Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Το Φανάρι δεν διοικεί πλέον πνευματικά, απλώς…παράγει.
Παράγει Επισκόπους με ρυθμούς βιομηχανικούς, υποβαθμίζοντας έναν θεσμό που άλλοτε ήταν καρπός θυσίας, ασκητικότητας και δοκιμασμένης προσφοράς. Σήμερα, η επισκοπή δεν αποτελεί κορύφωση διακονίας, αλλά αντάλλαγμα υπακοής, επιβράβευση προσωπικών σχέσεων και εξυπηρέτηση μητροπολιτικών «χατιριών».
Το τελευταίο διάστημα το μοτίβο είναι ξεκάθαρο και επαναλαμβανόμενο:ή καρατομούνται παλαιοί και δοκιμασμένοι Ιεράρχες, που δεν είναι πλέον «βολικοί»,ή εκλέγονται νέοι Επίσκοποι-βοηθοί, ώστε κάθε Μητρόπολη να αποκτήσει τον δικό της πειθήνιο μηχανισμό στήριξης.
Όχι για να λυθούν πραγματικά ποιμαντικά προβλήματα.
Αλλά για να διαιωνίζεται ένα σύστημα σιωπής, φόβου και πειθαρχίας.


















