(Θεία Οἰκονομία εἶναι τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου).
Μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «φθόνῳ τοίνυν Διαβόλου ἠττήθη ὁ ἄνθρωπος»· νικήθηκε ὁ ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι ὁ Διάβολος τόν ἐφθόνησε. Δέν ἄντεχε νά βλέπει τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα νά εἶναι κοντά στόν Θεό καί αὐτός νά εἶναι μακριά ἀπό τόν Θεό. Γι αὐτό καί μέ τήν ἐλπίδα τῆς θεότητος ξεγέλασε τόν Πρωτόπλαστο, «καί πρός τό ἴδιον τῆς ἐπάρσεως ὕψος ἀναγαγών», κι ἀφοῦ τούς ἀνἐβασε τούς Πρωτοπλάστους στό ἴδιο ὕψος τῆς ὑπερηφανείας, τούς ὁδήγησε στήν πτώση.
(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)
Τί κήρυττε ὁ Παῦλος, ὥστε νά κατηγορῆται, νά διώκεται, νά σύρεται στά δικαστήρια καί νά ἐπιδιώκεται ὁ θάνατός του; Ὁ Παῦλος κήρυττε μετάνοια, ἐπιστροφή στό Θεό καί ἔργα μετανοίας. Βλάπτουν ποτέ ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφή στό Θεό καί τά ἔργα μετανοίας; Ἄν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μετανοούσαμε καί κάναμε ἔργα μετανοίας, ἡ γῆ θά ἦταν παράδεισος.
Ὁ Παῦλος ἐπίσης κήρυττε γιά τό Χριστό συμφώνως πρός τήν διδασκαλία τῶν προφητῶν. Δίδασκε ὅτι ὁ Χριστός, συμφώνως μέ τούς προφήτας, ἔμελλε νά πάθῃ, ν’ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν γιά νά μή ἐπανέλθῃ πλέον στό θάνατο, καί νά κηρύξει φῶς ὄχι μόνο γιά τόν Ἰσραηλιτικό λαό, ἀλλά καί γιά τά ἕθνη. Συνεπῶς τό Εὐαγγέλιο δἐν εἶναι καινοτομία, ἀλλ’ ἐκπλήρωσις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Πριν μέρες άκουσα κάποιον να μου
περιγράφει ένα όραμα που έζησε με ανοικτά μάτια και αισθήσεις, όχι στον ύπνο του
δηλαδή, μέσα σε μεγάλο ναό.
Με ρώτησε: «Έπαθα κάτι; Τι ήταν αυτό;».
Είδε, λοιπόν, το πολυπληθές εκκλησίασμα σε
ναό της μεγάλης πόλης να έχει μορφές ζόμπι και άβουλων ανθρώπων, χωρίς
αισθήματα και σκέψη, όλων σχεδόν εκτός ολίγων.
Τρομακτικό πολύ και αποκαλυπτικό επίσης.
Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ, πως ολάκερος ο κόσμος δεν αξίζει, όσο αξίζει μια ανθρώπινη ψυχή.
Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ, ότι δεν μπορώ να τα παίρνω όλα πια τοις μετρητοίς. Πρέπει να μάθω να αφήνω πράγματα, λόγια και συμπεριφορές να "πέφτουν κάτω…
Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ, ότι οι δουλειές δεν πρόκειται να τελειώσουνε ποτέ. Και πως αν δεν δημιουργήσω χρόνο για τον εαυτό μου εγώ, κανείς δε θα μου τον χαρίσει!
Απευθυνόμενος σε "μαθητές", ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', επισημαίνει τον κίνδυνο της καμουφλαρισμένης δειλίας με τη δικαιολογία της "αμεροληψίας" ή της πρόφασης.
…ἐξετάσουμε κάτι τί πιό πεζό: τή δειλία στή πιό ἄσχημή της μορφή, δηλαδή τή καμουφλαρισμένη δειλία.
Αὐτή εἶναι ἕνα μεγάλο ἐμπόδιο γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀφοβίας. Θά ρωτήσετε: Τί εἶναι αὐτή ἡ καμουφλαρισμένη δειλία; Εἶναι, ἁπλούστατα, ἡ δειλία πού κατορθώνουμε νά τήν παρουσιάσουμε μέ χίλια δυό ἄλλα φορέματα, δῆθεν πιό ὡραῖα, πιό ἑλκυστικά.
Ἄς ὑποθέσουμε πώς κάποιος ἔχει ἀδικήσει ἕναν ἄλλον. Ἡ ἀδικία του εἶναι καταφάνερη, φωνάζει μέχρι τόν οὐρανό. Ἐμεῖς, ἄν ἤμαστε ἄνθρωποι ἄφοβοι, δέν θά ἔπρεπε νά πάρουμε τό μέρος τοῦ ἀδικουμένου; Θά σκεφθῆτε, ἴσως, μά ἀφοῦ κανείς δέν μᾶς κάλεσε, τί θέλουμε νά βγοῦμε μείς μέσα στήν μέση; Δέν ἔχει σημασία. Σέ ὑποθέσεις ὅπου καταπατάται ἡ δικαιοσύνη δέν πρέπει νά περιμένουμε νά μᾶς εἶχαν καλέσει. Θά πρέπει νά τρέξουμε νά βοηθήσουμε τόν ἀδικούμενο. Νά ἀποκαταστήσουμε τό δίκαιο. Αὐτό εἶναι, βέβαια, τί πρέπει. Ἐμεῖς, ὅμως, τί κάνουμε; Ἀπό δειλία δέν κάνουμε τίποτε.
Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς
Αὐτό τό ἐρώτημα φαίνεται νά ἀπασχολεῖ τόν τελευταῖο καιρό ὅλο καί περισσότερους ἀνθρώπους, καθώς ἡ ἀταξία πού κυριαρχεῖ στίς πράξεις καί στά λόγια τῶν ἀνθρώπων, μεταφέρεται καί στήν συμπεριφορά τους πρός τούς Κληρικούς, ἀκόμη καί μέσα στήν Θεία Λατρεία.
Γιά τήν καλύτερη ἐξέταση τοῦ ἐρωτήματος εἶναι καλό νά ὑπάρξει ὁ διαχωρισμός τῆς ἀπάντησης σέ δύο σκέλη. Ἀπό τήν μία πλευρά ὑπάρχει ὁ ἔλεγχος καί ἡ ἀναφορά σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων, χωρίς ὅμως νά ἀποκαλύπτεται δημοσίως ἡ ταυτότητά τους καί ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἔλεγχος πράξεων συγκεκριμένων προσώπων μέ τό ὄνομά τους.
α) Ἔλεγχος τῶν πράξεων συγκεκριμένων προσώπων χωρίς ἀποκάλυψιν τῆς ταυτότητός τους.
Περιγραφή:
«Μια καλλιτεχνική, ασπρόμαυρη κινηματογραφική αφήγηση που μας καλεί να αναλογιστούμε τον πνευματικό δρόμο της αρετής. Στον ορίζοντα ξεπροβάλλει ένας πέτρινος σταυρός, προς τον οποίο οδηγεί ένας μακρύς δρόμος — σύμβολο της πορείας της ψυχής. Η αφήγηση αντλεί έμπνευση από πατερικό απόσπασμα της ορθόδοξης χριστιανικής εγκυκλοπαίδειας του Μικρού Ευεργετινού (το συγκεκριμένο από άγιο Διάδοχο) και μας υπενθυμίζει τη διαχρονική πρόκληση να περιφρονήσουμε τα κοσμικά και να βαδίσουμε τον δρόμο της αλήθειας και του φωτός.»
Ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς, σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἀρχίζουν ν᾿ ἀγαποῦν τὴν εὐσέβεια, φαίνεται πολὺ σκληρὸς καὶ σκοτεινός, ὄχι γιατὶ εἶναι πράγματι τέτοιος, ἀλλὰ γιατὶ ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴ γέννησή του κιόλας, ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἄνεση τῶν ἡδονῶν. Σ᾿ ἐκείνους ὅμως ποὺ μπόρεσαν νὰ φτάσουν ὡς τὴ μέση τοῦ δρόμου, φαίνεται εὐχάριστη καὶ πολὺ ξεκούραστη, γιατὶ, μὲ τὴ συνέργια τοῦ ἀγαθοῦ, ἔχει ὑποταχθεῖ ἡ κακία στὴ συνήθεια τῆς ἀρετῆς καὶ χάνεται μαζὶ μὲ τὴν ἀνάμνηση τῶν παράλογων ἡδονῶν. Γι᾿ αὐτὸ ἡ ψυχὴ βαδίζει στὸ ἑξῆς μὲ εὐχαρίστηση τὸ δρόμο τῶν ἀρετῶν. Νὰ γιατὶ ὁ Κύριος, προτρέποντάς μας στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας, λέει: «Τί στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν βασιλείαν, καὶ ὀλίγοι δι᾿ αὐτῆς εἰσπορεύονται» (πρβλ. Ματθ. 7:14). Σ᾿ ἐκείνους ὅμως ποὺ μὲ θερμὴ διάθεση ἀποφασίζουν τὴν τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν Του, λέει: «Ὁ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστι» (Ματθ. 11:30).
Σκηνοθεσία – Αφήγηση Μαρία Αγγελική Γκίντη
Παραγωγή Archangel M.G. – Ηχώ
🔸ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ
ΕΠΙΠΕΔΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ!
Ρώτησαν τον Νιγηριανό δισεκατομμυριούχο
Femi Otedola
σε μια συνέντευξη:
-Κύριε,τι θυμάστε
που σας έκανε
τον πιο ευτυχισμένο
άνθρωπο στον κόσμο;
(Στίς 24 Αὐγούστου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ)
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ σύμφωνα μέ τίς Διδαχές τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ
Ὁ ἅγ. Κοσμᾶς, λοιπόν, θέτει ὡς πρώτη προϋπόθεση τὴν ἀγγελικὴ καθαρότητα τοῦ ὑποψηφίου: «Λέγω μόνον διὰ ἐσένα, παιδί μου, ὅπου μέλλεις νὰ γένης παπᾶς, πρέπει πρῶτον νὰ εἶσαι καθαρὸς ὡσὰν τὸν ἄγγελον».
Δυστοπικό αφήγημα για το προσεχές μέλλον.
Ο δειλινός ήλιος χανότανε αιθέριος πίσω από τον Αγιονορείτικο ουρανό σε εκείνο το σούρουπο και ο πάτερ Παϊσιος με τον Γέροντα Χαραλάμπη ψηλά στην σκήτη, αφού είχαν αποτελέψει τον εσπερινό και τ’αποδείπνι, βγήκανε στην ανθοστόλιστη αυλίτσα που έβλεπε όλο τον ορίζοντα δυτικά μέχρι την Σάρτη.
-Άστα παπα-Χαραλάμπη, σου φέρνω άσχημα νέα !
-Τί δηλαδή; Ρώτησε ο εβδημηντάχρονος και καλοκάγαθος Καλόγηρος με τα πυκνά γκρίζα γένια, που’χε πάνω από μισό αιώνα στον Άθωνα.
-Λένε πως θα γίνει τ’Άγιον Όρος ένα μεγάλο πολυτελές Ρεζόρτ που θα βγάζει αρίφνητα λεφτά να φάνε κι’οι κότες.
-Ψέμματα, πάλι με κοροϊδεύεις.
ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
Ἐρώτησις: Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου ἔχουν ταχθῆ ἀπὸ τὸν Θεό. Πρέπει λοιπὸν νὰ δεχθοῦμε ὅτι κάθε ἄρχοντας ἢ βασιλεὺς ἢ ἐπίσκοπος προχειρίζεται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό;
Ἀπόκρισις: Ὁ Θεὸς λέει στὸν Νόμο: «Θὰ σᾶς δώσω ἄρχοντες σύμφωνα μὲ τὶς καρδιές σας». Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι οἱ μὲν ἄρχοντες καὶ οἱ βασιλεῖς ποὺ εἶναι ἄξιοι αὐτῆς τῆς τιμῆς προχειρίζονται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Οἱ ἄλλοι πάλι, ποὺ εἶναι ἀνάξιοι, προχειρίζονται κατὰ παραχώρησιν ἢ καὶ βούλησιν τοῦ Θεοῦ σὲ ἀνάξιο λαὸ ἐξ αἰτίας αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀναξιότητός των. Καὶ ἄκουσε σχετικὰ μερικὲς διηγήσεις.
«ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου»
Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος
Εκείνη την εποχή, ο Αμαρφάλ, βασιλιάς της Σεναάρ, ο Αριώχ, βασιλιάς της Ελλασάρ, ο Χοδολλογομέρ, βασιλιάς της Ελάμ, και ο Θαργάλ, βασιλιάς των Εθνών, κήρυξαν τον πόλεμο στο Βαλλά, βασιλιά των Σοδόμων, στο Βαρσά, βασιλιά των Γομόρρων, στο Σινόβ, βασιλιά της Αδαμά, στο Συμοβόρ, βασιλιά της Σεβωείμ, και στο βασιλιά της Βαλάκ (Βέλα), δηλαδή της Σηγώρ.
ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ !
(στὶς φωτογραφίες ὁ παπα Παΐσιος ὁ μαθηματικός ,ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς μαθητὲς τοῦ ἁγίου Παϊσίου . Πῶς ἀπὸ τὴν Παναγούδα καταντήσαμε στὸ νὰ διαφημίζουμε τὸ θανατηφόρο μπόλι καὶ τὸν ὀλετῆρα Σαμαρᾶ ;; )
σχολιο: Κυριολεκτικά.Τὸ κίνητρο μοῦ νὰ ἀνεβάσω αὐτὲς τὶς «ὀμορφιές» ,εἶναι ὁ φόβος ποὺ εἶπες γιὰ τὴν πτώση ἀκόμα καὶ τῶν θεωρουμένων στύλων τῆς πίστεως.
Ἂν ἄνθρωποι τέτοιας πνευματικῆς προεργασίας ,σαβουρδιάστηκαν μεγαλοπρεπῶς ,τί μὲ περιμένει ἐμένα .... ἀλοίμονο μου
Τότε, ἐκεῖ ποὺ καθόμουν εἰς τὸ περιβόλι μου καὶ ἔτρωγα ψωμί, πονώντας ἀπὸ τὶς πληγές, ὅπου ἔλαβα εἰς τὸν ἀγώνα καὶ περισσότερο πονώντας διὰ τὶς μέσα πληγὲς ὅπου δέχομαι διὰ τὰ σημερινὰ δεινὰ τῆς Πατρίδος, ἦλθαν δύο ἐπιτήδειοι, ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων, μισομαθεῖς καὶ ἄθρησκοι, καὶ μοῦ ξηγῶνται ἔτσι· «Πουλᾶς Ἑλλάδα, Μακρυγιάννη».
Οι ποιμένες έχασαν το δρόμο τους και δεν τους επαναφέρουμε. Τους ακολουθούμε. Πνευματικοί πλανήθηκαν .
Και μας παρασέρνουν. Μας παρασέρνουν γιατί δεν μελετάμε Ευαγγέλιο , δεν μελετάμε Πατέρες της Εκκλησίας.
Δεν αντιδράσαμε ως ανθρωπότητα στην αρχή και τώρα στο τέλος τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
Οι νόμοι χρειάζονται εκεί που δεν υπάρχει αγάπη.
