και συνειδητά προωθείται ο Ομολογιακός διαχωρισμός. Ενώ δηλ. οι οικουμενιστές διακηρύσσουν στις Μητροπόλεις (και στους κύκλους Γραφής), τις αρετές των Αγίων, υπογείως (όμως) αποκρύπτουν την ακρίβειά τους στην Ορθόδοξη πίστη. Προωθούν το πρακτικό μέρος των Αγίων, σταχυολογώντας επιλεκτικά τμήματα της διδασκαλίας τους περί αρετών, ενώ αποσιωπούν ότι ήταν αντιφρονούντες (με σημάδια και θαύματα) ως προς τους αιρετικούς. Αυτή την ομολογιακή αποστασιοποίηση την βλέπουμε (παράδειγμα) όταν αναφέρονται στον Άγιο Νεκτάριο ή στον όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Αυτά συμβαίνουν, όταν δεν εφαρμόζεται η Ευαγγελική νομοθεσία με διάκριση και την προσηκούσα πίστη. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Β'
Έχω διαβάσει ότι «ουδείς πλέον αγνώμων του ευεργετηθέντος», ως παλαιό παροιμιακό γνωμικό, συχνά-πάντα επαληθευόμενο. Αυτό ισχύει για τους αιρετικούς οικουμενιστές, που πήραν το τραίνο (εν κινήσει) της ορθοδοξίας και το οδηγούν (προσπαθούν) σε άκρως αντιφατικούς, αντιθετικούς και σχιζοφρενικούς - παραλόγους σταθμούς με οδηγό την «σύνοδο» του 2016. Μας βλέπουν ως σχισματικά «χορταράκια» που πρέπει να «ξεπατωθούν», όπως άκουσα σε κήρυγμα οικουμενιστή επισκόπου, διότι δεν ακολουθούμε τη διαδρομή προς Ρώμη.
Ένα τέτοιο ομολογιακό-άγιο χορταράκι φύτρωσε εδώ και εκατό (100) χρόνια, με κόπο και ιδρώτα, στους βράχους των Κατουνακίων, που εξετίμησε την αλήθεια της ορθοδοξίας πραγματικά και αποτελεί, σήμερα, συντριπτική απάντηση στους διανοούμενους-παρανοούμενους οικουμενιστές και είναι ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης. Εδώ και εκατό (100) χρόνια πριν, έβγαλε το προσωπείο της «προσεχούς οικουμενικής συνόδου» που έγινε στην Κρήτη (Ιούνιος 2016), όπως τονίσαμε και στο Α' Μέρος της μικρής εργασίας μας.
Με κάθε συντομία μπορούμε να θυμίσουμε (ιστορικά), ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τις Εγκυκλίους του 1902, 1904 και κυρίως του 1920, εγκαινίασε τις «λογικές» της οικουμενικής κίνησης. Η υψηλή θεολογική ευαισθησία του Οσίου Δανιήλ, κατενόησε πλήρως τις «αναλυτικές συνταγές» του οικουμενισμού στις εγκυκλίους αυτές. Σαρανταπέντε χρόνια αργότερα οι «συνταγές» πήραν τη μορφή «καταλόγου θεμάτων της Μελλούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου». Έτσι η Α' Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 κατήρτισε τον παρακάτω κατάλογο δέκα (10) θεμάτων, τον οποίον ενέκρινε η Α' Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, δηλ.:
1. Ορθόδοξος Διασπορά 2. Αυτοκέφαλον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού 3. Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού 4. Δίπτυχα 5. Θέματα Ημερολογίου 6. Κωλύματα γάμου 7. Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων 8. Σχέσεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον 9. Ορθοδοξία και οικουμενική κίνησις 10. Συμβολή των Αυτοκεφάλων και Αυτονόμων Ορθοδόξων Εκκλησιών διά την πραγμάτωσιν των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφωσύνης, της αγάπης μεταξύ των λαών και η απάλειψις των ρατσιστικών διακρίσεων. (βλέπε Πρακτικά στο Περιοδικό Συνοδικά, Σαμπεζύ, τόμ. ΙΙ/ΙΙΙ).
Ο Όσιος Δανιήλ έγραψε τις ορθόδοξες απαντήσεις σε καθαρά Ευαγγελικό - Πατερικό εννοιολογικό πλαίσιο, αναιρώντας τις πλάνες - παρεκκλίσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Αναλύει εύστοχα το νοηματισμένο (θεολογικό) βάθος της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου περί του εορτασμού του Αγίου Πάσχα, σε συσχετισμό με την αναθεώρηση του Ημερολογίου (Εορτολόγιο). Στο βιβλίο του υπάρχει η σχετική παράγραφος με τίτλο: «Η ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ», μιας και η «Διόρθωση» αυτή έγινε αφετηρία όλων των άλλων αναθεωρήσεων, τονίζει ο Ι. Πατήρ (σελ. 33).
Γράφει σχετικά:
«Επειδή το ζήτημα του Ημερολογίου επαρουσιάσθη ως αφετηρία όλων των άλλων αναθεωρήσεων, και διά τούτο εγένετο τόσος πάταγος και εσκανδάλισε πολλούς, τούτου χάριν ο ειρμός της παρούσης μελέτης με υποχρεοί, όπως φέρω απαθώς και τας επί τούτου ταπεινάς κρίσεις μου... Αλλ' ημείς αναδιφώντες τα πρακτικά των Αγίων Πατέρων επί της Πρώτης Συνόδου, βλέπομεν ότι εκείνοι οι Θεοφόροι Πατέρες εμελέτησαν αρκούντως το ζήτημα τούτο μαθηματικώς και είδον ότι μετά παρέλευσιν τριακοσίων ετών ή και ολιγώτερον, κατά την διάγνωσιν πολλών Μαθηματικών, θα κατερχώμεθα μίαν ημέραν, και εν τη Πρώτη Συνόδω μετά πολλής συνέσεως έθεσαν ως βάσιν του Πάσχα την Ισημερίαν της 21ης Μαρτίου, εν ώ ήδη ευρισκόμεθα εις τας 8 του ιδίου· πλην το λάθος τούτο εν γνώσει των παρέβλεψαν, ως αζήμιον κατά την ουσίαν, διά να φυλάξωσι τους τέσσαρας διορισμούς των Αγίων Αποστόλων, ως και τον έβδομον Κανόνα αυτών.
Περί των τεσσάρων τούτων διορισμών λέγει ο Ματθαίος ο Νομικός εν τω περί του Αγίου Πνεύματος λόγω αυτού, ότι έχομεν παρά των Αγίων Αποστόλων τέσσαρας διορισμούς διά το άγιον Πάσχα· έστι ο μεν πρώτος ίνα μή συνεορτάζωμεν τούτο μετά των Ιουδαίων· ο δε δεύτερος να εορτάζωμεν το ημέτερον Πάσχα αφού παρέλθη η εαρινή Ισημερία· ο τρίτος, να εορτάζωμεν τούτο μετά την πρώτην πανσέληνον κατόπιν από την Ισημερίαν· ο δε τέταρτος, το να εορτάζωμεν το Άγιον Πάσχα, ευθύς κατά την πρώτην της εβδομάδος ημέραν.
Διά τούτο οι Θειότατοι εκείνοι Πατέρες, ίνα μή αθετήσωσι και παραβιάσωσι τους διορισμούς και Κανόνας των Αγίων Αποστόλων, παρέβλεψαν το επουσιώδες λάθος της Ισημερίας, διά να φανώσι συνεπείς εις τους ανωτέρω διορισμούς, ών η παράβλεψις ήθελε φέρει πολλά τα έκτροπα εις την Εκκλησίαν του Θεού.
Μόνον οι νεώτεροι Λατίνοι τολμήσαντες μετερρύθμισαν το ημερολόγιον αναβιβάσαντες την κατελθούσαν Ισημερίαν πάλιν εις την 21ην Μαρτίου, εις ήν ευρίσκετο επί της Πρώτης Συνόδου, και διά τούτο επήλθεν η μεταξύ ημών και αυτών διαφορά των δεκατριών ημερών. Θελήσαντες δε ούτοι να διορθώσωσι την Ισημερίαν παρεβίασαν τους τέσσαρας διορισμούς των Αγίων Αποστόλων και τον έβδομον κανόνα αυτών, ου μή δ’ αλλά και τον πρώτον της εν Αντιοχεία Ιεράς Συνόδου… (σελ. 33-34-35) όθεν η πρότασις αύτη περί Αναθεωρήσεως ουδέν άλλο σημαίνει, ειμή την ανατροπήν της αποφάσεως της Πρώτης Ιεράς Συνόδου. Πλην με όλας τας επιστημονικάς τροποποιήσεις, ας προβάλλουσιν οι θιασώται του Νέου Ημερολογίου, αδύνατον ίνα μή προσκρούσωσιν εις τους διορισμούς των Αγίων Αποστόλων και εις τους θεσμούς και Κανόνας των Ιερών Συνόδων και πρωτίστως της Πρώτης Οικουμενικής.
Εις τί παρακαλώ, τόσα έτη έβλαψε την καθ' ημάς Εκκλησίαν το καθ' ημάς Παλαιόν Ημερολόγιον και ήδη χάριν των αντιπάλων ημών να παρουσιάσωμεν τοιούτον σκάνδαλον, όπερ αντί διορθώσεως προεξένησε τοσαύτην διαφωνίαν και σύγχισιν ουχί μεταξύ ημών και των επηλύδων, αλλά μεταξύ ημών και ημών των Ορθοδόξων τέκνων της Εκκλησίας;»
Σχόλιο: Ο Όσιος Δανιήλ είχε αντιληφθεί την «ενδοορθόδοξη οικουμενική κίνηση», αρχή της οποίας ήτο η Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως το 1920 (και του 1902) «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», προς δημιουργία «Κοινωνίας των Εκκλησιών», ως ανάλογο της «Κοινωνίας των Εθνών».
Στο κάλεσμα της Εγκυκλίου (1920) βρίσκουμε την οικουμενική σύνθεση Ρωμαιοκαθολικισμού και των προτεσταντικών ομολογιών.
«Οι δικοί μας Πατέρες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, από τους Αποστολικούς χρόνους μέχρι σήμερα, διαφύλαξαν άφθαρτο το Ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστης μας» (Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης). (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ