Γράφει ο ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
«Ο Θεολόγος Λαρίσης (1918-1996)»
(Αρχέτυπον αρετής - Μνήμη πνευματικής ανατάσεως)
Κάθε φορά, μέσα στις τρικυμίες της εκκλησιαστικής ζωής της Λάρισας, που προκαλεί ο τωρινός επίσκοπος Ιερώνυμος, πότε με τις παρουσίες του στην Εβραϊκή συναγωγή και παλαιότερα με τα εμβολιαστικά κέντρα στους Ι. Ναούς, η μνήμη μου στρέφεται (από το Βόλο) στο υψηλής πνευματικής ζωής και χάριτος πρόσωπο του μακαριστού Θεολόγου.
Η σφραγίδα του μακαριστού Θεολόγου στο έργο του, θυμίζει επισκόπους από την αρχαία ιστορία της Εκκλησίας, οι οποίοι υπήρξαν «Αρχέτυπα Αρετής».
Τα χαρακτηριστικά τους τα υπογράμμισε ο αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός και μας τα παρέδωσε ο ιστορικός Θεοδώρητος:
«Χρή τον επίσκοπον ου λόγω μόνω, αλλά και βίω τους αρχομένους ρυθμίζειν, και πάσης αρετής εαυτόν αρχέτυπον προτιθέναι, και μάρτυρα έχειν της διδασκαλίας την πολιτείαν. Τοιούτον δή ούν και νύν τοις αρχιερατικοίς εγκαθιδρύσατε θώκοις».
Τα λόγια του αυτοκράτορα ειπώθηκαν σε προεκλογική περίοδο αρχιερατικών εκλογών, οι οποίες (τότε) ανέδειξαν τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων. Ο ιστορικός Θεοδώρητος σημειώνει στις σελίδες του και μια άλλη επισκοπική προσωπικότητα, τον άγιο Βάρσο, επίσκοπο Εδέσσης (Μεσοποταμίας), ο οποίος κοιμήθηκε εξόριστος, διότι κανένα συμβιβασμό (κοινωνία) δεν είχε με τους αιρετικούς αρειανούς.


















