εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis: Ὑπάρχουν ἁμαρτίες ποὺ ὁ νοῦς ἐπιχειρεῖ νὰ θάψει, ἀλλὰ ἡ ψυχὴ ἀρνεῖται νὰ σβήσει. Αὐτὴ εἶναι μία ἀπὸ τὶς βαθύτερες ἀλήθειες ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὴν ὀξυδερκῆ κλινικὴ καὶ ποιμαντικὴ μελέτη τοῦ καθηγητοῦ Ἰωάννη Κορναράκη (1926-2013), ἑνὸς ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους Ἕλληνες ὀρθόδοξους ποιμαντικοὺς ψυχολόγους τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος. Στὸ κείμενό του «Τὸ ἐνοχικὸ ὑπόβαθρο μιᾶς ἐκτρώσεως», ὁ Κορναράκης παρουσιάζει μία συγκλονιστικὴ κλινικὴ περίπτωση: μία γυναίκα ἑξήντα ἐτῶν, γνωστὴ χριστιανή, ἀντιμετωπίζει ξαφνικὰ ἔντονες παρορμήσεις βίας κατὰ τοῦ βρέφους τῆς υἱοθετημένης κόρης της. Ἡ αἰτία; Δύο ἐκτρώσεις ποὺ εἶχε κάνει στὰ δεκαεπτά της χρόνια — πρὶν ἀπὸ δεκαετίες — καὶ τὶς ὁποῖες πίστευε ὅτι εἶχε «ξεχάσει», ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν ἐξομολόγησή τους. Ὁ Κορναράκης ἐπισημαίνει πώς τὸ ἀσυνείδητο οὔτε ξεχνᾶ οὔτε συγχωρεῖ ἀπὸ μόνο του. Τὸ ἐνοχικὸ βάρος μιᾶς ἐκτρώσεως, ὅταν δὲν ἀντιμετωπισθεῖ οὐσιαστικά, μεταφέρεται στὸ ἀσυνείδητο ὡς «ἀπωθημένο σύμπλεγμα ἐνοχῆς», ἕτοιμο νὰ ἀναδυθεῖ μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία. Αὐτὸ τὸ ἐρευνητικὸ καὶ θεολογικὸ πλαίσιο ἀπηχεῖ μὲ ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια στὴ συγκλονιστικὴ ἐξομολόγηση ποὺ κάνει σήμερα ἡ Ἀμερικανίδα ἠθοποιὸς Christina Applegate στὰ ἀπομνημονεύματά της. Ἡ ἴδια — στὰ δεκαεννέα της, σὲ κορύφωση τῆς καριέρας της — ἔκανε ἔκτρωση γνωρίζοντας πλήρως τί ἔκανε. Τὸ ἡμερολόγιό της, ποὺ ἀποκαλύπτει σήμερα, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ συγκλονιστικὰ ντοκουμέντα τοῦ ψυχικοῦ βάρους ποὺ φέρουν ὅσες γυναῖκες πέρασαν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὁδό. |
Διαβάστε στὴ συνέχεια τὸ ἄρθρο τοῦ Doug Mainwaring, ὅπως δημοσιεύθηκε στὸ LifeSiteNews στὶς 14 Μαρτίου 2026.
Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΚΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΛΓΚΕΪΤ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΕΚΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΗΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΤΗΣ
Μετάφραση ἀπὸ τὰ ἀγγλικά
Στὰ ἀπομνημονεύματά της ποὺ κυκλοφόρησαν πρόσφατα μὲ τίτλο «Ἐσύ μὲ τὰ λυπημένα μάτια» («You With the Sad Eyes»), ἡ Ἀμερικανίδα ἠθοποιὸς Κριστίνα Ἀπλγκέιτ περιγράφει τὴν ὀδύνη ποὺ τῆς προκάλεσε ἡ ἔκτρωση ποὺ ἔκανε στὰ δεκαεννέα της, ὁμολογεῖ ὅτι τότε γνώριζε πὼς ἡ ἔκτρωση εἶναι «φόνος», καὶ ὅτι «σκότωνε» τὸ παιδί της.
Ἡ πρωταγωνίστρια τῆς σειρᾶς «Παντρεμένοι… μὲ παιδιά», ποὺ σήμερα εἶναι 54 ἐτῶν, ἐπέλεξε νὰ παραθέσει ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιό της ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, διότι ὅσα ἔζησε εἶναι «πολὺ ὀδυνηρὰ» γιὰ νὰ τὰ γράψει σήμερα.
Τὰ λόγια τῆς τότε νεαρῆς ἀστέρος ἀποκαλύπτουν τὴν ἐσωτερική της θύελλα: θυσίαζε τὸ παιδί της γιὰ χάρη τῆς καριέρας της, γνωρίζοντας καλὰ ὅτι ὁ ὑπὲρ τῶν ἀμβλώσεων μῦθος περὶ μὴ-ἀνθρωπότητας τοῦ κυοφορούμενου ἦταν ψέμα, καὶ ὅτι τὸ μωρὸ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἐκτρώσει ἦταν «ἐκπληκτικό»: «Πάντα πίστευα ὅτι ἂν ποτὲ ἐρχόμουν ἔγκυος σὲ λάθος στιγμή, δὲν θὰ εἶχα κανένα πρόβλημα νὰ κάνω ἔκτρωση. “Ἄ, ὅπως καὶ νά ‘χει, δὲν εἶναι καν μωρὸ ἀκόμα.” Αὐτὴ εἶναι κατάφωρη ἀνοησία. Αὐτὸ τὸ πλάσμα εἶναι ἐκπληκτικό. Μὲ κάνει νὰ αἰσθάνομαι ὁλοκληρωμένη, ἀσφαλής…»
Ἡ Ἀπλγκέιτ σημειώνει ὅτι στὴ συνέχεια τὸ ἡμερολόγιό της πῆρε μία «σκληρή, βάναυση τροπή»: «Εἶμαι ἔγκυος καὶ σκοτώνω τὸ παιδί μου τὴν Πέμπτη. Σκέφτομαι ποῦ στὸ καλὸ νὰ πάω νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸ φόνο…» «Ἡ οἰκογένειά του θὰ μὲ μισήσει ὅταν μάθει ὅτι σκότωσα τὸ μέλος τους, ἐπειδὴ δὲν τὸ πιστεύουν αὐτό. Ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ ἔχω αὐτὸ τὸ μωρό, διότι ἔχω δουλειὰ νὰ κάνω, νὰ διασκεδάζω αὐτὸν τὸν κόσμο. Ἄλλωστε, δὲν μπορῶ… τώρα.»
Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1991, περίπου τριῶν μηνῶν ἔγκυος καὶ λίγες ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ἔκτρωση, ἔγραψε ἕνα ποίημα γιὰ τὸ παιδί της, ποὺ πίστευε ὅτι ἦταν κοριτσάκι:
«Γεια σου, μικρούλι.
Σὲ αἰσθάνομαι κάθε στιγμὴ τῆς ἡμέρας μου.
Τέτοια μικρή ὕπαρξη.
Τόσο τεράστια ἡ ἐπίδρασή σου ἐπάνω μου.
Εἶσαι θαῦμα.
Ἕνα θαῦμα μὲ τὰ τρυφερά του χεράκια.
Σ’ ἀγαπῶ.
Ἀλλὰ γνωρίζεις τὴ μοίρα σου.
Δὲν εἶναι ἡ ὥρα σου.
Ξέρω ὅτι δὲν ἔλαβες ἐσύ αὐτὴν τὴν ἀπόφαση.
Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ὥρα σου.
Θὰ ζήσεις ὅμως…
Θὰ ζήσεις μέσα ἀπὸ κάποιον ἄλλον.
…
Ἐλπίζω νὰ μὲ συγχωρήσεις.
Ἀλλὰ θέλω νὰ ξέρεις πῶς μὲ ἄλλαξες.
Μοῦ ἄνοιξες τὰ μάτια.
Μοῦ ἔδειξες ὅτι κάτι εἶναι πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.
Ἀλλὰ ἡ μαμά σου δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μαζί σου τώρα.
Νὰ ξέρεις ὅμως ὅτι σ’ ἀγαπᾶ
Περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο θαῦμα.
Καὶ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα σου,
θὰ εἶναι ἡ ὥρα σου.»
Τὴν Τετάρτη 12 Ἰουνίου 1991, ἔγραψε: «Αὔριο εἶναι ἡ μέρα. Ναί. Ὁ πόνος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα συναισθήματα κατακλύζουν τὴν ψυχή μου.»
Καὶ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, 13 Ἰουνίου: «Λοιπόν, τελείωσε. Αἰσθάνομαι μᾶλλον καλά. Ἁπλῶς κάπως ζαλισμένη. Αὐτὸ μοῦ ἀφήνει ἐλάχιστο χρόνο νὰ συνειδητοποιήσω τί ἔχω κάνει. Κάτι ποὺ προφανῶς εἶναι τὸ καλύτερο αὐτὴν τὴν ὥρα…»
Ἡ Ἀπλγκέιτ, ποὺ τὰ τελευταία πέντε χρόνια ὑποφέρει ἀπὸ τὶς ἐξουθενωτικὲς συνέπειες τῆς σκλήρυνσης κατά πλάκας , παρατηρεῖ ὅτι οἱ ἐγγραφὲς τοῦ ἡμερολογίου ἦταν σχεδὸν προφητικές: «εἶναι σχεδὸν σὰν νὰ μποροῦσα νὰ δῶ ἕνα μέλλον στὸ ὁποῖο ὁ λογαριασμὸς γιὰ ὅλη τὴν ἐνοχή, τὴν ἀνευτυχία καὶ τὸ τραῦμα θὰ τοῦ πληρωνόταν ἀπὸ τὸ σῶμα μου».
«Μέσα στὰ χρόνια, ἀναρίθμητες γυναῖκες — ἰδίως στὸν χῶρο τῆς ἐπιδεικτικῆς βιομηχανίας — ἔχουν πειστεῖ γιὰ τὸ ψέμα ὅτι ὁ μόνος τρόπος νὰ ἐπιτύχουν εἶναι νὰ θανατώσουν τὰ ἀγέννητα παιδιά τους. Κάποιες ἔχουν ἔλθει νὰ μετανοήσουν ποὺ ἀντάλλαξαν τὰ παιδιά τους γιὰ αὐτὸ τὸ ψέμα», ἐξήγησε ἡ Μπρίτζετ Σιελίτσκι ἀπὸ τὸν ὀργανισμὸ Live Action.
«Ὅπως δείχνει ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀπλγκέιτ, ἡ θανάτωση τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ ἀφήνει ἀνεξίτηλο στίγμα στὴ μητέρα, καθὼς τὸ φυσικὸ ἔνστικτο τῆς μητέρας εἶναι νὰ προστατεύει καὶ νὰ τρέφει τὸ μωρό της — ὄχι νὰ τὸ ἐκτρώνει», πρόσθεσε ἡ Σιελίτσκι.
Ἡ ψυχοφθόρος ἱστορία τῆς Ἀπλγκέιτ ἀντιτίθεται στὴν περίπτωση τῆς Λία Ντάροου, πρώην διαγωνιζόμενης στὸ ριάλιτι «America’s Επόμενο Top Model» («Τὸ Νέο Κορυφαῖο Μοντέλο τῆς Ἀμερικῆς»). Λίγο μετὰ τὴν ὁμιλία τῆς ἠθοποιοῦ Μισὲλ Γουίλιαμς κατὰ τὴν τελετὴ ἀπονομῆς τῶν Χρυσῶν Σφαιρῶν τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2020 — στὴν ὁποία ἡ Γουίλιαμς προώθησε τὴν ἔκτρωση ὡς ἀναγκαία συνθήκη ἐπαγγελματικῆς ἐπιτυχίας — ἡ Ντάροου, ποὺ βρισκόταν ἐκείνη τὴν ὥρα σὲ τοκετό, πῆρε τὸν χρόνο νὰ μαγνητοσκοπήσει ἕνα βίντεο στὸ Instagram ἀπαντώντας στοὺς ἰσχυρισμοὺς τῆς Γουίλιαμς.
«Εἶμαι ἐδῶ, ἕτοιμη νὰ γεννήσω τὸ πέμπτο μου παιδί», εἶπε ἀπὸ τὸ κρεβάτι τοῦ μαιευτηρίου. «Καὶ θέλω νὰ πῶ σὲ ὅλες τὶς γυναῖκες, σὲ ὅλα τὰ κορίτσια ποὺ δὲν ἔχουν ἀποκτήσει παιδιὰ ἀκόμα ἢ ποὺ ἴσως ἀκοῦν αὐτὰ ποὺ λέει ὁ κόσμος γιὰ τὸν τοκετό, τὶς γυναῖκες, τὰ μωρὰ καὶ τὴν ἐπιλογή.» «Τὰ μωρὰ δὲν μᾶς ἐμποδίζουν νὰ πραγματοποιήσουμε τὰ ὄνειρά μας», διακήρυξε.
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ
Τὸ πλέγμα τῆς ἐκτρώσεως — ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ γνώση τοῦ κακοῦ, ἕως τὸ παρηγορητικὸ ψεῦδος τῆς «λήθης», καὶ ἕως τὴν ἀδιάλυτη παρουσία τῆς ἐνοχῆς — ἔχει βαθιὲς ρίζες στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔχει βαθιὲς ρίζες στὸν ἀναλλοίωτο νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ ἀρχίζει ἀπὸ τῆς συλλήψεως, διότι ὁ Θεὸς πλάθει τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα Του ἐξ αὐτῆς τῆς πρώτης στιγμῆς. «Σύ, Κύριε, ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου» ψάλλει ὁ Ψαλμωδός (ΡΛΗ΄, 13).
Αὐτὸ ποὺ βιώνει ἡ Κριστίνα Ἀπλγκέιτ — ἡ συνείδηση ποὺ δὲν ἡσυχάζει, τὸ τραῦμα ποὺ παραμένει ζωντανὸ δεκαετίες μετά, ἡ ἐσωτερικὴ φωνὴ ποὺ δὲν σιωπᾶ — δὲν εἶναι ἁπλῶς ψυχολογικὸ φαινόμενο. Εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ περιέγραφε ὁ μακαριστὸς π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ διορατικοὺς πνευματικοὺς ὁδηγοὺς τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας μας, ὅταν ἔγραφε γιὰ τὰ μακροχρόνια ψυχικὰ ἀποτυπώματα τῶν βαρέων ἁμαρτημάτων:
«Τὰ πάντα συγχωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλὰ τὰ συμπτώματα τῆς συγκεκριμένης πράξεως παραμένουν. Ὅταν μετανοήσης, ὁτιδήποτε καὶ νὰ ἔχης κάνει σώζεσαι. Ἀλλὰ τὰ συμπτώματα, αὐτὲς τὶς τύψεις, τὶς ἔχουν ἰσόβια. Καὶ ὄχι μόνο στὶς ἀμβλώσεις, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις. Ἕνα παράδειγμα. Μιὰ γυναίκα κακομεταχειριζόταν τὴ μάννα της, ἡ ὁποία ἦταν γριὰ καὶ ἄρρωστη. Πολλὲς φορὲς τὴν ἔδιωχνε. Ἄλλοτε τὴν χτύπαγε! Κάποτε ἡ γιαγιὰ πέθανε. Τώρα ἔρχεται ἡ κόρη, ἐξομολογεῖται μιὰ φορά, ἐξομολογεῖται δυό, ἐξομολογεῖται τρεῖς. Πιστεύει ὅτι συγχωρήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἡσυχάση. Τὴν κυνηγάει αὐτὸ ποὺ ἔκανε. Γυναῖκες ποὺ μετενόησαν καὶ ἐξωμολογήθηκαν τὴν ἔκτρωσι, εἶναι πεπεισμένες ὅτι ὁ Θεὸς τὶς συγχώρεσε, ἀλλὰ οἱ ἴδιες δὲν μποροῦν νὰ συγχωρήσουν τὸν ἑαυτό τους. Αὐτὰ τὰ πράγματα ἔχουν μιὰ ἀνεξήγητη νομοτέλεια. Τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε τὸ βάρος αὐτοῦ τοῦ ἐγκλήματος.»
Πηγές
² https://www.entaksis.gr/το-ενοχικό-υπόβαθρο-μιας-έκτρωσης/
«Σκοτώνω το παιδί μου την Πέμπτη» – Το ενοχικό υπόβαθρο της εκτρώσεως - Ορθόδοξος Τύπος