Μὲ πολλὴ θλίψη, πικρία καὶ πόνο χαράσσονται οἱ παρακάτω γραμμές, ποὺ ἀφοροῦν τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τοῦ οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου.
Αἰτία τῆς ἰσχυρῆς πίεσης γιὰ ἔκφραση τῶν σκέψεών μου εἶναι τὰ ὅσα λέγονται καὶ γράφονται, ἐδῶ καὶ καιρό, καὶ εἶναι βεβαιωμένες ἐνέργειές του, καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν, παρὰ τὸν παραδοσιακὸ σεβασμό μας στὸν ἱερὸ θεσμό, νὰ ἐπιλέξουμε τὴ σιωπή.
Εἶναι κάποιες στιγμὲς εὐθύνης, ποὺ μόνο ἡ ψυχὴ ξέρει νὰ μετρᾷ καὶ νὰ ἀξιολογῇ, καὶ τότε αὐθόρμητα γίνεται ἡ φωνὴ τῆς συνείδησης κραυγή.
Στὴν περίπτωσή μας τὸ κινδυνευόμενο δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ οἱ ἀξίες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ταυτότητά μας, αὐτὸς ὁ Χριστός.
Ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ἅγιος στὴ συνείδηση τῶν ὀρθοδόξων, καὶ εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ τὸν γνωρίσουμε, ἔγραψε σὲ ἀνάλογη περίπτωση: «Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ προσθέσω στὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ αὐτὸ τῆς σιωπῆς».
Μέσα στὴ γενικὴ ἀτμόσφαιρα τῆς «συναυλίας τῆς σιωπῆς», ποὺ ἐπιβάλλουν συστημικοὶ παράγοντες, φωνὲς καὶ θέσεις, ποὺ ἀναφέρονται στὰ κακῶς κείμενα, ἀποφεύγονται γιατί ἐνοχλοῦν.
Καὶ φυσικὰ δὲν εἶναι εὐχάριστο γιὰ κανένα, ἰδιαίτερα γιὰ ὅσους ἀγαποῦν πραγματικὰ καὶ ἐπιθυμοῦν τὴ δόξα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὅμως ὅταν τοῦτο εἶναι καὶ τὸ νοιώθεις ὡς καθῆκον, τότε ἀδιαφορεῖς γιὰ τὴν ὅποια κριτική.
Συμβαίνει κάτι ἀνάλογο μὲ τὴν ἐνέργεια ἐκείνη τῆς Σβετλάνας, κόρης τοῦ Στάλιν, ποὺ ἔγραφε στὸν πατέρα της: «Πατέρα ἔκανες λάθος στὶς ἐπιλογές σου. Τὰ ἔβαλες μὲ τὸν παντοδύναμο Θεὸ καὶ θὰ χάσεις».
Ἂς δεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἄρθρο αὐτὸ ὡς μία «ἱκέσιο» φωνὴ πρὸς τὸν Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, παρέκκλινε τῆς ὁδοῦ ποὺ χάραξαν οἱ θεοφόροι Πατέρες τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας.
Κατὰ τὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου: «Ὅς ἐὰν λύση μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξη οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5,19 ).
Ἡ ἀγάπη καὶ ὁ σεβασμός, εἶναι πολυμήχανες ἔννοιες, καὶ ἐκδηλώνονται πολυτρόπως. Ἄλλοτε μὲ τὰ ζήτω, καὶ ἄλλοτε μὲ βόγγους. Ἂς κάνουν τὸν κόπο, ὅσοι ἐπιμένουν νὰ τὶς περιορίσουν στὰ εὖγε καὶ τὰ χειροκροτήματα, νὰ ψάξουν μήπως μὲ τὴν σιωπή τους δὲν ἐκφράζουν ἀληθινὴ ἀγάπη, ἀλλὰ κρύβουν σκοπιμότητα, ὑπολογισμό, ἰδιοτέλεια, ὑστεροβουλία, βόλεμα ἡ ἔστω ἀδιαφορία καὶ ἀτολμία, ποὺ εἶναι αἰτίες πολλῶν δεινῶν.
Κι ἂν τὸ νὰ θέλῃ κανεὶς νὰ μένει σταθερὸς στὶς γραμμὲς ποὺ καθορίστηκαν ἀπὸ τὶς μεγάλες πατερικὲς μορφὲς τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεωρεῖται «λάθος», τότε προτιμῶ νὰ εἶμαι μὲ τὸ μέρος του, παρὰ μὲ τὸ νομιζόμενο ὀρθό, ποὺ διατυπώθηκε ἀπὸ τὴ σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ἡ ὁποία στὴ συνείδηση τοῦ πιστοῦ Λαοῦ, οὔτε μεγάλη ἦταν καὶ πρὸ παντὸς οὐδόλως ἁγία! Πρόκειται γιὰ φοβερὸ σκανδαλισμὸ τῶν ὀρθοδόξων συνειδήσεων ἀπὸ τὴν ξέφρενη πορεία ἐκτροπῆς ἀπὸ τὰ παραδεδομένα καὶ σύγκρουσης τραγικῆς, παρόμοια μὲ ἐκείνη Τεμπῶν, πρὸς τὶς πρακτικὲς καὶ θεσμοθετημένες ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ποὺ καθιερώθηκαν αἰῶνες πρίν.
Μὲ προβληματίζει ἡ συμπεριφορὰ τοῦ πατέρα μας, ὁ ὁποῖος ἐνῷ ἐξαντλεῖ τὰ ὅρια τῆς ἀγάπης του πρὸς τοὺς ἀλλόδοξους, ἀδιαφορεῖ ἀπαράδεκτα γιὰ τοὺς ὁμοδόξους Οὐκρανούς, ποὺ διώκονται ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τοῦ Ζελένσκυ. Φυσικὰ καὶ δὲν ὑποστηρίζουμε νὰ μὴν ἀγαπᾷ καὶ τοὺς ἄλλους, ἀφοῦ πρώτιστο καθῆκον τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς ὅμως νὰ ἀφίσταται τῶν ἱερῶν παραδόσεων «ἑπόμενος τοῖς Πατράσιν». Ὁτιδήποτε ἄλλο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πραγματικὴ ἀγάπη γι᾿ αὐτούς.
Στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὴ Νίκαια ὁ πάπας ἀπήγγειλε τὸ Πιστεύω χωρὶς τὸ Filiogue, καὶ κάποιοι ὀρθόδοξοι ἐνθουσιάστηκαν. Τὴν ἄλλη ὅμως ἡμέρα, τὸ πρόσθεσε. Μιὰ τέτοια συμπεριφορὰ θέτει σὲ δοκιμασία καὶ ὑποτιμᾶ τὴ νοημοσύνη μας, γιατί δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε πὼς καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια.
Καὶ εἶναι περίεργο, πὼς οἱ παπικοὶ τὸν θεωροῦν ἀλάθητο! «Δυοὶν θάττερον» ἔλεγαν οἱ πρόγονοί μας. Ἕνα ἀπὸ τὰ δυὸ πρέπει νὰ εἶναι σωστό. Μήπως καὶ μόνο αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσῃ γιὰ τὴν εἰλικρίνειά του, τοὺς στόχους του καὶ τὶς ἐπιδιώξεις του;
Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι χυλὸς καὶ σούπα γιὰ νὰ ἀνεχθῇ τοὺς διάφορους -ἰσμούς, νὰ συμβιβαστῇ καὶ νὰ ἀλλοιωθῇ ἀπὸ αὐτούς. Ἄλλη εἶναι ἡ ἀποστολή της. Εἶναι φῶς καὶ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὸ σκοτάδι. Τὸ ἔργο της εἶναι νὰ φωτίζῃ τοὺς ἀνθρώπους, προκειμένου νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν πλάνη, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν ὄλεθρο.
Δὲν ἀγνοοῦμε τὶς πιέσεις καὶ δυσκολίες ποὺ βιώνει τὸ Πατριαρχεῖο. Ὅμως δυσκολεύομαι νὰ δεχθῶ πὼς ὅλα αὐτὰ ἀμνηστεύουν τήν «θραύση» καὶ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν ἐπιβεβλημένη συμμόρφωση πρὸς τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ κάθε περίπτωση προβάλλει πρόσωπα καὶ μορφὲς ἡρωικὲς πρὸς μίμηση.
Ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία καὶ μαζὶ της κάθε πιστός, παραφράζοντας τὸ τοῦ Ξενοφῶντος, θὰ πρέπει νὰ τονίζῃ σταθερὰ πρὸς κάθε κατεύθυνση ὅτι: «Τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐλοίμην ἂν ἀντὶ ὤν ἔχω», νὰ εἶναι ἡ πρώτη μας καὶ ἡ πάνω ἀπὸ ὅλα προτίμηση μας.
Στὸ ἐπιτραπέζιο ἡμερολόγιο τῆς Γ.Ε.Χ.Α. (20/3/26) διαβάζουμε: «Ἡ ταυτότητά μας ὁρίζεται ἀπὸ τὶς ἔννοιες Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλλάδα. Ἂν κάποτε παύσουμε νὰ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, σύντομα τότε θὰ παύσουμε νὰ εἴμαστε καὶ Ἕλληνες. Χωρὶς Ὀρθοδοξία δὲν νοεῖται Ἑλλάδα. Ἐπιβάλλεται νὰ κρατήσουμε ἀκέραιη τὴν ἰδιοπροσωπία μας, νὰ φυλάξουμε ἀμώμητη καὶ ἀνόθευτη τὴν ταυτότητά μας καὶ ἄσπιλη τὴν λεβεντιά μας».
Δὲν φοβᾶται τὴν ὀλιγότητα τῶν ἀριθμῶν. Μικρὸ ἦταν πάντα τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ! Ὁ ἴδιος τονίζει στὸ Εὐαγγέλιο: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. 12,32 ).
Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος, μὲ σθένος χαρακτηριστικὸ τόνιζε τὴν ἀλήθεια, ποὺ πιστεύει κάθε ὀρθόδοξος, «πὼς καὶ ἕνας ἀκόμη μὲ τὸ Χριστὸ ἀποτελεῖ πραγματικὴ πλειοψηφία».
Στὶς μέρες μας παρατηρεῖται μιὰ ἐντυπωσιακὴ στροφὴ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία. Πλῆθος ἀνθρώπων τὴν ἀναγνωρίζουν καὶ προστρέχουν σ᾿ αὐτὴν ὡς τὴ μόνη ἐλπίδα σωτηρίας τους. Εἶναι γνωστὸ πὼς μόνο στὴν Ἀμερικὴ περισσότεροι ἀπὸ ἕξι ἑκατομμύρια ἀλλόδοξοι ἀσπάσθηκαν τὴν Ὀρθοδοξία.
Περίεργες ὡστόσο πληροφορίες ἀναφέρουν πὼς ὅταν κάποιος ἀλλόδοξος ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία του σὲ πατριαρχικοὺς κύκλους νὰ βαπτισθῇ ὀρθόδοξος, ἄκουσε νὰ τοῦ λένε πὼς δὲν χρειάζεται, ἀφοῦ σὲ λίγο θὰ γίνουμε ὅλοι ἕνα!
Σὲ Ἱ. Μονὴ τῆς Μακεδονίας ποὺ ἐπισκέφθηκε καὶ λειτούργησε ἐπίσκοπος τοῦ κλίματος τοῦ πατριαρχείου, παρέδιδε τὴ θεία κοινωνία καὶ σὲ αἱρετικούς! Σὲ διακριτικὴ παρατήρηση τοῦ ἡγουμένου ὅτι αὐτοὶ ποὺ κοινωνοῦν δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀπάντησε ἔντονα: ’«ἀφῆστε τα αὐτά, ἐμεῖς ἔξω τὸ λύσαμε τὸ πρόβλημα, τοὺς κοινωνοῦμε ὅλους»! Νὰ ἦταν ἐνέργεια χωρὶς τὴ σχετικὴ εὐλογία τοῦ πατριαρχείου;
Γράφηκαν τόσα κείμενα ἀναφορικὰ μὲ τὶς ἀντορθόδοξες ἐνέργειες τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ περιβάλλοντος του, ποὺ τὸν ἐκθέτουν σοβαρά. Ἡ σιωπή του προβληματίζει καὶ ἀφήνει ὑπόνοιες καὶ δημιουργεῖ ὑποψίες πὼς οἱ συχνὲς συναντήσεις του μὲ παράγοντες καὶ δωρητὲς ἀπὸ μασονικὰ καὶ ἄλλα συναφῆ τάγματα, μαρτυροῦν κάποια ἀνομολόγητη καὶ ὑψηλὴ ἰδιότητα καὶ θέση ἀσυμβίβαστη καὶ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Ὅταν καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς πολίτης ἀντιδρᾶ καὶ γιὰ ὑποψίες σὲ βάρος τῆς τιμῆς καὶ ἀξιοπρεπείας του ἀπὸ ὁποιονδήποτε, δὲν πρέπει νομίζω ἕνας ἡγέτης τοῦ μεγέθους τοῦ πατριάρχου νὰ ἀδιαφορῇ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζῃ ἀνάλογα θέματα, ἐπιλέγοντας ἐκφράσεις ὅπως ἐκείνη ἡ παντελῶς ἄκομψη: «σκασίλα μου», ποὺ εἰπώθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο.
Κι ἂν ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸν σκανδαλισμὸ τῶν πιστῶν, ποὺ ὀφείλεται ἀποδεδειγμένα στὴν λαθεμένη στάση τῶν ἡγετικῶν προσώπων τῆς Ἐκκλησίας, δὲν προκαλεῖ τὸν σοβαρὸ προβληματισμὸ καὶ τὴ δέουσα ἀνησυχία, τότε ἡ εὐαγγελικὴ ἀλήθεια: «οὐαὶ δι οὐ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Λουκ. 17,1 ), ποιούς ἀφορᾶ;
Ὁ πειρασμὸς τῆς ἐξουσίας εἶναι τόσο ἐπικίνδυνος, εἶναι «μέθη ἄνευ οἴνου» καὶ δὲν ἀφήνει τὸν ἄνθρωπο νὰ συνειδητοποιήσῃ τὴν πραγματικότητα. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἡγέτης δὲν λησμονεῖ προφανῶς τό: «κέκληκεν σὲ ὁ Θεὸς διακονῆσαι Αὐτοῦ τὴν Ἐκκλησίαν μετὰ πιστότητος». Ὀφείλει νὰ συμπεριφερθῇ ὡς διάκονος τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἀληθειῶν τὶς ὁποῖες ἐκπροσωπεῖ καὶ ὄχι ἐξουσία. Δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ καμιὰ σχέση μὲ τὸν τύπο τοῦ παπικοῦ ἱεροεξεταστή, ποὺ ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ντοστογιέφσκυ, πολὺ δὲ περισσότερο νὰ ταυτισθῇ μὲ αὐτόν. Ἡ συνέπεια λόγων καὶ ἔργων εἶναι σὲ κάθε περίπτωση τὸ ζητούμενο, προκειμένου νὰ κερδηθῇ ὁ σεβασμὸς ἀπὸ μέρους τῶν πιστῶν. Εἶναι γνωστὸ ὅτι, ἐνῷ τὰ ἔργα χωρὶς λόγια ὠφελοῦν, ἀντίθετα τὰ λόγια χωρὶς ἔργα ἐνοχλοῦν, κουράζουν καὶ ἀπομακρύνουν.
Στὸ ἡμερολόγιο τσέπης τοῦ 2026, ποὺ κυκλοφόρησε ἡ Ἱ. Μ. Βατοπεδίου καὶ εἶναι ἀφιερωμένο στὴ μεγάλη καὶ ἁγία μορφὴ τοῦ Ἰουστίνου Πόποβιτς, καθηγητοῦ τῆς δογματικῆς, ὁ Πατριάρχης ποὺ τὸ προλογίζει, ἐνῷ ἐκφράζεται ἐγκωμιαστικὰ γιὰ τὸν ἅγιο, χαρακτηρίζοντάς τον «γενναιόφρονα ὁμολογητὴν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως καὶ σέμνωμα τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας», στὴν πράξη τὸν ἀπορρίπτει ἐπειδὴ ἀρνεῖται τὶς θέσεις τοῦ ἁγίου, ποὺ ἀναφέρεται στὶς τρεῖς μεγάλες πτώσεις τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ποὺ εἶναι: 1. τοῦ Ἀδάμ, 2. τοῦ Ἰούδα καὶ 3. τοῦ πάπα! Ἂν πράγματι τιμᾶ τὸν ἅγιο θὰ ἔπρεπε καὶ οἱ πράξεις του νὰ ἔχουν ἀνάλογο ἀντίκρυσμα. Νὰ συμφωνήσῃ δηλαδὴ μαζί του. Νὰ θεωρήσῃ καὶ αὐτὸς τὸν παπισμὸ τραγικὴ ἐκτροπὴ καὶ πτώση. Πόση θλίψη προκαλεῖ αὐτὴ ἡ ἀντίφαση καὶ ποὺ τὸν ἐκθέτει χαρακτηριστικά! Θυμίζει τὸ γνωστό: «Τοῖς χείλεσι μὲν τιμᾶ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ» (Ματθ. 15,8)! Στὴ συνέχεια κλείνει τὸν πρόλογό του μὲ τὴν ἀναφορά του στὴ Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Σύγχυση ἀπαράδεκτη!
Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι θεωροῦσαν τὸν ἑαυτό τους διακόνους Χριστοῦ, κι ἦταν γι᾿ αὐτοὺς ὑψίστη τιμή. Δυσκολεύομαι νὰ πεισθῶ κάτι ἀνάλογο γιὰ τὸν Πατριάρχη μας καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς διαδόχους τῶν Ἀποστόλων.
Οἱ ἡρωικὲς ἐκεῖνες φωνὲς καὶ ἡ στάση τῶν ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ ἐκφράστηκαν μὲ τὴ γνωστὴ ὁμολογία: «οὗ καταλιπώμεθα σὲ φίλη Ὀρθοδοξία... εἰ δὲ καλέσει καιρὸς καὶ μυριάκις ὑπέρ σου τεθνηξόμεθα», γιατί εἰπώθηκαν ἂν ὄχι γιὰ νὰ τὶς ἔχουν ὑπ᾿ ὅψιν τους οἱ διάδοχοί τους, οἱ σημερινοὶ πνευματικοὶ ἡγέτες καὶ βλέποντάς τους νὰ προσπαθήσουν καὶ οἱ πιστοὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦν;
Ὁ γνωστὸς π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, κορυφαῖος κανονολόγος, σχετικὰ μὲ τὸ ἐνδεχόμενο τοῦ διαλόγου μὲ τὴν παπικὴ ὁμολογία, τόνισε ξεκάθαρα πώς, ἂν δὲν μετανοήσει ὁ πάπας καὶ δὲν ἀρνηθεῖ ὅλες τὶς κακοδοξίες του, οὔτε κἂν διάλογο μὲ αὐτὸν πρέπει νὰ δεχθῇ ἡ Ἐκκλησία μας.
Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος, μητροπολίτης Ἐδέσσης, ἔδωσε ἀγῶνα καὶ ὑπερασπίσθηκε νικηφόρα τὴν Ὀρθοδοξία ἔναντι τῆς μασονικῆς στοᾶς ποὺ λειτουργοῦσε ἐκεῖ, καὶ ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν πλάνη τὸν ὑπεύθυνο τῆς στοᾶς. Κι ὅμως αὐτὴ ἡ δραστηριότητά του δὲν τονίζεται κι οὔτε γίνεται ἀναφορὰ σ᾿ αὐτήν.
Γιά μας, διδάσκαλοί μας εἶναι οἱ Προφῆται, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὅσοι ἀκολουθοῦν καὶ στηρίζονται σ᾿ αὐτούς. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, ποὺ ξεπέρασαν τὰ θεσμοθετημένα, ὅσο ὑψηλὸ τίτλο κι᾿ ἂν κατέχουν, μᾶς ἀφήνουν ἀδιάφορους.
Στὶς μέρες μας ἀκοῦμε καταγγελίες ἀπὸ σοβαρὰ πρόσωπα, ὅτι προωθοῦνται σὲ ὑπεύθυνες ἐκκλησιαστικὲς θέσεις καὶ ἀξιώματα, ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἄνθρωποι τῆς στοᾶς μὲ σκοπὸ νὰ ἀλλοιωθῇ (ἂν δὲν ἔχει ἀλλοιωθεῖ) ἡ ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση.
Μήπως θὰ ἦταν σκόπιμο νὰ δηλωθῇ ἀπὸ μέρους κάθε ἐπισκόπου πὼς δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὸν τεκτονισμό; Καὶ ἐπὶ πλέον στὰ κηρύγματά τους νὰ τονισθῇ τὸ ἀσυμβίβαστο μασόνου καὶ χριστιανοῦ; Εἶναι γνωστὴ ἡ τακτικὴ τῆς στοᾶς, μετὰ τὸ θάνατό τους θὰ τοὺς σφετερισθῇ καὶ θὰ τοὺς παρουσιάσῃ ὡς μέλη της!
Πρόσωπο ποὺ ἔχει πρόσβαση σὲ ἀνάλογα θέματα, καὶ γνωρίζει πρόσωπα καὶ πράγματα, ὅταν ρωτήθηκε ἀπὸ εὐλαβῆ κληρικὸ νὰ μάθῃ, ἂν πράγματι ἀληθεύει ὅτι ὑπάρχουν ἐπίσκοποι μασόνοι, ἀπάντησε: Πάτερ, μοῦ εἶναι εὐκολότερο νὰ σᾶς πῶ ποιοί καὶ πόσοι δὲν εἶναι παρὰ νὰ σᾶς πῶ πόσοι καὶ ποιοί εἶναι!
Ἂν ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, τότε πολλὰ ἀπὸ τὰ ἐρωτήματα καὶ τὶς ἀπορίες τῶν πιστῶν παίρνουν τὴν ἀπάντησή τους καὶ λύνονται, καὶ ἐξηγεῖται ἡ τραγικότητα ποὺ βιώνουμε.
Εἶναι, νομίζω, ἀνάγκη νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ἡγέτες μας τὴν προσωρινότητά τους, «ὅτι κἂν μὴ νῦν ἀποθάνωμεν, τεθνηξόμεθα πάντως...» (Μαρτυρικόν Πέμπτης Δ΄ ἑβδομάδος Τριωδίου), καὶ πὼς δὲν θὰ ποιμαίνουν ἀεί. Γι᾿ αὐτὸ θὰ πρέπῃ νὰ σκεφθοῦν «τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως...» ἄν φυσικὰ πιστεύουν στὸ Εὐαγγέλιο, καὶ τὴν ὁποία δὲν θὰ ἀποφύγῃ κανείς, καὶ ποὺ τὴν τρέμουν καὶ δειλιοῦν ἀκόμη καὶ οἱ ἅγιοι!
Καὶ ἐπειδὴ ἡ εὐθύνη τοῦ οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου εἶναι ἀνάλογη τῆς θέσης του, εὐχόμαστε θερμὰ νὰ «ἀνακρούσῃ πρύμναν» καὶ ὀρθοτομῶντας στὸ ἑξῆς, νὰ ἀκολουθήσῃ τὸ δρόμο καὶ τὴν πορεία ποὺ χάραξαν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῶν Ἁγίων καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Μακάρι νὰ συμβῇ καὶ τώρα ὅ,τι καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Βαλαάμ, πού: «ὑποζύγιον ἄφωνον ἐν ἀνθρώπου φωνὴ φθεγξάμενον ἐκώλυσεν τὴν τοῦ προφήτου παραφρονίαν» (Β΄ Πέτρ. 2,16).
Διαφορετικά, ἐκτιμοῦμε, δὲν θὰ εἶναι στὶς συνειδήσεις τῶν ὀρθοδόξων Πιστῶν, οὔτε καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας θὰ ἀναφερθῇ ὡς ἕνας πάνυ Πατριάρχης, ἀλλὰ ὡς ἕνας ἀκόμη, δυστυχῶς, ἐν πλάνῃ πατριάρχης!
Καὶ τοῦτο θὰ εἶναι ὅ,τι πιὸ θλιβερὸ καὶ ὀδυνηρὸ γιὰ τὸν Πατέρα μας, γιὰ μᾶς καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
___________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
«Πᾶνος»