Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

ΟI OYΡΑΝΙΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ



                        
              Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
Κόποι κα μόχθοι, γαπητοί μου, συκοφαν­­τίες κα διωγμοί, κα τέλος μαρτυρικς θάνατος, νά πς διήνυσε τ στάδιο τς πιγείου ζως του Κύριός μας ησος Χριστός. λλ κα ο πόστολοι δν θ διέφεραν· θ βάδιζαν κι ατο τν «τεθλιμμένην ­δόν» (Ματθ. 7,14), τ ματωμένο δρόμο, πο πρ­τος βάδισε κα πότισε μ τ αμα του θεος Διδάσκαλός τους.

Δυστυχισμένοι, ο πι δυστυχισμένοι π ­λους τος νθρώπους θ φαίνονταν ο πόστολοι στ μάτια το κόσμου. Γιατ κόσμος ­βλεπε μόνο τν πορεία τους κα χι τ τέρμα α­το το δρόμου· βλεπε μόνο τν νηφοριά, τ κοφτερ λιθάρια πο ματώνουν τ πό­δια, τ γκάθια πο πληγώνουν τος διαβάτες, τ πικίνδυνα περάσματα πο τρομοκρατον τος δειλούς, τν καυστικ λιο πο καίει τ μέτωπο, τς θλίψεις πο κάνουν ν τσακίζωνται π τν δοιπορία κα ο πι γεν­ναοι· βλεπε τος σταυρούς, τς φυλα­κές, τ σπαθιά, τος τροχούς, τς γχόνες, τ πολλ κα ποικίλα βασανιστήρια τν ποστόλων κα μαρτύρων τς πίστεως.
λα ατ θ βλεπαν ο νθρωποι το κόσμου κα θ λεεινολογοσαν τος ποστόλους. Πόσο δυστυχισμένοι, πόσο νόητοι, πό­σο λίθιοιθ ­λεγανφάνηκαν ο πόστο­λοι! φησαν μι μαγεμένη λίμνη, μι ­συχη ζωή, φίλους κα συγγενες, γι ν᾿ κολουθήσουν να Ναζωραο κα γι χάρι του ­ποφάσισαν ν πεθάνουν!…
Τέτοια θ λεγαν ο σύγχρονοι τν ποστόλων. λλ τέτοια λένε κα γι τος πιστος κα φωσιωμένους κολούθους το Κυρίου κάθε ποχς ο νθρωποι το κόσμου, γιατ κι ατο βλέπουν μόνο τν πορεία το δρόμου κα χι τ τέρμα.
ν μως Κύριος τος ξίωνε ν δον μ τ μάτια τς πίστεως τ τέρμα, τί δηλαδ ­πι­φυλάσσει Κύριος γι τος πιστος κολούθους του, τότε, τότε θ λ­λαζαν σκέψεις κα λλες κρίσεις θ καναν· θ λεγαν μ πεποίθησι κα βεβαιότητα, τι δν πάρχουν π τος νθρώπους ατούς, τος ­πο­στόλους κα κολούθους το Κυρίου, λ­λοι πι ετυχισμένοι νθρωποι, κα θ κολουθο­σαν κι ατο τν δ το Χριστο, πο ­δηγε στν θεία δόξα κα μακαριότητα.
Τί ενε ατ θεία δόξα κα μακαριότης; Ποιός μπορε ν τν περιγράψ, ν μς τν παραστήσ; Μόνο κάποιος π κείνους πο ξιώθηκαν ν τν ζήσουν θ μποροσε ν δώσ κάποια πληροφορία. νας π.χ. π α­τούς, πως γνωρίζουμε, ενε ­πόστολος Πα­λος πο κάποτε «ρπάγη ες τν παράδει­­σον». λλ κα ατς μετ τν ρπαγ ­κεί­νη τ μόνο πο επε ενε, τι «κουσεν ρ­ρητα ήματα, οκ ξν νθρώπ λαλ­σαι» (Β΄ Κορ. 12,4), δν μπορε δηλαδ νθρωπος ν π κενα πο κουσε κε. Δν πάρχει λοι­πν κανένας τρόπος ν πάρ κανες μι δέα τς γίας ­κείνης καταστάσεως;



* * *
Μι εκόνα τς θείας δόξης κα μακαριότη­τος μς δίνει, γαπητοί μου, Μεταμόρφωσις το Κυρίου, πο ορτάζουμε σήμερα. Μεταμόρφωσις, τς ποίας τ στορικ ενε γνωστ σ ­λους, γινε γι ν δώσ στος ­ποστόλους, κα δι τν ποστόλων σ λους τος Χριστι­ανος λων τν αώνων, μι εκόνα τς δόξης το ησο, τς μακαρι­ότητος πο θ᾿ πολαύσουν ο δίκαιοι κοντά του, σοι σ α­τ τν κόσμο γωνίστηκαν, γωνίζονται κα θ᾿ γωνιστον κάτω π τ σημαία το Ε­αγγελίου «τν καλν γνα τς πίστεως» (Α΄ Τιμ. 6,12 βλ. κα Β΄ Τιμ. 4,7) κα τς ρετς.
Παρατηρστε πόσο ετυχισμένοι ενε ο τρες κλεκτο μαθητα ( Πέτρος, άκωβος κα ωάννης) τς στιγμς κενες τς ν­δόξου Μεταμορφώσεως το Σωτρος μας, στι­γμς πο θ τος μεναν πλέον ­λη­σμόνητες σ λη τ διάρκεια τς ζως τους.
Βρίσκονται στν κορυφ το ρους Θαβώρ. κε βλέπουν τ δόξα το Χριστο. Βλέπουν τν Κύριο. Βλέπουν τ μν πρόσωπό του ν λάμπ «ς λιος», τ δ ­μάτιά του ν ενε λευκ «ς τ φς» (Ματθ. 17,2). Βλέπουν τ Μωυσ κα τν λία, τος δύο μεγάλους κα νδοξους νδρες τς παλαις δι­αθήκης, γι τος ποίους πολλ εχαν ­κούσει π τν παιδική τους λικία. ! ταν ο πόστολοι ταν μικρ παιδι κα κουγαν μ κστασι ψυχς τος γονες τους κα τος ερες τους ν διηγονται τ νδοξα κατορθώματα τν δύο ατν νδρν, πόσο θ τος θαύμαζαν, πόσο θ πιθυμοσαν ν τος ­βλεπαν μ τ μάτια τους, ν τος κουγαν μ τ α­τιά τους! Κα νά τώρα, Μωυσς κα λίας ενε μπροστά τους «συλλαλοντες» με­τ το ησο. Βλέπουν «νεφέλην φωτεινήν». Κα χι μόνο βλέπουν ησο, Μωυσ, λία, νεφέλη φωτεινή, οράνια πρόσωπα κα πράγματα, λλ κα κονε τ θεία φων «Οτός στιν υός μου γαπητός, ν εδόκησα· α­το κούετε» (.. 17,3-5).
Τί θεσπέσιο ραμα, τί οράνιες πολαύσεις, τί στι­γμς θείου μεγαλείου! Ενε τόση χαρ κ ετυχία πο ζον ο μαθητα τς λίγες α­τς στιγμς πάνω στ γυμν κορυφ το ­ρους, στε πι νθουσιώδης π ατούς, Πέτρος, ποβάλλει στν Κύριο θερμ παράκλησι, ν παραταθ τ θαυμάσιο ραμα κι α­το ν μείνουν κε διαρκς ν τ βλέπουν· «Κύριε, καλόν στιν μς δε εναι…» (.. 17,4).
,τι λοιπν πήλαυσαν ο τρες μαθητα τς λίγες κενες στιγμς τς νδόξου Μεταμορφώσεως το Κυρίου, θ τ πολαύσουν στν μέγιστο βα­θμ λοι σοι ζον κα πεθαί­νουν ν Χριστ ησο. Γι᾿ ατος Πατρ ο­ράνιος τοίμασε «βασιλείαν π καταβο­λς κόσμου» (Ματθ. 25,34), πο μπροστά της δόξα το Θαβρ ενε μι μικρ γεσι. Ποιός θ μπορέ­σ ποτ ν περιγράψ τν πλοτο τν θεϊκν πολαύσεων τς βασιλείας ατς; ­κε θ ­πάρχουν τρία πράγματα· θεωρία ψηλή, συν­τροφι γία, τμόσφαιρα φωτεινμίαντη.
Θεωρία ψηλή! Ἐὰν στν κορυφ το ­ρους Θαβρ ο τρες μαθητα βλεπαν τν ­ησο σ δόξα μαζ μ τ Μωυσ κα τν λία, κε, π τ θεωρεα τς βασιλείας τν ο­ρα­νν, ο δίκαιοι θ δον τν ησο σ δόξα ­φάνταστη ν συνοδεύεται π τ ναρίθμη­τα τάγματα τν γίων γγέλων κα ρχαγγέλων, κε θ βλέπουν τν Παναγία Παρθένο, τος ποστόλους, τος μάρτυρες· κα τί δν θ βλέπουν! π τ σκοπι κείνη θ βλέπουν τ πειρα κα θαυμαστ δημιουργήματα τς γίας Τριάδος. Τί ράματα! λλ κα τί
Συντροφι γία! ν δ στ γ μς ε­χα­ριστ ν συναστρεφώμαστε μ πρόσωπα ­­νώτερά μας κα ν᾿ κομε τς μιλίες τους, πό­­ση εχαρίστησι κα πόλαυσι θ προξεν στος δικαίους συναναστροφ μ λους τος κ­λεκτος το Θεο! Κα κλεκτο θ ενε λοι σοι θ βρίσκωνται κε. κε θ «συλλαλον», θ συνομιλον γι τ οράνια πράγματα, κε θ ενε νεξάντλητα τ θέματα κα ο νακοι­νώσεις γι τ μεγαλεα το Θεο, κε ο δίκαιοι «γλώσσαις λαλήσουσι καινας» (Μρκ. 16,17). Τί συντροφι λοιπν κε, λλ κα τί
τμόσφαιρα φωτεινή, μόλυντη! πως σ κορυφς πανύψηλων βουνν τμόσφαιρα ενε καθαρή, πηλλαγμένη π τ διάφορα μι­κρόβια πο ζον σ χαμηλ στρώματα κα σ μολυσμένα τενάγη τέλματα τς γς, ­τσι κα στ βασιλεία το Θεο θικ κα πνευματικ τμόσφαιρα, μέσα στν ποία θ ζον ο δίκαιοι, θ ενε φωτεινή, διαυγής, καθαρή, πηλλαγμένη π λα τ μικρόβια τς δαιμονικς μοχθηρίας κα τς νθρώπινης κα­κίας. Ψυχικ γεία ζηλευτ θ βασιλεύ π κρη σ κρη τς βασιλείας τν ορα­νν. κε ο δίκαιοι θ᾿ ναπνεύουν τν μόλυν­το ­έρα το παναγίου Πνεύματος. ν ­δ πιά­ν τν καρδι το νθρώπου σφυξία ­π τ διάφορα «σφυξιογόνα» το σαταν, κε ο δίκαιοι δν θ δοκιμάζουν τν στενοχωρία πο δημιουργε στς καθαρς ψυχς παρξι, διάδοσι κα μετάδοσι το κακο. κελλ τί ν συνεχίζουμε τς περιγραφές; κε ενε λα περίγραπτα.
* * *
να ενε τ συμπέρασμα, γαπητοί μου. Ο θλίψεις, πο δοκιμάζουν βαδίζοντας τν ­δ το Κυρίου ο Χριστιανοί, δν ενε τίποτα μπροστ στν οράνια δόξα κα μακαριότητα πο θ᾿ πολαύσουν, ἐὰν μείνουν πιστο σ Α­τόν. Ατ νιωσαν κα τ πραν ς μάθημα σπουδαιότατο ο τρες κλεκτο μαθητα σν σήμερα, μέρα τς ν­δόξου Μεταμορφώσεως το Κυρίου. Ατ ς ντυπώσουμε κ ­μες στν καρδιά μας, γι ν διαλαλομε σ ­λους ατ πο γραψε πόστολος Παλος· «Οκ ξια τ παθήματα το νν καιρο πρς τν μέλλουσαν δόξαν ποκαλυφθναι ες ­μς» (Ρωμ. 8,18).
(†) πίσκοπος Αγουστνος