Αυτό το εκλεκτό λουλούδι άνθισε στη ρουμανική γη το 1967.Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό.Οταν έβγαινε από το σχολείο περνούσε πάντοτε από την εκκλησία. Γι’αυτό ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά:
Που ήσουν; Ολη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου;Τι σου προσφερε ο Θεός;
Αυτή δεν έλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της.
Ηταν εύλαβης και προσευχόνταν πολλές ώρες.Στο σχολικό χορό ,όταν τελείωσε το λύκειο δεν ήθελε να πάει.Η καθηγήτριά της την παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους,ενώ εκείνη έλεγε:

Η πρεσβυτέρα Ουλιάνα Ταμποροβέτς από το Μπερέστγε
Στο συνέδριο των υπό δίωξη κοινοτήτων με το όνομα «Πιστοί», που διεξήχθη στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου στις 22 Φεβρουαρίου, δεν υπήρχαν σκυθρωπά πρόσωπα.
Οι θρησκευόμενοι εξέθεσαν τα προβλήματά τους, χωρίς όμως να παραπονιούνται. Παρόλο, που κίνητρο της συγκέντρωσης ήταν η κοινή συμφορά, επικρατούσε ατμόσφαιρα ενθουσιασμού, όλοι τους είχαν μεγάλη χαρά που έβλεπαν ο ένας τον άλλον, που συζητούσαν, για να μάθουν ή να μοιρασθούν κάτι και απλώς να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι κάθε κοινότητα είναι και μέρος της μεγάλης εκκλησιαστικής οικογένειας.
Η πρεσβυτέρα Ουλιάνα Ταμποροβέτς από το χωριό Μπερέστγε της περιφέρειας Ρόβνο, ξεχώριζε ακόμη και μέσα στην κοινή συνάθροιση για την ενέργειά της, την ειλικρίνεια, την εγκαρδιότητα και την αυθεντικότητά της.













