Ο προφήτης Ιεζεκιήλ, αγαπητοί μου, εις το 9ο κεφάλαιό του, μας αναφέρει ένα περιστατικό συγκλονιστικό. Λέγει ότι κάποτε ήτο εις το σπίτι του και συνωμίλει με ηλικιωμένους ανθρώπους, οπότε κάποιο χέρι τον άρπαξε εν οράματι και τον έφερε εις τα Ιεροσόλυμα. Και του λέγει: «Υἱὲ ἀνθρώπου, βλέπεις τι γίνεται μέσα εις την πόλιν αυτήν;».
Συγκεκριμένα τον έφερε στον ναόν του Σολομώντος και εκεί του έδειξε τρεις εικόνες, τρεις σκηνές από βδελύγματα. Δηλαδή είδε εκεί ο προφήτης πώς οι ίδιοι οι ιερείς ειδωλολατρούσαν κρυφά και την διαφθορά της πόλεως. Τα είδε αυτά και έφριξε. Δεν αναφέρομαι στις εικόνες, γιατί θα έπρεπε πολύ χρόνο να καταναλώσω. Είναι στο 8ο κεφάλαιο.Στο 9ο, όμως, κεφάλαιο λέγει τα εξής: «Καὶ ἀνέκραγεν εἰς τὰ ὦτά μου φωνὴ μεγάλη λέγων· ἤγγικεν ἡ ἐκδίκησις τῆς πόλεως (:Άκουσα μια φωνή να μου λέγει: ‘’Επλησίασε η εκδίκηση της πόλεως. Ήρθε η ώρα της να τιμωρηθεί’’)· καὶ ἕκαστος εἶχε τὰ σκεύη τῆς ἐξολοθρεύσεως ἐν χειρὶ αὐτοῦ. Καὶ ἰδοὺ ἓξ ἄνδρες ἤρχοντο ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης τῆς ὑψηλῆς τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν, καὶ ἑκάστου πέλυξ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ εἷς ἀνὴρ ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐνδεδυκὼς ποδήρη καὶ ζώνη σαπφείρου ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ· καὶ εἰσήλθοσαν καὶ ἔστησαν ἐχόμενοι τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χαλκοῦ (: Κι εκεί, λέει, είδα έξι άνδρες να κρατούν τσεκούρια. Ανάμεσά τους έναν άλλον άνδρα που φορούσε ποδήρη χιτώνα και η ζώνη του ήτο σαπφειρένια. Και στάθηκαν μπροστά εις το θυσιαστήριο το χάλκινο – το οποίον, όπως γνωρίζετε από την όλη οργάνωση του ναού του Σολομώντος, ήτο έξω εις την αυλή, όπου και προσεφέροντο εκεί οι θυσίες). Καὶ δόξα Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀνέβη ἀπὸ τῶν Χερουβὶμ ἡ οὖσα ἐπ’ αὐτῶν εἰς τὸ αἴθριον τοῦ οἴκου. Καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυκότα τὸν ποδήρη, ὃς εἶχεν ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὴν ζώνην, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν (: Δόξα Κυρίου ήρθε και στάθηκε από πάνω τους και η δόξα του Θεού είπε προς τον άνδρα που είχε τον ποδήρη χιτώνα και την σαπφειρένια ζώνη)· δίελθε μέσην τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς. Καὶ τούτοις εἶπεν ἀκούοντός μου· πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ εἰς τὴν πόλιν καὶ κόπτετε καὶ μὴ φείδεσθε τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑμῶν καὶ μὴ ἐλεήσητε· πρεσβύτερον καὶ νεανίσκον καὶ παρθένον καὶ νήπια καὶ γυναῖκας ἀποκτείνατε εἰς ἐξάλειψιν, ἐπὶ δὲ πάντας, ἐφ’ οὓς ἐστὶ τὸ σημεῖον, μὴ ἐγγίσητε· καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε (: Άκουσα φωνή να λέγει σε εκείνον που είχε τον ποδήρη χιτώνα: ‘’Πήγαινε στη μέση της πόλεως και βρες όλους εκείνους που βλέπουν τα βρώμικα πράγματα μέσα στην πόλη, δεν μπορούν, όμως, να μιλήσουν, γιατί το κακό έχει παραγίνει στην πόλη και αυτοί είναι λίγοι. Αυτοί, όμως, στενάζουν και πονούν)».
Θα ξαναπώ τις λέξεις: «καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς». Βλέπουν, στενάζουν, πονούν. Αλλά δεν μπορούν τίποτε να κάνουν· είναι οι λίγοι αυτοί. «Και σ’ αυτούς, στο μέτωπό τους, βάλε το σημείον. Αυτούς δεν θα τους πειράξουν οι έξι που ακολουθούν. Τώρα, εσείς, οι έξι, με τα τσεκούρια αρχίστε να κόβετε μέσα στην πόλη, χωρίς διάκριση. Να κόβετε άνδρες, γυναίκες, γέρους, παρθένους, παιδιά, νήπια, να σφάζετε, να σφάζετε, να μη μείνει κανείς μέσα στην πόλη που να μείνει ζωντανός. Μόνοι εκείνοι που θα έχουν το σημείο, αυτοί δεν πρέπει να βλαφτούν. Σε όσους βλέπετε το σημείο στο μέτωπο, αυτούς να μην τους πειράξετε. Και την αρχή θα την κάνετε από τους ιερείς μου». Θα ξαναπώ την φράση: «καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε». «Την αρχήν κάνετέ την από μέσα από τα άγια, δηλαδή μέσα από τον ναό, από τους ιερείς, την σφαγή μέσα από τον ναό»…
Αγαπητοί μου, αυτή η τρομερή εικόνα έρχεται να δώσει ένα μέτρον αληθινά αποκαλυπτικόν, όχι μόνο για μία κατάσταση που υπήρχε τότε στα Ιεροσόλυμα, αλλά όπως είναι γνωστό, οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης δεν εξαντλούνται. Αλλά συνεχώς βρίσκουν πραγμάτωση μέσα στην Ιστορία, όταν έχομε ανάλογες περιπτώσεις. Έχομε δε επί συγκεκριμένων ιστορικών περιπτώσεων εδώ πραγμάτωση, αλλά επανάληψη αυτής της πραγματώσεως της προφητείας. Οι προφητείες, ξαναλέγω άλλη μία φορά, της Παλαιάς Διαθήκης δεν εξαντλούνται. Αυτό το οποίον εκεί λέγει ο Θεός δια του προφήτου Ιεζεκιήλ, έχει πλήρωση και κατοπινά. Μάλιστα για όλα αυτά τα δεινά δεν έχει παρά κανείς να ρίξει μία προσεκτική ματιά, τόσο στα Ευαγγέλια και τις επιστολές, Καινή Διαθήκη, όσο και εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως, για να δει εκεί πώς οι ιεροί συγγραφείς κάνουν χρήση της Παλαιάς Διαθήκης επί γεγονότων, επί προφητειών που βρήκαν πλήρωση και πρόκειται να ξαναβρούν πάλι πλήρωση οι προφητείες αυτές. Και μάλιστα κατ’ επανάληψιν.
Τι σημαίνουν όλα αυτά που συνέβησαν εκεί εν οράματι εις τον προφήτην, ο οποίος άρχισε να λέγει… «Έπεσα», λέει, «στα γόνατα και είπα: ‘’Κύριε, την πόλη Σου καταστρέφεις; Τον λαό Σου καταστρέφεις;’’». «Ε», λέει, « πια είναι αργά. Ο λαός αυτός με ξέχασε. Λένε ότι δεν υπάρχω». Αυτό που λέμε σήμερα «αθεΐα». Λένε ότι «πού είναι ο Θεός, πού είναι να προστατεύσει ο Θεός; Λένε… -να το πω με σύγχρονη έκφραση- ‘’δεν υπάρχω’’. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να τιμωρηθεί αυτός ο λαός».
Αλλά ας προσέξομε, αγαπητοί μου. Ποιοι είναι εκείνοι, όμως, οι οποίοι δεν θα τιμωρηθούν. Εκείνοι επί των μετώπων των οποίων αυτός, ο φορών τον ποδήρη χιτώνα, έβαλε το σημείον. Ποίο σημείον; Προσέξτε τώρα εδώ. Το σημείον αυτό, έτσι μεταφράζεται από τους εβδομήκοντα, ενώ στο εβραϊκό κείμενον λέγει: «βάλε στα μέτωπά τους το σημείον Τ», «Καὶ σημειώσῃς Τ ἐπὶ τὰ μέτωπα αὐτῶν», «να βάλεις Τ». Είναι ένα γράμμα του αλφαβήτου. Το γράμμα αυτό του αλφαβήτου είναι και εις το εβραϊκόν αλφάβητον. Τα πιο πολλά, αν όχι όλα, τα πιο πολλά γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου μοιάζουν με κάποιες ελαφρές παραλλαγές, με το ελληνικόν αλφάβητον, το οποίον είναι φοινικικόν κ.ο.κ. Έχομε, δηλαδή, ένα περίπου κοινόν αλφάβητον. Ακόμα και στην εκφώνηση το γράμμα Τ το λέμε και ελληνικά, το λέμε και εβραϊκά. Πώς είναι το γράμμα Τ; Το γράμμα Τ το φοινικικόν και στο εβραϊκόν αλφάβητον, δεν είναι όπως στο σχήμα το δικό μας, που είναι μία κάθετος γραμμή και μία οριζοντία. Αλλά είναι σταυρός (t). Είναι όπως ακριβώς διασώζεται στην μικρογράμματη λατινική γραφή· που έχομε το t, όπως στις ευρωπαϊκές γλώσσες δηλαδή που είναι σταυρός. Στη μικρογράμματη γραφή.
Αγαπητοί, ξέρετε τι έλεγε η φωνή προς τον φορώντα τον ποδήρη χιτώνα; «Βάλε στα μέτωπα τον σταυρόν». Και ποιος είναι αυτός ο φορών τον ποδήρη χιτώνα; Είναι ο Θεός Λόγος! Που θα ενηνθρώπιζε αργότερα. Και που τώρα παίρνει την παραγγελία από τον Ουράνιο Πατέρα να βάλει τον σταυρό στα μέτωπα εκείνων, οι οποίοι δεν μετέχουν των βδελυγμάτων της πόλεως.
Είναι δε αξιοπρόσεκτον ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έρχονται να παρουσιάσουν κάποια ιδιαιτέρα, θα λέγαμε, αγιότητα και αρετή. Αλλά εννοείται όμως ότι υπάρχει όσο τούτο είναι δυνατόν. Από πού φαίνεται; Από τούτο, το ότι δεν συμφωνούν με το πνεύμα της εποχής των. Και ποιο ήτο το πνεύμα της εποχής των; Η αθεΐα και τα βδελύγματα. Διότι δεν είναι μόνον η αθεΐα, τότε, όπως μας τα λέγει εδώ ο προφήτης, αλλά ελάτρευαν και τα είδωλα. Δεν υπήρχε μόνο η αθεΐα, δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά ελάτρευαν και είδωλα. Που σημαίνει δεν έχουν μετοχή αυτοί έναντι των όσων γίνονται εις την εποχή των. Είναι πολύ σημαντικό. Τι μπορούν, όμως, να κάνουν; Να αλλάξουν τα πράγματα; Δεν μπορούν. Τι κάνουν; Πονούν και στενάζουν.
Που σημαίνει ότι το κάτω κάτω σκαλοπάτι της αγιότητος, το να σταθεί κανείς στην αμαρτωλή εποχή του, είναι να μην συμφωνεί. Να λυπάται και να κλαίει. Και να λέγει: «Θεέ μου, τι κακό μάς έχει βρει στην εποχή μας; Πού φθάσαμε οι άνθρωποι; Φώτισε και βοήθησε, Κύριε». «Αυτοί», λέγει, «δεν θα καταστραφούν. Αυτοί δεν θα σφαγούν, δεν θα τιμωρηθούν».
Αλλά, αγαπητοί, αυτό το σημείον, που είναι ο Τίμιος Σταυρός, θα είναι το σημείον εκείνο το οποίον και στα έσχατα της Ιστορίας θα φανεί πάλι στον Ουρανό. Θα είναι το σημείον, όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το Α΄ κεφάλαιον της Αποκαλύψεως, που θα φανεί, λέγει, «τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου». Για «τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» μας ομιλούν και τα Ευαγγέλια, μας ομιλεί και ο Ίδιος ο Χριστός. Αυτό, λοιπόν, το σημείον δεν είναι παρά ο Τίμιος Σταυρός που θα φανεί στον ουρανό. Και τότε αυτό θα είναι τρόπον τινά η πρώτη φάσις της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας. Πρώτα θα εμφανιστεί ο Τίμιος Σταυρός και μετά ο Χριστός.
Και τότε εκείνοι που θα δουν τον Σταυρόν, θα αντιληφθούν… ποιοι; Όχι της εποχής του Χριστού, αλλά όλων των αιώνων και όλων των εποχών, θα σας το εξηγήσω λίγο πιο κάτω, «αυτοί», λέγει, «θα αρχίσουν να κόπτονται, αφού θα δουν Εκείνον τον Οποίον εξεκέντησαν». Δηλαδή του ότι συνετέλεσαν εις την Σταύρωσιν του Υιού του Θεού, αυτοί θα πουν: «Τι πάθαμε; Γιατί το κάναμε αυτό;». Και θα αρχίσουν να χτυπούν το στήθος τους, θα κόπτονται, θα χτυπιώνται. Γιατί θα δουν ότι έχουν πλανηθεί. Αλλά, σας είπα, είναι για όλους τους αιώνες και όλες τις εποχές. Να πώς. Δεν λέγει στους Φιλιππησίους ο Απόστολος Παύλος για μερικούς Χριστιανούς, οι οποίοι ζούσαν κοσμική ζωή, με κοσμικό φρόνημα ζώντες και λέγει δι’ αυτούς ότι ο θεός τους είναι η κοιλία. «Κοιλία» είναι γενικά οι ηδονές. Προσέξτε, είναι γενικά οι ηδονές. Είναι η απόλαυσις του κοσμικού φρονήματος στην πράξη. «Ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία». Και τους αποκαλεί «εχθρούς του Σταυρού του Χριστού».
Γιατί τους αποκαλεί «εχθρούς του σταυρού του Χριστού»; Διότι στρέφονται με τη ζωή τους εναντίον του περιεχομένου του Ευαγγελίου, το οποίον είναι σταυρικόν. Τι θα πει «σταυρικόν»; Σήμερα, επί παραδείγματι, νηστεύομε, γιατί είναι ημέρα που γιορτάζομε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Αυτοί θα έλεγαν: «Ωχ καημένε τώρα… που θα νηστέψω». Άρα στρέφονται εναντίον του σταυρικού μηνύματος του Ευαγγελίου, εναντίον της ασκήσεως, εναντίον του πνεύματος του Θεού, που ήρθε να στραφεί εναντίον του κοσμικού πνεύματος. Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται χαρακτηριστικότατα «εχθροί (όχι του Χριστού), εχθροί του Σταυρού του Χριστού». Γιατί ο Σταυρός είναι το κέντρον της ασκήσεως μέσα στην πνευματική μας ζωή. Μην το ξεχνάμε αυτό ποτέ.
Ώστε βλέπετε ότι εχθροί του Σταυρού δεν είναι μόνο εκείνοι που σταύρωσαν τον Χριστό τότε. Κάπου αλλού λέει ο Απόστολος Παύλος «οἱ ἀνασταυροῦντες τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». Αυτοί που «ανασταυρώνουν», δηλαδή ξανασταυρώνουν. Κι αγαπητοί μου, όσες φορές θα αμαρτήσομε, ξανασταυρώνομε τον Χριστό. Αλλά το ξανασταύρωμά Του γίνεται όταν εμφορούμεθα από κοσμικό πνεύμα. Διότι ποιος είναι καθαρός από ρύπου; Όλοι αμαρτάνομε. Αλλά μετανοούμε. Το βαρύ αμάρτημα εναντίον του Θεού, εναντίον του Σταυρού του Χριστού, είναι το κοσμικόν φρόνημα.
Πώς το λέει ο Απόστολος στο πρώτο κεφάλαιο προς Κορινθίους που ακούσαμε σήμερα στην αποστολικήν περικοπήν; Τους λέγει «ἀπολλυμένους». Χαμένους. Αυτοί που δεν κατανόησαν τον λόγον του Σταυρού, το κήρυγμα του Σταυρού, το μήνυμα του Σταυρού. Αυτοί είναι οι «ἀπολλυμένοι», οι χαμένοι. Γιατί στράφηκαν με τη ζωή τους, το κοσμικό τους φρόνημα, εναντίον του Τιμίου Σταυρού, εναντίον του πνεύματος του Τιμίου Σταυρού. Ώστε εδώ έχομε κάτι πάρα πολύ σημαντικό, αγαπητοί μου, κάτι πάρα πολύ σημαντικό, διότι πρέπει να σας εξηγήσω ότι έχομε και ένα αντίθετον σημείον. Το οποίον και αυτό θα μπει στα μέτωπα. Είναι το σημείον του Αντιχρίστου.
Στο 13ο κεφάλαιο, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, στην Ἀποκάλυψή του, μας το λέγει σαφώς. Ότι ο Αντίχριστος κι αυτός θα σφραγίσει τους δικούς του ανθρώπους, επί του μετώπου και στο δεξί χέρι. Τι σημαίνει αυτό; Τι σφραγίδα θα βάλει; Ποια είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου; Είναι ο αριθμός 666. Δηλαδή είναι το όνομα του Αντιχρίστου. Θα μου πείτε: «Το ξέρομε αυτό ποιο είναι;». Δεν έχει σημασία να το ξέρομε. Είναι το πνεύμα του Αντιχρίστου. Μερικοί προσπαθούν να μάθουν: «Άραγε ποιος να είναι αυτός ο Αντίχριστος;». Βέβαια είναι ένα ιστορικό πρόσωπο. Θα έρθει.
Αλλά, όμως, το πνεύμα του Αντιχρίστου ήδη υπάρχει. Δεν λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «Ακούσατε ότι θα ‘ρθει ο Αντίχριστος, αλλά τώρα υπάρχουν πολλοί Αντίχριστοι εις τον κόσμον». Τι θα πει «πολλοί Αντίχριστοι»; Υπάρχει το πνεύμα του Αντιχρίστου. Και ποιο είναι αυτό το «πνεύμα του Αντιχρίστου»; Προσέξατέ το· το αντι-σταυρικόν. Γι΄αυτό και λέγεται Αντίχριστος. Είναι ο αντίθετος του Χριστού. Άρα το πνεύμα του Αντιχρίστου τι πρέπει να είναι; Πρέπει να είναι αντισταυρικόν, εναντίον του Σταυρού, εναντίον του πνεύματος του Σταυρού. Αυτός είναι ο αριθμός 666. Μη, λοιπόν, σκαλίζομε, δεν ήρθε ακόμα να το μάθομε. Ο Θεός δεν το απεκάλυψε ακόμη. Δεν ήρθε ακόμη ο Αντίχριστος. Μη σκαλίζομε και λέμε: «Τι να είναι άραγε αυτό το 666;».
Και αυτό θα αφορά σε εκείνους που θα ‘ρθουν; Ω, καθόλου! Αλλά αφορά από τη στιγμή που ο Χριστός ανελήφθη στον ουρανό, τότε, πριν από 2000 χρόνια. Μέσα σε ολόκληρη την Ιστορία οι άνθρωποι παίρνουν την σφραγίδα 666. Κι εμείς συνεπώς μπορούμε να την πάρουμε. Τίνι τρόπω; Όταν αρνηθούμε τον Χριστόν και δεχθούμε το πνεύμα του Αντιχρίστου.
Τι αναμένει, φυσικά, εκείνους που θα δεχθούν το πνεύμα του Αντιχρίστου; Το είδαμε στο όραμα του Ιεζεκιήλ. Η σφαγή. Και εν προκειμένω δεν θα είναι η σφαγή μόνο απλώς εδώ επάνω στη γη, που μπορεί να γίνει μια μεγάλη καταστροφή. Το θέμα είναι ότι… αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος, η απώλεια. Και ποια είναι η απώλεια; Η αιωνία απώλεια, η αιωνία κόλασις. Η απουσία της Βασιλείας του Θεού.
Ώστε, λοιπόν, βλέπετε, αγαπητοί μου, ότι έχομε δύο σημεία. Και υπάρχει ένας… ούτως ειπείν, ανταγωνισμός μέσα στην Ιστορία. Το σημείον του Χριστού, που είναι ο Σταυρός και το σημείον του Αντιχρίστου, που είναι το πνεύμα του Αντιχρίστου, ο αριθμός 666. Κι εμείς καλούμεθα να δεχθούμε ένα από τα δύο σημεία. Είναι αδύνατον δε να δεχθεί κανείς και τα δύο. Ή το ένα ή το άλλο. Δεν γίνεται. Μερικοί άνθρωποι δυστυχώς θέλουν να τα έχουν καλά και με τον Θεό και με τον διάβολο. Ο Χριστός απήντησε επάνω σ’ αυτό. Ότι «δεν μπορείτε να δουλεύετε σε δύο αφεντικά. Ή στο ένα ή στο άλλο αφεντικό. Δεν μπορείτε και στα δύο αφεντικά να δουλεύετε».
Τι πρέπει να κάνομε; Πρέπει να ζούμε την πνευματική ζωή, αγαπητοί, την πνευματική ζωή. Το πνεύμα του Τιμίου Σταυρού πρέπει να είναι μπροστά στα μάτια μας. Θυμηθείτε εκείνο που λέγει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να είναι μαθητής μου, όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να σηκώσει τον σταυρό του και να ‘ρθει από πίσω μου». Ο σταυρός μας δεν θα είναι παρά ο αγώνας μας να ακολουθήσουμε τον Σταυρόν του Χριστού. Εδώ στη γη αυτή πρέπει να μπούμε μέσα στα παθήματα του Χριστού. Δεν λέγει ο Απόστολος ωραιότατα στους Κολοσσαείς: «Ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου, ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία»; Ἀντι–ανα–πληρῶ. Ἀνταναπληρῶ. «Δέχομαι στην σάρκα την δική μου», λέγει, «τα παθήματα του Χριστού, εκείνα τα οποία δεν πρόλαβε ο Χριστός να δεχθεί στην Ιστορία, στον Σταυρό, εγώ στο δικό μου το σώμα, για λογαριασμό της Εκκλησίας Του, που είναι το σώμα Του». Ναι. Το σώμα του Χριστού είναι η Εκκλησία. Και το σώμα του Χριστού, η Εκκλησία, προσέξτε, είναι σταυρωμένη στον παρόντα κόσμο.
Δεν λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι «Εγώ εσταύρωσα τον εαυτό μου ως προς τον κόσμον»; Είναι σταυρωμένη η Εκκλησία. Δεν ήρθε η ώρα της αναστάσεώς της. Θα δεχθεί τον διωγμόν, την ειρωνεία, την καταπίεση, τα πάντα. Να είμεθα έτοιμοι. Μη μου πείτε κάτι που θα ‘ρθει αύριο. Υπάρχει και σήμερα, υπήρχε και χθες. Και μόνο γιατί ο άλλος θα σε κοροϊδέψει γιατί ζεις πνευματική ζωή, αυτό σημαίνει σταυρώνεσαι ως προς τον κόσμον. Και αν δεν φέρομε τα παθήματα του Χριστού, τα παθήματα του Χριστού επί του Σταυρού, δεν μπορούμε να λεγόμεθα μαθηταί του Χριστού, ούτε μέλη του σώματός Του που είναι η Εκκλησία. Διότι η ζώσα Εκκλησία θα σωθεί. Η ζωντανή Εκκλησία θα σωθεί. Όχι τα νεκρά της μέλη. Δυστυχώς δεν μου μένει πιο πολύς χρόνος να σας πω πώς το δείχνει αυτό το πνεύμα του Θεού στο βιβλίο της Ἀποκαλύψεως ότι εκείνοι που λέγονται Χριστιανοί, θα καταστραφούν. Όχι να λέγεσαι· να είσαι. Να είσαι. Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη βαρύτητα. Ας το προσέξομε.
Αλλά σύμβολον, τύπος της ενεργείας, της ακτίστου ενεργείας του Τιμίου Σταυρού σε όλη μας την ζωή και σε όλες μας τις πράξεις, είναι, αγαπητοί μου, όταν κάνομε το σημείον του Σταυρού· το οποίον πρέπει πάντοτε να κάνομε ευλαβώς και με συνείδηση.
Λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στην 13η Κατήχησή του τα εξής: «Να κάνομε», λέει, «τον σταυρό μας ἐπὶ μετώπου μετὰ παρρησίας δακτύλοις ἡ σφραγίς καὶ ἐπὶ πάντων ὁ σταυρὸς γινέσθω (:να γίνεται με τα δάχτυλά μας στο μέτωπό μας, να ξεκινάμε δηλαδή από το μέτωπό μας, μετά παρρησίας. Μην ντρεπόμαστε, μην κάνομε κάτω από το σακάκι μας τον σταυρό μας. Αλλά να τον κάνομε «μετά παρρησίας». Μην πούμε: «Είμαι στο εστιατόριο και πώς θα κάνω τον σταυρό μου, όταν οι άλλοι δεν κάνουν τον σταυρό τους». Μην ξεχνάμε το όραμα του Ιεζεκιήλ! Μην το ξεχνάμε! «Πώς θα κάνω τον σταυρό μου περνώντας από μία Εκκλησία, όταν είμαι μέσα στο λεωφορείο, οι άλλοι τραγουδάν, γελάν…». Θα κάνω τον σταυρό μου μετά παρρησίας. Και τον λέγει «σφραγίδα» τον σταυρόν ο άγιος Κύριλλος. Η σφραγίς)· ἐπὶ ἄρτων βιβρωσκομένων καὶ ἐπὶ ποτηρίων πινομένων (: στο ψωμί που θα φάμε. Υπάρχει μια ωραία συνήθεια, εγώ την βρήκα από τον πατέρα μου. Όταν έπαιρνε το καρβέλι της εποχής εκείνης, το καρβέλι, γύριζε από το πίσω μέρος και με το μαχαίρι έκανε τρεις σταυρούς. Και στα ποτήρια που θα πιούμε, θα τα σταυρώσουμε) ἐν εἰσόδοις, ἐν ἐξόδοις (όταν μπαίνομε στο σπίτι μας, να κάνομε τον σταυρό μας, γιατί μας γλύτωσε ο Θεός από τόσα ατυχήματα και άλλα πολλά. Όταν θα βγούμε από το σπίτι μας, θα κάνομε τον σταυρό μας, για να μη μας βρει ατύχημα. Αλλά με συναίσθηση και συνείδηση τι θα πει ‘’κάνω τον σταυρό μου’’) πρό τοῦ ὕπνου (:πριν κοιμηθούμε) κοιταζομένοις καὶ διανισταμένοις (: όταν είμαστε στο κρεβάτι μας, όταν σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας. Πάνω σε αυτό θα σας έλεγα…αν το θέλετε, δεχθείτε το. Όπως είσαστε στο κρεβάτι σας το πρωί και ανοίγουν τα μάτια σας, ανοίγουν κάποια στιγμή τα μάτια σας, φυσικά με το φως, τότε κάντε τον σταυρό σας και σηκωνόμενοι κάντε τον σταυρό σας και πείτε: «Δόξα Σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς». «Δόξα σε Σένα που μας έδειξες το φως». Αλλά για να φθάσει ο άνθρωπος να λέγει αυτόν τον δοξολογικόν στίχον, πρέπει να έχει πνεύμα Θεού. Και συνεπώς πέρα από το φως το ηλιακόν της ημέρας, πρέπει να αισθάνεται και το φως του Χριστού: ‘’Δόξα σε Σένα που μας έδειξες το φως Σου, ήτοι τον Εαυτό Σου’’. Γιατί ο Θεός είναι φως), ὁδεύουσι καὶ ἠρεμοῦσι (:όταν περπατά κανείς, ταξιδεύει ή καθόμαστε κάπου) μέγα τὸ φυλακτήριον, δωρεὰν διὰ τοὺς πένητας -μην πει κανείς: «Δεν έχω να πληρώσω». «Δωρεάν διά τούς πένητας». Είναι πολύ εύκολο να κάνεις τον σταυρό σου-, χωρὶς καμάτου διὰ τοὺς ἀσθενεῖς -ο άρρωστος δεν έχει να καταβάλει τίποτα κόπους. Κάνει τον σταυρό του. Δεν έχει να ξοδέψει δυνάμεις-ἐπειδὴ καὶ παρὰ Θεοῦ ἡ χάρις, σημεῖον πιστῶν καὶ φόβος δαιμόνων. Ἐθριάμβευσε γὰρ αὐτοὺς ἐν αὐτῷ, δειγματίσας ἐν παρρησίᾳ. Ὅταν γὰρ ἴδωσιν τὸν σταυρόν, ὑπομιμνῄσκονται τοῦ Ἐσταυρωμένου· φοβοῦνται τὸν συντρίψαντα τὰς κεφαλὰς τοῦ δράκοντος (:διότι εθριάμβευσε ο Χριστός για τους δαίμονες που φοβούνται, διότι παραδειγματικά, δημόσια τους ντρόπιασε πάνω στον Σταυρό τους δαίμονες. Κι όταν βλέπουν τον Σταυρό του Χριστού, οι δαίμονες και οι εχθροί του Σταυρού του Χριστού, τρέμουν και φοβούνται)».
Ω αγαπητοί, ο Τίμιος Σταυρός που γιορτάσαμε σήμερα την Παγκόσμιον Ύψωσίν του, ο Τίμιος Σταυρός να στέκεται για μας όχι μόνο το σύμβολο, όχι μόνο ο τύπος αλλά η ουσία. Να βλέπομε στον Σταυρό Εκείνον που απλώθηκε επάνω. Τον Υιόν του Θεού που έγινε άνθρωπος. Διότι από εκεί είναι η δύναμις του Τιμίου Σταυρού· στον Χριστόν. Να βλέπομε στο πρόσωπό Του ότι είναι ο Θεός μας, ο Κύριός μας, που ενηνθρώπησε πραγματικά. Δεν είναι κάποιος μεγάλος και κάποιος σοφός ο Χριστός. Δεν είναι κάποιος κοινωνιολόγος. Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο αιώνιος Θεός που ενηνθρώπησε και ήρθε ανάμεσά μας. Τότε μπορούμε, αγαπητοί μου, να λέμε ότι είμεθα Χριστιανοί. Όταν συμμορφούμεθα πάντοτε με την πίστη στον Χριστό και με την τήρηση του πνεύματος του Τιμίου Σταυρού Του.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
- Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
- https://arnion.gr/mp3/