Ὁ σημερινός Ἑλληνισμός πρέπει νά ἐπιζήσει καί ἀριθμητικά, ἀλλά καί συνειδησιακά.
Ἡ ἀλλαγή τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητάς μας, ἡ ἀναιμική ἑλληνικότητα χωρισμένη ἀπό τήν ὀρθόδοξη Πίστη καί Πράξη, παράγει ἕνα Λαό, μέ νοθευμένη ταυτότητα, ἀλλά καί μέ ἀπέχθεια καί ἀπστροφή πρός τήν παράδοσή μας. Φθάσαμε νά ντρεπόμαστε γιά τήν ἴδια τήν οὐσία μας καί νά ζητοῦμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό ὅ,τι μᾶς τήν θυμίζει. Χωρίς Ἑλλάδα ὅμως καί Ὀρθοδοξία αὐθεντικοί Ἕλληνες δέν μποροῦν νά ὑπάρξουν.
Ὁ εὐρωπαῖος ἄνθρωπος, ὁ διανοούμενος, ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἀκάθαρτη
καρδιά καί τό ρυπαρό μυαλό, ὁ ἄνθρωπος μἐ τόν ἡδυπαθῆ χαρακτῆρα, ἔκανε
συμβόλαιο μέ τό διάβολο, ἀνανέωσε τό παλιό συμβόλαιο τοῦ Ἀδάμ, γιά νά
πραγματοποιήσει τό θέλημα τοῦ διαβόλου καί θέλησε, μέ τή βοήθειά του, νά γίνει
θεός. Πράγματι οἱ εὐρωπαῖοι ἄνθρωποι ἄν καί βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὑποτάχθηκαν
στόν διάβολο, ἀρνούμενοι τόν Χριστό, γιά νά πάρουν τό παράσημο πού θά τούς ἔκανε
θεούς. Καθένας τους ἀρνήθηκε τόν Χριστό, ἔφτυσε τό σταυρό, γονάτισε στό διάβολο
καί ἀμέσως πῆρε τίτλους, λόρδος, βαρόνος, στρατηγός...
(Θεία Οἰκονομία εἶναι τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου).
Μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «φθόνῳ τοίνυν Διαβόλου ἠττήθη ὁ ἄνθρωπος»· νικήθηκε ὁ ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι ὁ Διάβολος τόν ἐφθόνησε. Δέν ἄντεχε νά βλέπει τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα νά εἶναι κοντά στόν Θεό καί αὐτός νά εἶναι μακριά ἀπό τόν Θεό. Γι αὐτό καί μέ τήν ἐλπίδα τῆς θεότητος ξεγέλασε τόν Πρωτόπλαστο, «καί πρός τό ἴδιον τῆς ἐπάρσεως ὕψος ἀναγαγών», κι ἀφοῦ τούς ἀνἐβασε τούς Πρωτοπλάστους στό ἴδιο ὕψος τῆς ὑπερηφανείας, τούς ὁδήγησε στήν πτώση.
(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)
Τί κήρυττε ὁ Παῦλος, ὥστε νά κατηγορῆται, νά διώκεται, νά σύρεται στά δικαστήρια καί νά ἐπιδιώκεται ὁ θάνατός του; Ὁ Παῦλος κήρυττε μετάνοια, ἐπιστροφή στό Θεό καί ἔργα μετανοίας. Βλάπτουν ποτέ ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφή στό Θεό καί τά ἔργα μετανοίας; Ἄν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μετανοούσαμε καί κάναμε ἔργα μετανοίας, ἡ γῆ θά ἦταν παράδεισος.
Ὁ Παῦλος ἐπίσης κήρυττε γιά τό Χριστό συμφώνως πρός τήν διδασκαλία τῶν προφητῶν. Δίδασκε ὅτι ὁ Χριστός, συμφώνως μέ τούς προφήτας, ἔμελλε νά πάθῃ, ν’ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν γιά νά μή ἐπανέλθῃ πλέον στό θάνατο, καί νά κηρύξει φῶς ὄχι μόνο γιά τόν Ἰσραηλιτικό λαό, ἀλλά καί γιά τά ἕθνη. Συνεπῶς τό Εὐαγγέλιο δἐν εἶναι καινοτομία, ἀλλ’ ἐκπλήρωσις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
(όπως λέει ο 15ος κανόνας της πρωτοδευτερας συνόδου) κηρύσσει αίρεση λέγοντας ότι:
1)Ο πάπας έχει αρχιερωσύνη
2) Ο Χριστός θέλει να γίνει η ένωση των δύο εκκλησιών δηλ της ορθοδοξίας με την αίρεση του παπισμού...
Πανηγυρική Αρχιερατική θ. λειτουργία Αγίου Νικολάου Ελευθερουπόλεως Καβάλας 6/12/25
Εἶναι σφάλμα νά νομίζῃ κανείς, ὅτι οἱ θρησκευτικοί ἡγέτες δέν πρέπει νά κρίνωνται καί νά θίγωνται.
(Σχόλιο: Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὅπως ἀναφέρεται στό ἀπολυτίκιό του, ἦταν μέν εἰκόνα πραότητος, ἀλλά ἦταν συγχρόνως καί κανόνας πίστεως. Γι’ αὐτό καί ἤλεγξε μέ δρυμύτητα τόν αἱρετικό τόν Ἄρειο, χαστουκίζοντάς τον δυνατά).
Στά χρόνια τοῦ ἁγίου Νικολάου ζοῦσε ὁ αἱρετικός καί βλάσφημος Ἄρειος. Αὐτός ἀρνεῖτο ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν Θεός - ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα- καί τόν παρουσίαζε ἁπλῶς ὡςκτίσμα. (σημ.: παραδεχόταν, δηλαδή, μονάχα τήν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ)
Ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ κάνει θραύση κι ἐμεῖς
κοιμόμαστε μέ τά τσαρούχια, ἔλεγε ὁ ἀγαπημἐνος μας Ἅγιος Παΐσιος.
Τά νωπά θλιβερά γεγονότα ἀπό τήν Νίκαια καί τό Φανάρι, δέν ἀφήνουν
πλέον περιθώρια περαιτέρω ἐφησυχασμοῦ. Ὁ ὀδοστρωτῆρας τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἰσοπεδώσει
τά πάντα! Ἡ ἀλήθεια ἑνώνεται τεχνηέντως μέ τό ψέμα καί τό μήνυμα τῆς σωτηρίας
σβήνει καί χάνεται στόν ὑποκριτικό ἐναγκαλισμό πατριάρχη καί πάπα.
Κλαῖνε καί ὀδύρονται στόν Οὐρανό γιά τήν κατάντια μας οἱ 25
ἀντιστασιακοί Ζωγραφίτες πατέρες, πού παραδόθηκαν στήν φωτιά ἀπό τούς παπικούς,
τούς ἐχθρούς τῆς Παναγίας καί τοῦ Χριστοῦ μας.
Πονάει ἡ καρδιά τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καί ὁ ἅγιος Νεκτάριος γονατιστός μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ παρακαλάει μέ δάκρυα νά μᾶς συγχωρέσει, πού περιφρονοῦμε τίς θεοδίδακτες ποιμαντικές διδαχές του γιά τόν πάπα καί τίς αἱρετικές του κακοδοξίες.
ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ, ΜΙΜΗΣΙΣ ΑΓΙΟΥ...
Σήμερα, 11 τοῦ μηνός Νοεμβρίου, ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.
Ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ αἱρετικούς ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια.
ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
Λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μέ φωνή
βροντερή, ὅτι εἶναι ἐχθροί τοῦ
Θεοῦ, ὄχι μονάχα οἱ αἱρετικοί,
ἀλλά καί ὅλοι ἐκεῖνοι
πού ἔχουν κοινωνία μαζί
τους.
Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α).
Τό πρῶτο δημιούργημα τῆς θείας ἀγάπης εἶναι οἱ ἐπουράνιες δυνάμεις.
Ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα
ξεχείλισμα τῆς τριαδικῆς ἀγάπης ... γιά νά γίνουν περισσότερα τά ὑπό τοῦ ἀγαθοῦ
Θεοῦ εὐεργετούμενα.
Τό πρῶτο δημιούργημα τῆς θείας ἀγάπης εἶναι οἱ ἐπουράνιες
δυνάμεις. Ὁ τρόπος τῆς δημιουργίας τους εἶναι θεοπρεπής καί ἀκατάληπτος.
Ὁ παντοδύναμος καί πανάγαθος Θεός «δημιούργησε τούς Ἀγγέλους, τούς Ἀρχαγγέλους καί τίς ἄλλες ἀσώματες οὐσίες μόνον ἀπό ἀγαθότητα»(1). Δηλαδή, νά εὐφραίνονται πάντοτε ἀπό τήν ἀδιάκοπη θεωρία τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, μέ ἀφορμή τούς ἐναγκαλισμούς καί τίς συμπροσευχές τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη μέ τόν Πάπα, χτυπάει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου:
«Ὀρθόδοξο εἶναι μόνον ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἶναι τῶν Ἁγίων Πατέρων».
«Τό δόγμα περί τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα εἶναι ὄχι μόνον αἵρεσις, ἀλλά παναίρεσις... Τό δόγμα αὐτό εἶναι ἡ αἵρεσις τῶν αἱρέσεων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατά τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ... Νέα προδοσία τοῦ Χριστοῦ· νέα σταύρωσις τοῦ Κυρίου...ἐπί τοῦ χρυσοῦ σταυροῦ τοῦ Παπικοῦ Οὐμανισμοῦ».
«Ὁ Οἰκουμενισμός
εἶναι κοινό ὄνομα γιά τούς ψευδοχριστιανισμούς, γιά τίς ψευδοεκκλησίες τῆς
Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν
οὐμανισμῶν, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Παπισμό.... Ἐδῶ δέν ὑπάρχει οὐσιαστική διαφορά
μεταξύ τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ, Οἰκουμενισμοῦ καί ἄλλων αἱρέσεων, ὧν τό ὄνομα ‘’λεγεών’’».
Αναδημοσίευση
Ἐπειδή τό παρελθόν διδάσκει, πρέπει νά ὑπενθυμίζεται· τώρα μάλιστα πού τά ΝΑΙ περίσσεψαν.
28η Ὀκτωβρίου 2025: Ὧρες αὐτοκριτικῆς.Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός
Τό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μία ἁπλῆ λέξη. Οὔτε εἶναι κάτι, πού ἀπό στόματος Ἑλλήνων λέχθηκε γιά πρώτη φορά στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940.
Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια.
Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ΟΧΙ τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας καί τοῦ Μαραθῶνα ἀπέναντι στόν Πέρση εἰσβολέα;
Ποιός δικαιοῦται νά λησμονήσει τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στήν Ὀθωμανική βαρβαρότητα ;
Στίς 25 Ὀκτωβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαρκιανοῦ καί Μαρτυρίου.
Ὁ δύο αὐτοί μάρτυρες, ὁ Μαρκιανός καί ὁ Μαρτύριος, ἦσαν
νοτάριοι καί γραμματικοί τοῦ ὁμολογητοῦ καί ἱερομάρτυρος πατριάρχου Παύλου.
Διακρίνονταν γιά τήν ἁγιότητα τοῦ βίου τους, τίς ἀρετές, τήν σεμνότητα καί τήν
εὐλάβειά τους, καί προπαντός γιά τήν προσήλωσή τους στόν ὀρθοδοξία.
Ἔζησαν καί ἔδρασαν στά χρόνια τοῦ αἱρετικοῦ βασιλέως
Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος ἀπατήθηκε ἀπό τούς Ἀρειανούς καί μέ φανατισμό ἐδίωξε καί
ἐξόρισε στήν Ἀρμενία τόν ὁμολογητή καί ἱερομάρτυρα πατριάρχη ἅγιο Παῦλο. Στόν
τόπο τῆς ἐξοριας του ὁ θεῖος Παῦλος ἐδέχθη τό μακάριο τέλος, πνιγείς ἀπό τόύς Ἀρειανούς.
Οἱ ἅγιοι νοτάριοι Μαρκιανός καί Μαρτύριος δέν φοβήθηκαν οὔτε καί δειλίασαν ἀπό τόν μαρτυρικό θάνατο τοῦ πατριάρχη. Μέ πολύ θάρρος καί τόλμη συνέχισαν νά ἐλέγχουν τούς δυσσεβεῖς καί νά κηρύττουν σέ ὅλους, ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα.
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
Αὐτὴν τὴν Κυριακή, καλό μου ἐγγονάκι, τιμοῦμε τὴν ἐπέτειο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα. Στὶς ἐκκλησιές μας θὰ γίνουν μνημόσυνα γιὰ τοὺς Μακεδονομάχους καὶ θὰ ψαλοὺν δοξολογίες. Τὰ σπίτια καὶ τὰ δημόσια κτίρια θὰ σημαιοστολιστοῦν. Οἱ δάσκαλοι, στὰ σχολεῖα, θὰ μιλήσουν στὰ παιδιὰ γιὰ τὶς θυσίες καὶ τὰ μαρτύρια τῶν ἀγωνιστῶν καὶ οἱ προτομές των μακεδονομάχων θὰ στολιστοῦν μὲ δάφνινα στεφάνια.
Καὶ γιατί ὅλα αὐτά, παπποῦ; Τόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ἐπέτειος;
Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τοῦ Α.Π.Θ
Τί εἶναι αἵρεση;
Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.
(Τί ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιά γενναῖες χρηματικές προσφορές σέ Μοναστήρια, ὅταν αὐτές προέρχονται ἀπό πλούσιους ψευτοενθουσιασμένους ἤ ἀπό ἀντίχριστους).
Τό
μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔγινε μέ πολλούς κόπους, μέ ἱδρῶτα καί
μεγάλο ἀγῶνα, διότι ἔτσι ἤθελε ὁ ἅγιος Πορφύριος.
Ἐάν
καί ἔπρεπε νά βρεθοῦνε πάρα πολλά λεφτά, ἐντούτοις ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε τά χρήματα
πού πρόσφεραν κάποιοι πλούσιοι ἄνθρωποι. Μέ διάκριση, δεχόταν χρήματα μόνο ἀπό
αὐτούς πού ἤθελε.
Μία ἡμέρα
τόν ἐπισκέφθηκε ἕνας μασόνος ὁ ὁποῖος
ἐνθουσιάστηκε μέ τήν συνομιλία τους καί θέλησε νά προσφέρει ἕνα σημαντικό ποσό
γιά τό Μοναστήρι· ἀλλά ὁ Ἅγιος τό ἀρνήθηκε
εὐγενικά, παρ’ ὅλο πού τό εἶχε μεγάλη ἀνάγκη.
Μία ἡμέρα μοῦ εἶπε: «Αὐτό τό Μοναστήρι εἶναι τοῦ Χριστοῦ
καί ὁ Χριστός δέν θέλει τό Μοναστήρι Του νά γίνει ἔτσι..., μέ τέτοια χρήματα. Αὐτά τά χρήματα πού δέν εἶναι νόμιμα,
διώχνουνε τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἅγιος ἤθελε νά γίνει τό Μοναστήρι μέ πολύ κόπο καί μέ τήν
συμμετοχή πολλῶν ἀνθρώπων πού μέ χαρά θά προσφέρανε χειρωνακτική ἐργασία καί
τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου τους, γιά νἀ πάρουν ὅλοι εὐλογία ἀπό τόν Θεό.
(Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)
Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους μας ἔχουν βαλθεῖ μέ κάθε μέσον νά μᾶς ἀφανίσουν. Ἐχθροί ἀπό ἔξω, ἀλλά κι ἀπό μέσα. Ξένοι ἀλλά καί ‘’δικοί μας’’ χειρότεροι ἀπό τούς ξένους. Στά τελευταῖα μάλιστα χρόνια ἔχουν κυριολεκτικά λυσσάξει ἐναντίον μας. Ἔχουν πάρει στά ἀντίχριστα καί ἀνθελληνικά τους χέρια ὅλες τίς ἐξουσίες, καί μέρα νύχτα πολεμᾶνε, ξεριζώνουν, περιφρονοῦν, συκοφαντοῦν, παραποιοῦν, ἐξολοθρεύουν ὅ,τι μοσχοβολάει Ὄμηρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Μέγα Βασίλειο, Ἱερό Χρυσόστομο, Γρηγόριο Παλαμᾶ, Κοσμᾶ Αἰτωλό, Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Παΐσιο καί Πορφύριο.
