Ἀνίερος πατροκτονία: Ὁ Προκαθήμενος Ἱερώνυμος ἀπογυμνώνει καί εὐτελίζει τόν μέντορα καί εὐεργέτην αὐτοῦ Ἀμβρόσιον
ΛΥΚΟΦΙΛΙΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ - ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ, ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΩΝ
Ἰδού ἡ ὥρα τῆς μετανοίας, Σεβ. Ἀμβρόσιε! Μέμνησθε τοῦ κλάματος τοῦ σεβ. Νικοδήμου
Γράφει ο Παναγιώτης Κοσμίδης
α. Κατάπτυσις Ἀμβροσίου: σύλησις τοῦ τιμητικοῦ Σταυροῦ
Πρό ἡμερῶν (10/09/2026) συνῆλθεν ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό τήν νέαν αὐτῆς σύνθεσιν -προεδρεύο ντος τοῦ κ. Ἱερωνύμου, τί εἰρωνεία- καί ἔλαβε μίαν δεινήν ἀπόφασιν· ἀπεφάσισε νά ἀφαιρέσῃ τό “μετάλλιον” —τόν Χρυσοῦν Σταυρόν μετ’ ἀστέρος τοῦ Παρασήμου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου— τό ὁποῖον εἶχεν ἀπονείμει εἰς τόν πρώην Μητροπολίτην Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιον μόλις πρό δεκαπέντε ἡμερῶν (26/08/2026) ἡ προλαβοῦσα Δ.Ι.Σ. Γεγονός τραγικόν καί ἐπαίσχυντον. Ὡς δικαιολογία τῆς ἀφαιρέσεως ταύτης προβάλλεται ὅτι ἐκεῖνος ἐξετράπη καί οὐδέν ὑπολογίζει.
Σημειοῦμεν ὅτι ἡ πρᾶξις αὕτη εἶναι πρωτοφανής εἰς τά ἐκκλησια στικά χρονικά· συνέβη ὅμως πρό ὀλίγων ἡμερῶν καί εἰς πολιτικόν ἐπίπεδον, ὅτε ἡ Πολωνία ἀφῄρεσε τιμητικούς τίτλους ἀπό τήν Οὐκρανίαν τοῦ Ζελένσκι, ὅταν ὁ τελευταῖος ἀνεκήρυξεν ὡς εὐεργέ την συγκεκριμένον ναζί δολοφόνον τῶν Πολωνῶν.
Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀμβρόσιος, ὁ ἀφορίσας τόν Πρωθυπουργόν κ. Μητσοτάκην, ἀπέστειλε δριμεῖαν ἐπιστολήν πρός τόν Μακαριώτα τον Ἀρχιεπίσκοπον Ἱερώνυμον. Ἐν αὐτῇ οὐδέν ἕτερον πράττει ἤ νά ἐπαναλαμβάνῃ τό πνεῦμα καί τά ἐπιχειρήματα τῆς ὀρθοδόξου ἐφη μερίδος “Ὀρθόδοξος Τύπος”.
β. Πραγματικαί αἰτίαι τῆς ἀτιμώσεως
Προφανῶς τοῦτο συνέβη ὑποβολιμιαίως. Ἡ αἰτία τῆς αἰσχρᾶς ἀφαιρέσεως εἶναι τό γεγονός ὅτι ὁ Ἱερώνυμος ἐτρομοκρατήθη, διότι τά ἔντυπα τόν ἔψεγον: «Βραβεύεις τόν χωροφύλακα; Τόν ἄνθρωπον τῆς χούντας;».
Πρωτίστως μέν ἐπειδή ὁ Σεβασμιώτατος ἀφώρισε τόν Πρωθυπουρ γόν κ. Κυριάκον Μητσοτάκην, δευτερευόντως δέ ἐπειδή ἐδιπλασιά σθησαν οἱ μισθοί τῶν Μητροπολιτῶν, προβαλλόντων οὕτω τῶν τριά κοντα ἀργυρίων τῆς προδοσίας.
Ἐπί πλέον, ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐποδηγετήθη ἀπό τό τρεμοσβῆνον “Φανάριον”, καθότι ὁ Σεβασμιώτατος Ἀμβρόσιος ἐπιτίθεται δριμύ τατα κατά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμβαρίου (2016) καί τῆς ἀντι κανονικῆς συνάξεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως (2019), διά τήν ἀνα γνώρισιν τῆς ἀνυπάρκτου ἐκκλησίας τῶν ἀχειροτονήτων Οὐκρανο ναζί.
γ. Τό κλάμα καί ὁ ὀδυρμός τοῦ Ἀρχιερέως Νικοδήμου
Θά ἐπεθυμοῦμεν ὅμως νά θέσωμεν μερικά κρίσιμα ἐρωτήματα. Ὁ π. Ἱερώνυμος Λιάπης (νῦν Ἀρχιεπίσκοπος) καί ὁ π. Ἀμβρόσιος Λενῆς ἀνῆκον εἰς ἀντιθέτους ὁμάδας, συγκροτοῦντες ὅμως μίαν ἄνομον συμμαχίαν, ἐντελῶς ἑτερόκλητον. Ἀμφότεροι προέβαινον εἰς σχεδια
σμούς οὐχί καθαρούς ἀλλά σκοτεινούς.
Τό πλέον χαρακτηριστικόν καί ἐπαχθές παράδειγμα εἶναι ὅτε ἐξύ φαναν ὁλόκληρον πλεκτάνην, ὥστε νά ἐξαναγκασθῇ εἰς παραίτησιν (1981) ὁ ἅγιος Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας Νικόδημος, καί νά τόν διαδεχθῇ ὁ Ἱερώνυμος, ἀνοιγομένης οὕτω βεβαίως τῆς ὁδοῦ καί διά τόν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν. Εἶναι δέ ὁ τελευταῖος ὁ μόνος Ἐπί σκοπος πού ἐξελέγη παμψηφεί, πλήν μιᾶς ψήφου, ἐμφανιζόμενος μέν ὡς φανερά εὐσεβής, τυγχάνων δέ κρυφίως νεωτεριστής. Ἀποκαλύ πτομεν ἐπίσης μετά βδελυγμίας πῶς ταῦτα ἐγένοντο τῇ ἐπινεύσει, ἐπιπνοίᾳ καί συμπαιγνίᾳ τοῦ τότε Προκαθημένου Σεραφείμ (Τίκα).
Συγκλονίζει καί προκαλεῖ δέος ἡ μαρτυρία ὅτι ὁ μακαριστός ἅγιος Μητροπολίτης Νικόδημος (Γραικός) ὀδύρετο μετά σπαραγμοῦ καί λυγμῶν πρό τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Μαζαρακίου Θη βῶν. Ἐλεηνολόγει πικρῶς τόν ἑαυτόν του ἐπειδή ἔπεσε θῦμα τῆς πλε κτάνης ταύτης καί ἐφόρτωσε τήν Ἐκκλησίαν μέ τόν ἄνθρωπον τοῦτον. «Καλά νά πάθω», ἔλεγε μετά γοερῶν λυγμῶν, «ἐπειδή παραι τήθην ὑπέρ αὐτοῦ (τοῦ π. Ἱερωνύμου) καί δέν ἀφῆκα τό Πανάγιον Πνεῦμα νά ἐκλέξῃ Ἐπίσκοπον εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θηβῶν καί Λεβαδείας!».
δ. Τά ἔργα τῆς αἰσχύνης τοῦ μακαριστοῦ Ἱερωνύμου
Σεβασμιώτατε, δέν θά ἦτο προσφορώτερον νά ἐκφράσητε τήν με τάνοιάν σας καί τήν συγγνώμην σας εἰς τήν Ἐκκλησίαν διά τά ὅσα ἐσχεδιάσατε μετά τοῦ φίλου σας Ἱερωνύμου, τά ὁποῖα νῦν ὑφίσταται ἐπωδύνως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὁλόκληρος ἡ Ὀρθοδοξία;
Αὐτός τόν ὁποῖον σεῖς ἀνεδείξατε συμπλέει πλήρως μετά τοῦ ἀφορι σμένου Μητσοτάκη.
Συνέπλευσεν εἰς τά ἐμβόλια, ἡ δέ συμπεριφορά του εἰς τόν γάμον τῶν ὁμοφυλοφίλων, εἰς τήν υἱοθεσίαν τέκνων καί εἰς τήν κατάργησιν τῆς συγγενείας ὑπῆρξεν ἀπαθής· γέγονεν ἀπαθής θεατής, οὐδέν ἔπραξε, μᾶλλον δέ ἐναγκαλίζετο τόν δυνάστην τῶν Ἑλλήνων καί τόν ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος φονεύει τήν ἐθνικήν καί ὀρθόδοξον συνείδησιν,
κατασκανδαλίζων τό χριστεπώνυμον πλήρωμα.
ε. Ἔκκλησις διά στεντορείαν συγγνώμην καί μετάνοιαν
Ἡ εὐθύνη σας, Σεβασμιώτατε Ἀμβρόσιε, εἶναι ἰδική σας καί ἀκε ραία. Ἐσεῖς προωθήσατε τόν π. Ἱερώνυμον εἰς τήν θέσιν τοῦ Γραμ ματέως καί εἶτα τοῦ Ἀρχιγραμματέως τῆς Συνόδου. Τόν τοποθετή σατε εἰς τήν κλίμακα τῆς ἀνελίξεως καί τῆς δόξης εἰς βάρος τῆς
Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἐγνωρίζατε τό ποιόν τοῦ προσώπου αὐτοῦ; Δικαίως θά διατεινόμεθα ὅτι ὁ Ἱερώνυμος Λιάπης ἐποδηγετήθη καί ἀνεδείχθη ὑπό τοῦ μέντορός του Ἀμβροσίου Λενῆ· ὁ Ἱερώνυμος, ἄλλωστε, τυγχάνει τό ἀκριβές ἀντίγραφον καί τό μεταλλαγμένον ἀνάστημα τοῦ Ἀμβροσίου.
Προκαλοῦμεν ὅθεν εἰς ἀπολογίαν καί ἐρωτῶμεν εὐθέως: διά ποῖον ἐπίσκοπον καί διά ποῖον λόγον ὁ μακαριστός Προκαθήμενος Σερα φείμ (Τίκας, 1974-1998) ἐστηλίτευσε τό ποιόν αὐτοῦ, ἐκτοξεύων τοῦτον τόν φρικτόν λόγον: «Ἐσύ Α—— (ὄνομα τό ὁποῖον οἱ παροι κούντες τήν Ἱερουσαλήμ καλῶς γνωρίζουν), διδάσκεις καί τόν Διά βολον!»;
Ζητήσατε συγγνώμην στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, Σεβασμιώτατε Ἀμβρό σιε! Ἐλευκάνθημεν. Μόλις ἴσως προλαμβάνoυμε. Μνήσθητε τοῦ στε ναγμοῦ τοῦ μακαριστοῦ Νικοδήμου καί συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας. Στήσητε ἑαυτόν πρό τοῦ βήματος τῆς συνειδήσεώς σας καί, ἔστω καί τήν ὑστάτην ταύτην ὥραν, ἀποκαλύψατε συνάμα, ἄνευ φόβου καί
πάθους, τά ἄνομα, τά συνωμοτικά καί τάς ἀντικανονικάς ἐκείνας ἐνεργείας, τάς ὁποίας ἐν κρυπτῷ ἐπράξατε —μόνος καί μετά τοῦ Μα καριωτάτου Ἱερωνύμου— καί αἵτινες νῦν κατατρύχουν τήν Ἐκκλη σίαν τοῦ Χριστοῦ!
στ. Ἡ ὥρα τῆς πνευματικῆς ἀφυπνίσεως
Ἡ παροῦσα κρίσις δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μίαν διοικητικήν ἤ προ σωπικήν διένεξιν, ἀλλά μίαν δραματικήν ὑπόμνησιν τῆς πνευματικῆς ἐκτροπῆς πού ἐπέρχεται ὅταν οἱ ἐκκλησιαστικοί ταγοί ἀπομακρύνο νται ἀπό τήν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου καί τήν καθαρότητα τῶν Ἱε ρών Κανόνων.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, χειμαζομένη ὑπό τῶν ἀντιχρίστων νό μων καί τῆς ἀπαθείας τῆς ἡγεσίας της, ἔχει ἀνάγκην, πλέον παρά ποτέ, ἀπό ἀρχιερεῖς πού θά ὁμολογήσουν τά παταγώδη σφάλματά τους καί θά ἀγωνισθοῦν διά τήν κάθαρσιν.
Ὁ Σεβασμιώτατος πρώην Αἰγιαλείας ὀφείλει νά προβῆ στό πρῶτον γενναῖον βῆμα· διότι ἡ εἰλικρινής καί δημοσία μετάνοια εἶναι ἡ μόνη ὁδός πού δύναται νά θεραπεύσῃ τά τραύματα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀφυπνίσῃ τό εὐσεβές πλήρωμα πρός δόξαν Θεοῦ.
Σεβ. Ἀμβρόσιος
Προκαθήμενος Ἱερώνυμος Β’