Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Μάρκ.8,34-9,1] «Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΑΝ ΜΑΣ» 21-3-1982] [ Β68 ]

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Μάρκ.8,34-9,1]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΑΝ ΜΑΣ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-3-1982] [ Β68 ]

 

        Υπάρχει, αγαπητοί μου, η αντίληψις ότι το Ευαγγέλιον αποτείνεται σε τάξεις ανθρώπων, ότι δηλαδή άλλο είναι για εκείνους οι οποίοι μένουν στας πόλεις και εργάζονται και ζουν μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον α ή β, άλλο είναι το Ευαγγέλιον εκείνο ή άλλες οι υποχρεώσεις εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι μένουν εις την ύπαιθρο ή κατοικούν σε ένα μοναστήρι.

     Ο Κύριος, για να βγάλει ακριβώς αυτή την αντίληψη, θέλοντας να μιλήσει για την αυταπάρνηση, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο, οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο μέχρι θανάτου, τι κάνει; «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ…». Ώστε δεν ομιλεί μόνο εις τους μαθητάς Του, οι οποίοι υποτίθεται ότι αποτελούν τον στενότερόν του κύκλον, που θα πρέπει εκείνοι να βιώσουν κατά έναν άλλον τρόπον το Ευαγγέλιον. Αλλά καλεί και τον όχλον, καλεί και τον λαόν, που δείχνει ότι το Ευαγγέλιον είναι το ίδιο ή οφείλει να είναι το ίδιο στην εφαρμογή του, τόσο για εκείνους οι οποίοι έχουν ειδικήν αποστολήν, όσο και δια τον πολύν λαόν, οπουδήποτε κι αν μένει. Είτε εις την πόλιν, είτε εις την επαρχίαν. Είτε εις τον πρώτον αιώνα είτε εις τον εικοστόν πρώτον αιώνα. Οπουδήποτε και σε οποιανδήποτε περιοχή, το Ευαγγέλιον οφείλει να βιωθεί εξίσου το ίδιο από όλους. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό! Όταν στην εποχή μας ακούμε να υπάρχουν συγχρονιστικές τάσεις για το Ευαγγέλιον. Πόσο, αλήθεια, έρχεται να τονίσει την ανάγκη ότι το Ευαγγέλιον είναι πάντοτε το ίδιο.

    Θα ήθελα να μείνω σε ένα σημείο, όχι εκείνο που έχει και όλο το βάρος ίσως της ημέρας, επειδή σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, εις το μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το σύμβολον της θυσίας, μα και της ενισχύσεως, μα και της ελπίδος, μα και της Αναστάσεως· που λέγει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να σηκώσει τον σταυρό του, να αρνηθεί τον εαυτό του και να με ακολουθήσει». Θα ‘θελα να μείνω σε ένα Του λόγο, λίγο πιο κάτω, που έχει εξίσου σταυρική διάσταση. Λέγει ο Κύριος: «Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων».

     Μεγάλος λόγος! «Όποιος με ντραπεί εμένα και τα λόγια μου σε αυτήν την γενεά την μοιχαλίδα και αμαρτωλή και ο Υιός του ανθρώπου, δηλαδή Εγώ, θα ντροπιαστεί να ομολογήσει και Εκείνος, όταν θα έλθει με τη δόξα Του, ενώπιον των αγγέλων του ουρανού». Είναι το μεγάλο θέμα της ομολογίας. Έχομε σκεφθεί, αγαπητοί μου, αυτό το θέμα της ομολογίας; Πόσο μεγάλο και τεράστιο είναι; Νομίζω, χωρίς να είναι υπερβολή, ότι αν οι Χριστιανοί είχαν κατανοήσει αυτήν την εντολήν της ομολογίας του προσώπου του Χριστού και των λόγων Του, ουδέποτε θα υπήρχε κρίση εις τον κόσμον του Χριστιανισμού. Σε κάθε εποχή.

      Θα ήταν πάντοτε ανθηρή η Εκκλησία, εάν οι πιστοί ομολογούσαν το όνομα του Ιησού Χριστού. Αλλά τι κάνουν; Υποστέλλουν το όνομα του Χριστού. Δεν το ομολογούν. Τι είναι εκείνο το οποίο τους κάνει να φοβούνται και υποστέλλουν τον λόγον του Θεού και υποστέλλουν την ομολογία του προσώπου Του; Είναι η εποχή των. Ο Κύριος είπε: «Αυτός που θα ντροπιαστεί για μένα, να ομολογήσει ότι είναι Χριστιανός, σε αυτήν την εποχή την μοιχαλίδα και αμαρτωλόν». Αλλά δεν ήταν μόνο η εποχή του Κυρίου. Είναι η κάθε εποχή. Νομίζω ότι είναι κατεξοχήν η εποχή μας. Τα γνωρίσματά της είναι ακριβώς αυτά που ο Κύριος τότε είπε για την δική Του την εποχή: «Μοιχαλίς και αμαρτωλός».

   Τι θα πει «μοιχαλίς γενεά»; Μήπως είχε η γενεά της εποχής του πολλούς μοιχούς; Όχι, αγαπητοί μου. Σήμερα θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό. Θα μπορούσαμε να το πούμε ότι κατά κυριολεξίαν η εποχή μας είναι μια εποχή «μοιχαλίς». Διότι σε μια συντριπτική πλειονότητα, άνδρες και γυναίκες καταπατούν την τιμή του γάμου των και είναι μοιχοί και μοιχαλίδες. Κατά κυριολεξίαν. Θα πω άλλη μια φορά. Σε μια συντριπτική πλειονότητα.

    Αλλά δεν είναι όμως αυτή η περίπτωσις. Πάντοτε θεωρείται, ο Θεός, πιο συγκεκριμένα στην Καινή Διαθήκη, γιατί και στην Παλαιά Διαθήκη είναι, ο Χριστός, ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Όταν η Εκκλησία, δηλαδή οι πιστοί που εβαπτίσθησαν, κοιτάζουν άλλον νυμφίον, δηλαδή ερωτοτροπούν, αφού εγκαταλείπουν την πίστιν στον Χριστόν, ερωτοτροπούν με άλλες θεότητες, τότε αφήνουν τον Νυμφίον Χριστόν, τι είναι; Δεν είναι μοιχαλίδες αυτές οι ψυχές; Άρα λοιπόν λέγεται μοιχαλίς η εποχή ως αποστάτρια από τον Χριστόν. Και γιατί λέγεται «ἀμαρτωλός»; Ως αθετούσα τους λόγους του Χριστού. Ώστε, λοιπόν, χαρακτηρίζεται έτσι η εποχή του Κυρίου και η εποχή μας και κάθε εποχή, ως μοιχαλίδα και αμαρτωλός, επειδή αποστατεί από την πίστιν και δεν ακούει τους λόγους του Χριστού αλλά τηρεί ό,τι θέλει, κάνει ό,τι θέλει, ζει όπως θέλει. Και συνεπώς ζει αμαρτωλά.

      «Σ΄ αυτήν την εποχή», λέγει ο Κύριος, «όποιος με ομολογήσει, θα ντραπώ κι Εγώ να τον ομολογήσω στις έσχατες μέρες. Τώρα που Εγώ είμαι χωρίς να περιβάλλομαι την δόξαν μου -την δόξα την είχε ο Χριστός αλλά την περιέκρυπτε- τότε όμως, όταν θα έρθω με την δόξα μου, τότε βεβαίως θα τον αρνηθώ κι εγώ. Θα τον αρνηθώ για την σωτηρία. Αλλά όποιος με ντροπιαστεί τώρα που με βλέπει με το ταπεινό σχήμα της ανθρωπίνης φύσεως, χωρίς να φαίνεται η θεία μου δόξα, όποιος με ντραπεί λοιπόν, αυτό το αποτέλεσμα θα έχει».

     Αλλά, αγαπητοί μου, ας προσέξομε. «Όποιος με ντραπεί Εμένα και τους λόγους μου». Ας προσέξουμε. Καταρχάς αναφέρεται εις το πρόσωπον του Χριστού. Ρίξτε μια ματιά να δείτε, ότι στην εποχή μας, που βάλλεται το πρόσωπον του Χριστού, ντρεπόμαστε να το ομολογήσομε. Δεν σας κάνει εντύπωση όταν ο τελευταίος άνθρωπος έχει την δύναμη να ομολογεί την ιδεολογία την οποία έχει, αυτή που πιστεύει, αληθινή ή ψεύτικη, ανθρώπινη, φιλοσοφική, ό,τι θέλετε, κουτή ή έξυπνη, υποστηρίζει όμως με θάρρος και δεν ντρέπεται την ιδεολογία που έχει, τι θα λέγαμε εμείς, όταν σε αυτήν την εποχή, τη γεμάτη σύγχυση, δεν θέλομε να ομολογήσομε το πρόσωπον του Χριστού; Βρισκόμεθα σε συντροφιές, σε κύκλους, οπουδήποτε, με άλλους ανθρώπους και ακούμε να λέγουν από τα πιο, θα λέγαμε, ευγενή, αλλά βλάσφημα όμως ωστόσο λόγια, ότι ο Χριστός είναι ένας απλός σπουδαίος άνθρωπος, μέχρι το να υβρίζουν τον Κύριον και να Του αποδίδουν χαρακτηρισμούς που θα κοκκίνιζε και η μαϊμού, κι εμείς κλείνομε το στόμα μας και δεν μιλούμε.

     Αγαπητοί μου, είναι μεγάλο θέμα αυτό. Κάποτε ένας φιλόσοφος Γάλλος σε ένα τραπέζι, δεν θυμούμαι το όνομά του, στο οποίο παρεκάθητο και ο Βολταίρος και ο οποίος ειρωνικότατα εστρέφετο εναντίον του Χριστού, δεν τον χαιρέτησε με το χέρι, λέγοντας: «Ένας ο οποίος βρίζει τον Κύριόν μου, ουδέποτε θα του δώσω το χέρι μου να τον χαιρετήσω». Και ήταν σε ένα τραπέζι βασιλικό. Ναι. Κι εμείς δεν ομολογούμε το πρόσωπο του Χριστού. Ακούμε να συγκρίνουν το πρόσωπο του Κυρίου μας, με ένα σωρό θεότητες της εποχής μας. Λέγουν: «Ο Ιησούς, ο Μωάμεθ, ο Βούδας και ει τις έτερος»· μάλιστα τελευταία συγκρίνουν το πρόσωπο του Χριστού και με πολιτικά πρόσωπα. Και το βάζουν το ίδιο, στην ίδια σειρά. Αποδυνατισμένος ο Ιησούς, χωρίς την θεία Του υπόσταση, την θεία Του ουσία· τίποτε. Τον βάζουν στην ίδια σειρά.

    Κι εμείς δεν μιλάμε... Δεν είμεθα εκείνοι που θα φωνάξομε: «Όχι, κύριοι, ο Ιησούς Χριστός είναι θεανθρώπινον πρόσωπον, είναι ο αιώνιος Θεός. Βλέπεις την γύρω κτίση; Βλέπεις τους ανθρώπους; Βλέπεις τα πάντα; Αυτά τα έκανε ο Θεός Λόγος. Αυτός που ενηνθρώπησε. ‘’Χωρίς του Οποίου’’, λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ‘’οὐδὲ ἓν γέγονεν ὃ γέγονεν’’. Τίποτα δεν έγινε, απ΄ό,τι έχει γίνει. Αυτός ο παντοδύναμος Θεός. Ο Δημιουργός του τρομακτικού και ασυλλήπτου αυτού σύμπαντος. Μέσα στην τρομακτική Του δύναμη και στην απέραντη κα ασύλληπτη σοφία Του Δημιουργός αυτού του σύμπαντος είναι Αυτός που περπάτησε επάνω στη γη μας. Ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι. Ο ποιήσας τους αιώνας, ο άναρχος, ο αΐδιος Θεός, ο Θεός Λόγος. Αυτός είναι. Που έγινε άνθρωπος. Και έγινε όμοιος με μας. Πήρε από το δικό μας φύραμα. Και δεν το ‘κανε αυτό γιατί ξέπεσε και κατέβηκε μες στην δημιουργία Του, αλλά κατέβηκε μες στη δημιουργία Του, για να προσλάβει την δημιουργία Του στο πρόσωπο των ανθρώπων και να την ανακαινίσει, να την αφθαρτίσει και να την αθανατίσει».

     Έχομε το θάρρος να το κάνομε αυτό; Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αγαπητοί μου, αλλά και πολλές φορές δυστυχώς, δυστυχέστατα κι εμείς παρασυρόμεθα στο να έχομε λογισμούς σε σχέση με εκείνα που είπαν οι άλλοι. Γιατί; Γιατί οι σύγχρονοι Χριστιανοί μας είναι αθεολόγητοι. Δεν γνωρίζουν Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Η σχέσις που έχουν με τον Ιησούν Χριστόν είναι μόνον συναισθηματική. Έτσι το βρήκαν από τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Αισθάνονται έναν συναισθηματισμό. Όπως αύριο θα παντρεύονται άνθρωποι που δεν θα πιστεύουν στο μυστήριο του γάμου, από έναν συναισθηματισμό, από την όλη τελετή. Γιατί οι γονείς έτσι θα το ‘θελαν. Αυτό δεν είναι κατ΄ επίγνωσιν και κατά συνείδησιν πίστις και Χριστιανισμός.

     Αγαπητοί μου, σήμερα που ξέρουν και τα μικρά παιδιά τις ιδεολογίες, απέξω και ανακατωτά, δεν ταιριάζει, δεν πάει, δεν είναι σωστό να αγνοούμε Ποιος είναι ο Κύριός μας και ο Θεός μας. Τον οποίον λατρεύομε. Και είναι η ψυχή μας, είναι το παν. Η θρησκεία δεν είναι κάτι που στέκεται στο περιθώριο· πολύ δε παραπάνω δεν είναι το «όπιον του λαού». Η θρησκεία είναι η ζωή του ανθρώπου. Είναι η σχέση, αυτό θα πει θρησκεία, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Αν αυτή η σχέση κοπεί, τότε ο άνθρωπος μένει ένα κούτσουρο χωρίς νόημα στη ζωή του. Όλα τα προβλήματα μένουν άνευ απαντήσεως. Αυτό το τόσο ζωτικό θέμα, το τόσο μεγάλο, να φθάνομε να το αγνοούμε; Δεν είναι φοβερό; Δεν είναι ντροπή μας;

     Αλλά είναι και ένας άλλος ακόμη λόγος. Ο Κύριος είπε: «Αυτός που θα ντροπιαστεί και δεν θα ομολογήσει το πρόσωπό μου και τους λόγους μου». Κάνει μια διάκριση ο Κύριος ανάμεσα στο πρόσωπό Του και στον λόγο Του. Και η διάκρισις αυτή είναι ουσιώδης. Βέβαια στην πραγματικότητα δεν είναι ουσιώδης. Διότι ο Θεός Λόγος, το πρόσωπον ο Θεός Λόγος που ενηνθρώπησε, λέγει, ομιλεί. Δεν μπορούμε να χωρίσομε τον λόγο Του από το πρόσωπο Του. Αλλά εδώ ο Κύριος το χωρίζει για λόγους που εμείς…για να μας βοηθήσει να καταλάβομε πώς εμείς φθάνομε να το χωρίζομε το πράγμα.

     Πώς έχει; Λέμε ότι πιστεύομε εις τον Χριστόν. Αλλά όλα εκείνα τα οποία είπε μες στο Ευαγγέλιον, δεν τα δεχόμαστε. Ή ακόμα δεν έχομε την δύναμη να τα ομολογήσομε. Δεν είναι τυχαίον ότι ο Κύριος δεν είπε: «εκείνος που θα ντροπιαστεί να πει για τον λόγο μου», αλλά λέει «για τους λόγους μου». Εις πληθυντικόν αριθμόν. Δεν είναι άνευ σημασίας. Τι σημαίνει αυτό; «Για όλους μου τους λόγους», ό,τι έχω πει. Πράγματι. Ντρεπόμαστε σήμερα να πούμε ότι το Ευαγγέλιον είναι αγάπη; Δεν ντρεπόμαστε να το πούμε αυτό. Γιατί κατά κάποιο τρόπο…ε, είναι κάτι που περνά. Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και εγκράτεια; Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και σωφροσύνη; Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και παρθενία; Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και θάνατος σωματικός, μαρτύριον, προκειμένου να ομολογήσει κανείς Χριστόν; Αυτά τα τελευταία τα ντρεπόμαστε. Βλέπετε πώς διαχωρίζουμε τους λόγους του Κυρίου καταρχάς τους λόγους από το πρόσωπό Του και ύστερα τους λόγους μεταξύ των;

    Υπάρχει μια φοβερή ασυνέπεια, ανακολουθία, που είναι να τραβάει κανείς τα μαλλιά του. Επιτρέψατέ μου να μιλάω έτσι απλοελληνικά. Σου λέει: «Πιστεύω στον Χριστό». Του μιλάς για την κόλαση και την Βασιλείαν του Θεού και σου λέει: «Αυτό δεν το πιστεύω». -«Μα ο Χριστός το είπε!». -«Α, δεν ξέρω». -«Μα τότε δεν πιστεύεις στον Χριστό». -«Ποιος σου το είπε ότι δεν πιστεύω στον Χριστό;». -«Μα εάν πιστεύεις στον Χριστό, θα πιστέψεις και στα λόγια Του!». Αυτή η ανακολουθία, αυτό το παράξενο, αυτός ο σχιζοφρενισμός. Γιατί πρόκειται περί σχιζοφρενισμού. Αυτή η σχάση των πραγμάτων, το χώρισμα. Να δέχεσαι το ένα και να μην δέχεσαι το άλλο, που το ένα εξαρτάται από το άλλο. Είμαστε σε κατάσταση ελεεινή.

     Αγαπητοί μου, ας αναλάβομε τις ευθύνες μας ως Χριστιανοί. Ας αρχίσομε να ομολογούμε τον Χριστόν. Πολλοί νομίζουν ότι είναι υποκρισία να ομολογήσεις τον Χριστόν. Κλειδώνουν την πίστη τους μέσα στο θησαυροφυλάκιο της καρδιάς των, με πολλά κλειδιά ασφαλείας κι εκεί απέξω φαίνονται σαν άπιστοι, απέξω φαίνονται σαν ανήθικοι, σαν παλιάνθρωποι, μέσα τους λέγουν: «Κρατάμε τον θησαυρόν του Χριστού, αλλά δεν τον λέμε γιατί όταν αρχίσομε να μιλάμε, αυτό είναι μία υποκρισία». Είναι αληθινή υποκρισία να νομίζομε ότι είναι υποκρισία. Διότι τι άλλο είναι υποκρισία από του να λέγω ότι δεν πρέπει να ομολογώ γιατί είναι υποκρισία. Και στην πραγματικότητα καλύπτω την δειλία μου με τον τρόπον αυτόν. Όχι, αγαπητοί μου, είναι ο καιρός που πρέπει να μιλήσομε, να φωνάξομε. Πηγαίνομε σε ένα τραπέζι μνημοσύνου αυτόν τον καιρό ή τραπέζι απλώς και έχουνε κρέας. Θα πούμε: «Κύριοι, δεν τρώμε κρέας». Είναι ομολογία. Ομολογία στα λόγια του Χριστού που είπε να νηστεύομε. Είναι ομολογία. Αν πείτε: «Ο Χριστός είπε να νηστεύομε κρυφά». Ναι. Το είπε γιατί την εποχή εκείνη ενήστευαν φανερά για να κάνουν επίδειξη. Αλλά σήμερα δεν είναι της μόδας το θέμα της νηστείας. Και είναι θέμα συνεπώς ομολογίας.

     Αλλά μη νομίσετε. Έχομε και συνέπειες. Και το χειρότερο για μας, για μας που αθετούμε, για μας που δεν ομολογούμε, είναι εσχατολογικές οι συνέπειες. Λέει ο Κύριος: «Εκείνος που δεν θα με ομολογήσει, θα με ντραπεί, θα τον ντραπώ κι Εγώ». Πότε; Την εσχάτη μέρα. Τότε. Όταν θα ‘ρθει να κρίνει τον κόσμο. Τι ντροπή! Αυτές, αγαπητοί μου, είναι οι εσχατολογικές συνέπειες. Θα μείνομε απέξω. Το σκεφθήκαμε αυτό; Το σκεφθήκαμε; Αν κάποιος έβριζε τον πατέρα μας και την μάνα μας θα κλείναμε το στόμα μας; Αν βρίζουν τον Χριστό μας, γιατί κλείνομε το στόμα μας; Αν κάποιος, τα συμφέροντα της οικογενείας μας τα επηρέαζε δυσμενώς, θα ξεσηκωνόμαστε. Τα συμφέροντα του ουρανού, τα συμφέροντα της Εκκλησίας, εάν πλήττονται, γιατί δεν μιλάμε; Γιατί απλούστατα έχομε μυωπία. Τα έσχατα δεν τα βλέπομε. Βλέπουμε σήμερα. Βλέπουμε τους ανθρώπους που είναι γύρω μας. Βλέπουμε το παρόν. Βλέπουμε τι θα πουν οι άνθρωποι τώρα. Αύριο; Τότε; Στην Κρίση; Αυτό δεν το κρίνομε. Αυτό δεν το βλέπομε. Σας είπα, έχομε μυωπία. Έχομε, λοιπόν, σχιζοφρένεια θρησκευτική και μυωπία από του να μην μπορούμε να δούμε τον τελικό σκοπό μας, τα έσχατα, εκεί που θα δώσομε εν ημέρα Κρίσεως λόγο εις τον Θεόν. Και θα πάρομε τον έπαινο εάν Τον ομολογήσομε. Αυτό δεν το βλέπομε.

    Ω αγαπητοί, η σημερινή αποστολική περικοπή από την προς Εβραίους επιστολή αρχίζει έτσι: «Ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας (:Έχοντες αρχιερέα μέγα, που πέρασε τους ουρανούς…)».Ποιο από τα πρόσωπα της Ιστορίας πέρασε ουρανούς; Ποια από τα πρόσωπα, σπουδαία, φιλόσοφα, πολιτικά, μεγάλα μυαλά, εφευρέτες σπουδαίοι, ποίοι πέρασαν τους ουρανούς; Έχοντες αρχιερέα μέγα, που πέρασε τους ουρανούς. Αυτή η πίστις στον Ιησούν, τον Υιόν του Θεού, τον μέγα Αρχιερέα, αυτή η πίστις είναι το μέγα κεφάλαιό μας. Και λέγει λοιπόν εις την προς Εβραίους ο Απόστολος: «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας». «Ας κρατάμε καλά αυτήν την ομολογία». Την ομολογία ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, ο Δημιουργός του παντός, ο κριτής της Ιστορίας, ο κριτής των εσχάτων, ο αιώνιος Θεάνθρωπος, βασιλιάς ουρανού και γης, που θα κρίνει τους πάντας και τα πάντα και θα ζήσει εις την Βασιλεία Του εις τους αιώνας των αιώνων.

         ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

    και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

              μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

        ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:                          

                       Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_140.mp3