«Το παρελθόν έτος 1974, εξ απόψεως εκκλησιαστικής κρινόμενον, τολμώμεν να είπωμεν, είναι το θλιβερώτερον έτος εξ όσων η Εκκλησία της Ελλάδος έζησεν αφ’ ής ημέρας εγένετο αυτοκέφαλος.
Μία τελευταία επέμβασις του δικτατορικού καθεστώτος, επέμβασις θίγουσα όχι μόνον τον εξωτερικόν αλλά και τον εσωτερικόν βίον της Εκκλησίας, προεκάλεσε τεκτονικόν σεισμόν και εδημιούργησεν ερείπια.
Μητροπολίται αδιαβλήτου ήθους, εν οίς και άνδρες υπηρετίσαντες Εκκλησίαν και Γένος κατά τας φοβεράς ημέρας και θέσαντες τον τράχηλόν των υπέρ του λαού, εξεθρονίσθησαν άνευ απολογίας και δίκης…»
(Χριστ. Σπίθα – Ιανουάριος 1975 – Αριθ. 371).
Υπόμνησις: Την 11ην Ιουλίου 1974 Εσφαγιάσθησαν οι 12 ΑΞΙΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ
«ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ
“12”»
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Απ’ αρχής να υπογραμμίσω, ότι για τους εχθρούς
(ποικιλόμορφους) της Εκκλησίας, πράγματι οι δώδεκα εκθρονισθέντες Ιεράρχες
(Καλοκαίρι ‘74) ήταν ένα «πρόβλημα», ένα «ζήτημα», γιατί δεν αντανακλούσαν τις
απόψεις τους και το πνεύμα τους. Το σημαντικότερο, διότι ήταν ανεπίληπτοι,
άξιοι και άγιοι επίσκοποι.
Όσοι δικαιολογούν την εκθρόνιση των «12» με «δίκαιο» ιερών
κανόνων, πλανώνται και διαψεύδονται, αν ανατρέξουμε στο εκκλησιαστικό παρελθόν.
Δημιούργησαν τον μύθο της αντικανονικότητος για τους «12» ιεράρχες, ως
εκλεγέντες από μικρή, ολιγομελή Αριστίνδην Σύνοδο.
Πληροφοριακά, παραπέμπουμε στις εξής αντικειμενικές –
αξιόπιστες μελέτες περί κανονικότητος των «12» ιεραρχών:
Α) «Η κανονικότης των Αρχιερέων των εκλεγέντων από
«μικράς» Συνόδους» (Παναγιώτου Ι. Ανδριόπουλου - Θεολόγου).
Β) «Το Εκκλησιαστικόν Ζήτημα» (Του Κων. Μουρατίδου –
καθηγητού Κανονικού δικαίου).