MEDICUS CURAT, DEUS SANAT (ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

9.9.2026

Ἡ ταραγμένη καί ἀπελπισμένη νεολαία μας, οἱ ἀγχώδεις καί πολυπράγμονες μεσήλικες, ὅπως ἐπίσης καί οἱ περιφρονημένοι καταθλιπτικοί ὑπερήλικες, πρός τά ποῦ κατευθύνονται σήμερα, γιά νά βροῦν τήν ἀπωλεσθεῖσα ψυχοσωματική τους ὑγεία; Συνήθως σέ ψυχιάτρους, σέ ψυχολόγους, σέ κέντρα ψυχολογικῆς ὑποστήριξης σέ Δήμους καί Κοινότητες, σέ ψυχολογική ὑποστήριξη μέσῳ εἰδικῶν τηλεφωνικῶν γραμμῶν κ.ἄ.π. 

Μέ ἄλλα λόγια, σέ κατευθύνσεις ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐπιστημονικῆς τάξεως· ἀξιόλογες καί ἀξιόπιστες μέν, ἀλλά κατά βάση προϊόντα τῶν περιορισμένων ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων. 

ΤΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΈΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ.

              

Με τρομάζει και με θλίβει το γεγονός ότι σήμερα, μολονότι έχει εισαχθεί επίσημα στην Εκκλησία μας η παναίρεση του Οικουμενισμού  μετά την ψευτοσύνοδο της Κρήτης  και εφαρμόζεται αργά και σταθερά από Επισκόπους και ιερείς, πολλοί γέροντες και πνευματικοί συστήνουν την μη αντίδραση των πιστών λέγοντας: 

Άσε τί κάνουν οι Επίσκοποι και οι ιερείς, μην ασχολείσαι, αυτοί θα δώσουν λόγο· εσύ το κομποσκοινάκι σου,την προσευχούλα σου, να σώσεις την ψυχή σου και προσοχή, μέσα στην εκκλησία, έξω απ'αυτή θα χαθείς.

Το παράδοξο είναι ότι ξεχνούν να διευκρινίσουν  ποιά εκκλησία εννοούν. 

Ξεχνούν να διευκρινίσουν την διαφορά  ανάμεσα στην Εκκλησία του Χριστού  και την διοικούσα Εκκλησία. 

Η ιστορία όμως έχει αποδείξει, ότι η διοικούσα Εκκλησία έπεσε σε αίρεση  πολλές φορές  και αν και τότε οι πιστοί δεν αντιδρούσαν, όπως συστήνουν σήμερα, Ορθοδοξία δεν θα υπήρχε. 

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

 

Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός

Τό Γένος μας, τό Γένος τῆς Ἑλληνικῆς Ρωμηοσύνης, εἶναι φορέας ἑνός πολιτισμοῦ οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας καί ἰλιγγιώδους δυναμικῆς, πού μεγαλούργησε καί ἄντεξε στό πέρασμα πολλῶν αἰώνων. 

Γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες, τά κύρια συστατικά αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ Τρόπου ζωῆς, εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ἀγάπη στήν Πατρίδα, ἡ Γλῶσσα ἡ Ἑλληνική, οἱ παραδόσεις καί τά ἔθιμα, ἡ ἱστορία μας καί ἡ κοινή μας καταγωγή. 

Ὅλα αὐτά ὅμως, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποιός τά τρέφει, ποιός τά συντηρεῖ καί ποιός τά μεταγγίζει ἀπό τήν μιά γενιά στήν ἄλλη; 

Ποιός ἄλλος; Ἡ παραδοσιακή ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια. Νά γιατί ἔχουν λυσσάξει ὅλοι οἱ δαίμονες καί ἔχουν πέσει μέ μανία πάνω της νά τήν διαλύσουν καί νά τήν ἀφανίσουν· νά τήν διαστρέψουν καί νά τήν εὐτελίσουν. 

Ἀδελφοί μου, φαίνεται ὅτι στίς ἡμέρες μας, γιά ὅσους ἀπό ἐμᾶς ἀξιωθοῦμε ἀπό τόν Θεό νά κρατήσουμε μαρτυρικῶς τόν γάμο μας τίμιο καί τήν οἰκογένειά μας παραδοσιακή καί ἁγία, θά εἶναι τοῦτο κριτήριο ἀπολύτρωσης καί σωτηρίας. Θά εἶναι εἰσιτήριο γιά τήν Οὐράνια Βασιλεία Του. Ἀμήν. Γένοιτο.

Συνοδική Εγκύκλιος - Περί απαγορεύσεως Επιταφίου ύμνου εις την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1865) --ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή;

Ἀριθμ. Πρωτ. 4319 - Διεκπ. 3347.

Περὶ ἀπαγορεύσεως Επιταφίου ὕμνου εἰς τὴν ἑορτὴν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πρὸς ἅπαντας τοὺς κατὰ τὸ Κράτος Σεβασμιωτάτους Ἱεράρχας.

Πρότινων ὀλίγων ἐνιαυτῶν ἐπληροφορήθη ἡ Σύνοδος, ὅτι ἔν τισι τῶν Κυκλάδων Νήσων παρεισαχθεῖσα ἐψάλλετο κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῇ 15 Αὐγούστου ἀκολουθία Ἐπιταφίου ὕμνου κατὰ μίμησιν τῆς κατὰ τὴν νύκτα τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Παρασκευῆς ψαλλομένης· καὶ ἐπειδὴ ἡ τοιαύτη ἀκολουθία εἶναι ἀσυνήθης καὶ πάντῃ ξένη εἰς τὴν καθ ̓ ὅλου ὀρθόδοξον Ἀνατολικὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, μήτε ἐγκεκριμένη, μηδ' ἀνεγνωρισμένη πούποτε, ἡ Σύνοδος ἀπηγόρευσεν αὐτὴν, παραγγείλασα τὰ δέοντα πρὸς τοὺς ἁρμοδίους Ἱεράρχας.

Ἐπειδὴ δ' ἐπ' ἐσχάτων ἐξεδόθη ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Κυπαρισσίας [ἀλλοῦ· Καρυστίας] εἰς φυλλάδιον τοιοῦτος Ἐπιτάφιος ὕμνος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, καὶ ἐπειδὴ τοῦτο δύναται νὰ θεωρηθῇ παρά τινος, ὅτι ἡ Σύνοδος παραδέχεται καὶ ἐπιδοκιμάζει τὸ, ὡς εἴρηται, ξένον τοῦτο ἔθιμον, διὰ τοῦτο ἀναγγέλλουσα τοῦτο πρὸς ὑμᾶς, ἐντέλλεται ὑμῖν, ἵνα μὴ ἐπιτρέψητε τὴν εἰσαγωγὴν αὐτοῦ εἰς τὴν καθ ̓ ὑμᾶς Ποιμαντορίαν, καὶ ἐάν που τυχόν παρεισέφρησε, νὰ ἐμποδίσητε τὴν περαιτέρω χρῆσιν αὐτοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἐκανόνισεν ἀνέκαθεν τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας τοῦ ὅλου ἐνιαυτοῦ, καὶ κατανυκτικώτατά εἰσι τὰ εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ψαλλόμενα ἄσματα, οὐδὲ ἀνάγκη ἑτέρων ὑπάρχει, καὶ κατὰ βούλησιν ἑκάστου πεποιημένων.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 21ῃ Ἀπριλίου 1865.

† Ο ΑΘΗΝΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Πρόεδρος.
† Ο ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ καὶ ΣΠΑΡΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ.
† Ο ΝΑΞΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ.

Ὁ Γραμματεὺς Κύριλλος Χαιρωνίδης.

 

Σύνδουλοι.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Ἡ παραβολή τοῦ ἀχαρίστου δούλου ἔχει σαφή ἐκκλησιολογικό χαρακτήρα.

Τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: Ἀντί νά ἀσχολεῖται κάποιος μέ τό πόσες φορές πρέπει νά συγχωρεῖ, καλύτερα νά καταλάβει, ποία εἶναι ἡ θέση τοῦ καθενός μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Γιατί, ἄν συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει νά εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπάρχει πιά πρόβλημα συγγνώμης.

π. Γεωργίου Μεταλληνού, Κυριακή Η΄ Ματθαίου – Η λησμονημένη διάσταση ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν».

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Τό πρῶτο μήνυμα τοῦ παραδείγματος τοῦ Χριστοῦ ( τό θαυμαστό γεγονός τῆς διατροφῆς τῶν πεντακισχιλίων στήν ἔρημο) νομίζουμε πώς εἶναι ἡ ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας, ὡς σώματος Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ δηλαδή κοινωνίας, νά ἀγκαλιάσει ὅλο τόν ἄνθρωπο καί ὅλα τά προβλήματά του, πνευματικά καί ὑλικά. Τίποτε δέν μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ Χριστοῦ. Ἄρα τίποτε δέν πρέπει νά μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας του.

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

                             

     Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

(Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία, πού ἔγινε στήν Φλώρινα τήν 24.2.1985)

Ἡ κρίσις εἶνε προνόμιο τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο αὐτός, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ 'δωσε ὁ Θεός, κρίνει, κάνει διάκρισι, ξεχωρίζει. Ἐξετάζει, βγάζει συμπεράσματα καὶ ἀποφασίζει. Κοσκινίζει τὰ πράγματα καὶ διακρίνει μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, ἀληθείας καὶ ψεύδους, δικαίου καὶ ἀδικίας, ἀγάπης καὶ μίσους, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. Προσὸν τοῦ ἀνθρώπου ἡ κρίσις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν λειτουργεῖ πάντοτε ὀρθά. Ὅταν ἡ κρίσις γίνεται ἐμπαθής, τότε σφάλλει. 

      Ἑπομένως ἡ κρίσις δὲν εἶνε κατάκρισις. Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ ἔλεγχος δὲν εἶνε κατάκρισις. 

Ἡ λέξη «ἀνάθεμα» καί ἡ σημασία της ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς, Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Σάν Φρανσίσκο

                                                                         Ἡ λέξη «ἀνάθεμα» καί ἡ σημασία της

ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς,

Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Σάν Φρανσίσκο, πού τιμᾶται ἡ μνήμη του σήμερα.

Ἡ ἑλληνική λέξη ἀνάθεμα, ἀποτελεῖται ἀπό δύο λέξεις: τήν ἀνά, πού εἶναι μία πρόθεση ἡ ὁποία δεικνύει κίνηση πρός τά ἄνω, καί τό θέμα, πού σημαίνει ἕνα ξεχωριστό τμῆμα ἀπό κάτι. 

Κυριολεκτικῶς τό ἀνάθεμα σημαίνει τήν ἀνύψωση κάποιου ξεχωριστοῦ πράγματος. 

Στά πρακτικά τῶν Συνόδων καί τήν περαιτέρω πορεία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ λέξη ἀνάθεμα κατέληξε νά σημαίνει τέλειο διαχωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία (δηλαδή, τῶν αἱρετικῶν). 

«Ἡ Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἀναθεματίζει», «ἀνάθεμα οὗτος ἔστω», ἤ «ἀνάθεμα τοῦτο ἔστω», σημαίνει τελεία ἀπόσχιση ἀπό τήν Ἐκκλησία. 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία.

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων. 

Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. 

π. Γεώργιος Μεταλληνός, Η λύση του κοινωνικού προβλήματος.

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄Ματθαίου

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Φιλοπαπικοί καί οἰκουμενιστές θέτουν σέ κίνδυνο τήν Ὀρθοδοξία.

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση. Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία. Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια. Ὅποιος διαβάσει μέ προσοχή τά Πρακτικά τῶν Ἁγίων Συνόδων, εὔκολα θά πεισθεῖ ὅτι ὁ χαρακτήρας τῶν αἱρετικῶν εἶναι σατανικός. Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλων τῶν αἱρέσεων ἡ οὐσία εἶναι ἡ βλασφημία.

Φωτίου Μιχαήλ,Ιατρού: Ἡ ἱστορία, δυστυχῶς, γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδιάφορους ἐπαναλαμβάνεται ὀδυνηρά.

 Ολίγον προ της Αλώσεως

Ἡ ἱστορία, δυστυχῶς, γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδιάφορους ἐπαναλαμβάνεται ὀδυνηρά.

Φωτίου Μιχαήλ, ἰατροῦ

Στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς Μακεδονικῆς Δυναστείας τὸ Βυζαντινὸ κράτος κυβερνήθηκε ἀπὸ αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὶς λαθεμένες ἐνέργειές τους τὸ ὁδήγησαν σὲ παρακμή. Οἱ αὐτοκράτορες αὐτοὶ πῆραν τὸ μέρος τῶν πλουσίων ἀξιωματούχων της πρωτεύουσας καὶ τῶν «δυνατῶν» των ἐπαρχιῶν, καὶ προχώρησαν στὰ ἑξῆς νομοθετικὰ μέτρα:

ΟΜΙΛΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΕΛΙΤΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ (29-5-2020)

Εὐχαριστώντας γιά τήν πρόσκληση καί γιά τήν παρουσία σας, εὔχομαι τίς στιγμές αὐτές γόνιμες γιά ὅλους.

Σέ κάθε ἐπέτειο γιά τήν ἅλωση τῆς Βασιλεύουσας πενθοῦμε ἀναστάσιμα τήν τουρκική κατάκτηση τῆς ἐνδοξότερης Χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας, πού ὀνόμασαν Βυζάντιο οἱ ἐχθροί της, ἀποκρύπτοντας τίς ἱστορικές της ρίζες γιά νά ἀλλοιώσουν τήν ταυτότητά της.

Ἡ προερχόμενη ἀπ᾿ τήν ἐξ᾿ ἀρχῆς Ἑλληνική πόλη Ρώμη Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία, ἐκχριστιανισμένη, εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη αὐτοκρατορία, πού περιλαμβάνονταν στά ὅριά της γιά κάποια χρονικά διαστήματα ἡ Βρετανία, ἡ Εὐρώπη, ὡς τόν Ἔλβα, ἤ δυτική Ἀσία μέχρι καί τό Ἰράκ καί ἡ βόρεια Ἀφρική. Κύρια γλῶσσα ἡ Ἑλληνική, ἡ ἀπ᾿ ὁποιαδήποτε ἄλλη μουσικότερη καί πλουσιότερη - σημεῖο ὅτι ὁ λαός πού τήν δημιούργησε ἔφτασε ὡς τά πιό ἀκραῖα ὅρια τή δίψα γιά ἀλήθεια, ζωή, ὡραιότητα, ἐλευθερία, ἀγάπη – ἔκφραση δίψας γιά τόν Θεό. Συνεκτικός ἱστός τῶν λαῶν πού τήν συγκρότησαν, ἡ ἴδια πίστη. Ἐπισήμανση πού λείπει ἀπ᾿ τήν Ἱστορία: κυβερνήθηκε καί ἀπό Ἁγίους πού θέσπισαν ὡς θεμέλιο πολιτικῆς τήν θέωση τοῦ πολίτη, καταξιώνοντας τήν Πατρίδα ὡς οἶκο τοῦ Θεοῦ, ἁγία γῆ, ὅπου ἀσκεῖται ὁ βίος πού τρέπει σέ ἀνάσταση τόν θάνατο καί καταλάμπει ἄκτιστο φῶς τήν οἰκουμένη μέσα ἀπ᾿ τήν Ἀποκάλυψη, τήν ποίηση, τήν μελῳδία , τήν ἀρχιτεκτονική καί τήν εἰκόνα, πού ἐμπνέει κάθε μία τό Ἅγιο Πνεῦμα, κορυφώνοντας τόν Θεανθρώπινο πολιτισμό. Τόσο στήν βιοπάλη, κατά τήν εἰρήνη, ὅσο καί στόν πόλεμο μέ τίς αἱρέσεις ἤ μέ τούς ἐπίδοξους κατακτητές.

Ὡς μετοχή σέ ἄκτιστη καί κτιστή πραγματικότητα, ἡ ἱστορία της, μένει ἀνερμήνευτη σέ κάθε νοῦ ἀφώτιστο, ὅπως καί ἡ ταυτότητά της.

Τό Γένος μας πάει νά χαθεῖ. Ὑπάρχει σωτηρία;

Τό Γένος μας πάει νά χαθεῖ. Ὑπάρχει σωτηρία; Ναί, λένε οἱ Πατέρες μας πατρο Κοσμάς καί Μακρυγιάννης, ὑπάρχει καί εἶναι ἡ Ἠσυχαστική μας παράδοση. Δηλαδή, ἡ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν καί ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τά πάθη μας, μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.  

Ἡ Ἡσυχαστική Πατερική παράδοση ἦταν καί ἐξακολουθεῖ νά εἶναι τό μοναδικό ἀκαταμάχητο ὅπλο ἐναντίον τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων ἀλλά καί τῶν λαῶν πού μισοῦν καί ἐχθρεύονται τό Γένος μας. 

Ὁ Ἡσυχασμός συνιστᾶ τήν πεμπτουσία τῆς ρωμαίϊκης (ὀρθοδόξου) παραδόσεως, γράφει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός καί συμπληρώνει ἐπεξηγηματικά, ὅτι ὁ Ἡσυχασμός νοεῖται κυρίως ὡς πορεία πρός τήν θέωση καί ἐμπειρία θεώσεως.

Πῶς εἶναι δυνατόν νά ὀνομάζουμε σήμερα τούς παπικούς «ἀδελφή ἐκκλησία» καί νά πολυχρονίζουμε τόν πάπα μέσα στό ἴδιο μας τό πατριαρχεῖο;

ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ

Ὁ διωγμός τοῦ ἁγίου Μεθοδίου ἀπό τούς Φράγκους, οἱ ὁποῖοι, μέ τήν προσθήκη τοῦ Φιλιόγκβε στό Σύβολο τῆς Πίστεως, εἶχαν καταστεῖ αἱρετικοί. 

Ὁ π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ὁ ἅγιος τῶν φυλακισμένων, στό βιβλίο του «Παπισμός καί πρόμαχοι Ὀρθοδοξιας», ἀναφερόμενος στούς ἐνθεώτατους φωτιστές τῶν Σλάβων ἁγίους Κύριλλο καί Μεθόδιο, μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει:

Φώτιος Μιχαήλ ιατρός: Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς

               

Ο κάθε Μάιος αποτελεί μήνα μνήμης για όλο τον Ελληνισμό της Ανατολής  (Mικρά Ασία, Πόντος, Ιωνία, Βιθυνία, Καππαδοκία κ.ά.)

  ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

    Φώτιος Μιχαήλ ιατρός

Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς

Σεβαστοί πατέρες, κύριε δήμαρχε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, αγαπητά μου παιδιά,

Ο μήνας Μάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.

Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29 τους υπερασπιστές της Πόλης.

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός καί οἱ ὁμόφρονες μέ αὐτόν νοσοῦν πλάνη οἰκτρά.

                             

Τό 1928 ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Φιλόθεος Ζερβάκος, σέ ἄρθρο του μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει καί τά ἑξῆς: 

«Προσπαθοῦν νά κρημνίσουν τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας». 

...Τότε μόνον θά πλανηθῆ ἡ ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὅταν ἀποκοπῆ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ καί τῶν λοιπῶν μελῶν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί καταφρονήσει τούς θείους καί ἱερούς κανόνας καί τάς ἱεράς παραδόσεις.

Λυπηρόν εἶναι, ὅτι εἰς τάς ἡμέρες μας εὑρέθησαν κληρικοί τινές καί δή Πατριάρχαι καί Ἀρχιερεῖς τά μέν ἡμέτερα καταφρονοῦν, χάσκουν δέ εἰς τά ξένα, καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κρημνίσουν ὅλο τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας. 

Η διακονία των «επτά» «…διακονεῖν τραπέζαις…»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Πράξ. στ΄ 1-7)
Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Ἡ αὔξηση τῶν μελῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἐπέφερε ἀναπόφευκτα καί αὔξηση τῶν ἀναγκῶν. Οἱ Ἀπόστολοι διαπίστωσαν κάποτε ὅτι δέν ἐπαρκοῦσαν σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν. Νά διακονοῦν δηλαδή καί τίς δύο διαστάσεις τῆς ζωῆς των, τήν πνευματική καί τήν βιοτική.

Δέν ἀρνήθηκαν, λοιπόν, οὔτε ὑποτίμησαν οἱ Ἀπόστολοι τήν «διακονία τῶν τραπεζῶν», ἀλλά ἀναγκαστικά προέβησαν σέ καταμερισμό τῶν διακονημάτων, κρατῶντας αὐτοί τό ἔργο τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς, τήν προσευχή (μυστήρια, λατρεία) καί τή διακονία τοῦ λόγου (κήρυγμα), τήν πνευματική διακονία.

Σοφία Σειράχ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

 Σοφία Σειράχ

ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Παπαγιάννη

«Κριτής σοφός παιδεύσει τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται» (Σοφία Σειράχ, ι΄1).

Ὀ σοφός καί συνετός ἄρχοντας θά διαπαιδαγωγήση καλά τόν λαό του, καί ἡ ἐξουσία του θά εἶναι ὀρθά τακτοποιημένη. 

Ὁ καλός καί συνετός ἄρχοντας φροντίζει γιά τήν καλή διακυβέρνησι τοῦ κράτους. Ὀργανώνει καλά τίς διάφορες ὑπηρεσίες καί θεσπίζει νόμους σοφούς, ὥστε ἡ κρατική μηχανή νά λειτουργῆ εὔρυθμα καί ἀποδοτικά.