Σε μια τέτοια σύναξη ιερέων που πρόσφατα έλαβε χώρα στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος υπό την προεδρεία του Μητροπολίτη Ιγνατίου, προωθήθηκε η ανοίκεια – για τα δεδομένα της Ορθοδοξίας - άποψη ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι απλώς ένα… ποιητικό και ομολογιακό βιβλίο (θεόπνευστο αλλά όχι προφητικό), που αφορά αποκλειστικά την ιστορική εποχή του ευαγγελιστή Ιωάννη και όχι γεγονότα του μέλλοντος.
Ακόμα χειρότερα, διατυπώθηκε η θεώρηση ότι τα όσα γράφει ο Ιωάννης συντέθηκαν «με δημιουργικό τρόπο» (άρα δεν ήταν απόρροια θείας αποκαλύψεως όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο Ιωάννης από την πρώτη κιόλας λέξη του ιερού κειμένου του;), κάτι που παραπέμπει εμμέσως σε ένα επινοημένο κατασκεύασμα, ένα έργο που γέννησε (μερικώς;) ο νους του Ιωάννη και επομένως δεν περιέχει «ὅσα εἶδε» (Αποκ. 1,2), όσα «ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός» και όσα «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννῃ» (Αποκ. 1,1).
Επιπλέον, σύμφωνα με τη (εξόφθαλμα) μεταπατερική προσέγγιση που προβλήθηκε στη Μητρόπολη Δημητριάδος, ο αριθμός του θηρίου αφορά αποκλειστικά και μόνο τον… Νέρωνα, ο Αντίχριστος δεν υφίσταται καν ως μελλοντικό πρόσωπο (κάνουν λόγο για «δήθεν έλευση του Αντιχρίστου»!) και φυσικά (εδώ φτάνουμε στην ποθητή κατακλείδα όλων των παραπάνω στρεβλώσεων) ο προσωπικός αριθμός και οι ηλεκτρονικές ταυτότητες δεν έχουν καμία σχέση με την Αποκάλυψη και άρα μπορούμε να φακελωθούμε χωρίς κανένα πρόβλημα.
Αποκάλυψη: Την αποσαφηνίζει ο Ιωάννης, ο Παύλος και ο Χριστός
Οι θεολογικές (και όχι μόνο) αποδείξεις ότι η Αποκάλυψη είναι προφητικό βιβλίο και όχι κάτι σαν… Ομηρικό έπος, είναι ατελείωτες, αλλά θα αρκεστούμε σε κάποιες βασικές. Ασχέτως αν ο Ιωάννης χρησιμοποιεί εκφράσεις άφταστης λυρικότητας (όπως και στο Ευαγγέλιο του), φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή το πνεύμα της Αποκάλυψης: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς» (Αποκ. 1,3).
Μακάριος είναι εκείνος που αναγινώσκει, και εκείνοι οι οποίοι ακούουν τα λόγια της θείας αυτής προφητείας και τηρούν με ευλάβεια και πίστη όλα όσα είναι γραμμένα εις αυτήν· διότι ο καιρός, που θα πραγματοποιηθούν αυτά, είναι πολύ κοντά. Μέλλοντας, όχι ενεστώτας. Την αναφερόμενη εγγύτητα των γεγονότων, παρά το γεγονός ότι ο Ιωάννης προειδοποιούσε γι’ αυτά πριν 2 χιλιάδες χρόνια, η Ορθόδοξη θεολογία την εξηγεί με το ότι μετά την ανάληψη του Χριστού, η ανθρωπότητα εισήλθε στην εποχή των εσχάτων. Και συνεχίζει να τη βιώνει για όσο ορίσει η άπειρη μακροθυμία του Θεού.
Ο άγγελος Κυρίου σε πολλά σημεία της Αποκάλυψης ξεκάθαρα ζητά από τον Ιωάννη να καταγράψει μελλοντικά γεγονότα («Γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶ καὶ ἃ μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα»). Εμφανέστατα ξεδιπλώνονται στο ιερό βιβλίο γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή του ευαγγελιστή και ούτε θα μπορούσαν να έχουν: H προσκύνηση του Θηρίου από όλα τα έθνη της γης, το χάραγμα του 666 και η αδυναμία να αγοράζει και να πουλά όποιος δεν το έχει δεχτεί, η ταυτόχρονη παγκόσμια (τηλε)θέαση των άταφων σωμάτων των επανεμφανισμένων Ηλία και Ενώχ από στην πλατεία των Ιεροσολύμων (μια αδιανόητη σκέψη για τον καιρό του Ιωάννη), οι καταστροφές παγκόσμιου βεληνεκούς (όπως το Τσερνόμπιλ, η «Άψινθος»), ο Αρμαγεδδώνας, η νίκη του Χριστού, η Δευτέρα Παρουσία, η ανάσταση των νεκρών, η Κρίση και η Νέα Ιερουσαλήμ δηλαδή η Ουράνια Βασιλεία.
Το γεγονός ότι ο Ιωάννης συνυφαίνει στο θείο του όραμα γεγονότα του παρελθόντος, του (τότε) παρόντος και του μέλλοντος, δεν αναιρεί ότι το – συντριπτικά – μεγαλύτερο μέρος της Αποκάλυψης αφορά προφητείες του μέλλοντος. Η ίδια η Αποκάλυψη δικαιώνει το όνομά της, αφού αρκετά εδάφια της που πριν κάποιους αιώνες φαίνονταν ακατάληπτα, στην εποχή μας βγάζουν άριστο νόημα, δηλαδή έννοιες που αποκαλύπτονται εν καιρώ.
Η Αγία Γραφή έχει τόσο εκπληκτική συνοχή νοημάτων (ακριβώς διότι είναι θεόπνευστη) που αν κάποιος αλλοιώσει τα μηνύματα ενός βιβλίου της, είναι σαν να την απορρίπτει ολόκληρη. Ένας υπερθαύμαστος μηχανισμός άμυνας, ώστε να προστατεύονται αιωνίως τα αιώνια ρήματα της. Είναι πραγματικά ανήκουστο, μετά από δύο χιλιετίες θεολογικής «σκαπάνης» των θησαυρών της Γραφής και μετά από είκοσι αιώνες πατερικής γραμματείας, να γίνεται σήμερα λόγος για «δήθεν Αντίχριστο»!
Ο ίδιος ο Ιωάννης στις επιστολές του λέει:
«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». (Α΄ Ιωάννου 2:18)
«Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη».
Ο Απόστολος Παύλος επίσης μιλά για τον επερχόμενο Αντίχριστο ως συγκεκριμένο μελλοντικό πρόσωπο, ονομάζοντάς τον «υιό της απωλείας»:
«Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον, καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:1-4).
«Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:8-9).
Αλλά και ο ίδιος ο Χριστός μέσα από τα Ευαγγέλια αναφέρεται σε πλάνους που θα έρθουν στο μέλλον:
«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν» (Κατά Ματθαίον 24:3-5) εννοώντας τους πρόδρομους του Αντιχρίστου και τον ίδιο τον Αντίχριστο.
Και παρακάτω: «Ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Ματθαίος 24:21-24).
Ακόμη πιο ξεκάθαρα, ο Χριστός πέρα από τους ψευδόχριστους της ιστορίας, αναφέρεται σε ένα και μοναδικό πρόσωπο που μέλλει να έρθει, τον κατεξοχήν ψευδόχριστο δηλαδή τον Αντίχριστο: «Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ιωάννης 5:43) Δηλαδή: «Εγώ ήρθα εξ’ ονόματος του Πατέρα μου κι όμως δεν με δέχεστε. Όταν άλλος έρθει εξ’ ονόματος του εαυτού του (εννοεί τον Αντίχριστο), εκείνον θα τον δεχτείτε».
Την αποσαφηνίζουν οι Άγιοι Πατέρες
Η θέση της Γραφής είναι πεντακάθαρη σαν τον ήλιο. Ο Αντίχριστος θα είναι προσδιορισμένο και υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας, ο φρικωδέστερος δικτάτορας όλων των εποχών που θα ανακηρύξει τον εαυτό του Μεσσία. Αναιρώντας λοιπόν την Αποκάλυψη, είναι σαν να διαψεύδουμε τον Χριστό, τους Ευαγγελιστές, τους Αποστόλους, αλλά και πλήθος αγίων πατέρων που πραγματεύτηκαν τα νοήματα του ιερού βιβλίου.
Ο Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου, ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ο Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Αυγουστίνος Ιππώνος, ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, είναι λίγοι μόνο από τους πατέρες που εντρύφησαν (και συγκατένευσαν απόλυτα) στην προφητική φύση της Αποκάλυψης.
Αν περάσουμε δε και σε σύγχρονους Αγίους, χάνεται το μέτρημα των επιχειρημάτων. Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος, Ιωσήφ Ησυχαστής, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αμφιλόχιος Μακρής, Γεώργιος Καρσλίδης, Νικηφόρος ο Λεπρός, Ιουστίνος Πόποβιτς, Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Λουκάς Συμφερουπόλεως, Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός, Κλεόπας Ήλιε, Σάββας ο εν Καλύμνω, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και πάρα-πάρα πολλοί άλλοι, παραδέχτηκαν τη μελλοντική εκπλήρωση της Αποκάλυψης και την εμφάνιση του Αντίχριστου ως απτή ύπαρξη των εσχάτων.
Αλλά και αποφάσεις ή εγκύκλιοι της (πλήρους) Ιεράς Συνόδου (1993, 1997, 1998) έχουν εκφράσει την άρνηση παραλαβής ταυτότητας, την πιθανότατη (μελλοντική) σύνδεση της με τον «δυσώνυμον και απαράδεκτον αριθμόν 666», τη διακινδύνευση των προσωπικών δεδομένων και των ατομικών ελευθεριών και τον συσχετισμό αυτών των απειλών με την Αποκάλυψη. Άρα τι έγινε ξαφνικά σήμερα; Τις πετάμε αυτές τις αποφάσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο ιεροκανονικό βάρος από μεμονωμένες απόψεις αρχιερέων;
Την επιβεβαιώνουν ψευδοθρησκείες και η ίδια η «ελίτ»
Ο Ιουδαϊσμός, ο Ισλαμισμός, ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά, οι Ευαγγελικοί, οι Προτεστάντες, οι Μορμόνοι, οι Αντβεντιστές και οι εκατοντάδες παραφυάδες της New Age θρησκείας, όλοι αναμένουν έναν επίγειο «Μεσσία» των εσχάτων που θα βασιλέψει στην οικουμένη. Ποιον περιμένουν; Ποιος θα είναι αυτός που θα έρθει για να λάβει πολιτική και μεσσιανική εξουσία; Μετά απόλυτης βεβαιότητας, εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ θα είναι ο Χριστός. Άρα θα είναι ένας άνθρωπος στο πρόσωπο του οποίου θα πληρωθούν όλες οι πλάνες της ιστορίας, όλες οι ψευδοθρησκείες, όλες οι αιρέσεις. Ο Αντίχριστος.
Με το να μιλάμε για «δήθεν Αντίχριστο», είναι σαν να ωθούμε την ορθόδοξη Εκκλησία στην ίδια μεσσιανική απάτη που βρίσκονται όλες οι άλλες κακοδοξίες, αθωώνοντας προκαταβολικά έναν παγκόσμιο «χαρισματικό» ηγέτη που αναμένεται να ανακηρυχθεί «εκλεκτός» όλων των στρεβλών δοξασιών, και που ΗΔΗ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ αρχηγοί κρατών, πολιτικοί και κορυφαία στελέχη πολυεθνικών. Όχι αόριστα, όχι αφηρημένα, όχι συμβολικά, αλλά ως κορυφή συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας.
Σε παλαιότερο άρθρο έχουμε αναφερθεί στην ενδεικτική περίπτωση του Πίτερ Τιλ (Peter Thiel), δισεκατομμυριούχου συνιδρυτή της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir», ο οποίος διοργάνωσε ολόκληρη σειρά διαλέξεων για τον Αντίχριστο (αναφέροντας τον έτσι ακριβώς) και μάλιστα στη Ρώμη. Τόσο πολιτικοί του Ισραήλ (και ο ίδιος ο Νετανιάχου), όσο και κορυφαίοι πολιτικοί των ΗΠΑ που έχουν ασπαστεί τον χριστιανοσιωνισμό, μιλούν χωρίς περιστροφές για «ερχομό του Μεσσία», ερμηνεύοντας την παρουσία του στη γη μέσω της πλάνης της χιλιετούς βασιλείας.
Επομένως, είναι δυνατόν οι ίδιοι οι ισχυροί του πλανήτη να καταθέτουν ξεδιάντροπα πλέον την «ευλαβική» καρτερία τους για τον Αντίχριστο και να συνδέουν τον ερχομό του με συγκεκριμένες γεωπολιτικές κινήσεις, και την ίδια ώρα ορθόδοξοι ιερείς να λένε ότι δεν θα υπάρξει Αντίχριστος; Δηλαδή οι ίδιοι οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου επιβεβαιώνουν σε τέλειο βαθμό τον Ιωάννη κι εμείς θα βαλθούμε να τον διαψεύσουμε; Είναι δυνατόν; Για ποιο λόγο ακριβώς; Για να πέσει για ύπνο το ποίμνιο; Για να βγάλουμε «γραφικούς» όλους τους Αγίους; Για να υποβιβάσουμε τη Γραφή σε «ποιητικό» δοκίμιο; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό τέτοιων απόψεων, όσους αγαθούς λογισμούς και αν μετρήσω.
Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει για να ληφθούν στα σοβαρά οι λόγοι της Γραφής για τον τελικό Αντίχριστο, να περάσει έξω από την πόρτα μας το κόκκινο χαλί που του στρώνουν; Κανείς δεν λέει με σιγουριά ότι ο Αντίχριστος θα έρθει «αύριο», «μεθαύριο», σε 5, σε 10, σε 30, σε 100 χρόνια, ούτε σε οποιαδήποτε ορισμένη ημερομηνία. Κάτι τέτοιο θα ήταν μέγα σφάλμα, στο οποίο δυστυχώς πολλοί έχουν υποπέσει. Ούτε χρειάζεται ο παραμικρός φόβος για το μέλλον, διότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο και η νίκη ανήκει ήδη στον Χριστό. Εκείνος είναι η απάντηση στον φόβο και όχι το αφήγημα ότι δεν (θα) υπάρχει Αντίχριστος ή ότι η Αποκάλυψη είναι ένα «αφηρημένο» δημιούργημα που δεν αφορά καθόλου τα σημερινά γεγονότα. Το πνεύμα της Γραφής είναι να γρηγορούμε πάντοτε για τον «κλέφτη» που μπορεί να έρθει τη νύχτα, όχι να υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει κλέφτης και ότι η κλοπή είναι μια ανύπαρκτη πράξη που μετά βεβαιότητας δεν θα υποστούμε ποτέ…