Ντόρα Μπακογιάννη σε Ιερώνυμο: Δυστυχώς σας κέρδισε η εκκλησία και όχι η πολιτική!
Ιερώνυμος Λαρίσης, ο λαϊκιστής της «τρύπιας τσέπης».
Επιμέλεια :ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Γράφει ο ΜέτοικοςΜε αίσθηση της «αναξιότητάς του», ο Επίσκοπος Λαρίσης Ιερώνυμος που, για να «διακονήσει τον Χριστό και την Εκκλησία Του» θυσίασε «ενσυνείδητα την καριέρα του», υπερασπίστηκε με τον αρχιερατικό λαϊκισμό της «τρύπιας τσέπης» την απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει «το αίτημα της Ιεραρχίας εν συνόλω (Κυρ. Μητσοτάκης)» για αύξηση των μηνιαίων αποδοχών «Ἐν καιρῷ πενίας καί στερήσεων, ἀνυψώσεως τοῦ τιμαρίθμου τῶν πάντων, χαμηλῶν μισθῶν καί συντάξεων κ.τ.τ. (Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ)».
Η αλήθεια είναι ότι, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος, πριν «ενδώσει στον πειρασμό του σχολιασμού» της «εὐνοϊκής μεταχείρισις τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Σώματος ὑπό τῆς Πολιτείας (Κυθήρων Σεραφείμ)» «προσευχήθηκε να μην πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού», την οποία, όμως, «θα έπρεπε αμέσως να διακρίνει ότι [του] έστησε… η τόσο παρορμητική των λέξεων προσφορά (Δημουλά)».

Πάντως, θα ήταν εξόφθαλμη η αδικία εάν κάποιος υποστήριζε ότι, οι υψηλόβαθμοι «θρησκευτικοί υπάλληλοι του κράτους [που] διαβαθμίζονται [σε] ογδόντα δύο (82) «μητροπολίτες» και επιλέγονται, κατά τον κάποτε οφικιάλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Χρήστο Γιανναρά «Μόνο με παρασκήνιο – η ψηφοφορία είναι μυστική, οι εκλέκτορες δεν αιτιολογούν την ψήφο τους. Πρόκειται για το απόλυτο της αυθαιρεσίας», λειτουργούν όλοι τους «μέ οἰκονομίστικα προτάγματα, κάποιοι [ενεργούν, όπως π.χ. ο Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ] μέ ὅρους εὐθύνης καί αἴσθησης καθήκοντος, ὄχι γιατί [τους] τό ἐπιβάλλουν κάποιοι ἄνθρωποι, ἀλλά γιατί ὑπάρχει φόβος (=σεβασμός) Θεοῦ».
Εάν, υποστηρίζει ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος: «τό οἰκονομικό ἦταν τό κύριο μέλημά μας, πολύ ἁπλά δέν θά γινόμαστε Ἀρχιερεῖς [διότι] «Οἰκονομικά δέν ἀξίζει τόν κόπο… Ἡ πλειοψηφία τῶν Μητροπολιτῶν εἶχε ἐναλλακτικές ἐπαγγελματικῆς ἀποκατάστασης, χωρίς τίς τόσες εὐθύνες καί ὑποχρεώσεις ἑνός Ἐπισκόπου»(!)
Ποια, όμως, «επαγγελματική αποκατάσταση» θα εξασφάλιζε στους Επισκόπους αυτό το ασκητικό παρουσιαστικό που θυμίζει τους αββάδες της ερήμου και, γεννά τον αυθόρμητο σεβασμό;


















