Εύκολα διδάσκουμε τους άλλους, δύσκολα τον εαυτό μας

 

ΙΩΒ (ΙΒ´.)

«Αφού πήρε τον λόγο ο Ελιφάζ ο Θαιμαινίτης λέγει· Δεν νομίζω να σου μιλήσαμε πολλές φορές κατά τρόπο που να σε πληγώσαμε; Πάντως, τώρα, ποιός μπορεί να αφή­σει αναπάντητα τα λόγια σου; Διότι, αν εσύ στο παρελθόν νουθέτησες πολλούς και ενί­σχυσες με τα λόγια σου τα χέρια ασθενών· αν ανέστησες από την απελπισία και τον πεσσιμισμό ασθενείς και γόνατα που είχαν παραλύσει τα έδωσες θάρρος· τώρα δε που ήλθε η σειρά σου να έλθει πάνω σου ο πόνος και να σε δοκιμάσει εσύ θορυβήθηκες. Πότερον ουχ ο φόβος σου έστιν εν αφροσύνη και η ελπίς και η κακία της οδού σου (Ιώβ 4,1-6);

Μετά τα παράπονα και τις διαμαρτυρίες του Ιώβ αναλαμβάνουν οι φίλοι του να τον νουθετήσουν.

ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΣΟΔΟΜΙΤΩΝ

 

Ζούμε πλέον και στην πατρίδα μας το παράλογο και ανόητο κλίμα της ικανοποιήσεως όλων των επιθυμιών μας, ασχέτως αν είναι φυσιολογικές, ηθικές και ωφέλιμες για την εν γένει κοινωνία μας αλλά και για μας τους ίδιους, κάτω από την νομική κατοχύρωση και προστασία του κράτους και την αφόρητη προπαγάνδα των δικαιωματιστών, που έχει κατακλύσει τα Μ.Μ.Ε., την παιδεία, και την εν γένει κοινή γνώμη. Ξεχνάμε το «Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος (Α´Κορ. 6,12).