Η κυρα-Φωτεινιώ και το άκτιστο φως (Αληθινή ιστορία)

         

    

                    

Πριν δέκα χρόνια, δώδεκα χρόνια γνώρισα μία Ψυχή. Μία Αγία Ψυχή. Θα πούμε ένα όνομα για να κρατήσουμε πάλι το προσωπικό δεδομένο. Την λένε Φωτεινιώ…Ή εγώ την λέω Φωτεινιώ.
Η κυρά Φωτεινιώ ήρθε με οικογένεια στο σπίτι της μητέρας μου, εκεί που φιλοξενούμουνα τότε, γιατί δεν είχα σπίτι και είχανε τακτοποιήσει τότε το χώρο – καλοσύνη της η μητέρα μου – είχε κάνει ένα μικρό Αρχονταρίκι με τα Εικονίσματά μας, με το Καντήλι, με τα κεράκια μας, με τα Άγια Λείψανα και είχαμε ένα μικρό καναπέ που με χωρούσε εμένα.

Το οσιακό τέλος μιάς απλοϊκής Μετσοβίτισσας γυναίκας

Μιχαήλ Γ. Τρίτου-Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ήμουν μαθητής τού Γυμνασίου Μετσόβου, όταν έβλεπα τίς απογευματινές ώρες μιά συμπαθέστατη γριούλα, ντυμένη τήν τοπική μετσοβίτικη στολή, νά πηγαίνη στήν Αγία Παρασκευή νά παρακολουθήση τήν ακολουθία τού Εσπερινού. Κρατούσε στά χέρια της ένα μικρό μεταλλικό δοχείο μέ λάδι γιά νά ανάψη τά καντήλια τού ναού. Ήταν η Μαρία Μπίσα, μία ευλογημένη από τόν Θεό ψυχή!

   

Μετά τό πέρας τού Εσπερινού πήγαινε στό κέντρο τού ναού καί μέ μία εκ βαθέων δοξολογητική κραυγή έλεγε τό "Δόξα Σοι Κύριε", χωρίς κάν νά γνωρίζη τήν σημασία αυτής τής φράσης.

Τό πρόσωπό της έλαμπε καί από τά γεροντικά της μάτια έβγαιναν δάκρυα ικεσίας πρός τόν δωρεοδότη Θεό. Ήταν η εξωτερίκευση τής βιωμένης πίστεως καί η έκφραση τής γνήσιας ορθοδόξου πνευματικότητος.

Ἀφήσαμε τήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή μας ἀθωράκιστη.

                                                                                 Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ

(Γέροντας Ἰωαννίκιος Κοτσώνης) 

Ἀφήσαμε τήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή μας ἀθωράκιστη.

Ἔτσι σύν τῷ χρόνῳ ἐπῆλθε ἰσχυρή ἀλλοτρίωση τῆς ταυτότητάς μας. Ἐξ αὐτῆς ἡ ἐπακολουθοῦσα κρίση καί φθορά. Ἀπό τό Κοινοβούλιο καί τήν οἰκογένεια ἕως τό σχολειό καί τήν ἀγορά. 

Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή μας εἶναι ἡ σπονδυλική στήλη τοῦ Ἔθνους. Προσβάλλοντας αὐτήν ἀσθενεῖ, καταρρέει, παραλύει τό Ἔθνος. 

Ἡ Παράδοση γιά μᾶς τούς Ρωμηούς εἶναι ἡ δεύτερη πηγή τῆς Πίστεώς μας, εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη ἐπάνω στήν ὁποία ἑνώνονται ἀδιάσπαστα Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία. Καί γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση καλύπτει ὅλες τίς φάσεις καί τίς ἐκφράσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί ἐθνικοῦ μας βίου.

Διδαχὲς Γέροντος Γαβριὴλ Ἁγιορείτου

1) Ἔχασα τὰ πάντα ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔδωσα.
2) Τίποτα δὲν εἶναι δικό μου, ὅταν εἶναι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μου.
3) Τὰ χέρια τοῦ κουλοῦ εἶναι καλύτερα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ τσιγκούνη.
4) Θέλεις νὰ γίνεις φτωχὸς καὶ ἐσὺ καὶ ἐγώ; Θησαύριζε!
5) Θέλεις νὰ γίνεις φτωχός; Νὰ κλέβεις καὶ νὰ δουλεύεις Κυριακές.
6) Θέλεις νὰ ἔχεις ἀφθονία; Σκόρπιζε!
7) Θέλεις νὰ γίνεις ζητιάνος; Ἀποθήκευε!

Έτσι τιμούν τους ήρωες οι Ορθόδοξοι Σέρβοι τον ΕΛΛΗΝΑ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΜΑΡΙΝΟ ΡΙΤΣΟΥΔΗ

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ...

Έτσι τιμούν τους ήρωες οι Ορθόδοξοι..μεγάλο γράφιτι στο κέντρο Dorcel του Βελιγραδίου με τον ΕΛΛΗΝΑ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΜΑΡΙΝΟ ΡΙΤΣΟΥΔΗ, ο οποίος αποτάχτηκε από το ΠΝ γιατί αρνήθηκε να λάβει μέρος στους βομβαρδισμούς κατά  της Σερβίας το 1999!!!

Ο Ριτσούδης, ο οποίος για την κίνηση του αποτάχθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό, καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση και κυνηγήθηκε από την κυβερνηση Σημίτη, αρνήθηκε ακόμα και την οικονομική ενίσχυση που του πρόσφερε η Σερβία προκειμένου να τον τιμήσει.

Στην απολογία του στο ναυτοδικείο Πειραιά όπου δικάστηκε, είπε: «Είχα δύο δρόμους να διαλέξω. Επέλεξα αυτόν που έχετε πάνω από εσάς» δείχνονταν την εικόνα του Χριστού πάνω από το Προεδρείο «τον οποίο και εγώ βάζω πάνω από όλα, γιατί ο νόμος του Θεού είναι πάνω από όλους. Είναι η συνείδηση του καθενός».

Σήμερα, εργάζεται ως καπετάνιος σε γιοτ, αλλά οι σέρβοι δεν τον ξέχασαν και το πρόσωπο του κοσμεί τους δρόμους του Βελιγραδίου

Εμείς ούτε το γνωρίζουμε...

Δύο Ἅγιοι ἐπίκαιροι, δύο φωτεινά παραδείγματα πρός μίμηση γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, καί ἰδιαιτέρως γιά τούς Πατριάρχες καί τούς Ἐπισκόπους μας.

Στίς 25 τοῦ μηνός Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη δύο μεγάλων ἁγίων: τοῦ ἁγίου Ταρασίου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ρηγίνου, ἐπισκόπου Σκοπέλου.

Ὁ πρῶτος, ὁ ἅγιος Ταράσιος, διακρίθηκε γιά τούς ἀγῶνες του ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας, καί ὡς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλως πρωτοστάτησε τό 783 στήν συγκρότηση τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, κατά τήν ὁποία καταδικάσθηκε ἡ εἰκονομαχία, ἀναθεματίστηκαν οἱ εἰκονομάχοι καί ἐπανῆλθε στήν Ἐκκλησία ἡ σεπτή παράδοση τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. 

π. Θεόδωρος Ζήσης, "Τά γηρατειά. Ἕνα μεγάλο ὑπαρξιακό καί κοινωνικό πρόβλημα"

 

             

               π. Θεόδωρος Ζήσης, "Τά γηρατειά. Ἕνα μεγάλο ὑπαρξιακό καί κοινωνικό πρόβλημα".

"Ἡ ἀξιοποίηση τοῦ Γήρατος καί ἡ συμπεριφορά ἀπέναντι στούς ἡλικιωμένους". Τήν Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου (Ἀπόκρεω) 2026, στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:30 - 13:00) ὁ Πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης ἀνέπτυξε τό θέμα: "Τά Γηρατειά. Ἕνα μεγάλο ὑπαρξιακό καί κοινωνικό πρόβλημα". Ἀφορμή γιά τήν ἐπαναπαρουσίαση τοῦ θέματος ἔδωσε εἴδηση σέ διαδικτυακούς ἱστοτόπους μέ τίτλο: "Ἀπόβλητα τῆς κοινωνίας οἱ ἡλικιωμένοι ; " (entaksis, tasthyras, aktines, 06.02.2026), σύμφωνα μέ τήν ὁποία τό Καντονικό Συμβούλιο τῆς Ζυρίχης ἐνέκρινε νόμο πού ὑποχρεώνει ὅλα τά γηροκομεῖα νά ἐπιτρέπουν στούς χώρους τους τήν ὑποβοηθούμενη αὐτοκτονία (εὐθανασία).

Ο ιερέας, οι μασκαράδες και η μετάνοια (αληθινή ιστορία)

«Πώς αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι; Πώς με μιας αφήνονται έρμαια στις ροπές καί στίς τάσεις τής φθαρτής ανθρώπινής τους φύσης;

Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη; Θαρρείς καί δέν τήν κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα πού άλλος μέ κεφάλι γαϊδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν νά προλάβουν νά γλεντήσουν, νά μεθύσουν, νά άμαρτήσουν όσο γί­νεται περισσότερο.

Σταμάτης Σπανουδάκης: Μη φοβάστε τίποτα και κανέναν και δίνετε λογαριασμό μόνο στον Χριστό.

  Δεν υπάρχει ομορφιά χωρίς αλήθεια

Σταμάτης Σπανουδάκης

Ο ρόλος του καλλιτέχνη είναι να ομορφαίνει τα μέσα του και τα γύρω του. Δεν υπάρχει ομορφιά χωρίς αλήθεια.

Εγώ αρνούμαι να λογοκριθώ, να υποκύψω, να μοιάσω, να συμμορφωθώ, να αρνηθώ τελικά αυτά που πιστεύω.

Μη φοβάστε τίποτα και κανέναν και δίνετε λογαριασμό μόνο στον Χριστό.

Θα έπρεπε να μετατραπεί σήμερα η Βουλή, σε μια Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου θα ξαναμαθαίναμε σωστά την ιστορία μας, τους ήρωες μας, τη γλώσσα μας, τους Αλέξανδρους, αλλά και τους Εφιάλτες μας.

π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου: «Μὴ πιστεύσεις τῷ ἐχθρῷ σου εἰς τὸν αἰῶνα» (Σοφία Σειράχ ιβ΄ καὶ ιθ΄). ΣΣ 160_24-08-1993

           Αγάπη και ανεξικακία στον εχθρό, αλλ΄ όχι φιλία

    Τὸν ἐχθρό σου, ποτὲ μὴν τὸν κάνεις φίλο 

            π.   Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

   «Μὴ πιστεύσεις τῷ ἐχθρῷ σου εἰς τὸν αἰῶνα» (Σοφία  Σειράχ ιβ΄ καὶ ιθ΄). ΣΣ 160_24-08-1993

Απόσπασμα απὸ ὁμιλία εἰς τὴν Σοφία Σειράχ, ἀρ. 160_24-08-1993

Ποτὲ μὴν ἐμπιστευθεῖς εἰς τὸν ἐχθρόν σου, ὅταν σοῦ ἐμφανίζεται ὡς φίλος· ποτέ, εἰς τὸν αἰῶνα, ποτέ. Ἄλλο πρᾶγμα βέβαια νὰ φαίνεσαι ὅτι εἶσαι ἀνεξίκακος ἀπέναντί του· καὶ ἐκ βαθέων μάλιστα ἀνεξίκακος, καὶ εὐεργετικὸς μάλιστα. Αὐτὸ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα, καὶ ἐντελλόμεθα νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, καὶ ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νὰ ἐμπιστευθεῖς ὅ,τι ἀφορᾶ σὲ σένα, τὰ μυστικά σου, τὰ προβλήματά σου, τὴ ζωή σου. (Αὐτὸ) ποτέ. Καὶ νὰ γνωρίζετε ὅτι ποτέ, παλαιὸς ἐχθρός, δὲν γίνεται φίλος. Αὐτὸ νὰ τὸ ξέρετε. Μπορεῖ νὰ τὰ φτιάξουμε, νὰ λέμε καλημέρα, νὰ λέμε ἐγκαρδίως καλημέρα, ἀλλὰ νὰ γίνει φίλος μας, (αὐτὸς μπορεῖ νὰ δείξει ὅτι θὰ ἤθελε νὰ γίνει φίλος μας), ἐμεῖς οὐδέποτε θὰ ἐμπιστευθοῦμε. Θὰ ἐπαναλάβω: «Μὴ πιστεύσεις τῷ ἐχθρῷ σου εἰς τὸν αἰῶνα».

Καὶ ἐξηγεῖ ἡ Σοφία Σειράχ: «Ὡς γὰρ ὁ χαλκὸς ἰοῦται, οὕτως ἡ πονηρία αὐτοῦ». Ὅπως, λέγει, σκουριάζει ὁ χαλκός, ἔτσι καὶ ἡ πονηρία του. Δηλαδή, διαρκῶς αὐξάνει ἡ πονηρία του, ὅπως καὶ ἡ σκουριὰ στὸ χαλκό, γιατὶ εἶναι κακὸς ἄνθρωπος.

«Καὶ ἐὰν ταπεινωθῇ καὶ πορεύηται συγκεκυφώς»: Κι ἂν ἀκόμα ταπεινωθεῖ (μὲ τὴν ἔννοιαν νὰ δείξει εὐτέλεια, ἐξευτελισμὸ τοῦ ἑαυτοῦ του) καὶ περπατάει καμπουριασμένα, μὲ τὸ κεφάλι κάτω, σκυμμένο·

«ἐπίστησον τὴν ψυχήν σου καὶ φύλαξαι ἀπ᾿ αὐτοῦ»: πρόσεξε, πές στὸν ἑαυτό σου ὅτι δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἐμπιστευθεῖς, φυλάξου ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον·

Ξέρεις γιατί δεν θέλουν να πιστεύεις στον Θεό;

Δεν είναι θέμα θρησκείας, είναι θέμα ελέγχου. Γιατί ένας άνθρωπος με πίστη δεν ελέγχεται εύκολα. Δεν χρειάζεται φόβο για να σταθεί όρθιος και δεν ψάχνει νόημα σε πράγματα που αδειάζουν την ψυχή του. Ο άνθρωπος που στηρίζεται στην πίστη δεν φοβάται τη γνώμη των άλλων, δεν εξαρτάται από trends, δεν γίνεται σκλάβος μιας ζωής που δεν τον γεμίζει.

Σταχυολογήματα διδακτικών διδαχών από τον ιατρό Φώτιο Μιχαήλ

Επιμέλεια : Ελευθερία

Χριστούγεννα: Τό μέγα Μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

(Θεία Οἰκονομία εἶναι τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου).

Μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «φθόνῳ τοίνυν Διαβόλου ἠττήθη ὁ ἄνθρωπος»· νικήθηκε ὁ ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι ὁ Διάβολος τόν ἐφθόνησε. Δέν ἄντεχε νά βλέπει τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα νά εἶναι κοντά στόν Θεό καί αὐτός νά εἶναι μακριά ἀπό τόν Θεό. Γι αὐτό καί μέ τήν  ἐλπίδα τῆς θεότητος ξεγέλασε τόν Πρωτόπλαστο, «καί πρός τό ἴδιον τῆς ἐπάρσεως ὕψος ἀναγαγών», κι ἀφοῦ τούς ἀνἐβασε τούς Πρωτοπλάστους στό ἴδιο ὕψος τῆς ὑπερηφανείας, τούς ὁδήγησε στήν πτώση.

Βλάπτουν ποτέ ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφή στό Θεό καί τά ἔργα μετανοίας;

Βλάπτουν ποτέ ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφή στό Θεό καί τά ἔργα μετανοίας;

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Τί κήρυττε ὁ Παῦλος, ὥστε νά κατηγορῆται, νά διώκεται, νά σύρεται στά δικαστήρια καί νά ἐπιδιώκεται ὁ θάνατός του; Ὁ Παῦλος κήρυττε μετάνοια, ἐπιστροφή στό Θεό καί ἔργα μετανοίας. Βλάπτουν ποτέ ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφή στό Θεό καί τά ἔργα μετανοίας; Ἄν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μετανοούσαμε καί κάναμε ἔργα μετανοίας, ἡ γῆ θά ἦταν παράδεισος. 

Ὁ Παῦλος ἐπίσης κήρυττε γιά τό Χριστό συμφώνως πρός τήν διδασκαλία τῶν προφητῶν. Δίδασκε ὅτι ὁ Χριστός, συμφώνως μέ τούς προφήτας, ἔμελλε νά πάθῃ, ν’ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν γιά νά μή ἐπανέλθῃ πλέον στό θάνατο, καί νά κηρύξει φῶς ὄχι μόνο γιά τόν Ἰσραηλιτικό λαό, ἀλλά καί γιά τά ἕθνη. Συνεπῶς τό Εὐαγγέλιο δἐν εἶναι καινοτομία, ἀλλ’ ἐκπλήρωσις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. 

Χριστούγεννα 2025 (ένα κείμενο κριτικής και αυτογνωσιας)

 

     Πριν μέρες άκουσα κάποιον να μου περιγράφει ένα όραμα που έζησε με ανοικτά μάτια και αισθήσεις, όχι στον ύπνο του δηλαδή, μέσα σε μεγάλο ναό.

     Με ρώτησε: «Έπαθα κάτι; Τι ήταν αυτό;».

     Είδε, λοιπόν, το πολυπληθές εκκλησίασμα σε ναό της μεγάλης πόλης να έχει μορφές ζόμπι και άβουλων ανθρώπων, χωρίς αισθήματα και σκέψη, όλων σχεδόν εκτός ολίγων.

     Τρομακτικό πολύ και αποκαλυπτικό επίσης.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 30 ΤΟΥ

 «Τό δέ παιδίον ηύξανε καί εκραταιούτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας καί χάρις Θεού ήν έπ’ αυτώ»(Λουκ.1,80 : 2,40).

                                             

Ρωτούν οί άνθρωποι πολλές φορές. «Τί έκανε ό Χριστός μέχρι τά 30 του χρόνια; Γιατί τό βιογραφικό αυτό κενό; Μήπως πήγε στήν Ινδία καί σπούδασε φακίρης;». ΄Αστειευόμενος κάποιος τούς απήντησε: «Όχι στίς Ινδίες. Στό Νότιο Πόλο πήγε, γιά ραδίκια...!!!»

Τί μανιακοί καί περίεργοι είναι οί άνθρωποι γύρω από τά τού Χριστού; Πόσοι ποτέ ρώτησαν: «Τί έκανε μέχρι τά 30 του ό Πυθαγόρας; Τί έκαναν μέχρι τά 30 τους ό Σόλων, ό Πεισίστρατος, ό Κλεισθένης, ό Μιλτιάδης, ό Θεμιστοκλής, ό Αριστείδης, ό Λεωνίδας, ό Αισχύλος, ό Κίμων, ό Ηρόδοτος, ό Θουκυδίδης,

Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ,

 

Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ, πως ολάκερος ο κόσμος δεν αξίζει, όσο αξίζει μια ανθρώπινη ψυχή.

Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ, ότι δεν μπορώ να τα παίρνω όλα πια τοις μετρητοίς. Πρέπει να μάθω να αφήνω πράγματα, λόγια και συμπεριφορές να "πέφτουν κάτω…

Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ, ότι οι δουλειές δεν πρόκειται να τελειώσουνε ποτέ. Και πως αν δεν δημιουργήσω χρόνο για τον εαυτό μου εγώ, κανείς δε θα μου τον χαρίσει!

Καμουφλαρισμένη δειλία

 

 

Απευθυνόμενος σε "μαθητές", ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', επισημαίνει τον κίνδυνο της καμουφλαρισμένης δειλίας με τη δικαιολογία της "αμεροληψίας" ή της πρόφασης.

…ἐξετάσουμε κάτι τί πιό πεζό: τή δειλία στή πιό ἄσχημή της μορφή, δηλαδή τή καμουφλαρισμένη δειλία.

Αὐτή εἶναι ἕνα μεγάλο ἐμπόδιο γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀφοβίας. Θά ρωτήσετε: Τί εἶναι αὐτή ἡ καμουφλαρισμένη δειλία; Εἶναι, ἁπλούστατα, ἡ δειλία πού κατορθώνουμε νά τήν παρουσιάσουμε μέ χίλια δυό ἄλλα φορέματα, δῆθεν πιό ὡραῖα, πιό ἑλκυστικά.

Ἄς ὑποθέσουμε πώς κάποιος ἔχει ἀδικήσει ἕναν ἄλλον. Ἡ ἀδικία του εἶναι καταφάνερη, φωνάζει μέχρι τόν οὐρανό. Ἐμεῖς, ἄν ἤμαστε ἄνθρωποι ἄφοβοι, δέν θά ἔπρεπε νά πάρουμε τό μέρος τοῦ ἀδικουμένου; Θά σκεφθῆτε, ἴσως, μά ἀφοῦ κανείς δέν μᾶς κάλεσε, τί θέλουμε νά βγοῦμε μείς μέσα στήν μέση; Δέν ἔχει σημασία. Σέ ὑποθέσεις ὅπου καταπατάται ἡ δικαιοσύνη δέν πρέπει νά περιμένουμε νά μᾶς εἶχαν καλέσει. Θά πρέπει νά τρέξουμε νά βοηθήσουμε τόν ἀδικούμενο. Νά ἀποκαταστήσουμε τό δίκαιο. Αὐτό εἶναι, βέβαια, τί πρέπει. Ἐμεῖς, ὅμως, τί κάνουμε; Ἀπό δειλία δέν κάνουμε τίποτε.

«Εἶναι ὠφέλιμος ὁ κριτικός λόγος τῶν Ἱερέων σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων;»

 

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

   Αὐτό τό ἐρώτημα φαίνεται νά ἀπασχολεῖ τόν τελευταῖο καιρό ὅλο καί περισσότερους ἀνθρώπους, καθώς ἡ ἀταξία πού κυριαρχεῖ στίς πράξεις καί στά λόγια τῶν ἀνθρώπων, μεταφέρεται καί στήν συμπεριφορά τους πρός τούς Κληρικούς, ἀκόμη καί μέσα στήν Θεία Λατρεία.

  Γιά τήν καλύτερη ἐξέταση τοῦ ἐρωτήματος εἶναι καλό νά ὑπάρξει ὁ διαχωρισμός τῆς ἀπάντησης σέ δύο σκέλη. Ἀπό τήν μία πλευρά ὑπάρχει ὁ ἔλεγχος καί ἡ ἀναφορά σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων, χωρίς ὅμως νά ἀποκαλύπτεται δημοσίως ἡ ταυτότητά τους καί ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἔλεγχος πράξεων συγκεκριμένων προσώπων μέ τό ὄνομά τους.

  α) Ἔλεγχος τῶν πράξεων συγκεκριμένων προσώπων χωρίς ἀποκάλυψιν τῆς ταυτότητός τους.

«Ο Δρόμος της Αρετής». Μια αφήγηση από την Μαρία Αγγελική Γκίντη — με έμπνευση από απόσπασμα του Ευεργετινού.

 

Posted on 2 Οκτωβρίου, 2025

Περιγραφή:
«Μια καλλιτεχνική, ασπρόμαυρη κινηματογραφική αφήγηση που μας καλεί να αναλογιστούμε τον πνευματικό δρόμο της αρετής. Στον ορίζοντα ξεπροβάλλει ένας πέτρινος σταυρός, προς τον οποίο οδηγεί ένας μακρύς δρόμος — σύμβολο της πορείας της ψυχής. Η αφήγηση αντλεί έμπνευση από πατερικό απόσπασμα της ορθόδοξης χριστιανικής εγκυκλοπαίδειας του Μικρού Ευεργετινού (το συγκεκριμένο από άγιο Διάδοχο) και μας υπενθυμίζει τη διαχρονική πρόκληση να περιφρονήσουμε τα κοσμικά και να βαδίσουμε τον δρόμο της αλήθειας και του φωτός.»

Τοῦ ἁγίου Διαδόχου

Ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς, σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἀρχίζουν ν᾿ ἀγαποῦν τὴν εὐσέβεια, φαίνεται πολὺ σκληρὸς καὶ σκοτεινός, ὄχι γιατὶ εἶναι πράγματι τέτοιος, ἀλλὰ γιατὶ ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴ γέννησή του κιόλας, ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἄνεση τῶν ἡδονῶν. Σ᾿ ἐκείνους ὅμως ποὺ μπόρεσαν νὰ φτάσουν ὡς τὴ μέση τοῦ δρόμου, φαίνεται εὐχάριστη καὶ πολὺ ξεκούραστη, γιατὶ, μὲ τὴ συνέργια τοῦ ἀγαθοῦ, ἔχει ὑποταχθεῖ ἡ κακία στὴ συνήθεια τῆς ἀρετῆς καὶ χάνεται μαζὶ μὲ τὴν ἀνάμνηση τῶν παράλογων ἡδονῶν. Γι᾿ αὐτὸ ἡ ψυχὴ βαδίζει στὸ ἑξῆς μὲ εὐχαρίστηση τὸ δρόμο τῶν ἀρετῶν. Νὰ γιατὶ ὁ Κύριος, προτρέποντάς μας στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας, λέει: «Τί στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν βασιλείαν, καὶ ὀλίγοι δι᾿ αὐτῆς εἰσπορεύονται» (πρβλ. Ματθ. 7:14). Σ᾿ ἐκείνους ὅμως ποὺ μὲ θερμὴ διάθεση ἀποφασίζουν τὴν τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν Του, λέει: «Ὁ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστι» (Ματθ. 11:30).

Σκηνοθεσία – Αφήγηση Μαρία Αγγελική Γκίντη 
Παραγωγή Archangel M.G. – Ηχώ 

https://youtu.be/NyePgnVwD5E?t=1

«Θέλω να θυμάμαι το πρόσωπό σου, ώστε όταν σε βρω στον παράδεισο, να σε αναγνωρίσω και να σε ευχαριστήσω για άλλη μια φορά».

 🔸ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ 

ΕΠΙΠΕΔΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ!

Ρώτησαν τον Νιγηριανό δισεκατομμυριούχο 

Femi Otedola 

σε μια συνέντευξη: 

-Κύριε,τι θυμάστε 

που σας έκανε 

τον πιο ευτυχισμένο 

άνθρωπο στον κόσμο;