Σχολιασμένα αποστάγματα από την τελευταία συνέντευξη-φωτιά του Φρεντερίκο Καρράσκο στον Γιώργο Σαχίνη
Konstantinos Vathiotis
Sep 7
Ενημερώνει και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΙΙ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΦΟΔΡΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ Η ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ;
ΙΙΙ. ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΙ ΣΕ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ
IV. ORWELL VS HUXLEY
V. ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ
A. ΠΡΩΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΧΑΜΗΛΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ
B. ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ
Γ. ΤΡΙΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ
Δ. ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ
VI. ΠΗΤΕΡ ΤΙΛ
VII. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΘΕΟΛΟΓΙΑ
VIII. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ VS ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ
IX. ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ: ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
X. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ «ΕΙΔΙΚΟΥΣ»
XI. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΖΕΖΙΝΣΚΙ
XII. ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ
XIII. Η ΨΕΥΤΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ COVID
XIV. ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ: ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝ ΟΨΕΙ
XV. ΔΙΑΒΛΗΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
A. ΣΤΟ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑΔΙΟ
B. ΣΤΟ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑΔΙΟ
XVI. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;
XVII. H ΚΗΛΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί εμπλουτισμένη εκδοχή του άρθρου που δημοσιεύθηκε στς 10 Ιουλίου 2026 στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ.
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Πριν από λίγο καιρό εδόθη μια πολύ σημαντική συνέντευξη από τον επιστήμονα πληροφορικής Φρεντερίκο Καρράσκο (Federico Carrasco) στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη (ΚΡΗΤΗ TV).
Προκειμένου να διευκολύνω τους αναγνώστες να αντιληφθούν την ύψιστη σημασία που έχουν για καθέναν από εμάς ξεχωριστά, αλλά και συνολικά για την ανθρωπότητα, οι διαπιστώσεις του Καρράσκο, στην συνέχεια σταχυολογώ (με εν μέρει δική μου διατύπωση και εμβόλιμα δικά μου σχόλια) τα κυριότερα σημεία από αυτήν την συνέντευξη (το βίντεο παρατίθεται στο τέλος του παρόντος κειμένου), την οποία θα ήταν καλό να παρακολουθήσουν όλοι οι Έλληνες, ώστε να συνειδητοποιήσουν πόσο επικίνδυνη είναι η παρούσα κυβέρνηση της μητσοτακικής Νέας Δικτατορίας.
ΙΙ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΦΟΔΡΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ Η ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ;
Διότι, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι επισημαίνει ο Φρεντερίκο Καρράσκο για τους κινδύνους που, εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας, και, ιδίως, της ανεξέλεγκτης χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης, ελλοχεύουν εναντίον κάθε Έλληνα αλλά και κάθε πολίτη αυτού του δύσμοιρου πλανήτη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι τεχνομανιακοί υπουργοί του, προεξάρχοντος του υπουργού ψηφιακής διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, προσποιούνται και, ταυτοχρόνως, υπερηφανεύονται ότι η τεχνολογία θα κάνει τον καθημερινό μας βίο γρηγορότερο, ευκολότερο και ασφαλέστερο .
Στην πραγματικότητα, όμως, η τεχνολογία αποτελεί μια ύπουλη τεχνοφάκα που παραμονεύει για να μας πιάσει στα αόρατα σιδερένια ελάσματά της και να μας συνθλίψει. Τον κίνδυνο αυτόν όχι μόνο δεν τον κατονομάζουν οι δικτατορίσκοι γαλαζοπράσινοι πολιτικοί της Ν.Δ., οι οποίοι πανηγυρίζουν ψηφιακά αφηνιασμένοι για την «πρόοδο» που υποτίθεται ότι θα επιτύχει η τεχνολογικώς «πρωτοπόρος» Ελλάδα, αλλά τον αποκρύπτουν παμπόνηρα, προβάλλοντας αποκλειστικά τις ευεργετικές όψεις της τεχνολογίας και, αντιστοίχως, κρατώντας καλά κρυμμένες στο εωσφορικό σκότος τις φρικτές επιπτώσεις που θα έχει στην ζωή μας η επιβολή των τοξικών-νεοταξίτικων προϊόντων της εξελιγμένης τεχνολογίας.
|
Φυσικά, το μεγαλύτερο ψέμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η «ευλογία» που θα φέρουν στην καθημερινότητά μας οι ψηφιακές ταυτότητες και ο Προσωπικός Αριθμός, ενώ αληθές είναι ότι ο συνδυασμός αυτών των δύο αποτελεί το υπερόπλο της ολιγαρχικής ελίτ που θα αφανίσει την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των πολιτών, οι οποίοι αναμένεται να μετατραπούν σε τυφλοπόντικες του ψηφιακού ολοκληρωτισμού (βλ. αναλυτικά το βιβλίο του γράφοντος «Από τον εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τσιπάρισμα», εκδ. Νοών, Αθήνα 2025).
 |
Τουλάχιστον ο τυφλοπόντικας μπορεί να έχει περιορισμένη όραση, αλλά, ταυτοχρόνως, έχει ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη όσφρηση. Απεναντίας, ο σύγχρονος Νεοέλληνας δεν διαθέτει ούτε όραση ούτε όσφρηση, αφού δεν είναι σε θέση να αντικρίσει τις τεχνολογικές αλυσίδες που του έχουν περάσει οι δυνάστες του, χωρίς αυτός να το πάρει μυρωδιά, ούτε μπορεί να οσμισθεί τον φαρισαϊσμό της μητσοτακικής κυβέρνησης, η οποία υποκρίνεται ότι η τεχνολογία που κρύβεται πίσω από τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον δαι-μοναδικό Προσωπικό Αριθμό είναι «για το καλό μας», ενώ, στον ανάποδο κόσμο που ζούμε, αληθές είναι ότι ετοιμάζει τον όλεθρό μας.
Οι θέσεις του Καρράσκο επαληθεύουν στο έπακρο όλες τις ανησυχίες που αφορούν την χρήση της τεχνολογίας και έχουν καταγραφεί στο παρόν ιστολόγιο μέσα από δεκάδες κείμενα γραμμένα από τον διαχειριστή του και τους λοιπούς συνεργαζόμενους αρθρογράφους.
Αν έπρεπε να κρατήσουμε μόνο μία φράση ως απόσταγμα της συνέντευξης Καρράσκο είναι η εξής:
Βαδίζουμε προς μια εποχή ολοκληρωτικής (ψηφιακής) επιτήρησης!
Οι επιμέρους φρικώδεις αλήθειες αναλύονται εν συνόψει στις αναπτύξεις που ακολουθούν.
ΙΙΙ. ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΙ ΣΕ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ
Η τεχνολογία είναι το εργαλείο της άρχουσας τάξης, ώστε οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Οι ελίτ θέλουν να εμφανίσουν την ΤΝ ως πανάκεια. Παράλληλα, οι σημερινές κοινωνίες είναι απροετοίμαστες για να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες και ραγδαίες αλλαγές που φέρνει η σύγχρονη τεχνολογική επανάσταση.
Μοιάζουμε με ψάρια σε ένα έξυπνο πολυτελές ενυδρείο, όπου μας ταΐζουν, μας ποτίζουν, αλλά ταυτοχρόνως ανά διαστήματα προκαλούν τεχνητούς κυματισμούς που μας φέρνουν αντιμέτωπους με καρχαρίες και άλλα επικίνδυνα ψάρια (πρβλ. τον λαγοκέφαλο, κατά του οποίου κηρύχθηκε φέτος «πόλεμος» από την πλευρά των ψαράδων), ώστε να αισθανόμαστε φόβο για την ζωή μας¹.
 |
Η διαπίστωση αυτή είναι κομβικής σημασίας για την κατανόηση των κανόνων του σατανικού παιχνιδιού που παίζεται στις πλάτες μας: Οι διαχειριστές του ενυδρείου χρησιμοποιούν συνεχώς διάφορες τεχνητές κρίσεις ως μπαμπούλες, προκειμένου να εξωθούν τους λαούς στην αποδοχή των ελευθεροκτόνων δρακόντειων μέτρων που κάθε φορά σκαρφίζονται τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ, με σκοπό να επιταχύνουν την εδραίωση της Παγκόσμιας Δικτατορίας τους, η οποία θα προπαγανδισθεί ως εγγυήτρια της προστασίας και της ευημερίας των λαών.
Στην πραγματικότητα, όμως, ο κίνδυνος προέρχεται από τον κατασκευαστή του έξυπνου ενυδρείου, το οποίο είναι φτιαγμένο με τεχνολογικά υλικά. Η «εξυπνάδα» (ορθότερα: η πονηριά) του κατασκευαστή συνίσταται στο ότι μέσα σε αυτό το ενυδρείο η ελευθερία του ανθρώπου δεν καταργείται αλλά πηδαλιουχείται. Επίσης δεν μας απαγορεύονται οι επιλογές, αλλά οριοθετούνται. Και ενώ παλαιότερα οι δυνάστες μας ήταν ταυτοποιήσιμοι, σήμερα ο εχθρός μας είναι αόρατος και άγνωστος!
Σε αντίθεση με το παρελθόν, στις μέρες μας έχουμε άπειρη γνώση αλλά πάσχουμε από έλλειμμα ρηξικέλευθης φαντασίας, άρα είμαστε διανοητικώς ευνουχισμένοι. Ακόμη και τα σχολεία και τα πανεπιστήμια διδάσκουν την γνώση, όχι όμως έναν δημιουργικό τρόπο σκέψης που ευνοεί την αμφισβήτηση του κατεστημένου. Μας μαθαίνουν να τολμάμε κάποιες επιμέρους μεταρρυθμίσεις και μικρές αλλαγές, όχι όμως και να επαναστατούμε!
Oι ψηφιακοί αλγόριθμοι ενισχύουν τον εγκλωβισμό μας σε αυτό το υβριδικό ενυδρείο, διαμορφώνοντας συμπεριφορές που δημιουργούν έναν προβλέψιμο εαυτό για την συστημική ελίτ και, φυσικά, για τις τεχνολογικές εταιρείες.
Ο Καρράσκο προβαίνει σε μια καίρια επισήμανση: Ο δούλος στην αρχαιότητα έβλεπε τις αλυσίδες του και τις αναγνώριζε, αντιστοίχως ο εργάτης αναγνώριζε τον φεουδάρχη του.
Σήμερα, όμως, ο πολίτης φορά τις αόρατες αλυσίδες των συστημάτων πληροφορικής, όντας παγιδευμένος μέσα σε έναν αόρατο λαβύρινθο.
 |
Ακόμη πιο επώδυνη θα ήταν η διαπίστωση ότι ο σημερινός εθελόδουλος πολίτης είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα από τον δούλο:
Διότι «ο δούλος έχει συνείδησιν της δουλείας του, ελπίζει να επανεύρη κάποτε την ελευθερίαν του, αγωνίζεται δι’ αυτήν. Ο εθελόδουλος, αντιθέτως, πιστεύει τον εαυτόν του ευτυχή, εκλαμβάνει την δουλείαν του ως “απελευθέρωσιν” και δεν επιδιώκει την αποτίναξίν της. Άρα, χάνει κάθε προοπτικήν απελευθερώσεως» (Γεωργαλάς, Pax Nucleara, Πυρηνική Ειρήνη, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός, Αθήναι 1970, σελ. 37).
IV. ORWELL VS HUXLEY
Με αφορμή το σχόλιο του Καρράσκο ότι οι σημερινοί πολίτες είναι αλυσοδεμένοι κατά τρόπο μη αναγνωρίσιμο, ο Γ. Σαχίνης παρατήρησε ότι αυτά που περιγράφει ο καλεσμένος του ξεπερνούν κατά πολύ όσα έχουν περιγράψει στα δυστοπικά μυθιστορήματά τους ο Τζωρτζ Όργουελ και ο Άλντους Χάξλεϋ (ο πρώτος στο «1984», ο δεύτερος στον «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο»), τείνουν δε περισσότερο προς το μοντέλο του Χάξλεϋ και λιγότερο προς εκείνο του Όργουελ. Και τούτο, διότι το δέσιμό μας με τις αόρατες αλυσίδες γίνεται με την ευχαρίστησή μας και οικεία βουλήσει.
 |
Ο Καρράσκο, όμως, δεν συντάχθηκε με την άποψη του Σαχίνη, λέγοντας ότι:
«Κάποτε πίστευα κι εγώ ότι ίσως ήμασταν κοντά στο Χάξλεϋ, αλλά ξέρετε τι γίνεται, το σύστημα ίσως καμιά φορά δεν μπορεί να ελέγξει τις ζωτικές μας ανάγκες, όπως την πείνα».
Από την τελευταία πρόταση του Καρράσκο, θα μπορούσε να συναγάγει κανείς ότι το μοντέλο Όργουελ, δηλ. εκείνου του ολοκληρωτικού καθεστώτος που χρησιμοποιεί ένα κοκτέιλ απάτης και βίας, δεν θα εκλείψει ποτέ, αφού οι άνθρωποι θα έχουν πάντοτε ανάγκη όχι μόνο από θεάματα αλλά και από άρτο.
Επομένως, όταν θα διαμαρτύρονται ή, ακόμη χειρότερα, όταν θα εξεγείρονται για το έλλειμμα του άρτου, η αυταρχική εξουσία θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον κατασταλτικό της βούρδουλα. Έτσι, θα ήταν ίσως ορθότερο να υποστηριχθεί ότι το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης των λαών του 21ου (απατ)αιώνα είναι το «μοντέλο Χάξγουελ», δηλ. ένα κράμα ολοκληρωτισμού, που με το ένα πόδι πατά πάνω στην ανάγκη τέρψης της ψυχής μας, ενώ με το άλλο πόδι πατά πάνω στην ανάγκη ελέγχου της επιθυμίας για περισσότερο άρτο.
Αξίζει εδώ να υπομνησθεί ότι μια εξαίσια σύγκριση των δύο μοντέλων ολοκληρωτισμού, δηλ. του χαξλεϊκού μοντέλου με έμβλημα το καρότο και του οργουελικού μοντέλου με έμβλημα το μαστίγιο, σκιαγράφησε ο Αμερικανός θεωρητικός των μέσων ενημέρωσης και κριτικός πολιτισμού Νιλ Πόστμαν (Neil Postman) στο βιβλίο του «Διασκέδαση μέχρι θανάτου. Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος» (μτφ.: Φ. Ρουγκούνη / Α. Τζαμουράνη, εκδ. Παπαζήση, γ΄ έκδ., Αθήνα 2023, σελ. 191 επ.)².
Κατ’ αυτόν, ο οργουελικός τύπος ολοκληρωτισμού «μετατρέπει τον πολιτισμό σε φυλακή», ενώ ο χαξλεϊκός τύπος ολοκληρωτισμού «μετατρέπει τον πολιτισμό σε παρωδία».
 |
Ειδικότερα, ο οργουελικός μηχανισμός ελέγχου της σκέψης, που «χτίζει φυλακές εξίσου αδιαπέραστες», είτε υπηρετεί δεξιές είτε αριστερές ιδεολογίες, αντιπροσωπεύει την σκληρή μορφή της εξουσίας, σύμβολο της οποίας είναι η μπότα στο πρόσωπο του πολίτη.
Από την άλλη πλευρά, η «πνευματική ερήμωση» που οφείλεται στον χαξλεϊκού τύπου ελεγκτικό μηχανισμό, ο οποίος χρησιμοποιεί την τεχνολογία (!), «είναι πιθανότερο να προέρχεται από έναν εχθρό με χαμογελαστό πρόσωπο παρά από κάποιον του οποίου η έκφραση εμπνέει υποψία και μίσος».
Γι’ αυτό, άλλωστε, «ο κόσμος του Όργουελ αναγνωρίζεται πολύ πιο εύκολα και μπορείς να του αντισταθείς ευκολότερα από αυτόν του Χάξλεϋ. Τα πάντα στο παρελθόν μας έχουν προετοιμάσει για να μάθουμε και να αντέξουμε τη φυλακή, όταν οι πόρτες αρχίζουν να κλείνουν γύρω μας».
Απεναντίας, «στην προφητεία του Χάξλεϋ, ο Μεγάλος Αδελφός δεν μας βλέπει, με δική του επιλογή. Εμείς τον βλέπουμε, με δική μας. Δεν χρειάζονται δεσμοφύλακες ή πύλες με υπουργεία Αλήθειας. Όταν ένας πληθυσμός ψυχαγωγείται με ασημαντότητες, όταν η πολιτιστική ζωή επαναπροσδιορίζεται ως συνεχής κύκλος ψυχαγωγίας, όταν μια σοβαρή δημόσια συζήτηση γίνεται ένα είδος νηπιακού λόγου, όταν με άλλα λόγια ένας λαός γίνεται ακροατήριο και οι δημόσιες πράξεις θέαμα επιθεώρησης, τότε ένα έθνος κινδυνεύει. Ο θάνατος του πολιτισμού είναι ένα βέβαιο ενδεχόμενο».
Καθώς το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1985, χρήζει μεγάλης προσοχής η ακόλουθη παρατήρηση του Πόστμαν:
«Στην Αμερική, οι προφητείες του Όργουελ δεν έχουν ακόμη πολλή σημασία, αλλά αυτές του Χάξλεϋ έχουν ήδη αρχίσει να πραγματοποιούνται, αφού η Αμερική έχει εμπλακεί στο πιο φιλόδοξο πείραμα του κόσμου, να προσαρμοστεί δηλαδή στην τεχνολογική διασκέδαση που καθιστά δυνατή η ηλεκτρική πρίζα. Πρόκειται για ένα πείραμα που ξεκίνησε σιγά και διστακτικά στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα και σήμερα, στο δεύτερο μισό του εικοστού, έχει φτάσει σε μια αρρωστημένη ωριμότητα μέσω του καταστρεπτικού ειδυλλίου της Αμερικής με την τηλεόραση. Στην Αμερική, όσο πουθενά αλλού στον κόσμο, οι άνθρωποι προχώρησαν τόσο ώστε να φέρουν το τέλος της εποχής του αργοκίνητου έντυπου κόσμου και να κάνουν την τηλεόραση απόλυτο κυρίαρχο όλων των θεσμών τους. Αναγγέλλοντας την Εποχή της Τηλεόρασης, η Αμερική έδωσε στον κόσμο την πιο σαφή εικόνα του χαξλεϊκού μέλλοντος».
 |
41 χρόνια μετά την παρατήρηση αυτή, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το μέγεθος της πνευματικής διάβρωσης των λαών (ιδίως του ελληνικού) που ξημεροβραδιάζονται μπροστά σε μια οθόνη και πλέον ετοιμάζονται να παραδώσουν και την τελευταία ικμάδα της δημιουργικής σκέψης τους στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δυστυχώς, δεν εισακούσθηκε ο Πόστμαν (ό.π., σελ. 193/194), όταν προειδοποιούσε ότι:
«Αυτή την ύστατη ώρα είναι καθαρή ανοησία να μη γνωρίζουμε ότι η τεχνολογία είναι εξοπλισμένη με ένα πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών ή να υποστηρίζουμε ότι η τεχνολογία είναι ουδέτερη ή να υποθέτουμε ότι η τεχνολογία είναι πάντα σύμμαχος του πολιτισμού. Επιπλέον, μέχρι τώρα έχουμε δει πολλά, ώστε να γνωρίζουμε ότι οι τεχνολογικές αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας είναι πολύ περισσότερο ιδεολογικά φορτισμένες από όσο οι αλλαγές στον τρόπο μετακίνησής μας. Αν γνωρίσετε το αλφάβητο σε έναν πολιτισμό, τότε θα αλλάξετε τις μορφωτικές του συνήθειες, τις κοινωνικές του σχέσεις, τις έννοιες που έχει για να ορίσει την κοινότητα, την ιστορία και τη θρησκεία. Αν εισαγάγετε τον έντυπο τύπο με τα κινητά στοιχεία, θα κάνετε ακριβώς το ίδιο. Αν εισαγάγετε την αστραπιαίας ταχύτητας μετάδοση των εικόνων, θα δημιουργήσετε πολιτισμική επανάσταση. Χωρίς ανάγκη ψηφοφορίας. Χωρίς πολεμικές. Χωρίς αντάρτικη αντίσταση. Εδώ πρόκειται για ιδεολογία, γνήσια τουλάχιστον, για να μην πω καθαρή. Εδώ πρόκειται για ιδεολογία χωρίς λέξεις, που γίνεται ακόμη πιο έντονη με την απουσία τους. Το μόνο που χρειάζεται για να εδραιωθεί είναι ένας πληθυσμός που με κατάνυξη πιστεύει στη νομοτέλεια της προόδου. Κατ’ αυτή την έννοια, όλοι οι Αμερικανοί είμαστε μαρξιστές, αφού δεν πιστεύουμε τίποτα διαφορετικό από το ότι η ιστορία μας οδηγεί προς κάποιον προκαθορισμένο παράδεισο και ότι η τεχνολογία είναι η δύναμη πίσω από αυτή την κίνηση».
Κι ενώ ο Πόστμαν μεταφέρει στο βιβλίο του (ό.π., σελ. 195) την αποφθεγματική ρήση της Έλεν Μπάμπκοκ (μιας απλής γυναίκας που το 1984 συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα για το κλείσιμο της τηλεόρασης), η οποία είχε πει ότι «βλέποντας τηλεόραση ο κόσμος θα μάθει ότι πρέπει να σταματήσει να βλέπει τηλεόραση», πολύ δύσκολα ο σύγχρονος πολίτης θα μπορέσει να καταλάβει ότι, χρησιμοποιώντας την Τεχνητή Νοημοσύνη, θα πρέπει να σταματήσει να την χρησιμοποιεί.
Ποιος «Αλαντίν» θα τολμούσε να πετάξει το «τζίνι» του;
Το βιβλίο του Πόστμαν κλείνει (σελ. 200) με μια διαπίστωση που αφορούσε τον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο του Χάξλεϋ και ισχύει στον ίδιο, αν όχι στον ύψιστο βαθμό, και για την δική μας εποχή:
«αυτό που βασάνιζε τον λαό στον “Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο” δεν ήταν το γεγονός ότι γελούσαν αντί να σκέπτονται, αλλά ότι δεν ήξεραν γιατί γελούν και για ποιον λόγο είχαν σταματήσει να σκέπτονται».
V. ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ
Σύμφωνα με την άποψη του Καρράσκο, τέσσερεις κίνδυνοι μπορούν να καταγραφούν σε σχέση με την λειτουργία του σύγχρονου μαζανθρώπινου ενυδρείου, το οποίο θυμίζει το σπήλαιο του Πλάτωνα.
A. ΠΡΩΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΧΑΜΗΛΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ
Με την χρήση της προηγμένης τεχνολογίας μπορεί οποιοσδήποτε, δουλεύοντας αθόρυβα, να οργανώσει και να εξαπολύσει επίθεση στον πληθυσμό μέσω drones ή βιολογικών όπλων. Ελλοχεύει δηλαδή η ασύμμετρη απειλή ενός νέου αστικού ανταρτοπόλεμου.
B. ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ
Μια ελίτ απάνθρωπων τεχνο-ζηλωτών (ηγέτες τεχνολογικών κολοσσών) δεν ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο αλλά για την υστεροφημία τους, αποβλέποντας στην μετάλλαξη του ανθρώπου σε μετάνθρωπο. Κύριο γνώρισμα του δεύτερου θα είναι η σύζευξη (διεπαφή) του εγκεφάλου του με την μηχανή. Βλ. και παρακάτω, υπό τον αριθμό VI.
Γ. ΤΡΙΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ
Είναι πιθανό να προκληθεί κοινωνική αναταραχή από την φτωχοποίηση των πολιτών λόγω της απώλειας της εργασίας τους, που θα οφείλεται στην κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης, σε συνδυασμό με την αλαζονεία και την βουλιμία της εξουσίας.
Δ. ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ
Ο τέταρτος κίνδυνος είναι η ολοκληρωτική επιτήρηση των πληθυσμών με την χρήση προγνωστικών συστημάτων, ψηφιακών ταυτοτήτων και, βεβαίως, της Τεχνητής Νοημοσύνης.
VI. ΠΙΤΕΡ ΤΙΛ
Σε κάποια στιγμή, ο Καρράσκο (στο 27ο λεπτό) προέβαλε ένα σύντομο βίντεο με απόσπασμα από την περίφημη συνέντευξη που πριν από περίπου έναν χρόνο είχε παραχωρήσει στον Ρος Ντάουθατ (Ross Douthat), Αμερικανό συγγραφέα και αρθρογράφο των New York Times, ο δισεκατομμυριούχος, τεχνομανιακός Πίτερ Τιλ (Peter Thiel), διευθυντής της Palantir (πρόκειται για την τεχνολογική εταιρεία που προμηθεύει κυβερνήσεις με λογισμικά παρακολούθησης) και μεγαλοεπενδυτής της Facebook.
Στο απόσπασμα αυτό βλέπουμε και ακούμε τον τεράστιο και, συνάμα, σοκαριστικό δισταγμό του Τιλ να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα του δημοσιογράφου:
«Θα προτιμούσες να επιβιώσει η ανθρώπινη φυλή, σωστά;».
Μετά από την αδυναμία του Τιλ να απαντήσει στο ερώτημα αυτό, σκεπτόμενος για αρκετά δευτερόλεπτα, ο δημοσιογράφος τού θέτει το «δύσκολο» ερώτημα τροποποιημένο ως εξής:
«Θα επιβίωνε η ανθρώπινη φυλή;».
Μετά από έναν νέο δισταγμό, που όμως αυτήν την φορά διήρκεσε πολύ λιγότερο, ο Τιλ απαντά καταφατικά, συμπληρώνοντας ότι «θα ήθελε να λύσουμε ριζικά αυτά τα προβλήματα» (εννοώντας προφανώς τα προβλήματα που απειλούν την ανθρώπινη φυλή). Και, αμέσως μετά, ο Τιλ επικαλείται τον μετανθρωπισμό, δηλ. τον (σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε) ριζοσπαστικό μετασχηματισμό του ανθρώπινου βιολογικού σώματος σε ένα αθάνατο σώμα.
 |
VII. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΘΕΟΛΟΓΙΑ
Είναι προφανές ότι τέτοιες θέσεις τροφοδοτούν την υπόνοια ότι η υπερεθνική τεχνολογική ελίτ, που κατευθύνει τις εγκατεστημένες στα διάφορα κράτη μαριονέτες της, λειτουργεί με όρους μιας σύγχρονης τεχνοθεολογίας: η τεχνολογία, δηλαδή, έρχεται ολίγον κατ’ ολίγον, πλέον όμως με ταχύτατα βήματα, να αντικαταστήσει τον Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου με την θεοποιημένη Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία προπαγανδίζεται ότι θα συμβάλει στο επίτευγμα της ανθρώπινης αθανασίας.
Μόνο που πρόκειται για ψευτο-αθανασία, αφού αυτή θα στηρίζεται στην σύζευξη (διεπαφή) του ανθρώπου με την μηχανή και, ως εκ τούτου, το τίμημα γι’ αυτήν την τεχνολογική «αθανασία» θα είναι η κατάργηση του ανθρώπου!
 |
VIII. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ VS ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ
Το μεγάλο διακύβευμα, κατά τον Καρράσκο, αφορά το αν επιθυμούμε να είμαστε ελεύθεροι ή προτιμάμε να μένουμε συλλογικά απαθείς μπροστά στην καταιγιστική εφόρμηση της σύγχρονης τεχνολογίας, κορωνίδα της οποίας είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δυστυχώς, η διεκδίκηση της ελευθερίας και εν γένει των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας δυσχεραίνεται σημαντικά από την εφαρμογή όλων εκείνων των μεθόδων που εφαρμόζονται από μελετητές της κοινωνικής μηχανικής. Οι μέθοδοι αυτές ανάγονται σε ηχηρά ονόματα του παρελθόντος, όπως είναι προεχόντως ο θεμελιωτής της προπαγάνδας Έντουαρντ Μπερνέζ (Edward Bernays) και ο συμπεριφοριστής Μπ. Φ. Σκίνερ (B. F. Skinner).