
Υπάρχουν στιγμές που μια εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες ανακοινώσεις.

Το ΚΚΕ, το «κόμμα του λαού», «ποτίζει» το δένδρο της «λευτεριάς», της «αδελφοσύνης» και της «δημοκρατίας», με αίμα και πόνο…

Όταν η σφαγή βαφτίστηκε «μάχη»
Κάθε Σεπτέμβριο, τέτοιες ημέρες, η σκέψη μου επιστρέφει στον Μελιγαλά του 1944, σε εκείνες τις τέσσερις σκοτεινές ημέρες, από τις 13 έως τις 16 Σεπτεμβρίου, που έμελλε να αφήσουν πίσω τους μία από τις πιο αιματηρές και τραγικές σελίδες της ελληνικής εμφύλιας σύγκρουσης. Οι γνωστοί κύκλοι επιμένουν να μιλούν για «Μάχη του Μελιγαλά», σαν αυτή η μία λέξη να αρκεί για να περιγράψει ολόκληρη την τραγωδία. Όντως από τις 13 έως τις 15 Σεπτεμβρίου, υπήρξε σκληρή ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τα Τάγματα Ασφαλείας. Όμως η ιστορία δυστυχώς δεν τελειώνει εκεί. Όταν η πόλη έπεσε, όταν οι υπερασπιστές συνελήφθησαν και η ένοπλη αναμέτρηση είχε ουσιαστικά κριθεί, άρχισε μια άλλη, πολύ πιο σκοτεινή σελίδα οι εκτελέσεις, οι αντεκδικήσεις και η μαζική σφαγή στην περιβόητη Πηγάδα.
Μας έχουν ζαλίσει οι Κουκουέδες και οι λοιποί "προοδευτικοί" για το μέγα "ανθρωπιστή " γιατρό, όντως ταλαντούχο καθηγητή Χειρουργικής,Πέτρο Κόκκαλη.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ :Το επαίσχυντο σύμφωνο που υπεγράφη στο Πετρίτσι, στις 12 Ιουλίου 1943, με το οποίο το ΚΚΕ παραχωρούσε τη Μακεδονία στη Βουλγαρία....
Δεν πουλούσαν, Παραχωρούσαν......!!

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΕΥΒΟΙΑ 1944).
Στην αριστερή φωτογραφία διακρίνεται ο π.Νικόλαος Καράπας ο οποίος γεννήθηκε στο Μετόχι Διρφύων Εύβοιας το 1886. Ο εν λόγω ιερέας υπηρετούσε ως εφημέριος και δάσκαλος στο χωριό Αττάλη Χαλκίδος, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, όταν στις 24 Μαΐου 1944 τον συνέλαβαν οι κομμουνιστές μαζί με την πρεσβυτέρα του την Σωτηρία και τα πέντε παιδιά τους, τον Σωκράτη, την Αικατερίνη, την Ζαφειρία, τον Φώτη και τη Ζωή.
Εκείνοι που φαίνονται ότι εκ φύσεως είναι άριστοι, χρειάζονται περισσότερο από τους άλλους την παιδεία. Ξενοφών
Ούτος ερωτηθείς τίνι διαφέρουσιν οι πεπαιδευμένοι των απαιδεύτων είπεν: «ώσπερ οι δεδαμασμένοι ίπποι των αδαμάστων.» Ανάχαρσις
Ο μη δαρείς άνθρωπος ου παιδεύεται. Μένανδρος --Αν μη πηλόν τύψης, κέραμος ου γίνεται. Αν δεν χτυπήσεις τον πηλό, δεν γίνεται κεραμίδι. Αρχύτας ο Ταραντίνος
Αι μεν ρίζας της παιδείας είναι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς. Αριστοτέλης
Σύλλογοι γονέων", μαζί με αριστερούς εκπαιδευτικούς είναι η κατάρα της Δημόσιας Εκπαιδευσης...
Το 95%των λεγομένων "Συλλόγων γονέων" είναι σφηκοφωλιές της αριστερίλας , των λεγόμενων συλλογικοτήτων και του δικαιωματισμού , όλα προς χάριν των κακομαθημένων παιδιών τους , εκπαιδεύοντας τα για να έχουν λάμπρο μέλλον σε ανάλογες σφηκοφωλιές ,όταν μεγαλώσουν...

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΦΣΚΙ
ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ NKVD
(Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἑνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)
Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ ἔχει δύο πλευρές. Ἡ μία εἶναι ἡ προφορικὴ συνομιλία τοῦ ἀνακριτῆ μὲ τὸν κρατούμενο. Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ ἐπίσημο γραπτὸ ἔγγραφο, τὸ πρωτόκολλο τῆς ἀνάκρισης, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο.



Θ΄ αναφερθώ σε μια δήλωση της πρώην Πρωθυπουργού της Αγγλίας κ. Θάτσερ, για να χαρακτηρίσει τον κομμουνιστή: «Ο κομμουνιστής όταν μιλάει, ψεύδεται, όταν δεν μιλάει κάτι κρύβει, όταν κυβερνάει κλέβει κι όταν χάνει την εξουσία καταστρέφει τα πάντα». Αυτά συνέβησαν στην χώρα των αετών όλα αυτά τα χρόνια, επίκαιρο και στις μέρες μας, διότι τις κυβερνητικές, δικαστικές κι άλλες εξέχουσες θέσεις τις κατέχουν και κυβερνούν οι απόγονοι των μελών του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος, του αλήστου μνήμης Ενβερ.





Το ημερολόγιο έγραφε 13 Ιουνίου 1949 όταν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Αμπχαζίας, της Αντζαρίας και της περιφέρειας Κρασνοντάρ (Κουμπάν) στην παρευξείνια περιοχή του Καυκάσου κυριολεκτικά φορτώθηκε σε βαγόνια που προορίζονταν για ζώα. Προορισμός οι αχανείς εκτάσεις του νότιου Καζακστάν.
Σε αυτές τις δύο προτάσεις είναι συμπυκνωμένο το τελευταίο κεφάλαιο αυτού που στην ιστοριογραφία περιγράφεται ως «Σταλινικές διώξεις» – το 1949 ήταν η πιο μαζική έξοδος.
Όλα ξεκίνησαν στις 11 Δεκεμβρίου 1937, όταν ο λαϊκός κομισάριος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΣΣΔ Νικολάι Γιεζόφ υπέγραψε το υπ’ αριθμ. 50.215 διάταγμα που αφορούσε τους Έλληνες της χώρας. Τέσσερις μέρες αργότερα ξεκίνησε η εφαρμογή του, με δεκάδες χιλιάδες φυλακίσεις και εκτελέσεις.


