Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἵσταται κραταιός πρό τοῦ ἄφρονος “Πυρηνάρχου” Ντ. Τραμπ (4/6/26)
Οἱ Ῥῶσοι ἐπιστηρίζουσι τὴν “Ἁγίαν Γῆν”· Βραχίων “Ἠπίας Ἰσχύος»”.
Τιτανομαχία τῶν “Ἱερο-Σολύμων”
ΑΓΙΑ ΣΙΩΝ-ΜΟΣΧΟΒΙΑ ΚΡΑΤΑΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Ἡ ξυνωρὶς τοῦ πυρηνικοῦ Τραμπ καὶ τοῦ ἐσβησμένου Βαρθολομαίου ἀποχαλινοῦται κατὰ τῆς “Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν”, τῆς διαφυλασσούσης ἀλώβητον καὶ ἱερὰν τὴν παρακαταθήκην αὐτῆς
Γράφει ο Παναγιώτης Κοσμίδης
Α. ΕΠΙΣΤΗΡΗΞΙΣ ΑΠΟ ΡΩΣΟΥΣ
Πυριφλεγεῖς προκλήσεις καὶ γεωστρατηγικαὶ πιέσεις κατὰ τῆς “Μητρὸς τῶν Ἐκκλησιῶν”
Ἐν μέσῳ τῶν πυριφλεγῶν γεωπολιτικῶν ἐντάσεων, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ἀγωνίζεται νὰ ἐπιβιώσῃ καὶ νὰ διατηρήσῃ ἀλώβητον τὴν ἱερὰν αὐτοῦ ἀποστολήν. Προσπαθεῖ νὰ πορεύηται ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς, μεταξὺ διασταυρουμένων πυρῶν, ἀπειλῶν καὶ ποικίλων γεωστρατηγικῶν ἀνταγωνισμῶν, ἐντὸς περιβάλλοντος ἔνθα ἡ ἐπιβίωσις τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας οὐδόλως θεωρεῖται δεδομένη.
Ἡ ἀρωγή, ἡ ὁποία παρέχεται ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καὶ τοῦ ἀπανταχοῦ Ἑλληνισμοῦ, τυγχάνει ἀναμφιβόλως σπουδαία καὶ πολυτίμητος. Προσέτι, ἡ Κυπριακὴ Κυβέρνησις —καὶ οὐχὶ ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία— ἀναλαμβάνει τὴν μισθοδοσίαν τῶν ἐκ Κύπρου ὁρμωμένων μελῶν τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος. Ἀλλὰ καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ῥωσίας εἶναι ἐμφανής, τόσον εἰς πνευματικὸν ὅσον καὶ εἰς ὑλικὸν ἐπίπεδον.
Κατὰ τὴν ἐκτίμησιν πολλῶν παρατηρητῶν, ἀσκοῦνται ἰσχυραὶ πιέσεις, ἐκ μέρους ἀμερικανικῶν κύκλων καὶ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, πρὸς τὸ Σεπτὸν Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ὥστε νὰ περιορίσῃ ἢ καὶ νὰ διακόψῃ τοὺς κανονικοὺς καὶ πνευματικοὺς αὐτοῦ δεσμοὺς μετὰ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.
Ὁ «γεωπροσωπικὸς» ἐκβιασμὸς τῆς Οὐάσιγκτων καὶ ἡ σθεναρὰ ἀντίστασις τοῦ Πατριάρχου
Ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ, διαπιστώνων ὅτι τὰ Ἱεροσόλυμα δὲν ὑποτάσσονται εἰς τὰς γεωπολιτικὰς προσταγὰς καὶ τὰ ἐγκλήματα, ἐξεμάνη ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Θεοφίλου. Τὸν προσεκάλεσε λοιπὸν εἰς τὸ σκοτεινὸν σπήλαιον τῶν ληστῶν, εἰς τὴν «Οὐάσιγκτων», τῇ 4ῃ Ἰουνίου 2026, καὶ τοῦ ἔταξε ἀναβαθμίσεις καὶ ἐνισχύσεις, ὑπονοήσας δὲ κατ' αὐτοῦ καὶ τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀκόμη καὶ τὴν κατάλυσιν τῆς ὑπάρξεως αὐτῶν—ὁ δαιμονικὸς καὶ ἀδίστακτος, ὅστις ἠπείλησε διὰ πυρηνικῶν τὴν μετατροπὴν τῆς Περσίας εἰς λίθους, δημοσίως τοὐλάχιστον δίς. Ἐχρησιμοποίησε δέ —ὡς ἀπεκάλυψεν ἡμῖν Ἀρχιερεὺς ἐξ Ἀμερικῆς— πληθωρικῶς τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τοῦ νῦν αἰῶνος καὶ τὰ φόβητρα τῆς τοῦ ἀντιχρίστου ἐξουσίας.
Ὡστόσο, ὁ εὔψυχος Ἀρχιερεὺς ἀπέδειξε τί σημαίνει ἀλκὴ Ἕλληνος Πατριάρχου τῆς Ὀρθοδοξίας. Δευτερευόντως δέ, ἐπιστηριζόμενος καὶ ἐπὶ τὴν ἰσχυρὰν προστασίαν τοῦ Προέδρου τῆς Ῥωσίας, Βλ. Πούτιν, ὕψωσε ἀνάστημα ἁγιοπατερικὸν καὶ ἐξαπέστειλε τὸν Λεβιάθαν πρὸς τὴν ἄγουσαν εἰς τὴν γέενναν. Δυστυχῶς, ἡ δουλικὴ ἑλλαδικὴ καὶ οὐχὶ ἑλληνικὴ κυβέρνησις —ἑνὸς ἀφορισμένου πρωθυπουργίσκου ὀνόματι Κυρ. Μητσοτάκη— ἀπετόλμησε θρασύτατα νὰ ἐπιστηρίξῃ τὸ ἄθλιο αἴτημα τοῦ ἀφελοῦς καὶ παγκοσμίου ἐγκληματίου Ντ. Τραμπ.
Ἡ φαρισαϊκὴ μεθοδεία καὶ ἡ ἐκκλησιολογικὴ μετάθεσις τῶν ἐκβιασμῶν εἰς τὸ Φανάριον
Οἱ ἀδελφοί, οἵτινες μελετῶσι τὴν μελανὴν ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν μετὰ τοῦ ἐν δυνάμει σχίσματος, εὐκόλως θὰ προέβλεπον τὴν συνέχειαν. Δηλονότι τί; Ἡ ἐτερόκλητος συμμαχία Φαρισαίων καὶ Ῥωμαίων κατεδίκασε τὸν Κύριον, ἀφοῦ πρῶτα διεκήρυξε τὴν ἀθωότητά Του, διὰ δύο κατηγοριῶν· μιᾶς πολιτικῆς (Βασιλεύς) καὶ μιᾶς θρησκευτικῆς (Θεός).
Ἀφοῦ ὁ δυνάστης Τραμπ ἀπέτυχε πολιτικῶς, ἐπεστράτευσε τὸν ὑποτακτικὸν αὐτοῦ, τὸν «Παπᾶ-ΝΑΤΟ» Πατριάρχην Βαρθολομαῖον πρὸς ἐπιστήριξιν θρησκευτικήν. Μὰ εἶναι δυνατόν; Καὶ ὅμως, τάχιστα, τῇ 21ῃ Ἰουλίου ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος μετέβη εἰς τὸ Φανάριον. Προφανέστατα, μετεφέρθησαν οἱ τοῦ ἀνόμου Τραμπ ἐκβιασμοὶ εἰς τὸ ἐκκλησιολογικὸν ἐπίπεδον. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος συνήντησε τὸν τοῖχον τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Εὐαγγελικῶν προσταγμάτων, τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ἔχει ἀποπτύσει.
Καὶ τὸ σατανικώτερον· ἐδῶ ἡ ψευδῶς αὐτοδιαφημιζομένη καὶ αὐτοτιτλοφορουμένη γελοίως ὡς «Μήτηρ Ἐκκλησία» τοῦ τρεμοσβήνοντος ἠθικῶς Φαναρίου, ἁπλώνει ἀναισχύντως βολὴν «πυρηνικὴν» τοῦ παγκοσμίου τυράννου πρὸς τὴν ἀληθῶς «Μητέραν τῶν Ἐκκλησιῶν», τὰ Ἱεροσόλυμα, ῥίπτουσα αὐτὴν εἰς τὰ αἱμοβόρα νύχια τοῦ θηρίου.
Ἡ ῥωσικὴ προσφορὰ εἰς τὰ Πανάγια Προσκυνήματα
Παρὰ ταῦτα, ἡ Ὁμόδοξος αὕτη Ἐκκλησία καὶ ῥωσικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες ἐξακολουθοῦν νὰ παρέχουν οὐχὶ μόνον οἰκονομικήν, ἀλλὰ πρωτίστως πνευματικὴν στήριξιν καὶ κοινωνίαν πρὸς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα καὶ τὸν κλῆρον τῶν Ἱεροσολύμων. Εἰς τὰ ἀνωτέρω δέον νὰ προστεθῇ καὶ ἡ λίαν ἀξιοσημείωτος, συναισθηματικὴ καὶ ἐνθουσιαστικὴ προσφορὰ μυριάδων Ῥώσων προσκυνητῶν. καί πληθώρας μοναστῶν.
Εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἡ ῥωσικὴ προσφορὰ κέκτηται μακρὰν ἱστορίαν, ἀποτυπουμένη ἐναργῶς καὶ ἐπὶ τῶν ἱερῶν τούτων προσκυνημάτων.
Ἀνεκαίνισε πλήρως τὰ παλαίφατα Πατριαρχεῖα. Ἐν τῷ Πανιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως, πλησίον τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, ἀνεδείχθησαν καὶ ἀπεκατεστάθησαν παλαιὰ ξυλόγλυπτα, τὰ ὁποῖα ἐπεχρυσώθησαν καὶ ἀποτελοῦν ἰδιαίτερον κόσμημα τοῦ ἱεροῦ χώρου. Ὡσαύτως, μνημονεύεται ἡ ῥωσικὴ συμβολὴ εἰς τοὺς πολυελαίους τοῦ Ναοῦ, καθὼς καὶ εἰς τὴν ἀνακαίνισιν, τὸν ἐξωραϊσμὸν καὶ τὸν ἐξοπλισμὸν μικροῦ παρεκκλησίου.
Προσέτι, εἰς αἰωρουμένους ἐξώστας τοῦ Σαρανταρίου Ὄρους, ἔνθα ὑφίσταντο παλαιαὶ κατασκευαί, αἵτινες εἶχον καταστῆ ἐπικίνδυνοι, ἀπεστάλησαν ἐκ Ῥωσίας εἰδικοὶ τεχνῖται καὶ συνεργεῖα, ἵνα πραγματοποιήσωσι τὰς ἀναγκαίας ἐργασίας ἀποκαταστάσεως καὶ ἐνισχύσεως.
Ἰδιαιτέρα μνεία ὀφείλει νὰ γίνῃ καὶ διὰ τὴν ἀνακαίνισιν τοῦ Ἱεροῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου. Μέρος τῆς σχετικῆς χρηματοδοτήσεως προῆλθεν ἐκ ῥωσικῶν πηγῶν, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς συμβολῆς Ῥώσων ἐπιχειρηματιῶν ἐκ τοῦ Ἐκατερίνμπουργκ.
Ἡ ῥωσικὴ προσφορὰ δὲν περιορίζεται εἰς τὸν Πανίερον Ναὸν τῆς Ἀναστάσεως. Ῥωσικοὶ κύκλοι καὶ δωρηταὶ ἔχουν κατὰ καιροὺς στηρίξει καὶ ἕτερα Πανάγια Προσκυνήματα, προσφέροντες οἰκονομικοὺς πόρους διὰ τὴν συντήρησιν, τὴν ἀνακαίνισιν καὶ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν αὐτῶν.
Δυσχερὴς ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τῆς ῥωσικῆς πλευρᾶς
Ὑπὸ τὰ δεδομένα ταῦτα, οὐδόλως εὐχερὲς τυγχάνει διὰ τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων νὰ ἀποκοπῇ ἀπὸ πάσης σχέσεως μετὰ τῆς ῥωσικῆς πλευρᾶς. Ἡ σχέσις αὕτη δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς σύγχρονον πολιτικὴν ἐπιλογήν· συνδέεται ἀρρήκτως μετὰ μακρᾶς παραδόσεως πνευματικῶν δεσμῶν, προσκυνηματικῆς παρουσίας καὶ ὑλικῆς στηρίξεως.
Ἐνῷ, λοιπόν, ἐπιδιώκεται ὑπὸ διαφόρων παραγόντων ὁ περιορισμὸς τῶν σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου μετὰ τῆς Μόσχας, ἡ πραγματικότης τῶν Ἁγίων Τόπων εἶναι πολὺ πολυπλοκωτέρα. Tὸ Πατριαρχεῖον καλεῖται νὰ διαχειρισθῇ λεπτοτάτας ἰσορροπίας, νὰ διαφυλάξῃ τὰ πανίερα σεβάσματα καὶ συγχρόνως νὰ παραμείνῃ ἀνεπηρέαστον ἀπὸ ἐξωτερικὰς πολιτικὰς παρεμβάσεις.
Δι’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν αἰτίαν, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, κατὰ τὴν ἀνωτέρω ἑρμηνείαν, συντάσσεται μετὰ τῆς ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Ὀνούφριον ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας ἐν Οὐκρανίᾳ καὶ οὐχὶ μετὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δομῆς τοῦ Ἐπιφανίου Ντουμένκο, ἥτις θεωρεῖται ἀντικανονικὴ καὶ ἀχειροτόνητος.
Ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπτικῆς γωνίας, ἡ στάσις αὕτη ἑρμηνεύεται ὡς ἀπόρροια τῆς ἐπιθυμίας διατηρήσεως τῶν παραδοσιακῶν ἐκκλησιαστικῶν δεσμῶν μετὰ τῆς Ῥωσικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὡς τήρησις ἀποστάσεως ἀπὸ τῶν πολιτικῶν πιέσεων τῆς Δύσεως, ἰδίως ἐκ μέρους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς.
Β. ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΟΣ Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Ἡ Ῥωσία, ἡ Δύσις καὶ ἡ μεταβαλλομένη παγκοσμιότης
Ἡ Eὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις καὶ αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς ἀντιπαρατίθενται σφοδρῶς πρὸς τὴν Ῥωσίαν, οὐχὶ βεβαίως διὰ τὸν Μεντελέγιεφ, τὸν ἐπιφανῆ Ῥῶσον ἐπιστήμονα, ὃς ἀνεκάλυψε τὸν περιοδικὸν πίνακα τῶν χημικῶν στοιχείων, ἀλλὰ πρωτίστως —κατὰ γεωπολιτικὴν ἑρμηνείαν— διὰ τὸν τεράστιον φυσικὸν πλοῦτον τῆς χώρας ταύτης: τὰς ἀπεράντους ἐκτάσεις, τὰ σπάνια μεταλλεύματα, τὰ στρατηγικὰ ὀρυκτὰ καὶ τὰς πλουσίας ἐνεργειακὰς πηγάς. Ἐν τῇ λογικῇ τῶν συμφερόντων, τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι μόνον τί διαθέτει ἡ Ῥωσία, ἀλλὰ τίς θὰ ἐλέγξῃ καὶ τίς θὰ διαχειρισθῇ τὸν πλοῦτον τοῦτον.
Ἡ ἱστορία, ἄλλωστε, οὐδόλως ἐπιτρέπει νὰ λησμονήσωμεν τὴν μακρὰν περίοδον καθ’ ἣν αἱ μεγάλαι δυτικαὶ δυνάμεις ἐπέβαλλον τὴν βούλησιν αὐτῶν ἐπὶ ἐκτενῶν τμημάτων τοῦ λεγομένου Τρίτου Κόσμου, καρπούμεναι πλοῦτον καὶ ἐπιρροὴν ἐκ τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῶν χωρῶν ἐκείνων. Διὸ καὶ ἡ σημερινὴ ἀντιπαράθεσις περὶ τῶν φυσικῶν πόρων τῆς Ῥωσίας προσλαμβάνει εὐρυτέραν γεωπολιτικὴν σημασίαν.
Ἡ Ῥωσία καὶ ἡ Κίνα, ἀπὸ κοινοῦ μεθ’ ἑτέρων ἀναδυομένων δυνάμεων, ἐπιχειροῦν νὰ μεταβάλουν τοὺς συσχετισμοὺς οἵτινες ἐπεκράτησαν κατὰ τὸν εἰκοστὸν αἰῶνα. Ἡ ἄνοδος τοῦ συνασπισμοῦ τῆς Βραζιλίας, Ῥωσίας, Ἰνδίας, Κίνας καὶ Νοτίου Ἀφρικῆς, ὡς διευρυμένης συμμαχίας κρατῶν τῆς γεωπολιτικῆς μεσημβρίας (BRICS), ἀποτελεῖ μίαν ἐκ τῶν πλέον χαρακτηριστικῶν ἐνδείξεων τῆς μεταβολῆς ταύτης. Ἡ λεγομένη «δυτικὴ τάξις» δὲν ἀποτελεῖ πλέον τὴν μόνην δύναμιν τὴν ἱκανὴν νὰ καθορίζῃ τὴν πορείαν τῆς παγκοσμίου πολιτικῆς καὶ οἰκονομίας.
Ἡ ῥωσικὴ «ἄρκτος» ἀκονίζει τοὺς ὄνυχας αὐτῆς
Ἡ ῥωσικὴ «ἄρκτος», κατὰ τὴν γνωστὴν δυτικὴν γεωπολιτικὴν μαύρην προπαγάνδαν, φαίνεται νὰ ἀνασυντάσσηται καὶ νὰ ἀκονίζῃ τοὺς ὄνυχας αὐτῆς, ἐν ᾧ χρόνῳ ἡ Κίνα ἐνισχύει συνεχῶς τὴν οἰκονομικήν, τεχνολογικὴν καὶ στρατηγικὴν παρουσίαν αὐτῆς. Ἡ συμμαχικὴ προσέγγισις Πεκίνου καὶ Μόσχας δύναται νὰ μεταβάλῃ οὐσιωδῶς τὴν παγκόσμιον ἰσορροπίαν, οὐχὶ μόνον ἐπὶ τῆς ξηρᾶς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν θαλασσίων κυμάτων, ἔνθα ἡ κυριαρχία τῶν ναυτικῶν ὁδῶν καὶ τῶν ἐνεργειακῶν διαδρομῶν ἀποκτᾷ ὁσημέραι μεῖζον στρατηγικόν βάρος.
Ἴσως, ὅμως, ἕν τι τῶν πλέον ἐνδιαφερόντων στοιχείων εὑρίσκηται εἰς τὴν ἱστορικὴν μνήμην τῆς Εὐρώπης. Βρετανοὶ καὶ Γάλλοι, οἵτινες ἔζησαν τὴν ἀκμήν, ἀλλὰ καὶ τὴν παρακμὴν τῶν μεγάλων αὐτοκρατοριῶν αὐτῶν ἐξ αἰτίας τῶν Ῥῶσων, ἐξακολουθοῦν νὰ ἀντιλαμβάνωνται τὴν Ῥωσίαν ὡς δύναμιν ἱκανὴν νὰ ἀνατρέψῃ παλαιοὺς συσχετισμούς. Ἡ ἱστορικὴ μνήμη, ὅταν μετατρέπηται εἰς γεωπολιτικὸν πάθος, δύναται νὰ διατηρῇ ζωηρὰς τὰς παλαιὰς ἀντιπαλότητας ἐπὶ γενεὰς ὁλοκλήρους.
Καὶ οὕτως, ἡ σημερινὴ ἐμφύλιος σύγκρουσις ἐν Οὐκρανίᾳ δὲν εἶναι ἀποκλειστικῶς μία περιφερειακὴ πολεμικὴ ἀναμέτρησις. Ἀντανακλᾷ βαθύτερον ἀγῶνα περὶ τῆς διαμορφώσεως τοῦ νέου διεθνοῦς συστήματος, περὶ τῶν πηγῶν ἐνεργείας, τῶν στρατηγικῶν ὁδῶν, τῶν φυσικῶν πόρων καί, τελικῶς, περὶ τοῦ τίς θὰ κεκτήσηται τὸ προβάδισμα ἐν τῷ κόσμῳ τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνος.
Ἡ Ἐκκλησία ὡς πνευματικὴ ἀσπίς
«Ὁ δήσας τὸν κώδωνα εἰς τὸν λαιμὸν τῆς τίγρεως, οὗτος ὀφείλει καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ αὐτόν»· ἡ ῥῆσις αὕτη τοῦ Κινέζου Προέδρου Σὶ Τζινπίνγκ ἡρμηνεύθη ὡς ὑπόδειξις ὅτι ὁ προκαλέσας μίαν ἐπικίνδυνον κρίσιν ὀφείλει νὰ ἀναλάβῃ καὶ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ἀποκλιμάκωσιν αὐτῆς.
Ἐντὸς τοῦ αὐτοῦ κλίματος ἐντάσσεται καὶ ἡ ἔντονος κριτικὴ τῆς Μαρίας Ζαχάροβα, ἐκπροσώπου τοῦ ῥωσικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, ἥτις κατὰ τὸ ἔτος δισχιλιοστὸν εἰκοστὸν δεύτερον ἐπετέθη δριμύτατα κατὰ τῆς πολιτικῆς τῆς Δύσεως ἔναντι ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ζητημάτων. Εἰδικώτερον, κατεδίκασε τὴν φυλετικὴν μεταβολὴν τῶν ἀνηλίκων, τὰς νομοθετικὰς μεταρρυθμίσεις περὶ τῶν γάμων προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου, ὡς καὶ τὸ ζήτημα τῶν ἀμβλώσεων, χαρακτηρίζουσα τὴν ἐπικρατοῦσαν ἀντίληψιν ὡς ἐκδήλωσιν «δικτατορίας τοῦ φιλελευθερισμοῦ». Καθίσταται προφανὲς ὅτι ἡ σύγκρουσις μεταξὺ Ῥωσίας καὶ Δύσεως οὐδόλως περιορίζεται εἰς τὸ πεδίον τῆς γεωπολιτικῆς, ἀλλ’ ἐκτείνεται καὶ εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν θρησκευτικῶν, κοινωνικῶν καὶ πολιτιστικῶν ἀξιῶν, ἀναδεικνύουσα τὴν βαθεῖαν ἀντίθεσιν μεταξὺ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ δυτικοῦ χριστιανικοῦ κόσμου (Προτεσταντισμοῦ καὶ Καθολικισμοῦ).
Αἱ οἰκονομικαὶ κυρώσεις, αἵτινες ἐπεβλήθησαν κατὰ τῆς Ῥωσίας ἐξ αἰτίας τοῦ ἐμφυλίου οὐκρανικοῦ πολέμου, ἀπετέλεσαν, κατὰ τὴν ἄποψιν τῶν ἐπικριτῶν τῆς δυτικῆς πολιτικῆς, ἓν ἐκ τῶν πλέον ἐντυπωσιακῶν γεωοικονομικῶν σφαλμάτων —κατ’ ἀναλογίαν πληγῆς ἐξ οἰκείων χειρῶν— τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Αὗται ἀπετέλεσαν τὸν φόρον τιμῆς καὶ ἐλευθερίας τῆς Ῥωσίας. Ἡ Ῥωσία, παρὰ τὰς πιέσεις, κατώρθωσε νὰ διατηρήσῃ ἀξιολόγους δημοσιονομικὰς καὶ ἐξωτερικὰς πλεονασματικὰς ῥοάς.
Ἡ “Ῥωσοφοβία” εἰς τὸ κατακόρυφον
Ὁ Δημήτριος Μεντβέντεφ, πρώην Πρόεδρος, ἀναφερόμενος εἰς τὴν Δύσιν κατὰ τὸν Μάϊον τοῦ ἔτους δισχιλιοστοῦ εἰκοστοῦ δευτέρου, ἐκάλεσε τὰς δυτικὰς κυβερνήσεις νὰ μὴ «ψεύδωνται πρὸς ἑαυτὰς καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους», ἀλλὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν πραγματικότητα ἄνευ τοῦ πάθους τῆς «Ῥωσοφοβίας». Ἡ Ῥωσία, ἄλλωστε, ἀποτελεῖ οὐσιῶδες τμῆμα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας, γεωγραφίας καὶ πολιτιστικῆς πραγματικότητος· ἡ δὲ ὁριστικὴ ἀποκοπὴ αὐτῆς ἀπὸ τῆς Εὐρώπης ἐγείρει τὸ εὐρύτερον ἐρώτημα ἐὰν ἡ Γηραιὰ Ἤπειρος δύναται νὰ διατηρήσῃ τὴν στρατηγικὴν καὶ πολιτιστικὴν αὐτονομίαν αὐτῆς.
Μέχρι τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐμφυλίου συρράξεως ἐν Οὐκρανίᾳ, ὁ Βλαντίμιρ Πούτιν ἐκινεῖτο, καίτοι συγκρουόμενος πολλάκις, ἐντὸς τῶν κανόνων τοῦ εὐρωπαϊκοῦ γεωπολιτικοῦ συστήματος. Νῦν πλέον ἐτέθη τέλος εἰς μίαν ὁλόκληρον ἐποχὴν καὶ ἤνοιξε νέα περίοδος παγκοσμίων ἀνακατατάξεων. Πλέον, τὰ προβλήματα δὲν εἶναι ἁπλῶς περιφερειακά· τυγχάνουσιν οἰκουμενικά, καὶ ἀπαιτοῦσιν, ἐὰν πρόκειται νὰ ἐπιλυθῶσι, πλανητικὸν ὁραματισμὸν καὶ εὐθύνην.
Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις ἀπαντλοῦσε τὴν ἐνέργειαν ἐκ τῆς Ῥωσίας
Ἡ Εὐρώπη, ἐπὶ δεκαετίας, ἐπορεύθη στηριζομένη εἰς μίαν ἰδιότυπον στρατηγικὴν κατανομὴν ῥόλων: τὴν μὲν στρατιωτικὴν προστασίαν ἀνέθεσεν ἐν πολλοῖς εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, τὸ δὲ μεῖζον μέρος τῆς ἐνεργειακῆς αὐτῆς τροφοδοσίας ἐστηρίζετο ἐπὶ τῆς Ῥωσίας. Ὅτε ἐξερράγη ἡ Οὐκρανικὴ κρίσις, ἡ εὐρωπαϊκὴ ἤπειρος εὑρέθη ἐν μέσῳ ἀντιπαραθέσεως, τὴν ὁποίαν δυσκολεύεται νὰ διαχειρισθῇ αὐτοτελῶς. Ἡ ἐξάρτησις ἐκ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν διὰ τὴν ἀσφάλειαν καὶ ἡ ἀνάγκη ἀναπροσαρμογῆς τῆς ἐνεργειακῆς πολιτικῆς κατέδειξαν ἐναργῶς τὰ ὅρια τῆς εὐρωπαϊκῆς στρατηγικῆς αὐτονομίας.
Ἐκ τοῦ πολέμου τούτου ἀνεδύθη παραλλήλως ἰσχυροτέρα στρατηγικὴ προσέγγισις μεταξὺ τῆς «Ἄρκτου», ὡς συμβόλου τῆς Ῥωσίας, καὶ τοῦ «Χρυσοῦ Δράκοντος», ὡς συμβόλου τῆς Κίνας. Ἡ συμπόρευσις Μόσχας καὶ Πεκίνου ἀποτελεῖ ἕν ἐκ τῶν σπουδαιοτέρων χαρακτηριστικῶν τῆς neuen διεθνοῦς πραγματικότητος, καθότι ἐνισχύει τὴν διαμόρφωσιν ἑνὸς πολυπολικοῦ συστήματος, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἡ δυτικὴ κυριαρχία οὐδόλως θεωρεῖται πλέον αὐτονόητος.
Ἐντὸς τῆς αὐτῆς συγκρουσιακῆς ἀτμοσφαίρας ἐντάσσονται καὶ αἱ καταγγελίαι περὶ βιολογικῶν ἐργαστηρίων ἐν Οὐκρανίᾳ, αἵτινες ἀπετέλεσαν ἀντικείμενον ἐντόνου ῥωσικῆς καὶ κινεζικῆς κριτικῆς κατὰ τὸ ἔτος δισχιλιοστὸν εἰκοστὸν δεύτερον. Ἡ ὕπαρξις βιολογικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ προγραμμάτων ἐπιστημονικῆς συνεργασίας τυγχάνει πραγματικότης.
Ἡ Ἐκκλησία ὡς πολιτισμικὴ ἰσχύς
Ἐν μέσῳ πασῶν τούτων τῶν γεωπολιτικῶν ἀνακατατάξεων, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εὑρίσκεται ὡσαύτως ἐνώπιον λεπτοτάτου διλήμματος. Κατὰ τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, ἡ Ῥωσικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία λειτουργεῖ ὡς ὀργανικὸς βραχίων πολιτισμικῆς ἐπιρροῆς τοῦ ῥωσικοῦ κράτους, συμβάλλουσα εἰς τὴν προβολὴν τῆς ῥωσικῆς ἐξουσίας τόσον εἰς τὸ ἐγγὺς γεωπολιτικὸν περιβάλλον τῆς Ῥωσίας ὅσον καὶ ἐπὶ τῆς διεθνοῦς σκηνῆς. Ἡ θέσις αὕτη ἀποτελεῖ πολιτικὴν ἀξιολόγησιν τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας καὶ οὐχὶ ἐκκλησιαστικὸν δόγμα· ἀναδεικνύει ὅμως ἐναργῶς τὴν σημασίαν τῆς θρησκευτικῆς διπλωματίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.
Ἔναντι τῆς ὀξυτάτης ταύτης πολώσεως, ἄξιον ἐστὶ νὰ ἀνακληθῇ καὶ ἡ ἄποψις τοῦ Γερμανοῦ Ναυάρχου Κάϊ-Ἀχὶμ Σαινμπάχ, ὅστις ἐπεσήμαινεν ὅτι στερεῖται λογικῆς τὸ νὰ θεωρῇ μία χριστιανικὴ χώρα, οἵα ἡ Γερμανία, ὡς ἐχθρικὴν μίαν ἑτέραν χριστιανικὴν χώραν, οἵα ἡ Ῥωσία. Ἀνεξαρτήτως τῆς πολιτικῆς ἀποτιμήσεως τῆς ῥήσεως ταύτης, τὸ ἐρώτημα παραμένει μετέωρον: δύνανται δύο κοινωνίαι μετὰ κοινῶν ἱστορικῶν καὶ χριστιανικῶν θεμελίων νὰ ὁδηγῶνται εἰς ἀέναον ἀντιπαράθεσιν;
Ἐξ ἑτέρου, ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ ἱστορικῶς ἑνιαῖον ὀργανικὸν τμῆμα τοῦ εὐρυτέρου «ῥωσικοῦ ἔθνους».
Ἐν τέλει, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐὰν πράγματι ἐπιθυμῇ νὰ ἀποτελῇ πνευματικὴν ἀσπίδα καὶ πολιτισμικὴν ἰσχύν, ὀφείλει νὰ ἀποφεύγῃ τὴν μετατροπὴν τῆς πνευματικῆς αὐτῆς ἀποστολῆς εἰς ὄργανον γεωπολιτικῆς προπαγάνδας. Ἡ δύναμις αὐτῆς οὐκ ἔγκειται εἰς τὰς κοσμικὰς συμμαχίας, ἀλλ’ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς μαρτυρίας αὐτῆς, εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ εἰς τὴν ἱκανότητα νὰ ὑπερασπίζηται τὸν ἄνθρωπον ἔναντι πάσης μορφῆς ἀπολυτοποιήσεως τῆς πολιτικῆς, τῆς ἰδεολογίας ἢ τῆς τεχνολογικῆς ἐξουσίας.
Γ. ΠΡΟΕΧΕΙ Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ
Ἠθικὴ διάστασις τῆς ῥωσικῆς στάσεως
Πέραν τῶν γεωπολιτικῶν δεδομένων, ὑφίσταται καὶ βαθύτερον χάσμα ἀντιλήψεων μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ῥωσίας. Κατὰ τὴν ἄποψιν πολλῶν, ἡ σύγχρονος Δύσις ἀπομακρύνεται βαθμηδὸν ἀπὸ τῶν χριστιανικῶν καὶ παραδοσιακῶν ἀξιῶν, αἵτινες ἐπὶ αἰῶνας ἐσφράγισαν τὸν εὐρωπαϊκὸν πολιτισμόν. Ἡ ἐνίσχυσις νέων κοινωνικῶν προτύπων, αἱ μεταβολαὶ περὶ τὴν οἰκογένειαν καὶ τὸ φύλον, τὸ ζήτημα τῶν ἀμβλώσεων, ἀλλὰ καὶ ἡ διαρκὴς ἐπέκτασις μηχανισμῶν ψηφιακῆς καὶ κοινωνικῆς ἐπιτηρήσεως, γεννῶσιν εὐλόγους τρόμον περὶ τοῦ μέλλοντος τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πνευματικῆς ταυτότητος τῶν λαῶν.
Παραλλήλως, ἡ ἐξασθένησις τῆς ἱστορικῆς μνήμης καὶ ἡ σταδιακὴ ὑποχώρησις τῶν ἐθνικῶν καὶ πολιτιστικῶν ἰδιαιτεροτήτων ἑρμηνεύονται ὑπό τινων ὡς προσπάθεια δημιουργίας μιᾶς ὁμοιομόρφου, ἀπροσώπου καὶ ἀποεθνικοποιημένης κοινωνίας. Ἐντὸς τοῦ πλαισίου τούτου, ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμός, ὡς φορεῖς ἱστορικῆς μνήμης, πνευματικῆς παραδόσεως καὶ συγκεκριμένης πολιτιστικῆς ταυτότητος, θεωροῦνται ὑπὸ πολλῶν ὅτι ὑφίστανται συγκεκαλυμμένην κατάργησιν.
Ἀντιθέτως, ἡ σημερινὴ Ῥωσία ἐπιχειρεῖ νὰ προβάλῃ ἑαυτὴν ὡς δύναμιν ἀντιστάσεως εἰς τὴν κατάπτωσιν ταύτην, προτάσσουσα τὴν παραδοσιακὴν οἰκογένειαν, τὴν θρησκευτικὴν πίστιν, τὴν ἱστορικὴν μνήμην καὶ τὴν ἐθνικὴν ταυτότητα, ὡς αὐτοκρατορικὸς διάδοχος τῆς Βυζαντινῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ στάσις αὕτη κέκτηται ἰδιαιτέραν σημασίαν ἐν τῷ δημοσίῳ λόγῳ τῆς Ῥωσίας, ἥτις καθίσταται ὑπερασπίστρια τοῦ ἠθικοῦ προτύπου κοινωνικῆς καὶ πολιτιστικῆς ὀργανώσεως.
Ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ ἀνωτέρω προβληματισμοῦ, τίθεται καὶ διὰ τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας ἕν κρίσιμον ἐρώτημα: δύνανται νὰ διατηρήσωσιν ἀκέραιον τὸ πνευματικὸν καὶ ἐκκλησιαστικὸν αὐτῶν φρόνημα, ἄνευ τῆς μετατροπῆς αὐτῶν εἰς ἐξαρτήματα οἱουδήποτε γεωπολιτικοῦ κέντρου; Ἡ ἀπάντησις, ἀσφαλῶς, οὐδόλως δύναται νὰ ἀναζητηθῇ οὔτε εἰς τὴν ἄκριτον ὑποταγὴν εἰς τὴν Οὐάσιγκτων οὔτε εἰς τὴν ὑποταγὴν εἰς τὴν Μόσχαν, ἀλλ’ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, τὴν πιστότητα εἰς τὴν Παράδοσιν καὶ τὴν ἀμερόληπτον μαρτυρίαν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.
Ἱεροσόλυμα καὶ Μόσχα· κοινὸς ἑορτασμός
Ἄξιόν ἐστι προσοχῆς καὶ ἀναλύσεως τὸ θέμα ὅτι ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν αἱ μὲν ἡμίσειαι ἀκολουθοῦσι τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον (τὸ ἰουλιανόν), αἱ δὲ λοιπαὶ τὸ νέον (τὸ ἀναθεωρημένον ἰουλιανόν). Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ὡς καὶ τὸ Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας, ἀκολουθοῦσι τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον, ὡς ἐπίσης αἱ Ἐκκλησίαι τῆς Ρωσίας, τῆς Γεωργίας καὶ τῆς Σερβίας, καθὼς καὶ ἡ Αὐτόνομος Ἐκκλησία τοῦ Σινᾶ.
Μὲ ἄλλους λόγους, τὰ Ἱεροσόλυμα ταυτίζονται ἑορτολογικῶς μετὰ τῶν Ρώσων, συνεορτάζοντα μετ' ἐκείνων τὰς ἑορτὰς τῶν Χριστουγέννων. Τὸ μὲν Πάσχα εἶναι κοινὸν δι' ἅπαντας, τὰ δὲ Χριστούγεννα ὄχι· ὅπερ συνεπάγεται μεγάλην ἠθικὴν ἐνίσχυσιν ὑπὸ τῶν Σλάβων καὶ τῶν Ἀράβων. Τοῦτο δὲν συνιστᾷ ἀσήμαντον γεγονός, ἀλλ' ἀποτελεῖ ψυχικὴν καὶ ἑορταστικὴν διασύνδεσιν τῶν Ἱεροσολύμων μετὰ τῶν Ἐκκλησιῶν τούτων.
Ἡ «Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν» ἐπὶ τῆς ἱερᾶς ἐπάλξεως
Κατὰ λογικὴν συνέπειαν, τὰ Ἱεροσόλυμα ὑψώνουν λάβαρον Ἐκκλησιολογίας, ἠθικῆς παραδοσιακότητος καὶ ἰσχυρᾶς Ὀρθοδόξου ἀλκῆς. Δὲν πρόκειται μόνον περὶ ἀγῶνος ἐπιβιώσεως καὶ ἀνθήσεως, ὅστις ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας διεξάγεται ὑπὸ δυσμενεῖς καὶ ἰδιαιτέρως εὐαλώτους ὅρους, ἀλλ' ἡ Μήτηρ αὕτη τῶν Ἐκκλησιῶν καλεῖται νὰ σταθῇ ἐπὶ τῆς ἱερᾶς ἐπάλξεως, μεταξὺ πολεμικῶν συγκρούσεων, γεωπολιτικῶν ἀναμετρήσεων καὶ διεθνῶν πιέσεων. Ὀφείλει νὰ κρατήσῃ σταθερὸν τὸ πηδάλιον, νὰ διαφυλάξῃ τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῶν Ἁγίων Τόπων καὶ νὰ πορευθῇ μετὰ συνέσεως, ἀνεξαρτησίας καὶ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.
Ἡ Κύριος οὐδέποτε ἐγκαταλείπει τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐφ' ὅσον ἡ Ἐκκλησία παραμένει ἑδραία ἐπὶ τῆς πέτρας τῆς πίστεως, δύναται νὰ ἀντιμετωπίζῃ τοὺς κλυδωνισμοὺς τῶν καιρῶν, ἔχουσα ὡς σταθερὸν πηδάλιον τὴν Ἱερὰν Παράδοσιν καὶ ὡς κραταιὰν χεῖρα τὴν πρόνοιαν τοῦ Κυρίου.
Ἀδιαλώβητος παρουσία καὶ μαρτυρία
Ἐν τοῖς Ἁγίοις Τόποις οὐχὶ μόνον κρίνεται ἡ τύχη ἑνὸς Πατριαρχείου, ἀλλὰ διακυβεύεται ἡ δυνατότης τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ διαφυλάξῃ ἀλώβητον τὴν παρουσίαν, τὴν μαρτυρίαν καὶ τὴν πνευματικὴν παρακαταθήκην αὐτῆς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔνθα ἐπάτησαν οἱ πόδες τοῦ Κυρίου. Καί κατ’ ἀνάγκην ὁ ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμός ὁ ἐλεύθερος, ὁ ἀλύτσσροωτος καί ὁ ἀπόδημος νά ἐνισχύσουν ἐμψύχως τήν ἀδελφότητα, μέ μοναχούς, ἀφιερωμένους, ἐπιτελικούς κτλ.
Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἵσταται κραταιός πρό τοῦ ἄφρονος “Πυρηνάρχου” Ντ. Τραμπ (4/6/26)
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔρχεται συνεπίκουρος τῶ ἐκβιασμῶν τοῦ ἄφρονος “Πυρηνάρχου”, ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων (21/7/26)
ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ
Πατριαρχης Ἱεροσολύμων
Πατριάρχης Μόσχας
Βλαδίμηρος Ποῦτιν, Πρόεδος Ρωσίας
Ὁ “Πυρηνάρχης” Ντ. Τράμπ,
σκλαβάκι Βεν. Νετανιάχου
Ὁ “Πυρηνάρχης” Ντ. Τράμπ,
σκλαβάκι Βεν. Νετανιάχου
