ΠΑΠΙΚΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ - MΕΡΟΣ Α, Β, Γ,

 

                    ΠΑΠΙΚΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ - MΕΡΟΣ Α.

ΜΕΡΟΣ -Α

                      (+) Ιωάννη Καρδάση 

            1.- Αγάλματα Χριστού και αγίων

            Η παρουσία αγαλμάτων αγγέλων, του Ιησού Χριστού, της Θεοτόκου και όλων των αγίων στους ΡΚαθολικούς ναούς είναι πρόδηλη.  Ως προς μεν τα αγάλματα των αγγέλων, ίσως υπάρξει το κατ’ οικονομίαν, εάν πρόκειται για διακοσμητικούς λόγους, κατά το πρότυπο της Κιβωτού της Διαθήκης, αλλά ως προς τα αγάλματα του Ιησού, της Θεοτόκου και των αγίων, αυτό αποτελεί σαφή παράβαση του όρου της Ζ΄ Οικ. Συνόδου, όπου: «..... ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας, τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης, εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις, εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι, τοίχοις τε και σανίσιν, οίκοις τε και οδοίς.....», είναι δε γνωστό, ότι η Ορθόδοξη διδασκαλία δεν δέχεται την παρουσία αγαλμάτων σε Ι. Ναό ή εκκλησιαστικό χώρο, π.χ. το κοιμητήριο, δια να αποφύγει παντελώς την ομοιότητα προς τα είδωλα και επομένως την προσκύνηση αυτών (Πηδάλιο, σελ. 315-316).

Αρχαίες ιστορικές μαρτυρίες υπέρ αγίων Εικόνων

 

Μιχάλης Μαυροφοράκης

Αρχαίες ιστορικές μαρτυρίες υπέρ αγίων Εικόνων

Περισσότερες ιστορικές μαρτυρίες

1. Τα σφάλματα των Εικονομαχικών θέσεων

Αγαπητοί ακροατές χαίρετε!

Στη σημερινή εκπομπή θα προσθέσουμε και άλλες μαρτυρίες, (ιστορικές μαρτυρίες), για το ότι οι άγιες εικόνες είναι καλό να χρησιμοποιούνται στη Θεία Λατρεία και να προσκυνούνται.

Ο EΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΣ ΟΡΑΤΗ ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Μικρὰ ἀποσπάσματα πατερικῶν κειμένων ποὺ προσαγορεύουν ὡς «κεφαλὴ» τὸν Ἐπίσκοπο.

Ο EΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΣ ΟΡΑΤΗ ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

1. «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν ὁ διά τό μή δύνασθαι τήν ἀνθρώπου φύσιν τήν τῆς θεότητος ὑπενεγκεῖν οὐσίαν, τῇ σῇ οἰκονομίαν ὁμοιοπαθεῖς ἡμῖν διδασκάλους καταστήσας, τόν σόν ὑπέχοντας θρόνον, εἰς τό ἀναφέρειν σοι θυσίαν, καί προσφοράν ὑπέρ παντός τοῦ λαοῦ σου∙ σύ Χριστέ καί τοῦτον τόν ἀναδειχθέντα οἰκονόμον τῆς Ἀρχιερατικῆς χάριτος, ποίησον γενέσθαι μιμητήν σοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Ποιμένος, τιθέντα τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων σου...» (Εὐχή ἐπί χειροτονία Ἐπισκόπου–Μέγα Εὐχολόγιον).

Ιερομονάχου Λουκά Γρηγοριάτου, Τα Πρεσβεία Τιμής και η ενότης της Εκκλησίας κατά την πρώτη χιλιετία

Τα Πρεσβεία Τιμής και η ενότης της Εκκλησίας κατά την πρώτη χιλιετία

 Εισήγησις στην θεολογική ημερίδα με θέμα «Πρωτείον-Συνοδικότης και ενότης της Εκκλησίας» (Πειραιεύς 28-4-2010)

Ιερομονάχου Λουκά Γρηγοριάτου

Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας1 δέν ἔχει χαρακτῆρα ψυχολογικό ἤ κοινωνιολογικό, οὔτε βέβαια εἶναι προϊόν πειθαρχίας, συμφωνιῶν ἤ συμβιβασμῶν. Εἶναι ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία ἐδώρησε ὁ Κύριος στούς μαθητάς Του κατά τήν ἡμέρα τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς. Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας βιώνεται ὡς κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σύμφωνα μέ τήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου2, καί ἐκφράζεται ὡς σύνδεσμος ἀγάπης3, ὡς ἑνότης πίστεως4, ὡς ὁμόνοια τοῦ σώματος5, σύμφωνα μέ τό ἀποστολικόν: «ἕν σῶμακαί ἕν πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα» (Ἐφ. 4, 4-5)

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Το πνευματικό μεγαλείο, το μυστικό βάθος και το αισθητικό κάλλος της Ορθοδόξου τέχνης συνεργούν στη μετοχή του πιστού στο καλοάγγελτο γεγονός της ενανθρώπισης. Μέσα στο χώρο της Εκκλησίας ο πιστός ζει το μυστήριο της σαρκώσεως με τις αισθήσεις του, που μεταμορφώνονται για να γίνουν μέσα επικοινωνίας με το άρρητο. Προσκυνώντας την εικόνα της Γεννήσεως ανταποκρίνεται στο κέλευσμα της ψαλμωδίας «δεύτε ίδωμεν πιστοί» και «βλέπει» με τα μάτια του την θεολογία της σαρκώσεως αισθανόμενος την ευφροσύνη της θείας συγκαταβάσεως και κενώσεως.

Περί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀπάντησις εἰς τοὺς κατηγόρους της

 

 

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

  Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ πάσης φύσεως ἀρνητὲς καὶ ἰδιαίτερα οἱ ἀρχαιολάτρες, ἔχουν ἐξαπολύσει σφοδρὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας καὶ ἰδιαιτέρως ἐναντίον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Παρακάτω παραθέτουμε τὶς κυριότερες ἀπὸ τὶς κατηγορίες κατὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ μία σύντομη ἀπάντηση σὲ αὐτές.

Ἡ κατηγορία: Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἕνα βιβλίο ἑβραϊκὸ κι ὄχι ἑλληνικό!

Ὁ πρῶτος καί ὁ δεύτερος Ἀδάμ

 

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα φωτισμένος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσιάζει γι’ ἄλλη μιά φορά τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Γράφοντας στούς Κορινθίους, μιλάει γιά δύο ἀνθρώπους: «Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ. Οἷος ὁ χοϊκός, τοιοῦτοι καί οἱ χοϊκοί καί οἷος ὁ ἐπουράνιος, τοιοῦτοι καί οἱ ἐπουράνιοι· καί καθώς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καί τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου».

Ό Θεός οὓς προέγνω προώρισε, ἐκάλεσε, ἐδικαίωσεν, τούτους δὲ καὶ ἐδόξασε. " Σοφία Σειράχ 29/06/99 Κεφ 33, 11 - 13

 

Κατηγορία : " Σοφία Σειράχ " ► Απόσπασμα απο την ομιλία:🔹254' 29/06/99 Κεφ 33, 11 - 13

 Χαρακτηριστικά τοῦ Ἀνόμου( Ἀντιχρίστου) κατά τό Βιβλίον τῆς Διδαχῆς. 

Ὁ Θεός, κατά τήν προαίρεσι ἑκάστου, δημιουργεῖ, ἄλλα «σκεύη» εἰς τιμήν καί ἄλλα εἰς «ἀτιμίαν». Τοῦτο γίνεται κατά τήν πρόγνωσι τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τά ἀναφερόμενα δεινά τοῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν χειρῶν τοῦ ἀνθρώπου, πού ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά γίνουν.

Ο Ιερός χώρος και χρόνος +Παύλου Ευδοκίμωφ

+Παύλου Ευδοκίμωφ

Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, ο χώρος κι ο χρόνος δεν είναι καθαρές μορφές. Ο χώρος δεν είναι απλά ένα είδος σάκου, όπου είναι ριγμένα τα άτομα. Δεν είναι ούτε και το a priori του υπερβατισμού, ένα υποκειμενικό δίκτυ που θα έριχνε το πνεύμα μας πάνω στα πράγματα για να τα γνωρίσει. Ο χώρος και ο χρόνος υπάρχουν αντικειμενικά, είναι το μέτρο της υπάρξεως, μία απ’ τις διαστάσεις της. Ο ρόλος των είναι να κατατάσσουν, αλλά και να χαρακτηρίζουν ποιοτικά τα πράγματα, που δεν υπάρχουν παρά μες στις μορφές αυτές, τις αναπόσπαστες από κάθε δημιούργημα. Αποκαλύπτουν την κατάσταση της υγείας των πραγμάτων, την οντολογική κράση των. Όταν ο άγγελος της Αποκαλύψεως αγγέλει το τέλος του άρρωστου χρόνου, αγγέλει το τέλος του μαθηματικού χρόνου, που έχει αποσυντεθή σε χωριστές στιγμές, το τέλος της ασυντέλεστης χρονικής διάρκειας και το πέρασμα προς την τελειωμένη διάρκεια, προς το ποιοτικό πλήρωμα του χρόνου, μες στο οποίο ο χρόνος συντελείται.

Η προσωπική σωτηρία και η σωτηρία των άλλων.

 

Επιμέλεια Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος Κιλκίς

Για τον κάθε άνθρωπο τον πρώτο λόγο έχει η προσωπική του σωτηρία και όχι η άσκοπη και ανωφελής περιέργεια περί της σωτηρίας των άλλων.

Πολύ συχνά σε εκδηλώσεις, ομιλίες, συζητήσεις σε περιβάλλον εκκλησιαστικό αλλά και ευρύτερο, τίθεται το ερώτημα περί της σωτηρίας των ανθρώπων γενικώς.  Μεταξύ ανθρώπων που μπορεί να έχουν ποικίλες αντιλήψεις για τα θέματα αυτά, η συζήτηση οδηγείται εντέλει στο ερώτημα: «Και ποιοι θα σωθούν δηλαδή; Μόνο αυτοί που είναι στην Εκκλησία; Ή ακόμη και αυτοί που πιστεύουν σε άλλη θρησκεία ή …»;

Ο Θεός δεν προορίζει αλλά προγνωρίζει. Αυτοπροορίζομαι!

                                 

Αυτοπροορίζεσαι

«Λέμε ότι ο Θεός είναι παντογνώστης. Γνωρίζει τα πάντα. Τα παρελθόντα, τα παρόντα, και τα μέλλοντα. Επομένως ξέρει καλά και εκείνα που τα κάνη ο άνθρωπος στο μέλλον. Και η πρόγνωση του Θεού βγαίνει πάντοτε αληθινή. Αυτό δεν είναι δεσμευτικό της ελευθερίας του ανθρώπου; Μπορεί να κάνει διαφορετικά από εκείνα που γνωρίζει ο Θεός; “Ένα παράδειγμα, ο Θεός προείπε την προδοσία του Ιούδα. Και ο Ιούδας πράγματι πρόδωσε το Χριστό. Ήταν δυνατόν ο Ιούδας να κάνει διαφορετικά και να διαψεύσει την προδοσία του θεού; Βεβαίως όχι. Τότε που είναι η ελευθερία του ανθρώπου;»

Ὁ Θεός, ὁ Ἄνθρωπος καί ἡ Ἐλευθερία στό ἔργο τοῦ Φ. Ντοστογιέφσκυ

 

Αἰκατερίνη  Διαμαντοπούλου

ὑπεύθυνη ὑλικοῦ web Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων

«Ὁ πόνος εἶναι ἡ μοναδική αἰτία γιά νά ἀποκτήσει συνείδηση τῆς ἐλευθερίας ὁ ἄνθρωπος», ἰσχυρίζεται ὁ Φ. Ντοστογιέφσκυ. Μέ ἁπλά λόγια, ἡ ἐλευθερία ἀποκτιέται μέσω τοῦ πόνου.

Μέ τόν πόνο ἀφυπνίζεται ἡ συνείδηση και, κατ΄ ἐπέκταση, ἡ ἰδέα τῆς ἐλευθερίας ἀφομοιώνεται πλήρως.

Ὁ Ντοστογιέφσκυ ἀναγνωρίζει, πώς ὑπάρχει πολύς πόνος μέσα στή ζωή, ὅμως αὐτός ὁ πόνος εἶναι λυτρωτικός.

«Μείνον μεθ’ ημών, ότι προς εσπέραν ήδη η ημέρα …»

 Αθανάσιος Μουστάκης, Δρ Θεολογίας

Πολλά σημεία γύρω από το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως μένουν άγνωστα και ακατανόητα από τους ανθρώπους, πιστούς και μη. Πρώτα και κύρια το γεγονός καθ’εαυτό. Ο φιλοπερίεργος νους μας συχνά ανατρέχει σε αυτές τις μοναδικές στιγμές και ερευνώντας προσπαθεί να αποκαλύψει τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα.Στην πραγματικότητα πολύ λίγα γνωρίζουμε για το πότε ακριβώς έγινε, πως έγινε, τι είδαν η τι ένιωσαν οι φυλάσσοντες τον τάφο στρατιώτες, ποια ήταν η πρώτη αντίδραση των μυροφόρων και των μαθητών μπροστά στον κενό τάφο και άλλα παρόμοια.

Ομιλία π. Σεραφείμ Ζήση με θέμα: Ποιά εἶναι ἡ σωστή ἀπεικόνιση τῆς Ἁγίας Τριάδος

 Ποιά εἶναι ἡ σωστή ἀπεικόνιση τῆς Ἁγίας Τριάδος:

ἡ συμβολική μέ τούς τρεῖς Ἀγγέλους στή Δρῦ τοῦ Μαμβρῆ, δηλαδή "ἡ φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ" (Γένεσις, κεφ. 18), ἤ ἐκείνη πού δείχνει τόν Θεόν Πατέρα ὡς πολιόν λευκασμένο καί ἔνθρονο Γέροντα ("Παλαιόν τῶν Ἡμερῶν"), τόν Υἱόν ἔνσαρκον, ὡς Χριστόν, ἔνθρονον εἰς τά δεξιά τοῦ πολιοῦ "Πατρός" καί τό Ἅγιον Πνεῦμα "ἐν εἴδει περιστερᾶς";

Στήν ὁμιλία αὐτή ὁ Μοναχός π. Σεραφείμ ἀναπτύσσει, ὅση δύναμις, τό ἐνδιαφέρον θέμα τῆς ἀπεικονίσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος βάσει παλαιοτέρων ἐπιστημονικῶν μελετῶν καί μιᾶς ἰδικῆς του. Στα πλαίσια της σειράς εκδηλώσεων «Θέματα Ορθοδόξου Δογματικής» ομιλία του Οσιολογιωτάτου Μοναχου π. Σεραφείμ Ζήση με θέμα: Ἡ ἀπεικόνιση τῆς Ἁγίας Τριάδος Η ομιλία θα μεταδοθει στο κανάλι του youtube εδώ: / katihisis   Η ὁμιλία πραγματοποιήθηκε τήν Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2024 στίς 11:30 π.μ., στή νέα Αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν στή Θεσσαλονίκη (Σούτσου 3) στό πλαίσιο τῶν καθιερωμένων ἑβδομαδιαίων ὁμιλιῶν.

1

–https://www.youtube.com/watch?v=mcrHGHIg0io katihisis

«ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ» --«ΤΑΦΟΙ ΚΕΚΟΝΙΑΜΕΝΟΙ»

 «ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ»

«Οἶδα σου τά ἔργα, ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καί νεκρός εἶ» (Ἀποκ.3,1)

  «ΤΑΦΟΙ ΚΕΚΟΝΙΑΜΕΝΟΙ»

«Παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες  ἔξωθεν μέν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δέ  μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως  καί ἀνομίας»   (Μάτθ.23,27)

* * *

Ὁ Υἱός καί λόγος τοῦ Θεοῦ, συναΐδιος τῷ Πατρί καί τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ, ἤτοι ἄνευ ἀρχῆς (χρονικῆς ἀπαρχῆς, στιγμῆς ἐκκινήσεως) καί οὐδέν τι ἄλλο πράξας εἰ μή  μόνον «λόγον εἰπών» (Ψαλ.32,9) «ἐποίησεν ἐντός πέντε ἡμερῶν ἅπασαν τήν ὑλικήν δημιουργίαν» (Γέν.1,23).

«Τῷ λόγῳ Κυρίου οἱ οὐρανοί ἐστερεώθησαν καί τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτῶν» (Ψαλ.32,6)

«Αὐτός εἶπε καί ἐγενήθησαν, αὐτός ἐνετείλατο καί ἐκτίσθησαν» (Ψαλ.32,9).

Οὗτος, ἀπό ἀγάπην καί μόνον κινούμενος, ὡς Τρισυπόστατος Θεότης, δηλαδή τῇ συμμετοχῇ καί συμπράξει τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «ἐποίησαν ἄνθρωπον» (Γέν.1,27) τήν «ἕκτην ἡμέραν» (Γέν.1,31), «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» (Γέν.1,26), «ἵνα ἄρχῃ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς» (Γέν.1,28). «Ἄρρην, ἀνήρ» (Γέν.1,27) πλασθείς ὁ ἄνθρωπος, τό πρῶτον, καί κατόπιν «ἄρσεν καί θῆλυ, εὐλογήσας αὐτούς ὁ Θεός λέγων· αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτῆς καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης κ.λ.π.» (Γέν.1,27-28).

Τοῦτον, τόν «κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ» (Γέν.1,26) πλασθέντα ἄνθρωπον ἄνδρα Ἀδάμ, ἔθετο ἐν ὁρισμένῳ Τόπῳ, «τῷ Παραδείσῳ» (Γέν,2,8 & 2,15)) «μεταξύ τεσσάτων ποταμῶν Τίγρητος, Εὐφράτου, Γεών καί Φισών» (Γέν.2,11-14), πρός δοκιμασίαν, ἀγωγήν, καλλιέργειαν, ἀνύψωσιν καί ἐπίτευξιν ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν» πρός τόν Θεόν, διά τῆς ἐξαρτήσεως καί ὑπακοῆς τοῦ Ἀδάμ πρός Ἐκεῖνον, «ἐν ἐλευθερίᾳ βουλήσεως καί αὐτεξουσίως», οὐχί δέ στανικῶς. 

Τ Ι - Ε Σ Τ Ι Ν - Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ ;

 

Τ Ι    Ε Σ Τ Ι Ν    Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ ;
----  .  ----

«ἀγαθά καί φαῦλα» (Ἰωάν.5,29)  

«ἀρετή καί κακία» (Β΄Πέτ.1,5: Α΄Κορ.14,20)

                                                        * * *

Θά ἦτο καλό καί ὠφέλιμο νομίζω, τό νά γνωρίζῃ κάθε ἄνθρωπος ρεαλιστικά, ὅτι ἡ πραγματική του ἀρχή, ἤ διαφορετικά ἡ ἔναρξις τῆς ὑπάρξεώς του δέν τελεσιουργεῖται, ὡς διαπιστοῦται ἐπιστημονικῶς σήμερον μόνον κατά τήν ἱερωτάτην, μεγαλειωδεστάτην καί θαυμαστήν ἐκείνη  στιγμήν τῆς ἑνώσεως τοῦ σπέρματος τοῦ Πατρός του μετά τοῦ ὠαρίου τῆς Μητρός του ἐν τῇ μήτρᾳ αὐτῆς· ἀλλά προϋπῆρχεν βαθύτατα καί ἀϊδίως ἐν τῷ νοΐ τῆς Ἁγίας Τριάδος, «προγιγνωσκούσης Ταύτης ἕνα ἕκαστον, προορισμόν αὐτοῦ προκαθορισάσης, γεννώσης ἐν χρόνῳ περί τό ἐννεάμηνον, καλούσης, δικαιούσης τέλος ποτέ τοῦτον» (Ρωμ.8,29-30).

Ὁ Υἱός καί λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, θέτων Θεῖον ἄημα, ψυχήν ζῶσαν, κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ δημιουργῶν τόν ἄνθρωπον, ἀρχέτυπον  παραμένων, δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο καί χωρίς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδέ ἕν ὅ γέγονεν» (Ἰωάν.1,2: Γέν.1,26 & 2,7), τοποθετεῖ καί «φύλακα ἄγγελον» ἀπό τήν πρώτην αὐτήν στιγμήν τῆς συλλήψεως, ὡς ἀναφέρει ὁ Ἁγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης· μέχρι γεννήσεως-τοκετοῦ, καθ’ ὅλην τήν πορείαν τοῦ βίου καί ἕως τῆς ἐξόδου ἑκάστου ἀνθρώπου ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.

Καί ἐρωτᾶ ὁ Προφητάναξ Δαϋίδ, «τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ; ἤ  υἱός ἀνθρώπου, ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν;» (Ψαλ.8,5)     

   

Καί ἀπαντᾶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ὁ ἴδιος τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, συνεχίζων·  «ἠλάττωσας αὐτόν βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους, δόξῃ καί τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, καί κατέστησας αὐτόν ἐπί τά ἔργα τῶν χειρῶν σου» (Ψαλ.8,6-7). 

Περί της Θεοτόκειας Αειπαρθενίας (οφειλόμενη απάντηση στον Ηρακλή Φίλιο, νυν κληρικό της Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων)

 

Περί της Θεοτόκειας Αειπαρθενίας

(οφειλόμενη απάντηση στον Ηρακλή Φίλιο, νυν κληρικό της Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων)

Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης

Στις 14/8/2015 είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο με τίτλο «Η Θεομήτωρ και ο Ευσεβισμός της Αίρεσης» -που υπάρχει ανσρτημένο μέχρι σήμερα- στον ιστοχώρο pemptousia.gr. Συντάκτης του ο Ηρακλής Φίλιος, νυν κληρικός της Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων. Εκεί, μεταξύ άλλων, διατυπώνει το ερώτημα:  «Αν η Παναγία δεν ήταν Παρθένος αλλά μία γυναίκα που είχε συνάψει νόμιμη σχέση, ο Θεός δεν θα μπορούσε να γεννηθεί στην μήτρα της; Δηλαδή το μέγα μυστήριο είναι το   α ε ι π ά ρ θ ε ν ο της Θεοτόκου;»

Ποιοί, πότε καὶ πόσο νὰ θεολογοῦν

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Τὶς πρωινὲς ὧρες βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλί του. Φώναξε δυὸ διάκους καὶ τοὺς μίλησε. Ἔπρεπε νὰ εἰδοποιήσουνε παντοῦ. Τὸ ἀπόγευμα ἐκεῖνο θὰ κήρυττε, φυσικὰ στὴν Ἀναστασία. Οἱ διάκοι φύγανε ἀμέσως. Ἀπὸ στόμα σὲ στόμα ἡ Πόλη ἔμαθε. Τὸ ἀπόγευμα οἱ ὀρθόδοξοι μαζεύτηκαν. Μαζὶ καὶ μερικοὶ κακόδοξοι, ἀρειανοί, πνευματομάχοι καὶ ἀπολιναριστές.

Γέμισε ἡ Ἀναστασία, πλημμύρισε ὁ γυναικωνίτης, ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ κι ἄλλος κόσμος.

Καμμιὰ φορὰ ἦρθε καὶ ὁ Γρηγόριος. Μικρόσωμος σκελετωμένος, λίγο κυρτός, μὲ τὰ μάτια χαιρετοῦσε τοὺς πιστούς, τοῦ κάνανε διάδρομο νὰ περάσει. Μπῆκε στὸ ἱερὸ Βῆμα. Γονάτισε στὴν ἁγία Τράπεζα κι ἔμεινε  ἀκίνητος γιὰ λίγα λεπτά. Σηκώθηκε, τράβηξε τὸ βῆλο τῆς Ὡραίας Πύλης καὶ βγῆκε. Στάθηκε στὸ μεγάλο σκαλοπάτι, κοίταξε μὲ ἀγάπη τὸ ἐκκλησίασμα, ἔδωσε τόνο αὐστηρὸ στὴ φωνὴ καὶ ἄρχισε:

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣH : ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΣ ΠΙΣΤΗ «Χθες πίστιν είχες την των καιρών, σήμερον την του Θεού γνώρισον»

 

H ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΣ ΠΙΣΤΗ

«Χθες πίστιν είχες την των καιρών, σήμερον την του Θεού γνώρισον»

(Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος – «Εις την καινήν Κυριακήν – Λόγος ΜΔ)

 

Ο Αγ. Γρηγόριος στο λόγο του αναφέρεται (στηλιτεύει) και στην αρνητική πράξη της «των καιρών πίστεως», περί της οποίας ομιλούν τα τρία πρώτα Ευαγγέλια στα εδάφια: Ματθ. 13,27 – Μαρκ. 4,16 και Λουκ. 8,13, όπου ο Κύριος αναφέρεται στη σπορά του Λόγου του Θεού.

Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης υπογραμμίζει το νόημα της προσκαίρου πίστεως, με αναφορά στον Αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο. Ο Αγιορείτης όσιος γράφει, σχετικά:

Ἡ δυνατότητα γνώσεως τῆς αἰωνίου ἀληθείας, τῆς ὀντολογικῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθινῆς ἑνότητος

 

Ἡ δυνατότητα γνώσεως τῆς αἰωνίου ἀληθείας, τῆς ὀντολογικῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθινῆς ἑνότητος

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν -Δρος Θεολογίας

       Ἑορτάζει σήμερα πανηγυρίζουσα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τὴν κάθοδο τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Δὲν εἶναι, βεβαίως, ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἡ γενέθλιος ἡμέρα της. Καὶ τοῦτο διότι δὲν γεννᾶται κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτή ἡ Ἐκκλησία, ἀφοῦ οἱ ρίζες της εἶναι βαθειές. Εὑρίσκονται μέσα στὸν χῶρο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μέσα στὴν κοινωνία Αὐτοῦ μετὰ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καὶ τοῦ πρώτου δημιουργηθέντος ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεό.