« Ὅταν γίνεται ἔκπτωση στήν πίστη ἀκολουθεῖ ἐθνική συμφορά. Τώρα ἡ συμφορά εἶναι παγκόσμια. Ἀλλά σέ μᾶς ἡ συμφορά δέν εἶναι τό ἴδιο πράγμα ὅπως στούς αἱρετικούς καί τούς ἀλλοθρήσκους. Ὅ,τι ἱερότερο ὑπάρχει στόν οὐρανό, τό ἔδωσε ὁ Θεός σέ μᾶς στούς Ὀρθοδόξους, ἐδῶ στή γῆ. Ἐμεῖς ἀντί νά κρατήσουμε τό καντήλι τῆς πίστης μας ἀναμμένο καί νά τό παραδώσουμε στόν κόσμο ὁλόκληρο, τό σβήσαμε καί τό ξανανάψαμε μέ τά φῶτα τῶν ἀλλοδόξων καί ἀλλοπίστων. Γέμισε ἡ ζωή μας μαυρίλα, καπνό καί σκοτάδι.
» Σήμερα ἡ ὁμιλία τοῦ κυρίου Πελίτη ἦταν μιά διαφορετική ὁμιλία ἀπό ὅλες ὅσες ἀκούσαμε μέχρι τώρα. Θά ἔλεγα ὅτι φανέρωσε τήν καρδιά ὅλης τῆς ὑπόθεσης γιά τήν πτώση της Πόλης. Δέν σταθήκαμε ἐμεῖς ἱκανοί νά κρατήσουμε τό καντήλι τῆς πίστης ἀναμμένο. Ὅταν ἔσβησε, τρέξαμε σάν τίς μωρές παρθένες νά τό ἀνάψουμε. Καί ξεχάσαμε ὅτι τό φῶς σέ μᾶς ἦλθε ἀπό τόν οὐρανό. Καί δέν κοιτάξαμε τόν οὐρανό, ἀλλά κοιτάξαμε γύρω μας τούς ἀλλοπίστους καί τούς προδότες τῆς πίστεως, τούς αἱρετικούς. Καί ἔτσι τό καντήλι μας ἀναδίδει καπνιά καί μαυρίλα.
»Ἀδέλφια μου, ἔχουμε εὐθύνη, πρῶτα γιά τόν ἑαυτό μας, ὕστερα γιά τήν οἰκογένειά μας, ὕστερα γιά ὅλους ὅσους τά μάτια μας ἀντικρύζουν. Νά ξέρετε πώς ὅ,τι ἔχει ὁ καθένας μέσα στήν καρδιά του, αὐτό δίνει. Καί ἄν ἔχει φῶς ἀληθινό, φῶς ἀληθινό δίνει. Ἄν ὄμως ἔχει τό δανεικό φῶς ἀπό τούς Φράγκους πού ἔχουν πραγματοποιήσει τό ἔργο τοῦ Ἀντιχρίστου ἤ ἀπό τούς ἀλλοπίστους, ἀπό τούς ἄλλους αἱρετικούς, τότε ἀλλοίμονό μας.
»Ἕνα θά πρέπει νά προσέξουμε. Ὅταν θά ᾿ρθει ἡ ὥρα νά κλείσουμε τά μάτια μας, νά εἴμαστε Ὀρθόδοξοι. Σιγοκαίει ὅμως τό καντήλι σέ κάποιες ψυχές πού τόν Χριστό ἀγαποῦν. Δέν μπορεῖ κανείς ποτέ νά τό σβήσει. Ἄν σβήσει, θά χαθεῖ ὁ κόσμος ὁλόκληρος. Θά ὑπάρχει κόσμος, ὅσο ὑπάρχει τό καντήλι ἀναμμένο σέ κάποια γιαγιά, σέ κάποιον ἀσκητή, σέ κάποιον ἐρημίτη, ὅσο ὑπάρχει στό βλέμμα καί στό χαμόγελο τοῦ κάθε μικροῦ παιδιοῦ.
»Καί ἄν δέν στραφοῦμε καί γίνουμε σάν τά παιδιά, καί ἄν δέν ξαναφέρουμε μέσα στήν ψυχή μας τήν παιδική μας πίστη, δέν θά μπορέσουμε νά δοῦμε τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Γιά μᾶς ὁ τάφος θά εἶναι θάνατος καί δέν θά εἶναι Ἀνάσταση. Εὔχομαι ὅμως τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως νά μᾶς φωτίσει γιά νά δοῦμε τήν ἀλήθεια.
»Καί οἱ ἐκκλησιές, ὅπως μοῦ ἔλεγε ἕνας ἐρημίτης, δέν κλείνουν ποτέ. Καί ὅποιοι τολμήσουν νά τίς κλείσουν, θά «κλείσει» ἡ ψυχή τους. Γιατί αὐτό εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία πού ὑπάρχει πάνω στή γῆ, ἡ βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
»Εὔχομαι, ἀδέλφια μου, μετά ἀπό αὐτόν τόν θάνατο μέσα στόν ὁποῖο μᾶς ἔριξαν, νά βγοῦμε στήν Ἀνάσταση, στό φῶς, καί στήν εὐλογία, μέ ἀναμμένα τά καντήλια τῆς πίστης πού μᾶς ἔδωσαν οἱ Πατέρες μας καί οἱ Πατέρες τῶν Πατέρων μας. Ἀμήν».
Γέροντας Ι.Μ. Αγ Νικοδήμου Πεντάλοφου Γουμένισσας