Καθηγητής Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης: Από το ένθεο 1940 στο άθεο 2026: Το πάλαι ποτέ ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων που κατακρημνίσθηκε

Κείμενο-ρετρό 100.0: Με αφορμή το βιβλίο του Αρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλου «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα»

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Ι. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940…

Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».

Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:

«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».

Καθηγητής Νεκτάριος Δαπέργολας: Καιρός γιά τά δικά μας μεγάλα ΟΧΙ…

     «Μόνε σάν νά πηγαίναμε μπουλούκι ἀνάκατο, θαρροῦσες, ἀπ’ ὅλες τίς γενιές καί τίς χρονιές, ἄλλοι τῶν τωρινῶν καιρῶν κι ἄλλοι πολλά παλιῶν, πού ’χαν λευκάνει ἀπ’ τά περίσσια γένια. Καπεταναῖοι ἀγέλαστοι μέ τό κεφαλοπάνι, καί παπάδες θεριά, λοχίες τοῦ ’97 ἤ τοῦ ’12, μπαλτζῆδες βλοσυροί πάνου ἀπ’ τόν ὦμο σειῶντας τό πελέκι, ἀπελάτες καί σκουταροφόροι, μέ τό αἷμα ἐπάνω τους ἀκόμη Βουργάρων καί Τούρκων. Ὅλοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους ἀμέτρητους ἀγκομαχῶντας πλάι πλάι, διαβαίναμε τίς ράχες, τά φαράγγια, δίχως νά λογαριάζουμε ἄλλο τίποτε».

ΑΥΤΟΣ Ο ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΣ ΗΡΩΑΣ ΑΝΟΙΓΕ ΟΛΟΡΘΟΣ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΓΚΙΚΑΣ ΤΡΙΠΟΣ!

                             

Δεν τον γονάτισε ούτε η ιταλική οβίδα που του έκοψε τα πόδια!
Η ασύλληπτη μορφή του ελληνικού ηρωισμού στο μέτωπο της Αλβανίας ενσαρκώνεται περίτρανα στο πρόσωπο του συνταγματάρχη Γκίκα Τρίπου.

Γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου του 1917 στην Ύδρα, πολέμησε με το βαθμό του Συνταγματάρχη στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το Χειμώνα του 1940.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1940, ενώ πολεμούσε στην Πρεμετή της Βορείου Ηπείρου, τραυματίστηκε από έκρηξη Ιταλικής οβίδος, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστούν και τα δύο του πόδια.Και όμως, αυτός ο ήρωας, δεν γονάτισε ούτε τότε. Για την ακρίβεια, δεν γονάτισε ποτέ.
Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με μετάλλια και παράσημα Ανδρείας, τόσο στο μέτωπο από τον Στρατηγό Βενετσάνο Κετσέα, όσο και στην Αθήνα από τον Βασιλιά Παύλο Α', στη διάρκεια τιμητικής εκδηλώσεως που διοργανώθηκε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Έφερε τον βαθμό του Ταξιάρχου ε.α. και με την οικογένεια του κατοικούσε σε οικία στον αριθμό τρία (3), επί της οδού Γεωργίου Σεφέρη, νυν Μιχάλη Καλκάνη, στην συνοικία Περισσός του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής.

Διηγούμενος τις εμπειρίες του, τα όσα βίωσε και έζησε στη διάρκεια του πολέμου αλλά και ο προσωπικός του αγώνας για να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του, έκαναν τους πάντες να δακρύζουν. Αυτόν τον ήρωα σημερα δεν τον ξέρει κανείς στην Ελλάδα και κανένα σχολικό βιβλίο δεν τον αναφέρει ...

Οι σημαντικοί άνθρωποι είναι σιωπηλοί. Φασαρία κάνουν μόνο οι ασήμαντοι...

Τα έδωσα όλα για την Πατρίδα. Πώς να σηκωθώ κύριε; - Μια πραγματική συγκλονιστική ιστορία

                                


Χρήστος Μπολώσης
Το σημερινό σημείωμα πιθανόν αρκετοί να το έχετε διαβάσει. Όμως έστω και ένας να μη το έχει υπόψη του, αξίζει τον κόπο να το παρουσιάσουμε, μια και η Εθνική Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου πλησιάζει.
Ανήκει τον Πλωτάρχη (ΒΝ) ε.α. κ. Δημήτριο Ντούλια και είναι μια πραγματική ιστορία, που συνέβη λίγο μετά την λήξη του Συμμοριτοπολέμου. 

Η ιστορία αυτή άς αποτελεί ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940 

Όποιος το διαβάσει και δεν κλάψει πρέπει να αρχίσει να ψάχνεται…

Ήμουν στο Βασιλικό Ναυτικό το 1952, αφηγείται ο κ. Ντούλιας, και βρισκόμουνα στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά απ΄ τα παλιά και απορούν, όποτε ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.
Εκείνη την στιγμή, έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με την δύση του, γίνεται η υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικών, ήταν εκεί στην Πλατεία και η σημαία κυμάτιζε στο κτίριο.
Κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και με τη δύση του ηλίου, γινόταν η υποστολή.
Ήταν στιγμές απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Ἡ ὑπέρτατος συμβολὴ τῆς Παναγίας μας εἰς τὸν πόλεμον τοῦ ’40

 

Η ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ Στρατηγὸς Παναγία μας ἦταν παροῦσα στὸ δίκαιο ἀγώνα μας, στὸν πόλεμο τοῦ 40, ὁδηγώντας τὰ στρατεύματά μας ἀπὸ νίκη σὲ νίκη. Πάμπολλες οἱ μαρτυρίες γιὰ τὶς ἐμφανίσεις της στὰ ἠπειρωτικὰ βουνά. Ἀναφέρουμε μία, τοῦ στρατιώτη Τάσου Ρηγοπούλα, παρμένη ἀπὸ διασωσμένο γράμμα στὸν ἀδελφό του:  «Ἀδελφέ μου Νίκο. Σοῦ γράφω ἀπὸ μία ἀετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη ἀπὸ τὴν κορυφὴ τῆς Πάρνηθας. Ἡ φύση τριγύρω εἶναι πάλλευκη.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες του 35χρονου στρατιώτη Πεζικού Κώστα Νικολάου

Η συγκλονιστική φωτογραφία του 35χρονου στρατιώτη Πεζικού Κώστα Νικολάου αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά και διαχρονικά σύμβολα της θυσίας και του πατριωτισμού του 1940. Αποτυπώνει τη βαθιά αγάπη της μάνας και το βαρύ τίμημα του πολέμου.

Η στιγμή του αποχαιρετισμού: Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά την επιστράτευση, καθώς αποχαιρετούσε τη μητέρα του και τα παιδιά του, λίγο πριν αναχωρήσει για το μέτωπο.
Ο Κωνσταντίνος Νικολάου σκοτώθηκε την 27η ημέρα του πολέμου, υπήρξε εξαιρετικός σκοπευτής και πολέμησε με γενναιότητα προτού χάσει τη ζωή του στις μάχες με τους Ιταλούς εισβολείς.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: Ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο η ένδοξη νίκη των Ελλήνων το 1940.

Εν Θεσσαλονίκη τη 28η Οκτωβρίου 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- ιατρού- συγγραφέως

    Η μεγάλη θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης, την οποία καθιέρωσε η αγία μας Εκκλησία να εορτάζουμε σήμερα κατόπιν μεταθέσεώς της από την 1η Οκτωβρίου, όπου εορταζόταν παλαιότερα, είναι ταυτόχρονα για μας τους Έλληνες και εθνική εορτή. Είναι ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο, όχι μόνο διότι πολλές φορές κατά το παρελθόν στην ιστορική πορεία της πατριδος μας κατ’ εξαίρετο τρόπο έδειξε στο μικρό έθνος μας την πρόνοια και την προστασία της, αλλά και διότι για μια ακόμη φορά απέδειξε την θαυμαστή σκέπη της στο έπος του 40, στην θαυμαστή νίκη της απέναντι στις πανίσχυρες στρατιωτικές δυνάμεις του ιταλικού φασισμού. Η Υπεραγία Θεοτόκος υπήρξε για μια ακόμη φορά η Υπέρμαχος Στρατηγός, στην οποία οφείλει το έθνος μας να αναγράψει «τα νικητήρια». Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η ένδοξος νίκη των Ελλήνων το 1940 αποτελεί ένα θαύμα της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΙΦΑΣ Ελευθερία ή Θάνατος, Δεν εγκαταλείπω την Σημαία μου μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός μου 28-10-2018 Βόρεια Ήπειρος β) Νυν υπέρ πάντων ο αγών

Αναδημοσίευση

Σύμβολο της Ελευθερίας ο Κωνσταντίνος Κατσίφας

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΙΦΑΣ Εθνομάρτυρας Βορείου Ηπείρου Δεν εγκαταλείπω την σημαία μου μέχρι τελευταίας  ρανίδος του αίματός μου 28-10-2018 Βόρεια Ήπειρος

ΥΠΓΟΣ Χ. ΚΑΤΣΙΜΗΤΡΟΣ «….ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΠΑΚΙ»

(Γράφει ὁ Αντγος ε.α. Θεόκλητος Α. Ρουσάκης

Ἐπίτιμος Διοικητὴς Β' Σώματος Στρατοῦ)

Δὲν δείλιασαν οἱ «Ἕλληνες τοῦ '40» ὅπως δὲν δείλιασαν μπροστὰ στὸ θάνατο καὶ οἱ Ἕλληνες τῶν Θερμοπυλῶν καὶ τῆς Σαλαμίνας, τοῦ Μαραθῶνα, τοῦ Βυζαντίου, τοῦ '21 καὶ τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα. Καὶ τὸν ἔκαναν σύμβολο τὸ θάνατο ποὺ ἄγγιξε τό «Μολὼν Λαβέ» τοῦ Λάκωνα Λεωνίδα καὶ θὰ ἀνακυκλωθεῖ 20 αἰῶνες μετὰ ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο στὴν Πύλη τοῦ Ρωμανοῦ καὶ θὰ γίνει σημαία ἀνεξίτηλη στὴν ὁποία ἀποτύπωσαν τὴν ἀποφασιστικὴ διάζευξη «λευτεριὰ ἢ θάνατος». Πέραν ὅμως ἀπὸ τὰ κελεύσματα τῆς Ἱστορίας, τοῦ ἠθικοῦ καὶ τοῦ πατριωτικοῦ ἐνθουσιασμοῦ, ἡ νίκη στὸν πόλεμο εἶναι ἀποτέλεσμα ὀρθῆς, λεπτομεροῦς, ἐπίπονης καὶ δαπανηρῆς προετοιμασίας καὶ μιᾶς ἐπιδέξιας διεξαγωγῆς τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀπὸ ἱκανούς, ἀνιδιοτελεῖς, φιλόπατρεις καὶ ἠθικοὺς ἡγέτες.

Αριστείδης Π. Δασκαλάκης : 1940 Η Υπογραφή του Θεού.

Αριστείδης Π. Δασκαλάκης

Παράξενα συναισθήματα κατακλύζουν το είναι μας αυτές τις ημέρες. Για εμάς που αγαπάμε την Πατρίδα. Περήφανοι για την εποποιία του ‘40, τον αγώνα του ’21, μα και αμήχανοι για τους επιγόνους εκείνων των τεράστιων αναστημάτων της εθνικής αντίστασης. Του αγώνα της λεφτεριάς.

Ράσο και λαός, ένα σώμα. Μια φωνή, μια ψυχή. Τι σθένος, τι ρώμη, τι πίστη και ελπίδα στο Θεό, όπλισαν τα χέρια και τις καρδιές των Ελλήνων. Και έδωσαν παράδειγμα φωτεινό σε ολόκληρη την οικουμένη. Τότε ήταν που ειπώθηκε το «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Και όχι από χείλη Έλληνα. Και ο Έλληνας πλέον, δεν έχει την ανάγκη να γίνει ήρωας, μα ο ήρωας να μοιάσει του Έλληνα.

Το έπος του '40: Σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα ΣΠΟΥΔΑΙΟ!

Αναδημοσίευση
Το έπος του '40: Σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα από το αρχείο του Πολεμικού Μουσείου
ΕΝΑ ΟΠΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

HuffPost GreeceΑλέξης Γαγλίας

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Νικητήρια ιαχή μετά την κατάληψη υψώματος.

Τέτοια μέρα πριν από 79 χρόνια, 28η Οκτωβρίου του 1940, η Ελλάδα έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός στην πιο αιματοβαμμένη πολεμική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας. Η φασιστική Ιταλία απαιτεί να αναλάβει τον έλεγχο στρατηγικών σημείων της χώρας- στα βουνά της Ηπείρου αρχίζει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Το Έπος του ’40.

Τους ανθρώπους που τον έζησαν, στην πρώτη γραμμή ή στα μετόπισθεν, τους άντρες που πολέμησαν και δεν άφησαν τα κόκκαλά τους στο χιόνι, νέες τότε γυναίκες, νηστικά, σκελετωμένα παιδιά- αυτούς τους ανθρώπους τους έχουμε ζήσει κι εμείς. Και κάποιοι ζούνε ακόμα.

1940 -Γράμματα στρατιωτών από το μέτωπο: Να κάμετε χαλύβδινη καρδιά και να μην σας δειλιάζη ο πόλεμος

Ο ενθουσιασμός από τις νικηφόρες μάχες στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, η πίστη στην τελική νίκη, η εμψύχωση των συγγενών που αγωνιούν, οι περιγραφές από το μέτωπο του πολέμου, αλλά και τα νοσοκομεία, κυριαρχούν στα γράμματα που έστελναν οι αχαιοί στρατιώτες στις οικογένειές τους.

28η Οκτωβρίου 1940 στα Χανιά -Τι έγραφε ο τοπικός Τύπος: «Ερρίφθη ο κύβος»

Όμως, εκτός από τα γράμματα των στρατιωτών, υπάρχει και ένα γράμμα πατέρα προς τον στρατευμένο γιό του, που τον ενημερώνει ότι ο αδελφός του σκοτώθηκε και του ζητά να μην στεναχωρηθεί, αλλά να παραμείνει ψύχραιμος και πιστός στην πατρίδα.

Ἑλένη Ἰωαννίδου, ἡ Πολύτεκνη μάνα «σύμβολο τῆς Ἑλληνίδας μητέρας τοῦ Ἔπους τοῦ 1940»

Αναδημοσίευση

Ἑλένη Ἰωάννου Ἰωαννίδου. 

Ἡ Ἑλληνίδα μάνα ποὺ ἔχασε τὸ παιδί της στὸν πόλεμο, τηλεγραφεῖ στὸν πρωθυπουργὸ Ἀλέξανδρο Κορυζή, ὡς ἄλλη Σπαρτιάτισσα, ἕνα νέο «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς».

Πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως
Κύριον Ἀλέξανδρον Κορυζήν

Ὁ υἱός μου, Εὐάγγελος Ἰ. Ἰωαννίδης, ἀπωλέσθη εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις τῆς Κλεισούρας.
Παρήγγειλα εἰς τοὺς τέσσαρας ἤδη ὑπηρετοῦντας υἱούς μου: Χρῆστον, Κώσταν, Γεώργιον καὶ Νίκον Ἰ. Ἰωαννίδην, νὰ ἐκδικηθῶσιν τὸν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ των.

Κρατῶ εἰς ἐφεδρείαν ἄλλους τέσσαρας: Πάνον, Ἀθανάσιον, Γρηγόριον καὶ Μενέλαον Ἰ. Ἰωαννίδη, κλάσεων 1917 καὶ νεωτέρων.

Παρακαλῶ κληθῶσιν ὀνομαστικῶς καὶ οὗτοι, εἰς πάσαν περίπτωσιν ἀνάγκης τῆς Πατρίδος ἢ τυχὸν ἀπωλείας ἑτέρου τέκνου μου πρὸς ἐκδίκησιν ἐχθροῦ.
Γνωρίσατε Βασιλέα μας ὅτι ὕστατον ἐπιφώνημα θέλει εἶναι:
ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΣ

Ἑλένη Ἰωάννου Ἰωαννίδου
Κυπαρισσία, 2 Φεβρουαρίου 1941

Οἱ νεκροὶ ἥρωές μας πεθαίνουνε, ὅταν τοὺς λησμονάνε!

           Αναδημοσίευση

   

Οἱ νεκροὶ ἥρωές μας πεθαίνουνε, ὅταν τοὺς λησμονάνε!

Δὲν γράφει ὁ Ἀντώνης Ἀντωνᾶς. Ἀντιγράφει τιμῆς ἕνεκεν, σταγόνες μνήμης καὶ γνώσης ἱστορίας.....
Τιμητικὸ λαογραφικὸ καὶ θυμοσοφικὸ ποίημα ἀπὸ ἄγνωστο ἀποδέκτη μας ...

Κωστάκη κάτσε φρόνιμος νὰ γίνεις νοικοκύρης
νὰ χτίσεις σπίτι πέτρινο μὲ μιὰν αὐλὴ ὡραία
νὰ ᾿χεις ἁμάξι ἔμορφο, τὶς τρέλες νὰ ἀφήσεις.
Δὲ σκέφτεσαι τὴν κόρη σου ποὺ εἶναι στὴν Ἑλλάδα;

«Το ύψωμα 731» (Ως εθνικό βίωμα του πολέμου 1940 – 41)

 

«Το ύψωμα 731»

(Ως εθνικό βίωμα του πολέμου 1940 – 41)

 

Τις πολεμικές ημέρες (βιώματα) των μαχητών του υψώματος 731, είναι πολύ δύσκολο να τις ιστορήσουμε. Όλες οι εμπειρίες και η γενναιότητα του Δημητρίου Κασλά, που διοίκησε το 2^ο Τάγμα του 5^ου Συντάγματος Τρικάλων (από 17/11/40 έως 30/4/41), έχουν τάση προς το απόλυτο, το διαχρονικό γνώρισμα των ηρώων.

Ἡμερήσια Διαταγὴ - Δαβάκης Κωνσταντῖνος

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΑΒΑΚΗΣ Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ ΤΟΥ 40

 

Ἡμερήσια Διαταγὴ τοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἀποσπάσματος Πίνδου, Συνταγματάρχη Κων. Δαβάκη πρὸς τοὺς ἀξιωματικούς του (3 Σεπτεμβρίου 1940)
«Ὁ Λεωνίδας εἰς τὰς Θερμοπύλας, ὁ Διάκος στὴν Ἀλαμάνα εἶναι ἡρωισμοὶ ἄφθαστοι, ποὺ σπανίως ἡ ἱστορία ἔχει νὰ παρουσιάση. Ἐμπνευστῆτε λοιπὸν ἀπὸ τὸ δίκαιον τῆς ἀποστολῆς μας, ἀπὸ τὴν ἱστορίαν μας καὶ ἐμπνεύσατε καὶ τοὺς στρατιώτας σας. Καθένας ἀπὸ σᾶς νὰ πεισθῇ βαθέως, ὅτι ἀπὸ αὐτὸν καὶ μόνον ἐξαρτᾶται ἡ ἐπιτυχία.

ΒΙΝΤΕΟ – Ο Ιωάννης Μεταξάς εξηγεί γιατί απάντησε ΟΧΙ στο Ιταλικό τελεσίγραφο την 28η Οκτωβρίου 1940

 

Άγνωστη παραμένει μέχρι και σήμερα στο ευρύ κοινό η Ανακοίνωση του Ιωάννη Μεταξά προς τους ιδιοκτήτες και αρχισυντάκτες του Αθηναϊκού Τύπου στο Γενικό Στρατηγείο (σημερινό ξενοδοχείο “Μεγάλη Βρεταννία”) την οποία έκανε στις 30 Οκτωβρίου 1940.

Το έγγραφο έχει βρεθεί στο Αρχείο του Ιωάννη Μεταξά και εκδόθηκε στο προσωπικό ημερολόγιο του πρωθυπουργού του ΟΧΙ στα ιταλικά στρατεύματα (4ος τόμος, σελ. 520-526).

Διαγγέλματα 28ης Ὀκτωβρίου 1940

 

Βασιλεὺς Γεώργιος Β' 
Πρωθυπουργὸς Ι. Μεταξᾶς 
Ἀρχιεπίσκοπος Χρύσανθος 
Ἀρχιστράτηγος Παπάγος 

Διάγγελμα τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαὸ (28-10-1940)

Πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαόν,
Ἡ στιγμὴ ἐπέστη ποὺ θὰ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴν τιμήν της. Μολονότι ἐπεδείξαμεν τὴν πλέον αὐστηρὰν οὐδετερότητα καὶ ἴσην, πρὸς ὅλους, ἡ Ἰταλία μὴ ἀναγνωρίζουσα εἰς ἡμᾶς τὸ δικαίωμα νὰ ζῶμεν ὡς ἐλεύθεροι Ἕλληνες μοῦ ἐζήτησεν σήμερον τὴν 3ην πρωινὴν ὥραν, τὴν παράδοσιν τμημάτων τοῦ ἐθνικοῦ ἐδάφους κατὰ τὴν ἰδίαν αὐτῆς βούλησιν ὅτι πρὸς κατάληψιν αὐτῶν ἡ κίνησις τῶν στρατευμάτων της θὰ ἤρχιζε τὴν 6ην πρωινήν. Ἀπήντησα εἰς τὸν Ἰταλὸν Πρέσβυν ὅτι θεωρῶ καὶ τὸ αἴτημα αὐτὸ καθ\’ ἑαυτὸ καὶ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον γίνεται τοῦτο ὡς κήρυξιν πολέμου τῆς Ἰταλίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος.
Ἕλληνες,
τώρα θὰ ἀποδείξωμεν ἐὰν εἴμεθα ἄξιοι τῶν προγόνων μας καὶ τῆς ἐλευθερίας, τὴν ὁποίαν μᾶς ἐξησφάλισαν οἱ προπάτορές μας. Ὅλον τὸ Ἔθνος ἂς ἐγερθῆ σύσσωμον, ἀγωνισθῆτε διὰ τὴν Πατρίδα, τὰς γυναίκας, τὰ παιδιά σας, καὶ... τὰ ἱεράς μας παραδόσεις.

 Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγὼν
Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως
Ἰωάννης Μεταξὰς

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: Η ένδοξη νίκη των Ελλήνων το 1940 και η σημασία της στην εποχή μας.

 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου-Ιατρού- συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

 

Εν Κυθήροις τη 28η Οκτωβρίου 2025

 

    Η σημερινὴ ημέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, της 28ης Οκτωβρίου, είναι για μας τους Έλληνες ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Ημέρα χαράς, διότι με την σκέπη της Υπερμάχου Στραγητού, της κυρίας Θεοτόκου, η μικρή Ελλάδα νίκησε τις πανίσχυρες στρατιωτικές δυνάμεις του Ιταλικού φασισμού. Για το λόγο αυτό η Εκκλησία της Ελλάδος μετέθεσε την εορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου που ήταν πριν, στην 28η Οκτωβρίου. Πως όμως καθιερώθηκε η θεομητορική αυτή εορτή στην οποία, όπως φαίνεται από την ονομασία της, παρουσιάζεται η Παναγία μας να σκεπάζει τον πιστό λαό της;

200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἡρωϊκή ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου καὶ ἡ δική μας «ἔξοδος»… (1826-2026)

Γράφει ὁ Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας

01/04/2026

Τὸ Μεσολόγγι ἐπαναστάτησε στὶς 20 Μαΐου 1821 μὲ ὁπλαρχηγὸ τὸν Δημήτριο Μακρή, ὁ ὁποῖος διαδραμάτισε σημαντικὸ ρόλο στὴν ὀργάνωση καὶ ὑπεράσπιση τῆς πόλης. Τὸ 1822, μετὰ τὴν ἥττα τῶν Ἑλλήνων στὴ μάχη τοῦ Πέτα, τὰ τουρκικὰ στρατεύματα κατευθύνθηκαν πρὸς τὸ Μεσολόγγι καὶ πολιόρκησαν τὴν πόλη. Στὴν ὑπεράσπισή της συνέβαλε καὶ ὁ Μάρκος Μπότσαρης, ὁ ὁποῖος διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀνδρεία του. Ἡ πρώτη πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου διήρκησε δύο μῆνες καὶ ἔληξε μὲ ἀποτυχία τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ Κιουταχῆ νὰ καταλάβουν τὸ Μεσολόγγι τὸ 1822. Λίγο ἀργότερα, τὸ 1823, ὁ Μάρκος Μπότσαρης ἔπεσε ἡρωικὰ στὸ Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου, γεγονὸς ποὺ συγκίνησε βαθιὰ ὅλο τὸ Ἔθνος, ἐνῶ τὸ σῶμα του μεταφέρθηκε καὶ τάφηκε στὸ Μεσολόγγι.