Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2014

Υστατο Αντίο στον μεγάλο θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο



Μὲ πολλὴ θλίψη ἀλλὰ καὶ χαρμολύπη ἀκολουθήσαμε στὴν τελευταία του κατοικία τὸν ἀγωνιστή, τὸν ὁμολογητή, τὸν ἀκάματοἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν δεινὸ θεολόγο, τὸν δάσκαλο κι ἀδελφό μας Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Αἰσθανόμαστε φτωχότεροι ἐδῶ στὴ γῆ,ἀφοῦ ἕνα  τεράστιο κενὸ ἄφησε ὁ ἐκλιπὼν στὴν ἀρένα τοῦἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνα, ἀλλὰ πλουσιώτεροι στὶς οὐράνιες σκηνές, ὅπου θὰ βρίσκεται ἡ αἰώνια κατοικία του, διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰπρεσβεύει γιὰ ὅλους τους ἐναπομείναντες ἀδελφούς του, ὥστε νὰσυνεχίσουμε ἕως θανάτου τὸν καλὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου πίστεως ὅπως ἀκριβῶς ἔκανε κι ἐκεῖνος.
Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν βοήθεια ποὺ μᾶς πρόσφερε μὲ τὴν καρδιά του ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆςἱδρύσεως τοῦ Συλλόγου μας, γιὰδέκα ἑπτὰ συνεχῆ ἔτη, ὅταν σὲ κάθε κάλεσμά μας ἀνταποκρινόταν κιἔτρεχε νὰ κηρύξει τὸ θεῖο λόγο καὶνὰ συνδράμει στὸν ἀγῶνα μαςἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦΠαπισμοῦ. Ὅταν παρ’ ὅλες τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπιζε  μὲ τὴν ὑγεία του, πάντοτε ἀκάματος, καλόκαρδος, πρόσχαρος ἀποδεχόταν τὴν πρόσκλησή μας κι ἕνωνε τὴν βροντερὴ φωνή του μὲ τὴν ἀδύναμη δική μας καὶ ξεσήκωνε τὶς συνειδήσεις ὅλων αὐτῶν ποὺ γέμιζαν τὶς αἴθουσες γιὰ νὰ τὸνἀκούσουν, ὅπου κι ὅταν τὸν καλούσαμε. Ἦταν ὁ πρῶτος ὁμιλητὴς στὴν πρώτη ἐκδήλωση τοῦ Συλλόγου μας, καὶ δὲν θὰ ξεχάσουμε ποτὲ τὴν ἀπερίγραπτη συγκίνηση ποὺ νοιώσαμε  γιὰ τὰ ὅσα μᾶς συμβούλευσε καὶ μᾶς εὐχήθηκε σὲ ἐκεῖνο τὸ πρῶτο μας ξεκίνημα.
Πάντοτε ἔχοντας τὸ μικρὸ τετραβάγγελο στὸν κόρφο του, σὲ ὅ,τι κι ἂν μᾶς δίδασκε, σὲ ὅ,τι κι ἂν ἔλεγε ἀναφερόταν μὲ τόση εὐχέρεια στὴν Ἁγ. Γραφή, μᾶς παρέπεμπε ἄμεσα στὸ κατάλληλο χωρίο, μᾶςἐρωτοῦσε καὶ μᾶς ἐξηγοῦσε δίνοντας τὴν ἐντύπωση ὅτι ζοῦσε μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ τὸν Χριστό. Μᾶς συγκινοῦσε ἰδιαίτερα ἡ βαθειά του γνώση καὶ ἡ προθυμία του νὰ μᾶς καταστήσει κοινωνοὺς τῆς χαρᾶς ποὺ ζοῦσε, μὲ τὸν τρόπο ποὺ βίωνε  τὴν ἐν Χριστῷ ἐπίγεια ζωή του.Ἡ ἁπλότητα κι ἡ καλωσύνη του μᾶς ἀφώπλιζαν πάντοτε καὶ δὲνὑπῆρχε ὁ παραμικρὸς δισταγμὸς νὰ τὸν προσεγγίσουμε καρδιακὰκαὶ νὰ ζητήσουμε ἀνὰ πάσα στιγμὴ τὴ συμβουλή του.  Ἦταν σὰν ἕνα μικρὸ παιδί, ποὺ μερικὲς φορὲς ἐκδήλωνε τὴ ἔντονη συμπεριφορά του, ἀκόμη καὶ τὴν ἱερὴ ἀγανάκτηση καὶ ὀργή του, χωρὶς ὅμωςἐμπάθεια μὲ μία ἰδιαίτερη εἰλικρίνεια κι ἁπλότητα. Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν γνωρίσαμε ἀπὸ κοντά, τὸν φιλοξενήσαμε, τὸν ζήσαμε στὴν καθημερινότητά του, ἔστω καὶ γιὰ λίγο, καὶ μᾶς ἔκανε κοινωνοὺς τῆς ἁγιότητός του.
 Δὲν θὰ ξεχάσουμε τὴν τελευταία φορὰ ποὺ ἦλθε στὸ Βόλο, μετὰἀπὸ ἕνα φοβερὸ κρυολόγημα, ἐνῷ ἔβηχε διαρκῶς καὶ μὲ κίνδυνο νὰἐπιδεινωθεῖ ἡ ἤδη ἐπιβαρυμένη ὑγεία του μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο χειρουργεῖο, αὐτὸς προσευχόταν νὰ τοῦ δώσει ὁ Θεὸς δύναμη νὰμπορέσει νὰ μιλήσει καὶ νὰ ὁμολογήσει καὶ νὰ ἐλέγξει τοὺς παναιρετικοὺς οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους καὶ πατριάρχες, ὅπωςἔκανε πάντοτε. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὴ θέληση καὶ τὴνἀπέραντη ψυχικὴ δύναμη, ποὺ διέθετε πάντοτε ὅταν ἀγωνιζόταν, τὰκατάφερε. Μίλησε μὲ τόση παρρησία καὶ τόλμη ποὺ δὲν ἐπέτρεψε ὁΘεὸς νὰ βήξει οὔτε μία φορά. Ἦταν ἕνα πραγματικὸ θαῦμα.
Δὲν φοβόταν κανένα, παρὰ μόνο τὸ Θεὸ καὶ τὸ ἴδιο μας δίδαξε νὰκάνουμε κι ἐμεῖς. Ὅλα τὰ γνήσια πνευματικὰ παιδιά του, ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ δὲν ἀνῆκαν στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Σταυροῦ», εἴχαμε λάβει αὐτὴ τὴν παρακαταθήκη ἀπὸ τὸν δάσκαλό μας, νὰ μὴν φοβόμαστε κανένα, παρὰ μόνο τὸ Θεό. Νὰ ἐλέγχουμε μὲ παρρησία τὸν κάθεὑψηλὰ ἱστάμενο χωρὶς φόβο, γιὰ ὅ,τι κακὸ γίνεται μέσα στὴνἘκκλησία, ποὺ εἶναι τὸ σπίτι μας, γιατί ἔτσι θὰ κερδίσουμε τὴν αἰωνιότητα, ὅπως ἔλεγε, ἀψηφώντας κάθε κίνδυνο, διωγμὸ καὶἐπιτίμιο.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ὁ Θεὸς τὸν πῆρε κοντὰ Του, τὴν ἴδια ἡμέρα ποὺ πῆρε καὶ τὸν μακαριστὸ γέροντά του, τὸν ἀείμνηστο Αὐγουστίνο Καντιώτη. Τὴν ἴδια παρακαταθήκη ποὺ παρέλαβε ἀπὸ τὸνἀγαπημένο του   πνευματικὸ Πατέρα καὶ Δάσκαλο, σὰ γνήσιο καὶπιστὸ σὲ ὅλα τέκνο του,  ἀκριβῶς τὴν ἴδια παρέδωσε καὶ σὲ ὅλουςἐμᾶς.
 Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴνὑποστήριξη καὶ τὴν ἐκτίμηση ποὺ ἔτρεφε γιὰ τὸν διωκόμενο γέροντά μας, τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ καὶ γιὰ τὴν συμπαράσταση ποὺ ἔδειξε καθ’ὅλο τὸ διάστημα τῆς δίκης του στὰ Ἐκκλησιαστικὰ ΣυνοδικὰΔικαστήρια, στὰ ὁποῖα δὲν δίστασε νὰ παρευρίσκεται μὲτόσο κόπο καὶ νὰ συμμετέχει μὲὅλο τὸ πλῆθος τοῦ κόσμου ποὺ συνέρρεε γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ γιὰτὴν ἄδικη καθαίρεσή του. Τὸν εὐχαριστοῦμε ποὺ δὲν παρέλειψε ποτὲνὰ γράφει ὁλόκληρα ἄρθρα γιὰ τὸν ἄδικο διωγμὸ τοῦ π. Εὐθυμίου στὸ περιοδικὸ «Σταυρός», ἀλλὰ καὶ νὰ κάνει ὁλόκληρες ὁμιλίες γιὰνὰ προβάλει τὸν ἀγῶνα του καὶ τὸ παράδειγμά του. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ φράση ποὺ ἐπαναλάμβανε: «ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁἀκαθαίρετος πύργος τῆς Ὀρθοδοξίας».
Εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσει, νὰ τοῦ χαρίσει ὅ,τι τοῦστέρησαν στὴν ἐπίγεια ζωή του, αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀδίκησαν καὶ τὸνἐδίωξαν, νὰ κερδίσει τὸ φῶς καὶ τὴ δόξα τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦΘεοῦ, τὴν ὁποία πάντοτε στεντόρεια ἐπικαλοῦνταν στὸν ἐπίλογο τῶν ὁμιλιῶν του καὶ νὰ πρεσβεύει γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων ὅσων τὸν εἶχαν σὰν παράδειγμα στὴ ζωή τους.
 Σὰν ἐλάχιστο φόρο τιμῆς κι εὐγνωμοσύνης στὸν μεγάλο αὐτὸἄνδρα, στὸν ἄμισθο αὐτὸ στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὅλη του τὴζωὴ τὴν ἀφιέρωσε στὸ κήρυγμα τοῦ Θείου Λόγου, ἀντὶ στεφάνου, προσφέρουμε ἕνα συμβολικὸ  ποσὸ σὲ ἵδρυμα τῆς περιοχῆς μας.


ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΕ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΕ. ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ  ΣΥΛΛΟΓΟ
«ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

            Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                             Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ

       ΓΡΗΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ                               ΧΡΙΣΤΙΝΑ  ΞΑΝΘΑ - ΝΑΚΟΥ
http://paterikiparadosi.blogspot.gr/

IΔΟΥ Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΡΟΝΤΩΝ

  1.  IΔΟΥ Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ 
    ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ 
    ΠΑΡΟΝΤΩΝ
    Ας οψωνται οι δειλανθρωποι που μας παριστανουν τους επισκοπους ενω ειναι ...φοβισμενες ορνιθες που τρεμουν εναν ...λαγωο.


    ΕΝΑΣ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ
    Ποιος αυτοσχεδιάζει αγαπητοί; 
    Παρέστησαν ή δεν παρέστησαν οι ως άνω μητροπολίτες σαν να ήταν διακοσμητικά στοιχεία (κοινώς γλάστρες) στην εξόδιο ακολουθία του αγαπητού μας δασκάλου κι αδελφού Νικολάου; 
    Συμμετείχαν καθόλου; 
    Διάβασαν έστω και μία ευχή ή ανέγνωσαν κάποιον επικήδειο λόγο προς τιμήν των κοιμωμένου αγωνιστού θεολόγου; 
    Δεν εντράπηκαν που παρέστησαν χωρίς να κάνουν ούτε μία αναφορά στον άδικο αφορισμό, χωρίς να αρθρώσουν έστω έναν λόγο μετανοίας και αιτήσεως συγχωρήσεως από τον αδικημένο αδελφό τους; 
    Ακομα και τώρα στην ύστατη στιγμή απεδείχθησαν λαγωοί, πολύ μικρότεροι, ελάχιστοι, μικρόψυχοι μπροστά στο ύψος και το μεγαλείο του αδελφού τους που τόσο χρόνια δεν στάθηκαν ικανοί να αποκαταστήσουν. 
    Ας είναι όμως οι τραγικές φιγούρες τους θα δεσπόζουν και θα αποδεικνύουν ακόμη μία φορά πόσοι ανίκανοι είναι για μεγάλα πράγματα. 
    Πόσο απέχουν από το να γίνουν ομολογητές κι αγωνιστές, πόσο φοβούνται τον αιρετικό άρχοντα του Φαναρίου και στέκονται ως στρατιωτάκια «σούζα»εμπρός του. 
    Αλοίμονό σας ταλαίπωροι. 
    Πήγατε να κάνετε τους λέοντες κι αποδειχθήκατε μυρμήγκια ή καλύτερα σαύρες - χαμαιλέοντες που αλλάζετε χρώμα αναλόγως με το φυσικό περιβάλλον που βρίσκεσθε. 
    Κρίμα και περίμενε τόσα ο προδομένος λαός από σας. 
    Αιωνία η μνήμη σου αδελφέ μας Νικόλαε και συγχώρεσέ τους όλους. 
    Το κακό που νομίζουν που σου έκαναν, αποδείχθηκε στεφάνι αιωνίου δόξης και τιμής για σένα και μοναδικό εισιτήριο για την αιωνιότητα. 
    Καλό Παράδεισο.




    1. Πέστα Χρυσόστομε!

  2. Είναι αλήθεια ότι πήγαν 4 μητροπολίτες εκεί,για να προσευχηθούν;
    Δεν τόλμησε κανείς ούτε και ο οικείος επίσκοπος να πάρει μέρος στην εξόδιο ακολουθία;
    Τότε ΓΙΑΤΙ πήγαν;
    Σε ποιον ήθελαν να ευαρεστήσουν; 
    ΝΤΡΟΠΗ!!!
    Αλλά και ο Φλωρίνης γιατί απουσίασε;
    Μήπως ο Βαρθολομαίος τον ΔΙΕΤΑΞΕ μη θέλοντας να πάει ΚΑΝΕΙΣ από το δικό του "χωράφι";;!!
    Κι αν πήγαινε ΤΙ θα του έκανε;
    Θα τον καθαιρούσε μήπως;;
    Πάντως έχασα πάσαν ιδέα για το πρόσωπό του που τόσο αγαπούσα"δια την γλυκύτητα του"!
    Πάντως ο μακαριστός ΔΕΝ είχε ανάγκη ΚΑΝΕΝΟΣ απ' αυτούς!!


  3. Ημουν στην κηδεία... 
    Όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως τα έγραψες.

    Ο Ναυπάκτιος θεολόγος μάλιστα που αναφέρεις, κατά τη διάρκεια του κατηφορικού δρόμου προς την ταφή πήγε στον επίσκοπο Γόρτυνος Ιερεμία Φούντα (Ναυπάκτιο στην καταγωγή) και του είπε:

    - Γιατί δεν μου επετράπη να μιλήσω; 
    Αυτό που έγινε δεν θα το ήθελε ο Νίκος!!! 
    Ήταν επιθυμία της οικογένειας να μιλήσω και πολλές φορές εκπροσώπησα τον Νίκο και την οικογένειά του σε εκδηλώσεις! 
    Ο π. Δανιήλ Αεράκης έχει αποχωρήσει εδώ και χρόνια απο τον "Σταυρό" και μάλιστα δεν συμφωνούσε με τις θέσεις του Νίκου, ήταν εχθρός του... 

    Βεβαίως ο Ιερεμίας δεν μίλησε καθόλου και με κατεβασμένο κεφάλι προχωρούσε στην πορεία... (Αυτό το άκουσαν και άλλοι και μπορούν να σας το βεβαιώσουν)

    Στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, ακούγονταν φωνές μέσα απο την εκκλησία και μια φωνή υπερίσχυσε που έλεγε: 

    -Επιμένω... Με ακούτε, επιμένω.. 
    Δεν μπορώ απο το να μην επιμείνω... 
    Ήταν ο Ναυπάκτιος θεολόγος που άν και τα χρόνια του είναι περασμένα, η φωνή του ήταν δυνατή και φώναζε μέσα στο Ναό για να μιλήσει για τελευταία φορά στον αγαπημένο του φίλο... Και μάλιστα, όλος ο κόσμος, περίμενε και περιμέναμε να ακούσουμε επικήδειο λόγο κάποιου φίλου του ή συνεργάτη του απο τον Σταυρό.

    Επίσης εντύπωση προκάλεσε το γεγονός, οτι δεν άφησαν τον κόσμο να ασπαστεί στο τέλος το λείψανο του κ. Ν. Σωτηρόπουλου. 

    Ο ιερέας, μάλλον ο Αεράκης, είπε ότι "είναι πολύς ο κόσμος" και δεν θα ασπαστεί κανείς τον κεκοιμημένο παρά μόνο οι ιερείς... 
    Μα γιατί; 
    Μάλιστα ένα λεωφορείο με κόσμο που ήρθε εκείνη τη στιγμή, δεν πρόλαβε να τον ασπαστεί, παρά μόνο την ώρα που έβγαζαν το φέρετρο απο το Ναό και το τοποθετούσαν στο αυτοκίνητο- νεκροφόρα... 
    Εκεί οι στιγμές ήταν συγκινητικές... 
    Οι υπάλληλοι του γραφείου τελετών, βλέποντας την αγάπη του κόσμου για τον κ. Νίκο, κρατούσαν το φέρετρο στα χέρια τους και καθυστερούσαν να το τοποθετήσουν στο αυτοκίνητο ώστε να προλάβουν οι άνθρωποι να του πούν το τελευταίο αντίο... 
    Άλλοι έκλαιγαν με αναφιλητά, κάποιες νέες κοπέλες του έβαζαν λουλούδια, άλλοι του έλεγαν τα τελευταία λόγια αποχαιρετισμού...

    Ο κόσμος που ήταν εκεί δεν είδε με καλό μάτι την παρουσία των Επισκόπων. 

    Κάποιοι μιλούσαν με πολύ υποτιμητικά λόγια για τους περισσότερους απο αυτούς.

    Πιστεύω πως δεν θα φύγει απο το μυαλό μου το πρόσωπο του κ. Νίκου Σωτηρόπουλου μέσα στο φέρετρο. 

    Είχε μια χαμογελαστή όψη και το πρόσωπό του ήταν ροδαλό. 
    Αυτό έκανε εντύπωση και σε άλλους στην παρέα μου. 
    Είμασταν σίγουροι ότι συνάντησε αγίους εκεί που πήγε και σίγουρα τον γέροντά του π. Αυγουστίνο Καντιώτη. 

    Αγαπημένε μας καθηγητή μη μας ξεχάσεις! Μείναμε ορφανοί χωρίς την παρουσία σου. Μεσίτευσε για εμάς στον Κύριο και την Παναγιά που τόσο αγάπησες!

      
    ΣΧΟΛΙΟ
    1 Σεπτεμβρίου 2014 - 8:51 μ.μ.
    Επιεικώς αδιανόητα, αν όχι απίστευτα, μοιάζουν τα όσα διαδραματίστηκαν κατά την εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Νικολάου Σωτηρόπουλου επί τη βάσει των όσων διαλαμβάνουν οι μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και τα αντίστοιχα ρεπορτάζ σε διάφορα ιστολόγια.
    Εν πρώτοις οφείλουμε, κατ αρχήν, να επαινέσουμε τους τέσσερις αρχιερείς διότι έλαβαν την απόφαση, την οποία και υλοποίησαν, δυστυχώς μόνο αυτοί, να παραστούν στην κηδεία του αοιδίμου αναγράφοντες, κατ αυτόν τον τρόπο, στα καττύματα των υποδημάτων τους τα περί "δικαίου και εγκύρου αφορισμού" φληναφήματα και φαντασιοκοπήματα.
    Η αρχική, όμως, χαρά του πιστού λαού, που γεννήθηκε απ το γεγονός της επισκοπικής συμμετοχής στην προμνημονευθείσα νεκρώσιμο ακολουθία, σκιάσθηκε απ το χαρακτήρα της προαναφερθείσης συμμετοχής.
    Οι τέσσερις μητροπολίτες, δηλαδή, απλώς παρέστησαν συμπροσευχόμενοι χωρίς, όμως, και να τελέσουν την εξόδιο ακολουθία ενδεδυμένοι τα ιερά τους άμφια προς μεγίστη απορία, θλίψη, προβληματισμό και αγανάκτηση του πιστού λαού, παρευρισκόμενου και μη.
    Δε γνωρίζουμε, βεβαίως, τους ακριβείς λόγους μιας τέτοιου είδους αρνητικής εξελίξεως. Δικαιούμαστε, όμως, να εκφράσουμε τη βάσιμη υποψία ότι οι τέσσερις υπέκυψαν σε άνωθεν και έξωθεν υποδείξεις και πιέσεις. Η επιλογή τους, δηλονότι, να μη λάβουν ενεργό μέρος στην κηδεία του μακαριστού θεολόγου δεν υπήρξε προιόν ελευθέρας βουλήσεως αλλά απότοκος επιδράσεως εξωγενών παραγόντων. Διότι τυγχάνει επιεικώς αδιανόητο, κάποιοι απ αυτούς, απ τη μια να καλούν τον ομολογητή Νικόλαο Σωτηρόπουλο, όσο βρισκόταν εν ζωή, στις περιφέρειές τους να κηρύξει και, το κυριότερο, να του επιτρέπουν ακωλύτως τη συμμετοχή στο Μυστήριο της Ζωής και απ την άλλη, κατά την ιερή ώρα της εξοδίου ακολουθίας του, να παρίστανται απλώς συμπροσευχόμενοι! Οποία αντινομία!
    Οι πιστοί, όπως διαφαίνεται από πλειάδα σχετικών σχολίων, πικράθηκαν, απογοητεύτηκαν, αγανάκτησαν και προβληματίστηκαν αρνητικότατα με τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ανέμεναν απ τους τέσσερις να μην υποκύψουν σε τυχόν πιέσεις αλλά να ακολουθήσουν την οδό που υπαγόρευε η επισκοπική τους συνείδηση. Και θεωρούν ότι κατ αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζεται το επισκοπικό κύρος και εξατμίζεται η επισκοπική εξουσία.
    Θεωρούμε ότι, πρωτίστως ο κυριάρχης μητροπολίτης και δευτερευόντως και οι υπόλοιποι τρεις, θα έπρεπε να αποκρούσουν οποιαδήποτε μεθόδευση που καταλύει την επισκοπική τους αυτοτέλεια και ανεξαρτησία έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Αυτά απαιτεί η ηθική και εκκλησιαστική τάξη, η κοινή λογική αλλά και η θέληση και ευαισθησία του πιστού λαού.
    Λ.Ν.

Σάββατο 30 Αυγούστου 2014

Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης για τις συμπροσευχές και το Βάπτισμα των ετεροδόξων



Διηγείται ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης:
 
Κάποτε επισκέφθηκε το Μοναστήρι μας ένας Προτεστάντης πάστορας. 
 
Όταν με ενημέρωσαν ότι αυτός ο κύριος είναι ιερέας των Προτεσταντών, τον πλησιάσαμε και τον ξεναγήσαμε στο Μοναστήρι μας. Μετά, είπα να ετοιμάσουν για τον άνθρωπο φαγητό...
Εγώ δεν κάθησα μαζί του στο τραπέζι, αλλά αποσύρθηκα στο κελί μου. 
 Διότι αυτό απαιτεί η τάξις.
 Οι Πατέρες απαγορεύουν τη συμπροσευχή που προηγείται της κοινής τραπέζης...
Σε άλλη περίπτωση επισκέφθηκαν το Μοναστήρι δύο αγιορείτες ιερομόναχοι και μια ηλικιωμένη κυρία Καθολική, ρωσικής καταγωγής, που είχε αποφασίσει να γίνει Ορθόδοξη.
Όταν στο Γέροντα αναφέρθηκε ότι, κατόπιν αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου, στα άτομα αυτά είναι αρκετό το μυστήριο του Χρίσματος, χωρίς το Βάπτισμα, ο Γέροντας είπε:
Δεν γνωρίζω τι αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι το Ευαγγέλιο λέει: «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται». 
Γι’ αυτό πρέπει να γίνεται κανονικά το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. Και σε ένα τρίτο περιστατικό ενός Καθολικού, που θέλησε να βαπτισθεί, αφού ο Γέροντας τον προέτρεψε να επισκεφθεί τον επίσκοπο της περιοχής του, απ’ όπου επέστρεψε με τη σύσταση ότι δεν χρειάζεται βάπτισμα άλλα μόνο χρίσμα...
Χωρίς να σχολιάσει την παραπάνω αντιμετώπιση, έφερε μία μεγάλη κολυμβήθρα στο Μοναστήρι και, βοηθούμενος από ένα αρχιμανδρίτη, πνευματικό του τέκνο, βάπτισε κανονικά τον εν λόγω άνθρωπο στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπη.
Πηγή: Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ, όχι να εκτρέφουμε, αλλά να εκτρέπουμε την αίρεσι», σελ. 55-56 - ΠΗΓΗ

Εξόδιος ακολουθία με περιοριστικούς όρους!

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία τοῦ ἀγωνιστῆ θεολόγου, ἱεροκήρυκα καὶ ἱεραποστόλου Νικολάου Σωτηρόπουλου, τελέστηκε σήμερα Παρασκευὴ 29 Αὐγούστου 2014,  μετὰ τὶς 5 μ.μ. στὴν Ἱερὰ Μονὴ Εἰσοδίων Θεοτόκου Μυρτιᾶς Τριχωνίδος (Ἱ. Μ. Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας).
Πολὺς κόσμος καὶ κυρίως πολλοὶ ἱερεῖς καὶ μοναχὲς παρέστησαν, ἀπὸ πολλὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος, μὴ ὑπολογίζοντας τὸν παράνομο καὶ ἀντικανονικὸ ἀφορισμὸ τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου.
Ἐκεῖνοι πού, ἄλλη μιὰ φορά, ἀπέδειξαν ὅτι τρέμουν τὸν Οἰκουμενιστὴ Πατριάρχη, ἦσαν οἱ δεκάδες Μητροπολίτες ποὺ δὲν τόλμησαν νὰ παραστοῦν στὴν κηδεία, ἀλλὰ καὶ οἱ τέσσερις Μητροπολῖτες ποὺ παρέστησαν μέν, ἀλλὰ ὑπήκουσαν στὴν«μεγαλόκαρδη» Ἐντολή τοῦ αἱρεσιάρχη:
Νὰ τελέσει τὴν ἀκολουθία ΜΟΝΟ ἕνας ἱερέας καὶ νὰ ἀκουστεῖ ΜΟΝΟ ἕνας ἐπικήδειος!!!
Οἱ Μητροπολῖτες ποὺ ἦσαν παρόντες εἶναι οἱ ἑξῆς: Ὁ Αἰτωλίας Κοσμᾶς, ὁ Γόρτυνος Ἱερεμίας, ὁ Κονίτσης Ἀνδρέας καὶ ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ.
Τὴν ἀκολουθία τέλεσε ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Δανιὴλ Ἀεράκης, ὁ ὁποῖος ἐκφώνησε καὶ τὸν ἐπικήδειο λόγο.
http://paterikiparadosi.blogspot.gr/