
«Ἕνας λαός, ὁ ὁποῖος δὲν διδάσκεται ἀπὸ τὴν ἱστορία του, εἶναι καταδικασμένος νὰ τὴν ἐπαναλάβῃ»
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ πολὺ γνωστὴ αὐτὴ φράση, ὄχι μονάχα στὴν ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια, ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, δὲν παύει ποτὲ νὰ ἀκούγεται, τὸ τραγικώτερο ὅμως εἶναι ὅτι ἀδιακόπα μέσα στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων παραμένει ἐπίκαιρη. Ἀφορμὴ νὰ ἀκουστῇ καὶ πάλι ἀποτελεῖ ὁ χαμὸς μιᾶς καθηγητρίας λυκείου στὴ Θεσσαλονίκη, γαλλικῆς φιλολογίας, ἡ ὁποία μετὰ ἀπὸ συνεχῆ ψυχολογικὴ πίεση, ἐπιθέσεις ἀπὸ τοὺς μαθητές της καὶ τὴν πλήρη καὶ ἐπιδεικτικὴ ἀδιαφορία τῶν ὑπευθύνων ἀρχῶν τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως, πλέον ἔχει ἐκδημήσει ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.




















