ΜΕΡΟΣ Α΄
Αναμφίβολα, στις Προφητείες (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) υπάρχει μια καταγραφή της πραγματικότητας, σε δυναμική αληθείας, ως κοινωνία μίας πληροφορίας που μεταφέρει τον άνθρωπο - κόσμο στη σκηνή του μελλοντικού επιστητού.
Ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποίησε (πολλές φορές) φράσεις προφητών και προφητικών ψαλμών. Παράδειγμα, όταν συνόδευε δύο μαθητές του προς Εμμαούς, τους ήλεγξε «ως ανοήτους και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται» (Λουκ. 24, 25), δηλ. «ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν που δυσκολεύεστε να πιστεύετε εις όλα εκείνα που ελάλησαν οι προφήτες».
Και στη συνέχεια του ιερού κειμένου διαβάζουμε την ιεράρχηση, ταξινόμηση και την πνευματική παροχέτευση του νοήματος των γεγονότων της επί γης πορείας Του: ότι «ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν. Και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών διηρμήνευεν αυτοίς εν πάσαις ταις γραφαίς τα περί εαυτού» (Λουκ. 24, 27).
Στο εικοστό κεφάλαιο των Πράξεων (20, 30), ο Απ. Παύλος προφητικά προλέγει τη (διαχρονική) συστηματική προσπάθεια των αιρετικών να ποδηγετήσουν - αλλοιώσουν το υγιές φρόνημα του Σώματος της Εκκλησίας. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προετοίμασαν την Εκκλησία και της έδωσαν δύναμη αντίστασης έναντι των αιρετικών στην πολυκύμαντη πορεία της μέσα στο χρόνο. Η Αποστολική συνείδηση εκφράσθηκε σε απόλυτη προφητική, εκκλησιαστική ποιμαντική, με το χαρακτηρισμό των αιρετικών ως «λύκους βαρείς» και ως «άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»: «Εγώ γάρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μή φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών διό γρηγορείτε, μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πράξ. 20, 29-31).
Ναι, τονίζει ο Μ. Βασίλειος, «εαυτοίς γάρ λογιζόμεθα και ταίς ημετέραις αμαρτίαις την αιτίαν του επί τοσούτου χυθήναι των αιρετικών την δυναστείαν... Απέψυκται η αγάπη, πορθείται η των Πατέρων διδασκαλία, ναυάγια περί την πίστιν πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα...» (Επιστ. 164, P.G. 32, 636 D - 637 A).
Να θυμηθούμε (σύντομα) τον δαιμονικό σκοταδισμό που απλώθηκε από τους θεωρητικούς των αιρέσεων έως και σήμερα, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν πυκνότητα αιρέσεων, δίκην άναστρης χειμωνιάτικης νύκτας! Όπως:
1) Ο αιρεσιάρχης Αρχιμανδρίτης Άρειος (της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας), ο οποίος πολέμησε την θεότητα του Ιησού Χριστού.
2) Θωμάς ο Ακινάτης και Ιωάννης Βεναβεντούρας, οι οποίοι στη Σύνοδο της Λυώνος (1274 μ.Χ.) ήσαν υποστηρικτές των πλανών του Πάπα και εχθροί της Ορθοδοξίας.
3) Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (8ος ) και ο Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος. Αυτοί οι δύο ήσαν στη Σύνοδο της Λυώνος και υποστήριζαν (άνευ όρων) την ένωση με τον Πάπα.
Ο δαίμονας της πολεμικής κατά της Ορθοδοξίας τους οδήγησε, ως επικεφαλής των παπικών, σε βιαιότητες, φόνους των Μοναχών, εντός του Αγίου Όρους. Στο Συναξάρι της Εκκλησίας διαβάζουμε:
- «Τη αυτή ημέρα (10 Οκτ. 1274), μνήμη των αγίων είκοσι έξι Οσιομαρτύρων Ζωγραφιτών, των ελεγξάντων τους λατινόφρονας Μιχαήλ τον Βασιλέα Παλαιολόγον Η΄ και τον Πατριάρχην Ιωάννην τον Βέκκον, άνωθεν του Πύργου (της Μονής) πυρί τελειωθέντων».
- Για τους Οσιομάρτυρας Μοναχούς της Ι.Μ. Ιβήρων (13 Μαΐου) διαβάζουμε επίσης: «Υπέρ πατρώων επνίγητε δογμάτων, και προς γαληνούς ωρμίσασθε λιμένας».
- Στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου οι μοναχοί «ουδ' ενέδωκαν, αλλ' αντέστησαν γενναίως διελέγχοντες την αυτών παράνοιαν γραφικαίς αποδείξεσι. Διό και τη ενστάσει αυτών αισχυνθείς ο δυσσεβής βασιλεύς (Μιχαήλ), εκέλευσε πάντας αυτούς απαχθήναι εν γεωλόφω τινί, έγγυστα που της Μονής, και ούτω τον διά της αγχόνης μακάριον υπέστησαν θάνατον οι μακάριοι ομολογηταί, απολαβόντες την μακαρίαν και αΐδιον ζωήν αντί της προσκαίρου».
- «...Είτα εκείθεν εξελθών (εκ της Μονής Ζωγράφου) κατέλαβε την των Καρεών κελλιωτικήν Λαύραν, ένθα και το του Όρους πρωτείον ίδρυται. Ο δε Πρωτεύων και οι συν αυτώ αντέστησαν αυτώ γενναίως τοις προλαβούσιν ομοίως ελέγχοντες· ο δε εις οργήν κινηθείς εκέλευσε πάντας αυτούς μαχαίρας έργον ποιήσαι∙ και ούτως ετελειώθησαν οι άγιοι ομολογηταί».
1ο Σχόλιο: Δεν λησμονούμε, πως η έμπρακτη ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως (μέχρι θανάτου) είναι κυρίως βούληση και όχι (απλά) γνώση.
Στο σήμα κινδύνου (τότε), οι μονές Ξηροποτάμου και Λαύρας πρόδωσαν και εισήλθαν σε χειμώνα χωρίς αλκυονίδες∙ ο καλπασμός της αιρέσεως τους φόβισε. Διαβάζουμε: «και τον βουνόν υπερβάς (ο Μιχαήλ), εν τη Ξηροποτάμου λεγομένη Μονή αφίκετο· οι δε εν αυτή οικούντες φόβω βληθέντες, και αντί των αιωνίων τα πρόσκαιρα προτιμήσαντες, ως ο των αγίων τεσσαράκοντα έκπτωτος, επί τω κακώ τω της Λαύρας ζηλώσαντες υποδείγματι, ομοίως αυτοί εδέξαντο μετά φώτων και κρότων και μεγάλης τιμής· είτα εν τω ναώ εισελθόντες ομού την λειτουργίαν ετέλεσαν τους αιρετίζοντας μνημονεύσαντες» (Τέλος Σχολίου).
Σήμερα η Ορθοδοξία, οι ποιμένες της καλύτερα, έχουν υποκύψει στις «βεβαιότητες» του οικουμενισμού. Βρισκώμεθα στη δίνη του προτεσταντικού και παπικού οικουμενισμού. Όπως ανωτέρω, θα επικεντρώσω κατωτέρω την προσοχή σε επιλεγμένα σημεία, με συνοπτικό τρόπο.
Στους κόλπους αυτής της συλλογιστικής, θα υπογραμμίσουμε (πρώτα) ορισμένα θανάσιμα βήματα «από την εορτολογική καινοτομία στην οικουμενιστική αποστασία», η θεωρία-ανάλυση των οποίων αποδεικνύει πεδίο ιδεών ανδρών «λαλούντων διεστραμμένα», δηλ:
4) Μελέτιος Μεταξάκης - Οικουμενικός Πατριάρχης
Οι νέοι στην ηλικία δεν γνωρίζουν πώς έγινε η αλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου το 1924. Χωρίς ποιμαντική διαφώτιση - ενημέρωση των πιστών και (κυρίως) χωρίς συνοδική απόφαση, έγινε η «διόρθωση» του ημερολογίου από τον Μασόνο Μελέτιο Μεταξάκη, ο οποίος γύριζε με τα παντελόνια και με ρεπούμπλικα. Αυτός παρέσυρε και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο στην αλλαγή του ημερολογίου (πάτριου) στην Ελλάδα «τη αγαστή συμπνοία των όπλων της στυγνής δικτατορίας Πλαστήρα – Γονατά».
Ημερολογιακή μεταρρύθμιση και οικουμενισμός έχουν συνδεθή - ταυτισθή απ' αρχής.
5) Ο αιρεσιάρχης Πάπας και η Ουνία
Τρεις μεγάλες πνευματικές πτώσεις έχουν σημειωθεί στην ιστορία του κόσμου, υπογράφει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Η πρώτη είναι του Εωσφόρου, η δεύτερη του Ιούδα και η τρίτη του Πάπα».
Ο Πάπας προσπάθησε «έγερση» υψηλότερη από την εξήγηση - διδασκαλία του Χριστού περί Αγίου Πνεύματος, ότι «παρά του Πατρός εκπορεύεται».
Ατελή θεώρησε τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και ο Πάπας και πρόσθεσε το «φιλιόκβε (και εκ του Υιού)» ...ώ της αθεωτάτης γνώμης και τόλμης και χειρός, ώ της εσχάτης αφροσύνης και παντελούς απονοίας, ώ του νέου Αρείου και κακού Σαβελλίου, και προδότου Ιούδα» (Μελέτιος Πηγάς).
(Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
==========================
«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»
(Απ. Παύλος – Πράξ. 20, 30)
ΜΕΡΟΣ B΄
Αναμφίβολα, κάθε πράγμα ή λόγος μας συνδέει (παραπέμπει) στο νόημά του.
Το πνευματικά νοηματισμένο βάθος της προφητείας του Απ. Παύλου (Πράξ. 20,30) «εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα», μας παραπέμπει στις πτώσεις των αιρέσεων. Ιδιαίτερα απειλητικές οι αιρέσεις (σήμερα) μέσα στη δίνη του οικουμενισμού.
Φοβερή διάσταση της αιρέσεως είναι (όπως είδαμε στο μέρος Α') και ο παπισμός, ο Πάπας.
Η «επηρμένη οφρύς» Λατίνων Παπών, με την προσθήκη (βλασφημία) του «Φιλιόκβε» στο Σύμβολο της Πίστεως, δημιούργησαν και σχίσμα και αίρεση, γι' αυτό και η «παπική εκκλησία» δεν είναι του Χριστού!
Πώς μπορεί να είναι του Χριστού, όταν (εδώ και αιώνες) χρησιμοποιεί και την «Ουνία», έναν δόλιο και ύπουλο τρόπο παραπλανήσεως των πιστών της Ορθοδοξίας;
Οι «σύγχρονοι» Πατριάρχες και επίσκοποι έχουν εκπέσει του αληθινού πνεύματος της Ορθοδοξίας και με τις θέσεις τους - υπογραφές τους (Κρήτη 2016) έχουν συνομολογήσει, συμφωνήσει και συναποδεχθεί, ότι ο παπισμός είναι εκκλησία εξίσου με την Ορθόδοξη Εκκλησία και ότι (αμφοτέρων) τα μυστήρια είναι έγκυρα!
1ο σχόλιο: Η οικουμενιστική βούληση (των πατριαρχών Κων/λεως) έχει πραγματοποιήσει μυστικά την ένωση παπισμού και ορθοδοξίας. Περίτρανη αναγωγή στην «ένωση» είναι η κοινή λειτουργία της Ραβέννης (θέρος 2002), όπου ορθόδοξοι κληρικοί εκοινώνησαν και παπικούς. (Τέλος σχολίου).
Η εξομολόγηση (Δημόσια) του Αρχιμ. Αυγουστίνου Κατσαμπίρη:
«Δυστυχώς και εγώ, το εξομολογούμαι δημοσίως, δια να με συγχωρέση ο Κύριος, ότι εν αγνοία μου μετάλαβα μαζί με τους ορθοδόξους χριστιανούς και μια Γερμανίδα παπικού δόγματος. Εκ των υστέρων, όταν το έμαθα, την επλησίασα και την παρατήρησα και της επρότεινα να γίνη ορθόδοξη και να την βαπτίσωμεν. Και η απάντησις που μου έδωσεν ήτο: «τώρα πλέον έχομεν ενωθεί όλοι μαζί κλπ» (Βλέπε βιβλίο του «ΑΙ ΠΛΑΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ» (σελ. 32)).
2ο σχόλιο: Και η Εκκλησία της Ελλάδος σπεύδει προς το χορό των οικουμενιστών (και της «ενώσεως»), αμνήμων. Ποια; αυτή που στις αποσκευές της κομίζει την βαθύτερη μνήμη της ορθοδοξίας! (Τέλος Σχολίου).
6) Η ένταξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Π.Σ.Ε.
Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς με απόλυτη κατηγορηματικότητα έχει τονίσει: «Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί της θεολόγοι, ακόμη και Ιεράρχαι, να επιζητούν την οργανικήν μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Π.Σ.Ε.; Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία» (Βιβλίο «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός» - σελ. 224).
Να υπογραμμίσουμε, ότι ο παπισμός παρά την εγκοσμιότητά του, τις αιρετικές θεωρίες του και τις σωρηδόν αντιχριστιανικές πράξεις του, δεν έχει εμπλακεί (ως μέλος) στο Π.Σ.Ε., διότι αναπτύσσει την δική του οικουμενιστική πολιτική προς τις Ορθόδοξες Εκκλησίες μετά την Β' Βατικάνεια σύνοδο (1962-65).
7) Ο εσμός (κυρίως) των οικουμενιστικών πλανών, ως εχθρός της ορθόδοξης Εκκλησίας, αποπροσανατολίζει (σήμερα) το πλήθος των πιστών, δηλαδή:
α) Θεωρία των κλάδων β) Ο δογματικός μινιμαλισμός γ) Η θεωρία της περιεκτικότητας δ) Η βαπτισματική θεολογία και ε) Η Νεοπατερική - Μεταπατερική θεολογία
Στα χρόνια μας συμβαίνουν πάρα πολλές θεαματικές - συγκλονιστικές μεταμορφώσεις σ' όλα τα επίπεδα της Εκκλησιαστικής ζωής (και σ' όλους τους τομείς).
Ένα παράδειγμα ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Στις 24-5-98 είχε τονίσει:
«Ο οικουμενισμός πραγματικά έτσι όπως έχει επικρατήσει να σηματοδοτείται ο όρος αυτός, βεβαίως είναι αίρεσις, διότι σημαίνει απάρνησιν βασικών γνωρισμάτων της Ορθοδόξου πίστεως, όπως είναι φερ' ειπείν η αποδοχή της θεωρίας των κλάδων. Τέρμα! Σ' αυτό δεν γίνεται συζήτησις, και επομένως πας όστις πρεσβεύει τα αντίθετα μπορεί να λέγεται Οικουμενιστής και επομένως να είναι αιρετικός».
Στο φως των ανωτέρω δηλώσεών του, η μετέπειτα πορεία του ήτο αποκαρδιωτική - οικουμενιστική, συμπυκνωμένη στην επίσημη υποδοχή του Πάπα (Μάιος 2001) εκφράζοντας έτσι, «έρωτα Παπισμού».
Αντίθετα, η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος (1956) με τον τότε προκαθήμενο Δωρόθεο, απέρριψε διαρρήδην την εκδοχή συνεργασίας με τον Πάπα.
Ο Χριστόδουλος κατέλυσε παράδοση 1000 ετών υποδεχόμενος τον Πάπα ως αρχηγό «κράτους και εκκλησίας». Δέχθηκε τον Πάπα ως «αγιώτατον» και ως αληθινόν «επίσκοπον Ρώμης»!
8) Η αιρετική θεωρία του δογματικού μινιμαλισμού
Είναι το αιρετικό ρεύμα που χαρακτηρίζεται από ακραία απλότητα μορφής των δογμάτων∙ υποβιβασμός, σχετικοποίηση και σμίκρυνση (δηλ.) των δογματικών διαφορών.
Οι εκκλησιολογικές σταθερές της Ορθοδοξίας διατυπώνονται (άριστα) από τον Δοσίθεο, Πατριάρχη Ιεροσολύμων:
«Ούτε δύναταί τις σύνοδος Οικουμενική παγκόσμιος, κατά τινα όποτε αιτίαν νομοθετήσαι τι, κατά των πράξεων και αποφάσεων των επτά Οικουμενικών Συνόδων, ούτε περί τάξεως, ούτε περί ηθών, ούτε περί πίστεως, ούτε περί μυστηρίων. Αντινομοθετούσα γάρ ταύταις ουκ έσεται αγία Σύνοδος, αλλά βέβηλος, πονηρά, ληστρική και καθόλου παράνομος, ως γεγόνασι πολλαί των παπιστών και απευχόμεθα μη γενέσθαι τοιούτον μιαρόν άθροισμα εν τη Ανατολική Εκκλησία».
Η εξ ίσου άγρυπνη συνείδηση της ορθοδόξου παραδόσεως Κων/νος Οικονόμος εξ Οικονόμων τόνισε:
«Την ενότητα επομένως της Εκκλησίας ουδόλως αποτελεί μόνον το Δογματικόν αλλά και το Κανονικόν, όταν δηλ. διοικείται κατά τους αυτούς Θείους Κανόνας, καθ' ούς και αι λοιπαί Ορθόδοξοι αδελφαί, ίνα η ένθεσμος Εκκλησία συμφωνεί προς εαυτήν, των πανταχόθεν επισκόπων, τον σύνδεσμον της αγάπης φυλαττόντων, διά του λέγειν τα αυτά, κατηρτισμένους τω αυτώ νοΐ και τη αυτή γνώμη».
9) Η αιρετική θεωρία της «Νεοπατερικής και Μεταπατερικής Θεολογίας»
Αυτή η αιρετική θεωρία είναι στη συνείδηση των οικουμενιστών, κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι επιζητούν αντιστύλια έξω από την εν Αγίω Πνεύματι Θεολογία των Πατέρων.
Με τη φορά της οικουμενιστικής μέθης προσπαθούν την απομάκρυνση του πιστού ανθρώπου από τους Πατέρες, το αγιοπνευματικό αυτό κέντρο της Ορθόδοξης διδασκαλίας.
Στους Πατέρες απεικονίζεται η Ορθόδοξη Δογματική - πνευματική διδασκαλία, ως Αγιοπνευματική επαφή με την Θεότητα.
Σύνδεση με το Νου των Πατέρων σημαίνει εμπειρία πνευματική δυο χιλιάδων ετών· σ' αυτούς βρίσκουμε το Νου της Εκκλησίας, ως ζώσα αντίληψη της Ορθοδοξίας!
10) Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου
Αυτό το εργαλείο του οικουμενισμού πιστεύει ότι το κύρος των κρίσεών του καθορίζεται αποτελεσματικά και από την Νεοπατερική - Μεταπατερική σκέψη τωνθεωρητικών αιρετικών οικουμενιστών (Ζηζιούλα, Νησιώτη, κλπ).
Πιστεύει δηλ. (η Ακαδημία), ότι αντιλαμβάνεται καλύτερα τα προβλήματα της εποχής μας σε σχέση με το ύψος της πνευματικής ποιότητας των Πατέρων! Συμπερασματικά: Σε καμιά περίπτωση η Ακαδημία αυτή δεν αποτελεί αξιόπιστη και αγρυπνούσα συνείδηση της Εκκλησίας.
(Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»
(Απ. Παύλος – Πράξ. 20, 30)
ΜΕΡΟΣ Γ΄
Ο ρυθμός των αιρετικών εξελίξεων και οι (ανάλογες) μεταμορφώσεις των ποιμένων έχουν λάβει το χαρακτήρα θυέλλης, ενώ το πλήθος των πιστών (γενικά) δεν έχει συλλάβει το αληθινό νόημα των καιρών. Αυτός ο ραγδαίος ρυθμός των αιρετικών διδασκαλιών έχει συμπυκνωθεί στον οικουμενισμό, στην ψευδοσύνοδό του και στο Π.Σ.Ε.
Παραδείγματα διεστραμμένων διδασκαλιών, ρήγματα στο Σώμα της Εκκλησίας, είναι και οι αποφάσεις του Π.Σ.Ε., τις οποίες η άγνοια, η αναζήτηση ευζωίας και ικανοποίησης των αισθήσεων δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να κατανοήσουν τις αναιμικές (δήθεν σωτήριες) αιωνιότητες που υπόσχονται.
Αυτές τις αποφάσεις τις έχει υπογράψει η Εκκλησία της Ελλάδος, δημιουργώντας, έτσι, ασταμάτητο ολοφυρμό για την απομάκρυνση από το καθαρό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Παραθέτουμε (ως παραδείγματα) αποφάσεις, οι οποίες επιθυμούν εκκλησιολογική δόξα που δεν τους ανήκει.
1. Κείμενο Ραβέννας: Το οποίο προβάλλει - προπαγανδίζει το πρωτείο μέσα στην Εκκλησία (του πάπα δηλ.).
2. Σαμπεζύ: Εδώ προσβάλλεται η ορθόδοξη Χριστολογία, αναγνωρίζοντας εκκλησιαστικότητα στους μονοφυσίτες.
3. Μπελαμέντ: Εδώ έχουμε αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στους παπικούς και προώθηση της κακοδοξίας μιας διαιρεμένης εκκλησίας.
4. Πόρτο Αλέγκρε, Πουσάν: Υιοθετήθηκε η προτεσταντική θεολογία.
5. Βαπτισματική θεολογία: «Διευρύνθηκαν» τα όρια της εκκλησίας, όπως πίστευε ο αιρετικός Ιωάννης Ζηζιούλας.
6. Ευχαριστιακή θεολογία: Προωθήθηκε η κακοδοξία των δύο πνευμόνων και των δύο αδελφών εκκλησιών (Ορθοδοξίας και παπισμού).
Σ’ αυτή την κατακρήμνιση απαντά ο Μ. Φώτιος:
«Μια εστιν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομέναι εισί τα παρά ταύτην συνέδρια και σύνοδοι αθετούντων. Ούτω φρονούμεν οι αληθινοί Χριστιανοί, ούτω πιστεύομεν, ούτω κηρύττομεν» (Μ. Φώτιος, Ε.Π. 284, κατά της Θεοπασχιτών αιρέσεως).
1ο Σχόλιο: Εντυπωσιάζει (μας θλίβει) στην εποχή μας η προδοτική εξέλιξη της διετίας 1991-1993, κατά την οποία αναγνωρίσθηκαν ως έγκυρα (Σαμπεζύ και Μπελαμέντ του Λιβάνου) τα «μυστήρια» των Μονοφυσιτών και των παπικών αντιστοίχως, χωρίς αυτοί ν’ αποκηρύξουν τις αιρέσεις τους.
Σε απλή λογική αυτό σημαίνει ότι έχουν Άγιο Πνεύμα στα «μυστήριά» τους και κακώς οι Πατέρες και οι Σύνοδοι τους απέκοψαν από την Εκκλησία, στερώντας (έτσι) για αιώνες τη δυνατότητα σωτηρίας τους.
Βλέπουμε σήμερα, ότι η εγκυρότητα των μυστηρίων ρυθμίζεται όχι από την Ορθόδοξη πίστη, αλλά από «κάποια Σύνοδο» ή «διμερή επιτροπή», τρόπος άγνωστος στην διαχρονική Εκκλησία και στους ανά τους αιώνες Αγίους της! Δυστυχώς, τα «κύματα» αυτά της διαστροφικής διαλεκτικής δεν παύουν μέχρι και σήμερα αλλά ενισχύονται. (τέλος σχολίου)
Ας προσέξουμε και τους επικίνδυνους, αυθάδεις ισχυρισμούς του πανεπιστημιακού καθηγητού Λεωνίδου Ιω. Φιλιππίδου, για να μη πλανηθούμε:
- «Το να αρνούνται ή να χλευάζουν ούτοι (οι αντιτεθέμενοι δηλ. Ορθόδοξοι) τον οικουμενισμόν εν ονόματι του Χριστού ή εν ονόματι της Ορθοδοξίας, τούτο είναι υποκρισία και ασέβεια, ενσυνείδητος δε, προς παραπλάνησιν των ευπίστων πιστών· δεν είναι ορθοδοξία· είναι απροκάλυπτος και αδίστακτος πλαστογράφησις της Ορθοδοξίας».
- «...και ο οικουμενισμός διήκει δι’ όλης της θείας Αποκαλύψεως ως Θεού ρήμα και Θεού θέλημα, ως θεοταγής εντελέχεια της παγκοσμίου Ιστορίας - ως το «τέλος» αυτής, το θεόθεν αυτή εντεταγμένον, ίνα προσδιορίζη και την πορείαν της και τον τελικόν της στόχον, την απόληξιν της».
2ο Σχόλιο: Αναμφίβολα, ο Ακαδημαϊκός Λεωνίδας Ιω. Φιλιππίδης τοποθέτησε την ορθόδοξη αλήθεια υπό «δυτική αιχμαλωσία». Προσπαθεί να μας πείση ότι η εσχατολογική φύση της Θείας Αποκαλύψεως είναι η παναίρεση του οικουμενισμού. Έχει δηλ. μία εντελώς ανορθόδοξη προσέγγιση του Ευαγγελίου.
Αυτή η τοποθέτηση του Λεων. Φιλιππίδου είναι και τοποθέτηση των «σύγχρονων» οικουμενιστών Πατριαρχών - επισκόπων∙ μία τοποθέτηση αιρετική, που πολύ απέχει από το να σκιάσει την εμπειρία της Εκκλησίας και την Πατερική διδασκαλία. Στην πραγματικότητα αυτή η «κατ’ εντελέχεια» αποκατεστημένη παγκόσμια νέα θρησκεία του Φιλιππίδη, όπως την οραματίζεται, της νέας ορθοδοξίας, είναι η τεχνητή ατμόσφαιρα νέας Ορθοδοξίας, της Αποστασίας, του Αντιχρίστου. Ο Κύριος μας προειδοποίησε: «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γής;» (Λουκ. 18,8). (τέλος σχολίου)
Η αλλαγή πλεύσεως της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους
Το 1965 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας (στη συνάντηση με τον Πάπα) προχώρησε στην άρση των αναθεμάτων στα Ιεροσόλυμα, με συνοδική απόφαση, γι’ αυτό και οι Αγιορείτες Πατέρες, δηλ. οι μισές περίπου μονές, όλες οι σκήτες και τα περισσότερα κελιά, διέκοψαν τη μνημόνευση του Αθηναγόρα (βλέπε και σχετική απόφαση της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους (17/10/70), που άφησε ελεύθερες τις μονές στο θέμα της μνημονεύσεως του Αθηναγόρα).Αντίθετα, η ίδια Δισενιαύσιος Ιερά Σύναξις του Αγ. Όρους εκήρυξε έκπτωτο τον καθηγούμενο της Μονής Αγ. Παύλου, π. Ανδρέα (20 Αυγ. 1974), διότι δεν ήθελε να επαναλάβει το μνημόσυνο του Αθηναγόρα.
Η πρώτη απόφαση 17/10/70, ήτο μια ομολογιακή απόφανση με Ορθόδοξο πατερικό αξιολογικό χαρακτήρα, ενώ η δεύτερη της 20ης Αυγ. 1974, δεν αποτελούσε φράγμα στη γραμμή του Οικουμενισμού και του φιλοενωτισμού του πατριάρχη Δημητρίου. Τελικά, παρά τις δικαιολογίες και τις απόπειρες αυτοτελούς περιχαράκωσης σε υποκειμενικό πεδίο αγάπης-ειρήνης των «επιφανών» ηγουμένων, η αιτία της αλλαγής προήλθε από το φόβο απειλουμένων δεινών, διώξεων και τιμωριών.
3ο Σχόλιο: Να υπογραμμίσουμε, ότι ο π. Ανδρέας δεν επανέλαβε το μνημόσυνο και έζησε ησυχαστικά σ’ ένα αγρόκτημα, κοντά στη θέση Μονοξυλίτης.
Πολλές δικαιολογίες ακούσαμε (διαχρονικά) για την «σύγχρονη» σιωπή του Αγ. Όρους από στόματα κοινοβιατών Μοναχών και «επιφανών» ηγουμένων. Μια αιτία της σιωπής είναι και η αθρόα εισροή χρημάτων της Ε.Ε.
Πτυχές και άξονες του οικουμενισμού και του φιλοενωτισμού έχει διατυπώσει (εν λόγω και έργω) και ο νυν Πατριάρχης Βαρθολομαίος, δυστυχώς. Εμείς, ως απλοί συνειδητοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, είμεθα και βιωματικοί παρατηρητές των εκκλησιαστικών πραγμάτων, όπως αυτά προσδιορίζονται από τη Γραφή, από τους Αγίους Αποστόλους, από τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας.
Δεν παρακάμπτουμε τις θεωρητικές, πρακτικές και πανοραμικές κατοπτεύσεις των Πατέρων, όπως (π.χ.) του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος τόνισε για τα 3 είδη αθεΐας:
- Πρώτο είδος: Να ισχυρίζεσαι ότι δεν υπάρχει ο αληθινός Θεός.
- Δεύτερο είδος: Η παραδοχή των αιρέσεων και των άλλων θρησκειών.
- Τρίτο είδος: Είναι η σιωπή, όταν η πίστη κινδυνεύει.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ