Ἡ πανολέθριος χρονιογραφία τῶν πυρηνικῶν ὅπλων ὑπὸ τοῦ κράτους τοῦ κακοῦ. Τί πράξομεν ἐὰν ῥιφθῶσι πυρηνικὰ ὅπλα;
MONON Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΚΤΟΞΕΥΕΙ ΠΥΡΗΝΙΚΑ
Ἡ ἀπειλὴ τοῦ πυρηνικοῦ ὀλέθρου καὶ ἡ εὐθύνη τῶν λαῶν, τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Τράμπ δίκην Ναζὶ ἀπειλεῖ: «Ἐπαναφέρω ὑμᾶς εἰς τὴν λίθινον ἐποχήν!».
Γράφει ο κ. Παναγιώτης Κοσμίδης
Α. ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΦΩΤΙΑ ΕΞ ΑΔΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ
Ἀρχικατάσκοπος τῆς χώρας τοῦ κακοῦ
Τὴν εἰκοστὴν πέμπτην Αὐγούστου τοῦ ἔτους δισχιλιοστοῦ εἰκοστοῦ ἕκτου (2026), ὁ ἀρχικατάσκοπος καὶ διευθυντὴς τῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας Πληροφοριῶν (CIA) τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, Τζὼν Ῥάτκλιφ (John Ratcliffe), ἀφίχθη αἰφνιδίως εἰς Μόσχαν διὰ στρατιωτικοῦ ἀεροσκάφους. Παρέμεινε δ' ἐκεῖ ἐπί τινας μόνον ὥρας, καθ' ἃς ἔσχε συνομιλίας μετὰ τῶν ἐπικεφαλῆς τῶν ῥωσικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, καὶ μετέπειτα ἀνεχώρησεν.
Ἡ ἀκριβὴς αἰτία τῆς ἐπισκέψεως ταύτης οὐδόλως ἀνεκοινώθη ἐπισήμως. Κατά, μέντοι, δημοσιογραφικὰς πληροφορίας, αἱ συζητήσεις ἐπεκεντρώθησαν εἰς κρίσιμα ζητήματα στρατηγικῆς ἀσφαλείας, τὸν διεξαγόμενον πόλεμον ἐν Οὐκρανίᾳ, τὴν ἀντίδρασιν ἔναντι τῆς διεθνοῦς κρίσεως, ὡς καὶ εἰς τὸν ἐμφολεύοντα ἐκεῖνον πυρηνικὸν κίνδυνον.
Ὁ πυρηνικός ὄλεθρος τοῦ 1945
Ἡ πανολέθριος χρονιογραφία τῶν πυρηνικῶν ὅπλων μαστίζει τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τοῦ ἔτους χιλιοστοῦ ἐννιακοσιοστοῦ τεσσαρακοστοῦ πέμπτου. Τότε, κατὰ τὰς δυσμὰς τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ἐρρίφθησαν δύο ἀτομικαὶ βόμβαι κατὰ τῶν ἰαπωνικῶν πόλεων Χιροσίμα καὶ Ναγκασάκι (1945). Ἡ ἀνθρωπότης ἔγνω διὰ πρώτην φορὰν τὸ ἀσύλληπτον μέγεθος τῆς ὀλεθρίας ἰσχύος τοῦ καινοφανοῦς τούτου ὅπλου, ὅπερ ἐπέφερε ἑκατοντάδας χιλιάδων νεκρῶν καὶ ἀνυπολόγιστον ἀνθρώπινον ὀδύνην.
Ἔκτοτε, ἡ ἐπίσημος καὶ σατανικὴ ἀφήγησις διετείνατο ὅτι ἡ χρῆσις τῶν βομβῶν τούτων συνέβαλεν εἰς τὴν ταχεῖαν λῆξιν τοῦ πολέμου. Ὤφειλον ὅμως νὰ ῥιφθῶσιν αὗται ἐπί τινος ἐρήμου νήσου ἢ ἀοικήτου στέππας, καὶ οὐχὶ κατὰ πόλεων· αὕτη γὰρ ὑπῆρξεν ἡ λογικὴ τῶν καταχθονίων δυνάμεων. Διατί ἆραγε ἔπρεπε νὰ ἐξαπολυθῇ καὶ ὁ δεύτερος ἐκεῖνος ὄλεθρος; Τὸ ἐρώτημα παραμένει βαρὺ καὶ ἀμείλικτον: δύναται ἡ ἀνθρωπότης νὰ θεωρῇ ὡς ἀποδεκτὸν μέσον πολέμου ὅπλον τι, ἱκανὸν νὰ ἀφανίσῃ ἀμάχους, πόλεις καὶ ὁλοκλήρους γενεάς; Οὐδόλως γε!
Δὶς ἡ ἀνθρωπότης ἤγγιξε τὸν ὄλεθρον
Δύο ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὰ συμβάντα τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ἀναφέρονται συχνάκις ὡς στιγμαὶ καθ' ἃς ἡ ἀνθρωπότης ἤγγιξεν ἐπικινδύνως τὰ πρόθυρα πυρηνικῆς συγκρούσεως. Τὸ πρῶτον ἔλαβε χώραν κατὰ τὴν κρίσιν τῆς Κούβας (1962), ὅτε σοβιετικόν τι ὑποβρύχιον εὑρέθη εἰς δραματικὴν κατάστασιν, ἐπικρεμαμένου τοῦ κινδύνου ἐξαπολύσεως πυρηνικῆς τορπίλης. Ἡ σύνεσις καὶ ἡ ψυχραιμία τοῦ ἀξιωματικοῦ Βασιλείου Ἀρχίποφ συνετέλεσαν, κατὰ τὴν γνωστὴν ἱστορικὴν διήγησιν, εἰς τὴν ἀποτροπὴν μιᾶς ἐνδεχομένης παγκοσμίου καὶ ὀλεθρίας ἐξελίξεως.
Τὸ δεύτερον συμβὰν ἐγένετο κατὰ τὸ ἔτος χιλιοστοῦ ἐννιακοσιοστοῦ ὀγδοηκοστοῦ τρίτον (1983), ὅτε ὁ σοβιετικὸς ἀξιωματικὸς Στανισλάβος Πετρὸφ ἀντιμετώπισε ψευδῆ συναγερμὸν περὶ ἀμερικανικῆς πυρηνικῆς ἐπιθέσεως. ὅτε τὰ ψηφιακὰ συστήματα τῶν Σοβιὲτ κατέγραψαν ψευδῶς τὴν ἔλευσιν πέντε ἀμερικανικῶν πυραύλων, ἐκεῖνος ἠρνήθη νὰ ἐκτελέσῃ τὴν τυφλὴν διαταγὴν τῆς ἀνταποδόσεως, βασιζόμενος εἰς τὴν ἀνθρώπινον λογικὴν ὅτι μία πραγματικὴ ἐπίθεσις θὰ περιελάμβανε μυριάδας βλημάτων καὶ οὐχὶ ἐλάχιστα τοιαῦτα. Ἡ ἄρνησις αὐτοῦ νὰ ἐκκινήσῃ τὸν πυρηνικὸν Ἀρμαγεδδῶνα ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἡ λογικὴ τῆς ἀμοιβαίας ἐξοντώσεως δὲν ἀποτελεῖ πολιτισμικὴν λύσιν, ἀλλὰ λεωφόρον ἄγουσαν πρὸς τὴν παντελῆ καταστροφήν.
Καὶ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ, ἡ ἀποφυγὴ ἀμέσου ἀνταποδόσεως ἀπέτρεψε πιθανῶς ἁλυσιδωτὴν κλιμάκωσιν ἀπροβλέπτων διαστάσεων. Ἡ χρονιογραφία ὑπενθυμίζει ὅτι, ἐνίοτε, ἡ ὕπαρξις τῆς ἀνθρωπότητος ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς ψυχραιμίας ἑνὸς καὶ μόνου ἀνθρώπου, φωτιζομένου ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Σημείωσις οὐχὶ ἀσήμαντος, ὅτι ἀμφότεροι οἱ φωτοφανεῖς οὗτοι ἀξιωματικοὶ ὑπῆρξαν θρέμματα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ γένους.
Τὸ πυρηνικὸν φάσμα κατὰ τὴν ἐποχήν μας
Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἡμῶν, τὸ ἐνδεχόμενον τῆς χρήσεως πυρηνικῶν ὅπλων ἐπανέρχεται περιοδικῶς εἰς τὴν διεθνῆ συζήτησιν. Κατὰ τὸν διεξαγόμενον πόλεμον ἐν Οὐκρανίᾳ, διετυπώθησαν κατηγορίαι περὶ πιθανῆς χρήσεως «μιαρᾶς βόμβας» ὑπὸ τῶν Οὐκρανῶν, ὡς καὶ φόβοι περὶ δολίων προβοκατορικῶν ἐνεργειῶν ἐκ μέρους αὐτῶν. Προσέτι δὲ καταγράφεται καὶ τὸ πλῆγμα κατὰ τοῦ μεγίστου πυρηνικοῦ ἐργοστασίου τῆς Ζαπορίζια, πρὸς πρόκλησιν πυρηνικοῦ ἀτυχήματος καὶ ὁλοκαυτώματος· ἔργον ὅπερ ἐπιχειροῦσιν οἱ οὐκρανοναζὶ κατὰ προφανῆ ὑποκίνησιν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Γερμανίας, φεῦ!
Κατὰ τὴν πολεμικὴν κρίσιν μεταξὺ Ἰράν, Ἰσραὴλ καὶ Ἡνωμένων Πολιτειῶν (2026), ἐπανῆλθον ἐπίσης εἰς τὸ προσκήνιον ἀπειλαὶ καὶ δηλώσεις περὶ συντριπτικῶν στρατιωτικῶν πυρηνικῶν πληγμάτων. Αἱ ἀπειλαὶ τοῦ Τράμπ, περὶ μετατροπῆς τῆς ἀρχεγόνου Περσίας «εἰς λίθους καὶ χοῦν, καὶ ἐπαναφορᾶς αὐτῆς εἰς τὴν λίθινον ἐποχήν», ἐγείρουσιν εὔλογον φόβον περὶ τοῦ μέχρι τίνος σημείου δύναται νὰ φθάσῃ ἡ ἄνοια καὶ ὁ δαιμονισμὸς πανισχύρου τινὸς θηρίου. Τοῦτο γὰρ τὸ τέρας, τὸ ἀπειλοῦν νυχθημερὸν διὰ κυρώσεων τούς τε πένητας καὶ τοὺς ἰσχυροὺς λαούς, ἐπιδεικνύει τοσαύτην πώρωσιν καὶ ἀναλγησίαν, οἵα οὐδέποτε ἀνεφάνη ἐπὶ τῆς γῆς. Οἱ πάλαι Διοκλητιανοί, οἱ Νέρωνες καὶ οἱ Στάλιν, φαντάζουσιν ὡς ἅγιοι ἔναντι τοῦ συγχρόνου τούτου Λεβιάθαν!
Νὰ ἐξεγερθῶσι καὶ οἱ λίθοι κατὰ τοῦ πυρηνοποιοῦ
«Λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. ιθ΄ 40), διεκήρυξεν ὁ Κύριος. Πῶς, ἆρά γε, οὐχὶ καὶ οἱ λίθοι ἐξηγέρθησαν; Πῶς τὰ ῥεῖθρα τῶν ποταμῶν οὐκ ἀνεστράφησαν; Πῶς σύμπασα ἡ ἀνθρωπότης οὐκ ἔκραξε γοερῶς;
«Ξανακατέβα εἰς τὴ γῆ, // Δάσκαλε, μὴ φοβᾶσαι·
θὰ σὲ ξανασταυρώσουσι, // ὅτι λογῆς καὶ νὰ ’σαι.
Ἔχομεν ὅ,τι φανταστεῖς, // σὲ τοῦτον τὸν πλανήτη,
πόμπες ναπάλμ, // σφαῖρες ντουμ-ντουμ,
πόμπες τοῦ οὐρανίου. // Πονεῖ ἡ γῆ...» (Πιερῆς Πιερέττης, Κύπριος ποιητής).
Τὸ ζήτημα, λοιπὸν, τυγχάνει βαθύτατον: ἐὰν πράγματι ἐχρησιμοποιεῖτο πυρηνικόν τι ὅπλον, τί θὰ ἔπρεπε νὰ πράξωσιν οἱ πεπολιτισμένοι λαοί; Καὶ τὸ χείριστον, ἐὰν πρόκειται τοῦτο νὰ ῥιφθῇ, πῶς θὰ προλάβωμεν καὶ πῶς θὰ ἀντιδράσωμεν, κατὰ τὸ λόγιον «τὸ προλαμβάνειν κρεῖττον τοῦ θεραπεύειν»;
Ποία θὰ ὤφειλε νὰ εἶναι ἡ ἀντίδρασις τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ καὶ τῆς Ῥωσίας, τῆς Κίνας καὶ τῆς Ἰνδίας; Καὶ, εἰδικώτερον, ποία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ πνευματέμφορος στάσις ἡμῶν, τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ἑλληνορθοδόξων, καὶ δὴ τῶν ἐν Ἀμερικῇ Ῥωμιῶν;
Σωτήριος ἐλπὶς εἰς Κύριον
«Θλῖψιν ἐπὶ θλῖψιν προσδέχου, ἐλπίδα ἐπ' ἐλπίδι, ἔτι μικρὸν ἔτι μικρόν» (Ἡσ. κη΄ 10). Διὰ τοῦ συγκλονιστικοῦ τούτου λόγου, ὁ Προφήτης Ἡσαΐας σκιαγραφεῖ τὴν μοῖραν τῆς ἀνθρωπότητος, ὅταν αὕτη ἀπομακρύνεται τοῦ Θείου Θελήματος. Πλὴν ὅμως, ἐν τῷ μέσῳ τῶν ἐπαλλήλων θλίψεων, ἡ θεία μακροθυμία σπείρει πάντοτε τὴν ἐλπίδα, παραχωροῦσα ἕνα ἔσχατον χρονικὸν περιθώριον μετανοίας πρὸ τῆς τελικῆς κρίσεως.
Ἅπαντες ἀπευχόμεθα ἐκ βαθέων καρδίας ἓν τοιοῦτον ὀλέθριον ἐνδεχόμενον. Ἀλλ' ἡ εὐχὴ οὐδόλως σημαίνει παθητικότητα. Πρὶν ἢ ἔτι ἡ καταστροφὴ ἐκδηλωθῇ, οἱ λαοὶ ὀφείλουσι νὰ ἀπαιτήσωσιν ἀπὸ τῶν ἡγετῶν αὐτῶν σύνεσιν, αὐτοσυγκράτησιν καὶ σεβασμὸν πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην ζωήν.
Διότι τὸ μέγα δίδαγμα τῆς πυρηνικῆς ταύτης ἐποχῆς εἶναι τοῦτο: ὅτε ἡ ἀνθρωπότης ἀπέκτησε τὴν ἰσχὺν νὰ καταστρέψῃ τὸν ἑαυτόν της, ἡ πραγματικὴ γενναιότης οὐχὶ ἐν τῷ πατῆσαι τὸ κομβίον τῆς ἀπωλείας κεῖται, ἀλλ' ἐν τῷ ἔχειν τὸ ἀνάστημα ἵνα μὴ πατήσῃ τοῦτο.
Ἐν μιᾷ τοιαύτῃ ὁριακῇ στιγμῇ, βεβαίως, τὸ μόνον ὅπερ ἀπομένει εἰς τὴν ἀνθρωπίνην χρονιογραφίαν εἶναι νὰ ἐπαναλάβῃ ἐκείνην τὴν αὐτοσαρκαστικὴν φράσιν, ἥν ἔλεγον οἱ Ἀθηναῖοι μετὰ τὴν πανωλεθρίαν ἐν τῇ ἐν Χαιρωνείᾳ μάχῃ: «Ἀπολλώμεθα ἢ οὐκ ἀπολλώμεθα;»· ἀναρωτώμενοι, δηλαδή, ἐν τῇ τραγικότητι τῆς ἀγνοίας αὐτῶν, ἐὰν ἤδη κατεστράφησαν ὁλοσχερῶς ἢ ἐὰν ἁπλῶς ἐκκρεμῇ ἡ χαριστικὴ βολή.
Ἔναντι αὐτοῦ τοῦ ζόφου, οἱ πιστοὶ ἀντιτάσσομεν τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πνευματικὴν ἐγρήγορσιν, ὡς ἄλλοτε οἱ παῖδες ἔψαλλον προφητικῶς:
«Ὁ πόνος ἄπλωσε τὰ πέπλα του παντοῦ,
γιατὶ ξεκίνησε ἀπ᾿ τὴ χώρα τοῦ κακοῦ.
Ἡ γῆ γονάτισε καὶ δὲν ἀντέχει πιά,
τὸ κῦμα θέριεψε καὶ σπάσαν τὰ κουπιά.
Ὅμως ἐμεῖς τὸ φῶς καὶ τὴ γαλήνη
θὰ σκορπίσουμε μέσα στὴ δίνη.
Μέσα στὸ σκοτάδι ὅλης τῆς γῆς
μήνυμα θὰ φέρουμε μιᾶς θείας χρυσαυγῆς».
Α. ΟΧΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΡΚΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΑΚΑΘΑΡΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ
Ἡ ἀνάγκη ἡγετῶν μετ' ἀναστήματος
Εἰς μίαν οὕτως κρίσιμον περίοδον, ἔχομεν ἀνάγκην ἡγετῶν μετὰ πίστεως, ὀρθοφροσύνης, σωφροσύνης, πολιτικοῦ ἀναστήματος καὶ ἀνδρείας. Δυστυχῶς, ἄξιον ἐστὶ νὰ ἀναφερθῇ ὅτι ὡρισμέναι εὐρωπαϊκαὶ κυβερνήσεις οὐδὲν ἕτερον πράττουσιν ἢ νὰ ἐξάπτωσιν εἰς πόλεμον τοὺς οὐκρανοναζί, μεταφέρουσαι πᾶν νατοϊκὸν ὁπλικὸν σύστημα.
Ἡ Χρονιογραφία δὲν ἔχει χρείαν πυγμαίων ἡγετῶν, οὔτε ἑτέρων διεστραμμένων ἀνθρώπων, οἵτινες θὰ ἀπειλῶσι διὰ τῆς καταστροφῆς τῶν λαῶν. Ἔχει χρείαν ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ἱκανῶν νὰ σταθῶσιν ἐνώπιον τῆς ὀργῆς τῶν ὅπλων καὶ νὰ εἴπωσι: «Μέχρι τοῦδε καὶ μὴ παρέκει!».
Ὁ στρατηγὸς Ῥάντυ Τζώρτζ ἀνέκοψε τὰ πυρηνικά
Εἰς τὸ πλαίσιον τοῦτο ἀνέκυψε καὶ ἡ περίπτωσις τοῦ στρατηγοῦ Ῥάντυ Ἄλαν Τζώρτζ (Randy Alan George) τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, ὅστις ἀνέκοψε σθεναρῶς, ἀποφασιστικῶς καὶ ἀμετακλήτως τὴν χρῆσιν τῶν πυρηνικῶν ὅπλων. Ἡ ἀπομάκρυνσις αὐτοῦ ἀπὸ τῆς στρατιωτικῆς ἡγεσίας ὠφείλετο εἰς τὴν σθεναρὰν ἄρνησιν αὐτοῦ νὰ ἐκτελέσῃ ἐντολὴν τοῦ Προέδρου Τράμπ πρὸς ἐξαπόλυσιν πυρηνικοῦ πλήγματος κατὰ τοῦ Ἰράν.
Τὸ γεγονὸς τοῦτο προβάλλουσιν ἐντόνως ἀντισυστημικά τινα μέσα δικτυώσεως, εἰρηνισταὶ δημοσιογράφοι, σχολιασταὶ καὶ ἐνημερωτικαὶ ἐκπομπαί. Τὴν εἴδησιν ὅτι ὁ στρατηγὸς Τζώρτζ ἀπεπέμφθη ἐπειδὴ ἠρνήθη διαταγὴν διὰ χρῆσιν πυρηνικῶν ὅπλων κατὰ τῆς Περσίας, διέδωσαν κυρίως τηλεοπτικαὶ ἐκπομπαὶ ὡς τὸ «Judging Freedom» καὶ τὸ πάνελ τοῦ Ἀντωνίου Ναπολιτάνο (Antonio Napolitano), ἐνῷ εὐρέως ἀναπαρήχθη αὕτη ὑπό τε τοῦ δικτύου RT καὶ ἑτέρων ἱστοσελίδων.
Ἡ συνέχεια ὅμως τυγχάνει ἔτι δραματικωτέρα, διὰ τῆς παραιτήσεως τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ναυτικῶν: Πρωτίστως μὲν ἀπεμακρύνθη ὁ στρατηγὸς Ῥάντυ Ἄλαν Τζώρτζ (2ᾳ Ἀπριλίου 2026), ἑπομένως δὲ ὁ Ἰωάννης Φίλαν (John Phelan, 21ῃ Ἀπριλίου 2026), ἐνῷ παραλλήλως ἐγένοντο καὶ ἕτεραι ἀποπομπαὶ ἀνωτάτων ἀξιωματούχων. Σύμπτωσις ἐπαναλαμβανομένη, παύει νὰ εἶναι σύμπτωσις.
9. Πόλεμος ἐν τῷ Πενταγώνῳ καὶ πλῆθος παραιτήσεων
Συγλονιστικαὶ ἐξελίξεις! Ἐν αὐτῷ τῷ Πενταγώνῳ τῆς Οὐασι-γκτῶνος μαίνεται ὡσὰν ἑτέρα
ψυχομαχία εἷς πνευματικὸς πόλεμος κατὰ τοῦ ὀλεθρίου πολέμου καὶ τῶν ἐξοντωτικῶν
πυρηνικῶν ὅπλων, ὅστις ἤδη
ἔχει λάβει κατακλυσμιαίας καὶ ἱστορικὰς διαστάσεις.
Πρότριτα, τὴν τριακοστὴν πρώτην Αὐγούστου τοῦ ἔτους δύο χι-λιάδες εἴκοσι ἕξ
(31/8/2026), ὑπέβαλε τὴν παραίτησιν αὐτοῦ ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Στρατοῦ τῶν Ἡνωμένων
Πολιτειῶν, Ντὰν Ντρίσκολ (Dan Driscoll). Εἶχε δὲ προηγηθῆ, ὡς ἀναφέραμεν ἤδη, ἡ
ἀπομά-κρυνσις τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Στρατοῦ, στρατηγοῦ Ῥάντυ Ἄλαν Τζώρτζ (Randy Alan
George), ὡς καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ
τῶν Ναυτικῶν, Ἰωάν-νου Φίλαν (John Phelan).
Συνάμα δὲ συνετελέσθη ἡ καρατόμησις καὶ δώδεκα ἑτέρων ἀνω-τάτων ἀξιωματικῶν, ἤτοι
στρατηγῶν, ναυάρχων καὶ πτεράρχων. Ὁμοῦ δὲ καὶ παραλλήλως, μυριάδες παραιτήσεων ἢ
παραλείψεις ὀφειλομένων προαγωγῶν συνέβησαν, ἀριθμούμεναι ἀπὸ δέκα ἕως δώδεκα
χιλιάδας, αἵτινες συνταράσσουσιν ἐκ βάθρων τὴν διοίκησιν καὶ τὴν στελέχωσιν τοῦ
Πενταγώνου. Πρόκειται περὶ πνευματικῆς ἀντιδράσεως καὶ οὐχὶ περὶ συγχύσεως ἐν τῷ
αἰσχίστῳ τούτῳ στρα-τοπέδῳ.
10. Ἡ πανανθρωπίνη εὐθύνη τῆς Ἐπικῆς Ἑλλάδος
Πρώτη ἡ παλαίφατος Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ ὑψώσῃ τὸ λάβαρον ἐναντίον τῆς «Σισάχ», τῆς συγχρόνου ταύτης «Βαβυλῶνος» τῆς κολάσεως. Ἡ Ἑλλάς, ὡς χώρα μετὰ βαθείας ὀρθοδόξου καὶ ἀνθρωπιστικῆς παραδόσεως, θὰ ὤφειλε νὰ λάβῃ σαφῆ θέσιν ὑπὲρ τῆς ζωῆς καὶ κατὰ τῆς χρήσεως πυρηνικῶν ὅπλων ἐναντίον ἀμάχων. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀξιώσῃ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν διεθνῶν μηχανισμῶν ἀφοπλισμοῦ καὶ ἐλέγχου τῶν πυρηνικῶν ὁπλοστασίων, καθὼς καὶ τὴν ἀπομάκρυνσιν παντὸς κινδύνου πυρηνικῆς κλιμακώσεως ἐκ τῆς περιοχῆς ἡμῶν.
Ὑπὸ τὴν αὐτὴν λογικὴν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετασθῇ καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἀποπομπῆς τῶν ξένων βάσεων κατοχῆς, πάντοτε μὲ γνώμονα τὴν ἐθνικὴν κυριαρχίαν, τὴν ἀσφάλειαν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὸ διεθνὲς δίκαιον. Ἡ Ἑλλὰς δὲν δύναται νὰ παραμένῃ ἀδιάφορος θεατής, ὅτε ἡ ἀπειλὴ τοῦ πυρηνικοῦ ὀλέθρου ἐπικρέμαται ὑπεράνω τῶν λαῶν.
Καὶ ἰδιαιτέρως οἱ οἰκοῦντες ἐν Οὐασιγκτῶνι Ἕλληνες, οἱ ἐμπλεκόμενοι εἰς μίαν τοιαύτην σύγκρουσιν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχωσι σαφῆ ἐνημέρωσιν, προστασίαν καὶ δυνατότητα ἀσφαλοῦς ἐπαναπατρισμοῦ εἰς τὴν γενέτειραν, ἐὰν αἱ περιστάσεις τὸ ἐπέβαλλον.
11. Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ ἀφορισμός
Καὶ ἐνταῦθα ἐπεμβαίνει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐπὶ δύο χιλιετηρίδας κηρύττει τὴν ἀξίαν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ τὸν σεβασμὸν πρὸς τὴν ζωήν, δὲν δύναται νὰ σιωπᾷ ἐνώπιον τοῦ ἐπικρεμαμένου κινδύνου τοῦ πυρηνικοῦ ὀλέθρου.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀπάντησις οὐδόλως ὀφείλει νὰ εἶναι ἀπάντησις πολέμου, ἀλλὰ προφητικὴ φωνὴ μετανοίας, εἰρήνης καὶ καταδίκης τῆς ἀδικίας. Ἐὰν ἡ ἀνθρωπότης ὁδηγῆται εἰς πράξεις ἱκανὰς νὰ ἀφανίσωσιν ἀμάχους καὶ ὁλοκλήρους πόλεις, ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ ὑψώσῃ τὴν φωνὴν αὐτῆς, οὐχὶ ὡς πολιτικός τις παράγων, ἀλλ' ὡς ἡ συνείδησις τοῦ κόσμου.
Πρὸς τούτοις, ὁ προφητικὸς λόγιος τοῦ Ἡσαΐου ὑπενθυμίζει ἐμφαντικῶς ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐμμένῃ τυφλὸς ἐν τῇ ἀσεβείᾳ, ἡ θεία παιδαγωγία καθίσταται αὐστηρά· πεντάκις γὰρ ἐπαναλαμβάνει ὁ Προφήτης τὴν φοβερὰν ἐπῳδόν: «Ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ' ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή» (Ἡσ. ε΄ 25, θ΄ 12, θ΄ 17, θ΄ 21, ι΄ 4). Ἡ ὑψωμένη αὕτη χεὶρ τοῦ Κυρίου δὲν ἐκδικεῖται, ἀλλὰ προειδοποιεῖ τὴν ἀνθρωπότητα πρὸ τῆς αὐτοκαταστροφῆς της.
Ἐὰν δέ γε ἐπρόκειτο περὶ ἀποδεδειγμένης καὶ βαρείας συμμετοχῆς προσώπων εἰς ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, τὰ ἐκκλησιαστικὰ ὄργανα θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετάσωσι, κατὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνας καὶ μετὰ πάσης ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, τὰ ἐνδεικνυόμενα πνευματικὰ μέτρα, συμπεριλαμβανομένου τοῦ τε ἀφορισμοῦ καὶ τοῦ ἀναθέματος. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως οὐδέποτε ἐκδικεῖται· παιδαγωγεῖ, ἐλέγχει, καλεῖ εἰς μετάνοιαν καὶ ὑπερασπίζεται τὴν ἀξίαν τοῦ ἀνθρώπου.
12. Ἐὰν ἐρρίπτετο ἡ ἀτομικὴ βόμβα
Τὸ καίριον ἐρώτημα παραμένει: ἐὰν ὁ παρανοϊκὸς οὗτος ἄρχων ἀπεφάσιζε πράγματι νὰ χρησιμοποιήσῃ πυρηνικόν ὅπλον, ποία θὰ ὤφειλε νὰ εἶναι ἡ ἀντίδρασις τῶν λαῶν, τῶν συμμάχων καὶ τῶν ἀντιπάλων τῆς δυνάμεως ταύτης;
Κατὰ τὴν ἡμετέραν γνώμην, οἱ πεπολιτισμένοι λαοὶ ὤφειλον νὰ καταδικάσωσι παρευθὺς καὶ ἀπεριφράστως μίαν τοιαύτην ἀνόσιον πρᾶξιν. Ἡ καταδίκη ὅμως αὕτη, οὐχὶ μόνον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ συνοδεύηται ὑπὸ διπλωματικῶν καὶ πολιτικῶν μέτρων, ἀσκουμένων διὰ τῶν διεθνῶν θεσμῶν πρὸς ἀποτροπὴν περαιτέρω κλιμακώσεως καὶ προστασίαν τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ, ἀλλὰ νὰ ἐκδηλωθῇ διὰ τῆς καθολικῆς διακοπῆς πάσης ἐπικοινωνίας μετὰ τοῦ «μυριοφονέως» ἐκείνου.
Ἡ Εὐρώπη καὶ αἱ λοιπαὶ μεγάλαι δυνάμεις ὀφείλουσι νὰ ἀποφύγωσι τὴν ὀλέθριον λογικὴν τῆς πυρηνικῆς ἀνταποδόσεως καὶ νὰ ἐπιδιώξωσι συντονισμένην διπλωματικὴν ἀπάντησιν. Δὲν δύναται ἡ ἀνθρωπότης νὰ ἀπαντᾷ εἰς τὸ πυρηνικόν ἔγκλημα διὰ νέου πυρηνικοῦ ἐγκλήματος. Ἡ χρονιογραφία ἄλλωστε διδάσκει ὅτι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου κρίνεται ἐκ τῆς ὑπερβάσεως τῶν αὐτοματοποιημένων συστημάτων ὀλέθρου, ὅπως ἀκριβῶς ἀπέδειξεν ἡ σύνεσις τοῦ προαναφερθέντος Στανισλάβου Πετρόφ.
13. Ἀρχιλήσταρχος μέ τεσσαράκοντα τρισεκατομμύρια χρέους
Οὐδέποτε ἐν τῇ ἱστορίᾳ παρῆλθεν ἕτερον ἀνάλογον τερατῶδες κράτος, οἷον τὸ τῆς Οὐασιγκτῶνος. Ἐξαπέλυσε δύο πυρηνικὰς βόμβας καὶ ἀπειλεῖ νὰ ἐπαναλάβῃ τὸ κακούργημα. Τοιοῦτον ἑωσφορικὸν σκότος! Ἐξαπολύει ἀπειλὰς ἵνα καταλάβῃ, ὡς νέος Ἀττίλας, τὸν Καναδᾶν, τὴν Γροιλανδίαν, την Βενεζουέλα και την Κούβα ἐνῷ βομβαρδίζει μετὰ τῶν συμμάχων αὐτοῦ τὴν Περσίαν (Ἰράν).
Ἀπομυζᾷ τὴν ἀνθρωπότητα οἰκονομικῶς διὰ τοῦ δολαρίου καὶ διὰ μυρίων ἑτέρων τρόπων. Λήσταρχος ἐν τῷ μεγίστῳ βαθμῷ, ἔχων δυσθεώρητον χρέος, ὅπερ ἀνέρχεται εἰς τεσσαράκοντα τρισεκατομμύρια (40.000.000.000.000).
14. Ἡ ὑστάτη οὐρανία κραυγὴ ὑπὲρ τῆς ζωῆς
Ἡ τραγικότης ἐπανέρχεται δίκην ἐφιάλτου, καθὼς ὑπενθυμίζει ἡμῖν τὴν πρώτην ἐκείνην πυρηνικὴν δοκιμὴν τοῦ ἔτους χιλιοστοῦ ἐννιακοσιοστοῦ τεσσαρακοστοῦ πέμπτου (1945), ὑπὸ τὴν κωδικὴν ὀνομασίαν «Τριάς» (Trinity), ὅτε οἱ τραγικοὶ δημιουργοὶ τοῦ ὀλέθρου, ἔντρομοι πρὸ τοῦ ἰδίου αὐτῶν τερατουργήματος, ἀνεβόησαν σαδιστικήν τινα κραυγήν, ἥτις ἐρείδεται ἐπὶ τῶν ἀνατολικῶν φιλοσοφιῶν: «Νῦν ἐγενόμην ὁ Θάνατος, ὁ πορθητὴς τῶν κόσμων» (Ἰδὲ Μπαγκαβάντ Γκίτα, Κεφ. 11, Στίχ. 32: «Χρόνος εἰμί, ὁ μέγας πορθητὴς τῶν κόσμων, ἐληλυθὼς ἵνα ἀφανίσω ἅπαντας»).
Καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἐνώπιον τοῦ τρόμου τούτου, ὀφείλει νὰ ἐπαναλάβῃ πρὸς ἅπαντας τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς: «Οὐ φονεύσεις!». Καὶ δὴ οὐ φονεύσεις μυριάδας μυριάδων ἀνθρώπων! Τοῦτο δὲ οὐχὶ ὡς σύνθημά τι πολιτικόν, ἀλλ' ὡς αἰωνίαν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς ὑστάτην κραυγὴν ὑπὲρ τῆς ζωῆς.
Πυρηνική βόμα
Ὁ Ἑωσφόρος τοῦ Καθεδρικοῦ τῆς Λιέγης (Βέλγιον), μαρμάρινον γλυπτόν, ἔργον τοῦ καλλιτέχνου Γουλιέλμου Γκίφς (Guillaume Geefs)
ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ
Χάρυ Τροῦμαν πρώτος ἀρχιφονιᾶς
Ντόναλτ Τράμπ ἐπίδοξος ἀρχιφονιᾶς