Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αποφθέγματα και Διηγήματα-- Εγώ τον σταυρό μου θα τον φέρω πάντοτε

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911)
(φωτογραφία του Παύλου Νιρβάνα)

Ο Παύλος Νιρβάνας διηγείται πώς έπεισε τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη να φωτογραφηθεί:

Ο καημένος ο Αλέξανδρος! Καινούριες ανησυχίες θα είχε πάλι η ασκητική του με τη συρροή τόσων ξένων και δικών μας μουσαφιρέων στο ταπεινό του σπιτάκι του ωραίου νησιού. Τον ετρόμαζε τόσο πολύ «η περιέργεια του Κοινού».
Είχα διηγηθεί άλλοτε την ανησυχία του αυτή, όταν πήγα, κλέφτικα, με χίλιες προφάσεις, να τον φωτογραφίσω απάνω στο καφενεδάκι της Δεξαμενής. Δεν υπήρχε ως τότε φωτογραφία του Παπαδιαμάντη.  Και συλλογιζόμουν ότι απ’ τη μια μέρα στην άλλη μπορούσε να πεθάνει ο μεγάλος Σκιαθίτης, και μαζί του να σβήσει για πάντα η οσία μορφή του.

Ἡ Ξομπλιαστήρα [1906] του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

 

Κείμενο & AUDIOBOOK - διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

Ὅταν ἐγύριζαν τὸ βράδυ ἀπὸ τὴν βρύσιν, φορτωμένες τὶς στάμνες των, τὸ Ὀρσάκι, ἡ ὡραία μελαχροινὴ παιδίσκη τοῦ καπετὰν Λιμπέριου καὶ τὸ Μορφούλι, ὁμήλικός της ὀρφανὴ ἐξαδέλφη, τὴν ὁποίαν εἶχαν στὸ σπίτι τους καὶ ἀνέτρεφαν, καὶ τὸ Μονεβασώ, ὡραία γειτονοπούλα, κόρη τοῦ Ἀποστόλη τοῦ πρωτομάστορη, συνήθως μόλις κρατούμεναι καὶ μόλις δυνάμεναι νὰ βαστάζωσι τὶς στάμνες των, ἀπὸ τὰ γέλια, ἔκαμναν καὶ ὅλας τὰς πρεσβυτέρας τοῦ σπιτιοῦ καὶ τῆς γειτονιᾶς νὰ ξεκαρδίζωνται μὲ τὰς φαιδρὰς ἱστορίας των.

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: (Ανάσταση) Στην Ἁγια-Ἀναστασιά (1892) +ΒΙΝΤΕΟ

 

του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη 

Κείμενο - ΑUDIOBOOK

διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου

   Πέντε ἄνδρες εἶχον κατέλθει εἰς τὸ Πρυΐ, μίαν Κυριακὴν τοῦ Ἰουλίου τοῦ ἔτους 1875, καὶ ἐκ τῶν πέντε τούτων οἱ τρεῖς ἦσαν ἀρχαιολόγοι μὲ δίοπτρα. Ἀλλ᾽ ἐκ τῶν τριῶν, ὁ πρῶτος ἀπεφαίνετο ὅτι τὸ σωζόμενον ἐκεῖ ἐρείπιον ἦτο ναὸς εἰδωλολατρικός, ὁ δεύτερος ἰσχυρίζετο ὅτι ἦτο χριστιανικὴ ἐκκλησία, ἂν δὲν ἦτο βαλανεῖον ρωμαϊκόν, καὶ ὁ τρίτος ἐπέμενεν ὅτι ἦτο, τὸ πολύ, ἀρχοντικὸν μέγαρον, ἤτοι πύργος βενετικός, ἐπικαλούμενος ὑπὲρ τῆς γνώμης του καὶ τὸ ὄνομα Πρυΐ, ὅπερ ἔλεγε σχηματισθὲν ἐκ τοῦ Πυργί, κατὰ μετάθεσιν γραμμάτων. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ

(ΔΙΗΓΗΜΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΝ)

Μεταξὺ τῶν πολλῶν δημωδῶν τύπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχωσι νὰ ἐκμεταλλευθῶσιν οἱ μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπῆ κατέχει θέσιν ἡ κακὴ πενθερά, ὡς καὶ ἡ κακὴ μητρυιά. Περὶ μητρυιᾶς ἄλλοτε θὰ ἀποπειραθῶ νὰ διαλάβω τινὰ πρὸς ἐποικοδόμησιν τῶν ἀναγνωστῶν μου. Περὶ μιᾶς κακῆς πενθερᾶς σήμερον ὁ λόγος.
Εἰς τί ἔπταιεν ἡ ἀτυχὴς νέα Διαλεχτή, οὕτως ὠνομάζετο, θυγάτηρ τοῦ Κασσανδρέως μπαρμπα-Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν εἰς μίαν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου, εἰς τί ἔπταιεν ἂν ἦτο στεῖρα καὶ ἄτεκνος; Εἶχε νυμφευθῆ πρὸ ἑπταετίας, ἔκτοτε δὶς μετέβη εἰς τὰ λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ, πεντάκις τῆς ἔδωκαν νὰ πίῃ διάφορα τελεσιουργὰ βότανα, εἰς μάτην, ἡ γῆ ἔμενεν ἄγονος. Δύο ἢ τρεῖς γύφτισσαι τῆς ἔδωκαν νὰ φορέσῃ περίαπτα θαυματουργὰ περὶ τὰς μασχάλας, εἰποῦσαι αὐτῇ ὅτι τοῦτο ἦτο τὸ μόνον μέσον, ὅπως γεννήσῃ, καὶ μάλιστα υἱόν. Τέλος καλόγηρός τις Σιναΐτης τῇ ἐδώρησεν ἡγιασμένον κομβολόγιον, εἰπὼν αὐτῇ νὰ τὸ βαπτίζῃ καὶ νὰ πίνῃ τὸ ὕδωρ. Τὰ πάντα μάταια.

Ῥεμβασμὸς τοῦ Δεκαπενταυγούστου

Παπαδιαμάντης Ἀλέξανδρος

Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων, ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτήν, πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των, εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον -ἐκεῖ ἀνάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρώγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρη, καὶ τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμποῦκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμόν, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.

Αμαρτίας φάντασμα Αλεξ. Παπαδιαμάντη -1900- κείμενο- AUDIOBOOK διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου

 Κων/νος Οικονόμου Δασκαλος και συγγραφέας

Ένα πρωτότυπο διήγημα του Α. Παπαδιαμάντη θα αναδείξουμε σήμερα, με το κείμενό του αλλά και σε μορφή ηχοβιβλίου. Το έργο γράφτηκε το 1900 αλλά δημοσιεύθηκε μετά το θάνατο του αγίου των Γραμμάτων [1911]. Καλή ανάγνωση ή ακρόαση!

  Πόσον καλὰ ἐταιριάζαμεν, ἐγὼ καὶ ἡ πτωχὴ ἐξαδέλφη μου Μαχούλα, συγγενής μου τοῦ ὀγδόου βαθμοῦ! Αὐστηρῶς ἐὰν κρίνω τὸν ἑαυτόν μου, εὑρίσκω ὅτι δὲν ἤμην ἄξιος τῆς ἐμπιστοσύνης τὴν ὁποίαν εἰς ἐμὲ ἐδείκνυε. Μοῦ διηγεῖτο τοὺς πόνους της, τὰ βάσανα καὶ τοὺς καημούς της. Μοῦ ἔλεγεν ὅτι αὐτὴ δὲν ἐπεθύμει ποτὲ νὰ ὑπανδρευθῇ, ἀλλ᾽ οἱ γονεῖς της τὴν εἶχαν ὑπανδρεύσει. Θὰ ἐπροτιμοῦσε νὰ ἐγίνετο καλόγρια. Ἀλλὰ τώρα εἶχε κόρας ἐν ὥρᾳ γάμου καὶ υἱοὺς καὶ ἦτο σχεδὸν πεντηκοντοῦτις.

Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου: Δασκάλας τὰ μάγια (1909) Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Κείμενο, ΗΧΟΒΙΒΛΙΟ-AUDIOBOOK +ΒΙΝΤΕΟ

  Οι συνεργάτες του παρόντος Ιστολογίου ευχαριστούν τον λόγιο Δάσκαλο και Συγγραφέα κύριο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΘ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*  για το πολυσχιδές έργο του. 

 Ευχόμενοι κάθε ευλογία στη ζωή του και την οικογένειά του από τον Άγιο Τριαδικό Θεό.

Λίγα βιογραφικά

*Ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1963. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Λάρισας το 1983. Υπηρετεί στη Δημόσια Εκπαίδευση από το 1986. Από το 1999 υπηρετεί στα 16ο και 32ο Δημ. Σχολεία της Λάρισας. Aρθρογράφος για σειρά ετών σέ τοπικές εφημερίδες της Λάρισας (larissanet, Ἐλευθερία, Ἡμερήσιος Κήρυκας), αλλά και σε αθηναϊκές εφημερίδες (Ὀρθόδοξη Αλήθεια, Δημοκρατία), καθώς και σέ ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. 

Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο με περιεχόμενο: Ιστορικό, Παδαγωγικό, Διδακτικό, Θεολογικό, Αντιαιρετικό, Λογοτεχνικό Αστροφυσικό, Γεωλογικό, Επιστημονικό κ.ά .

Για το ιστολόγιο: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 

 

Τῆς Δασκάλας τὰ μάγια (1909) +ΒΙΝΤΕΟ

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Κείμενο, ΗΧΟΒΙΒΛΙΟ-AUDIOBOOK

Διαβάζει Ο Κων/νος Οικονόμου

Μεγάλο θάμα ἔγινε, εἰς ὅλη τὴ γειτονιά ―καὶ εἰς ὅλο τὸ χωριὸ μάλιστα― ἕνα Σάββατον πρωί, καθὼς ἐπῆγεν ἡ νεαρὰ δασκάλισσα, συνοδευομένη καὶ ἀπὸ τὴν μικρὰν ὑπασπιστίναν της, τὸ Οὐρανιώ, τὸ θυγάτριον τοῦ Παναγῆ τοῦ Κυραντώνη, διὰ ν᾿ ἀνοίξῃ τὴν πόρταν τοῦ Σχολειοῦ· ἡ μικρὰ ὑπασπίστρια ἐπροπορεύετο κρατοῦσα ἕνα κομψὸν κουτί, καὶ δύο τυλιγμένα ἐργόχειρα, ἔκαμνε χαριτωμένους μορφασμοὺς καὶ τσακίσματα, εἶχε τὴν ξανθὴν πλεξίδα της λοξὰ πρὸς τὸ ἕνα αὐτί, κ᾿ ἦτον ὅλη μειδίαμα καὶ χάρις, ὥστε ἡ μὲν μυτίτσα της ἐγίνετο πλακαρὴ* καὶ σχεδὸν ἐξηλείφετο ἀπὸ τοὺς δύο μορφασμοὺς καὶ τ᾿ αὐλακάκια τὰ σχηματιζόμενα ἑκατέρωθεν, ἀπὸ τὸ πτερύγιον τῆς ρινὸς ἕως τὰ κάτω βλέφαρα, καὶ τὰ ματάκια της μισοκλεισμένα ἐτόξευαν ὑγρὸν σπινθῆρα·

Τα χριστιανικά «τέλη»του Παπαδιαμαντη...

 

…Την τρίτην ημέραν της ασθενείας του ελιποθύμισε. Όταν δε συνήλθε, 

-«Τι μου συνέβη;» είπε. 

-«Δεν είναι τίποτε, μια λιποθυμία μικρά», του είπον αι περιστοιχίζουσαι αυτόν τρεις αδελφαί του. 

-«Τόσα έτη», λέγει ο Αλέξανδρος, «εγώ δεν ελιποθύμισα, δεν εννοείτε ότι αυτά είναι προοίμια του θανάτου μου; 

-Φέρετε αμέσως τον παπά και μην αναβάλλετε».

Μετ’ ολίγον κληθέντες ήλθον συγχρόνως και ο ιερεύς και ο ιατρός. 

Ο Παπαδιαμάντης προ πάντων ήτο χριστιανός και χριστιανός ευσεβής. Μόλις λοιπόν είδε τον ιατρόν, είπε εις αυτόν: 

-«Τι θέλεις εσύ εδώ;». 

Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη – Χριστουγεννιάτικο audiobook

 

Κώστας Οικονόμου

Διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου

Ο μαστρο-Παυλάκης είναι ένας μεγάλος τεμπέλης και δεν αγαπάει τη δουλειά. Προτιμά να περνά την ημέρα του στο καπηλειό και να δέχεται κεράσματα, αφού λεφτά δεν έχει! Άλλωστε ποτέ δεν δουλεύει.

Τα νοίκια τα χρωστά, η οικογένεια του δεν έχει φαΐ να φάει και η γυναίκα του τον έδιωξε από το σπίτι. Ο ήρωας μας αυτά τα Χριστούγεννα θα καταλάβει ότι δεν είναι πάντα εύκολη και ευχάριστη η ζωή για τους τεμπέληδες, με ένα πολύ διδακτικό τρόπο! Τα υπόλοιπα στα ακουστικά μας:

Εδώ το AUDIOBOOK-BINTEO: https:// oakhellas.blogspot.com/2024/ 12/audiobook.html

Και εδώ:

Πατέρα στο σπίτι – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (audiobook)

Διαβάζει ο Κων/νος Αθ. Οικονόμου

Το Πατέρα στο σπίτι είναι ηθογραφικό-κοινωνικό διήγημα του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, που γράφτηκε το 1894 και δημοσιεύθηκε το 1895 στην εφημερίδα Ακρόπολις. Περιλαμβάνεται στον κύκλο των αθηναϊκών διηγημάτων του. Στο διήγημα ο συγγραφέας παρουσιάζει ρεαλιστικά με την οικτρή κατάσταση μιας πολυμελούς οικογένειας που εγκαταλείφθηκε από τον πατέρα, θίγοντας με το γνωστό του ύφος σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της εποχής του, όπως την εγκατάλειψη της οικογένειας, τη φτώχεια, τη θέση της γυναίκας, τον αλκοολισμό.

Τὰ μαῦρα κούτσουρα

Τὰ μαῦρα κούτσουρα

κυρ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Σοβαρὸς καὶ ἀρχαϊκός, γαλανὸς καὶ ἀνοιχτοπρόσωπος ὁ κὺρ Δημητράκης τ᾿ Ἀγάλλου, μὲ τὰς πλατείας χειρίδας, τὴν κεντητὴν ζώνην, καὶ τὰ στιλπνὰ πανοβράκια του, ἐσύχναζε καθ᾿ ἑκάστην εἰς τὸ Κιόσκι… ἐντὸς τῆς σιδηρᾶς πύλης τοῦ Κάστρου, καὶ ἀντικρὺ εἰς τὸ μικρὸν τζαμί, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο διὰ τὸν τύπον ἐκεῖ, τάχα διὰ τὰς θρησκευτικὰς ἀνάγκας τοῦ μοναδικοῦ Ἀγᾶ, ὅστις εὑρίσκετο ὡς σημεῖον συνδέσμου καὶ ὑποταγῆς ἐφ᾿ ὅλης τῆς νήσου.

Όταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Άγιος των ελληνικών γραμμάτων συνάντησε τον Θεό 3-1-1911

 

ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο Αλέξανδρος Παπαδιάμαντης, ο Άγιος των Ελληνικών Γραμμάτων, πεθαίνει σαν σήμερα.

Πόσο αντιφατικό και παράδοξο, στην εποχή των τράπερ, των αγράμματων νεοελλήνων, των «συγγραφέων» που αδυνατούν να συντάξουν ορθή πρόταση δίχως την αρωγή του Google, των νέων με τα πρησμένα δάχτυλα από την περιήγηση στο τηλεφωνικό σύμπαν τους, να γράφεις για το παρελθόν σύμπαν του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη;

Κι όμως ο Παπαδιαμάντης, που εκοιμήθει μια μέρα σαν σήμερα, 3η του Ιανουαρίου του 1911, είναι πάντα παρών για όσους τον κουβαλούν μέσα τους! Ο πνευματικός πατέρας της Φόνισσας, της Γυφτοπούλας, των Εμπόρων των Εθνών, της Γλυκοφιλούσας… εκδήμησε πάμπτωχος ως άγιος.

Τα Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Τὰ Συχαρίκια

                                           

ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΕΙΑΤΙΚΟΝ ΔΙΗΓΗΜΑ

Τρεῖς χαρὲς εἶχε τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἡ κυρα-Γαλάτσαινα τοῦ Κασσανδριανοῦ, χήρα τοῦ μακαρίτου ὁμωνύμου πλοιάρχου, ἀποθανόντος πρό τινων ἐτῶν πτωχοῦ μετὰ πολλὰς ἐπιχειρήσεις. Ἡ πρώτη ἦτο ὅτι εἶχε ἀρραβωνίσει πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν τὴν κόρην της, τὴν Μυρσούδα, μὲ καλὸν γαμβρόν, τὸν Βασίλην τὸν Μπόνον. Ἡ δευτέρα ἦτο ὅτι, σήμερον πρωτοχρονιάν, ἑώρταζε τὴν ἑορτὴν τοῦ ὀνόματός του ὁ ἴδιος ὁ γαμβρός της. Ἡ τρίτη ἦτο ὅτι ἔμελλον νὰ τελεσθῶσι τὴν ἑσπέραν τῆς αὐτῆς ἡμέρας τὰ «ἐμβατίκια»* τοῦ γαμβροῦ εἰς τὴν οἰκίαν της.

κύρ Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη_ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΓΥΑΛΟΥ

Επι πολλάς νύκτας κατά συνέχειαν έβλεπεν ο Μάνος του Κορωνιού, εκεί όπου έδενε την βάρκαν του κάθε βράδυ, κοντά στα Κοτρώνια του ανατολικού γιαλού, ανάμεσα εις δύο υψηλούς βράχους και κάτω από ένα παλαιόν ερημόσπιτον κατηρειπωμένον, - εκεί έστρωνε συνήθως την κάπαν επάνω στην πλώρην της βάρκας, κ' εκοιμάτο χορευτόν και νανουρισμένον ύπνον, τρεις σπιθαμές υψηλότερ' από το κύμα, θεωρών τα άστρα, και μελετών την Πούλιαν και όλα τα μυστήρια του ουρανού - έβλεπε, λέγω, ανοικτά εις το πέλαγος, έξω από τα δύο ανθισμένα νησάκια, τα φυλάττοντα ως σκοποί το στόμιον του λιμένος, εν μελαγχολικόν φως - κανδήλι, φανόν, λαμπάδα, ή άστρον πεσμένον - να τρεμοφέγγη, εκεί μακράν, εις το βάθος της μελανωμένης εικόνος, επιπολής εις το κύμα, και να στέκη επί ώρας, φαινόμενον ως να έπλεε, και μένον ακίνητον.

Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τό πρόσωπον μέ τάς πτέρυγάς του διά νά μή βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος

Από Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ἀνέβη εἰς μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ἦσαν ἐκεῖ πολλὰ δωμάτια μὲ τραπέζας, κ᾿ ἐπάνω των ἔκυπτον ἄνθρωποι μετροῦντες ἀδιακόπως χρήματα, παίζοντες μὲ χαρτία.

Ὠχροὶ καὶ δυστυχεῖς, ὅλη ἡ ψυχή των ἦτο συγκεντρωμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν ταύτην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον μὲ τὰς πτέρυγάς του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος.

Προφητική φωνή του κύρ Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (...για όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

“Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας”

---

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας.

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Το χριστόψωμο (Διήγημα πρωτότυπον)»

 

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Το χριστόψωμο (Διήγημα πρωτότυπον)»

Μεταξύ των πολλών δημωδών τύπων, τους οποίους θα έχωσι να εκμεταλλευθώσιν οι μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπή κατέχει θέσιν η κακή πενθερά, ως και η κακή μητρυιά. Περί μητρυιάς άλλοτε θα αποπειραθώ να διαλάβω τινά, προς εποικοδόμησιν των αναγνωστών μου. Περί μιας κακής πενθεράς σήμερον ο λόγος.

Ο ΦΤΩΧΟΣ ΑΓΙΟΣ του Αλέξ. Παπαδιαμάντη [ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK]

 

Ο ΦΤΩΧΟΣ ΑΓΙΟΣ του Αλέξ. Παπαδιαμάντη [ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK]

από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

 

     Χριστούγεννα δε γίνεται χωρίς Παπαδιαμάντη, κι όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος τέτοιες μέρες, διαλέξαμε ένα από τα κορυφαία διηγήματα του Αγίου των Γραμμάτων, του Κοσμοκαλόγερου Παπαδιαμάντη. Συγκεκριμένα επιλέξαμε το διήγημα ''Φτωχός Άγιος''. Λίγα λόγια για το έργο σίγουρα είναι απαραίτητα: 

    Ένας φτωχός βοσκός που ζει έξω από το κάστρο της Σκιάθου, γύρω στο 16ο-17ο αιώνα, αντιλαμβάνεται την απόβαση μικρής ομάδας Σαρακηνών πειρατών καθώς και το καλά κρυμμένο πειρατικό τους σκάφος. Ο αγώνας και η αγωνία του βοσκού αφορούν στη σωτηρία των συμπατριωτών του. Φοβάται, καθώς είναι ξημέρωμα, ότι οι Καστρινοί θα ανοίξουν τις πύλες του κάστρου και θα κατεβάσουν τη γέφυρα που συνδέει το βράχο του κάστρου με το υπόλοιπο νησί, αγνοώντας τον μεγάλο κίνδυνο. Στην προσπάθειά του να ειδοποιήσει τους Σκιαθίτες, δυστυχώς... 

Η συνέχεια στο βίντεο με τη διήγηση που ακολουθεί.

https://www.youtube.com/watch?v=8h3WGH7GAoM&t=884s

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Η γενεαλογία της πολιτικής και οι πολιτικοί --Ο κουρέας

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Η γενεαλογία της πολιτικής και οι πολιτικοί



΄΄Τι εζήτει η Βενετία πέμτουσα τους στόλους τούτους εις το Αιγαίον. Ότι ζητεί ο σφαγεύς παρά του θύματος, τας σάρκας αυτού ίνα κορέση την πείνα του. Διατί αι ιδιωτικαί αυταί και κεκυρωμέναι με τα σήματα του Αγίου Μάρκου επιχειρήσεις; 

Διατί οι τοσούτοι εργολάβοι των κατακτήσεων, των ως διαδημοπρασίας εκτελουμένων; 

Η Βενετία προσηγόρευευν ευατήν πολιτείαν, και είχες υιούς τυράννους. Τοις έδιδε το χρίσμα της και τους έπεμπεν ινα κατακυριεύσωσι της γης.

 

Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνήσια κατά τους προγόνους. 

Η αργία εγέννησε την πενίαν. 

Η πενία έτεκε την πείναν.

 Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.

 Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. 

Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. 

Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή ου τέρατος τούτου. 

Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. 

Τότε δια της βίας, τώρα δια του δόλου ... και δια της βίας. 

Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγόμενους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς την βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των 

΄Οταν ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης πήγε στα γραφεία της εφημερίδας «Ἀκρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα

  

 Ο Σταμάτης Σταματίου δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του. Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος, όπως τον κατέγραψε ο Σταματίου:

– Κι᾿ αὐτά τί νά τά κάμω; Δέν τά θέλετε;

Καί μοῦ ἔδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πώς ἦταν πιστοποιητικά ἀπορίας.

– Κράτησέ τα, τοῦ εἶπα, εμᾶς δέν μᾶς χρειάζονται.

Ἐσείστηκε, λυγίστηκε ὀλίγο, ἔκανε, σκυφτός νά φύγῃ, ξαναγύρισε.

– Τότε ἀφοῦ δὲν σᾶς χρειάζονται αὐτά, ἐγώ μέ τί δικαίωμα θὰ πληρωθῶ;