Μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα!
Ποῖος ἦτο ὁ Ἀρχιτέκτων τοῦ Σολομῶντος, ὁ ὁποῖος ἔκτισε τὸν Ναὸν κατὰ τὴν Ἀπόκρυφον – καὶ ἀπαράδεκτον – μασονικήν παράδοσιν;
Μεταξὺ τῶν περιέργων – καί σφόδρα ἀντιχριστιανικῶν – «διδασκαλιῶν» πού ἕρπουν εἰς τεκτονικές Στοές εἶναι ἐκείνη περὶ τοῦ ἀρχιμάστορα ποὺ ἐπιμελήθηκε τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ περικαλλοῦς Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος γιὰ τὸν Γιαχβέ στὴν Ἱερουσαλὴμ (962-960 π.Χ.). Τὸν ἔκτισε – γράφουν οἱ τέκτονες – κάποιος ποὺ ὀνομαζόταν Χιρὰμ Ἀβίφ, προερχόμενος ἀπὸ τὴν Τύρο.
«Ποιός ἦταν ὅμως αὐτὸς ὁ Χιρὰμ Ἀβὶφ ποὺ “κατ’ ἐντολὴν” τοῦ Σοφοῦ Σολομῶντος ἔκτισε τὸν Ναόν; Πόθεν κρατοῦσε ἡ “σκούφια” του, κατὰ τὴν γραφίδα ἐξεχόντων τεκτόνων;»
Ἦτο – κρατηθεῖτε! – ἀπόγονος ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν γενετήσια συνεύρεση τῆς Εὔας μετὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Ἑωσφόρου! Καί, κατὰ τοὺς ἴδιους τοὺς τέκτονες, αὐτὸς ὁ Χιράμ, ὁ τοῦ Ἑωσφόρου ἀπόγονος εἶναι ὁ πατέρας τους (τῶν ἀπὸ τοῦ γ’ βαθμοῦ καὶ ἄνω τεκτόνων)!
Σπεύδομεν…
Ἐπειδὴ αὐτὰ ποὺ μόλις τώρα διαβάσατε μοιάζουν ἀπίστευτα καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀποκρουστικά, ἰδίως σὲ χριστιανοὺς καὶ ἰουδαίους, γιὰ τοῦτο σπεύδομε νὰ παραθέσουμε τὶς αὐθεντικές μας πηγές, ποὺ εἶναι: 1) Κωστῆ Μελισσαροπούλου [κορυφαίου τέκτονα] Ἑπτὰ Τεκτονικαὶ Ὁμιλίαι εἰς 18ον, βιβλίον αὐτοῦ, σελίδες 37-48, Ἀθῆναι 1974, 2) Δημητρίου Ἀναγνωστοπούλου, Κυανοῦς Τεκτονισμός, βιβλίο αὐτοῦ, στό κεφάλαιο «Ἡ Ἀπόκρυφος Χιραμικὴ Παράδοσις», (1), σελίδες 155-169, ἀριθμημένον ἀντίτυπο 238, Πειραιᾶς, 1984, ὑψηλοβάθμου τέκτονος καὶ αὐτοῦ, 3) Τεκτονικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια, λῆμμα Χιρὰμ Ἀβίφ, σελ. 717, στὴν ἔκδοση τῆς Στοᾶς Ὅμηρος, 1951, 4) Τυπικὸν τοῦ Γ΄ Συμβολικοῦ βαθμοῦ, θεσμικό τεκτονικό κείμενο ἐκ σελίδων 55, 1948, κατὰ τὴν ἔκδοση τῆς Μεγάλης Στοᾶς Ἀθηνῶν. Αὐτές εἶναι οἱ κυριώτερες πηγές μας.
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν πλήρη Ἀπόκρυφον Παράδοσιν τοῦ γ΄ τεκτονικοῦ βαθμοῦ
Περὶ τῆς ἐννοίας τοῦ «Θεοῦ» (Μ.Α.Τ.Σ.) καί τοῦ Χιράμ…
Συναισθανόμενοι καὶ ἀναγνωρίζοντες οἱ τέκτονες τὴν ἀποκρουστικότητα ὅσων περὶ τῆς ἐννοίας τοῦ «Θεοῦ» (τοῦ Μ.Α.Τ.Σ.) καὶ τοῦ Χιρὰμ ἀνέλυσαν στὰ προαναφερθέντα βιβλία τους, διερωτῶνται καὶ γράφουν: «…Ποία εἶναι ἡ ἑρμηνεία αὐτῶν ὅλων, τὰ ὁποῖα θὰ ἀνεστάτωναν κάθε ἀγαθὸν θρησκόληπτον [!], ἂν τὰ ἤκουε;» (Κ. Μελισσαρόπουλος, ὅπως παραπάνω, σελ. 42)Τὰ ΓΡΑΦΟΥΝ ὡστόσο, ἀποσπάσματα τῶν ὁποίων χάριν τῶν ἀναγνωστῶν μας παρατίθενται, ὡς ἑξῆς. Διαβάζουμε στὰ γραφόμενα τῶν τεκτόνων:«…Ἀναφέρει λοιπὸν ἡ πλήρης παράδοσις τοῦ Γ΄ [τεκτονικοῦ] βαθμοῦ ὅτι ὁ ἄγγελος τοῦ φωτὸς Ἐβλὶς [= ὁ Ἑωσφόρος (1)], τὸ Πνεῦμα τοῦ Πυρός, ἠράσθη τῆς Εὔας, ἥτις ἐνέδωσε εἰς τὸν ἔρωτά του καὶ οὕτω ἐγεννήθη ὁ Κάϊν, ἀπείρως ἀνώτερος τοῦ Ἄβελ… Ὅτι ὁ ἀμνησίκακος ἀπόγονος τοῦ Κάϊν Χιράμ, ὁ υἱὸς τῶν Πνευμάτων τοῦ Πυρός, καταβάλλει ὅλην του τὴν μεγαλοφυΐαν καὶ ἐνεργητικότητα πρὸς οἰκοδόμησιν τοῦ Ναοῦ, τὸν ὁποῖον ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ Σολομῶντος ἀνεγείρει εἰς τὸν ἀμείλικτον θεὸν Ἀδωνάϊ [τὸν Κύριον, τὸν ἀληθινὸν Θεόν], τοῦ ὁποίου τὸ μῖσος καταδιώκει ἀπὸ αἰώνων τὸ γένος τοῦ Κάϊν…».
Ἐν συνεχείᾳ: «…Ὁ Χιρὰμ ἄγεται ἐν μέσῳ τοῦ Πυρός, εἰς τὸ Βασίλειον τοῦ Ἐβλὶς [τοῦ Ἑωσφόρου] καὶ τοῦ Κάϊν, ἐκεῖ ὅπου παύει ἡ τυραννία τοῦ φθονεροῦ Ἀδωνάϊ… Ὁ Χιρὰμ εἰσάγεται [βαθύτερα] εἰς τὸ ἄδυτον τοῦ Πυρός [καί ὁ πρόγονός του, ὁ Τουβαλκάϊν] τοῦ ἐξηγεῖ τὰς ἀδυναμίας καὶ τὰ ταπεινὰ πάθη τοῦ θεοῦ Ἀδωνάϊ, τοῦ μισοῦντος τὸ πλάσμα του [=τοὺς ἀνθρώπους!] καὶ καταδικάσαντα αὐτὸ νὰ ἀποθνήσκῃ… Τέλος – συνεχίζουν νὰ γράφουν οἱ τέκτονες – ὁ Τουβαλκάϊν [ὁ γόνος τοῦ Ἑωσφόρου καὶ πρόγονος τοῦ Χιράμ], προφητεύει τὴν ἐπικράτησιν τῶν ἀπογόνων τοῦ Χιρὰμ [=τῶν μασόνων (2)], οἵτινες θὰ καθιερώσουν καθ’ ὅλην τὴν γῆν τὴν λατρείαν τοῦ Πυρός, καταρρίπτοντες τὴν λατρείαν τοῦ Ἀδωνάϊ [τοῦ ἀληθινοῦ μας Θεοῦ!]…» (Στὸ βιβλίο τοῦ τέκτονος Κωστῆ Μελισσαρόπουλου, ὅπως παραπάνω σελ. 41).
Τί μᾶς «διδάσκει» τὸ φοβερὸν αὐτὸ κείμενον;
Τί μᾶς «διδάσκει» – τί διδάσκει τὴν ἀνθρωπότητα! – τὸ ἀπόκρυφο, μυστικὸ κείμενο τοῦ Τεκτονισμοῦ, τὸ διδασκόμενο, τὸ γνωστὸ μόνο σὲ ὑψηλόβαθμους τέκτονες, ποὺ μόλις τώρα παρεθέσαμε (μὲ τὶς ἀναγκαῖες ἐπεξηγήσεις αὐτοῦ);
…«Ὅτι ὁ Χιρὰμ ποὺ ἔκτισε τὸν Ναὸ τοῦ σοφοῦ Σολομῶντος ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἑωσφόρου τῆς Πτώσεως. Ὅτι ὁ σοφὸς Σολομὼν ἦτο ὑπερήφανος, ἀλαζών. Ὅτι ὁ Ἀδωνάϊ, Κύριος ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν – καὶ τοῦ Ἰσραὴλ – εἶναι ἀμείλικτος, εἶναι τυραννικός, μὲ ταπεινὰ πάθη. Ὅτι μισεῖ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ αὐτὸς ἔχει καταδικάσει εἰς θάνατον!.. Καὶ πὼς οἱ ἀπόγονοι (τοῦ σατανικοῦ) Χιρὰμ (δηλαδὴ οἱ μασόνοι ὡς τέκνα αὐτοῦ τοῦ Χιράμ, ὡς γράφουν [2]), θὰ ἔλθει καιρὸς ποὺ θὰ καθιερώσουν στὴν γῆ τὴν λατρείαν τοῦ Πυρός, καταρρίπτοντες τὴν λατρείαν τοῦ φθονεροῦ Ἀδωνάϊ (τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τῆς Ἁγίας Γραφῆς), τὴν ἰσχὺν δηλαδὴ τῶν χριστιανῶν ἱερέων, καί τῶν ραββίνων!)
Ἀπορία καὶ διερώτημα ἡμῶν ὡς χριστιανῶν ἐρευνητῶν
Πῶς ἔγραψαν τέτοια πράγματα σοβαροὶ ἄνθρωποι, ὅπως εἶναι συνήθως οἱ τέκτονες, ὡς πρόσωπα;
Τὰ ἔγραψαν, διότι ὡς φαίνεται καὶ ἀπ’ ὅσα γνωρίζουμε σχετικῶς, ὁ πρὸ τοῦ 1800 τεκτονισμὸς τῶν τεχνιτῶν – οἰκοδόμων «καπελώθηκε» συστηματικὰ ὑπὸ «ἄλλων», μὲ «ἄλλες» διδασκαλίες…[3]
Ἐτοῦτο, ἄθελά τους, μᾶς τὸ ἀπεκάλυψαν – κυρίως – οἱ ἴδιοι οἱ τέκτονες, ἰδίως ὁ ἐκ τῶν κορυφαίων τεκτόνων τοῦ κόσμου, ὁ Γάλλος PAPUS – Docteur ENCAUSSE – (1865-1916), στὸ βιβλίο αὐτοῦ περὶ τοῦ τί εἶναι – βαθύτερα – ὁ Τεκτονισμός, τὶς ἐπιδράσεις ποὺ ἔχει δεχθεῖ, τὸ ἀπύθμενο βάθος του… Ἰδέστε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ περίφημο βιβλίο αὐτοῦ τοῦ PAPUS. Γράφει:
«… Ἡ ἁπανταχοῦ τῆς ὑφηλίου γνωστὴ ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν ΜΑΣΟΝΙΑ καββαλιστικὴ ἑταιρεία, εἶναι μία πρακτική σχολή, ἥτις διδάσκει ὑψίστας ἀληθείας, διὰ συμβόλων, ἐμβληματικῶν ἢ ἀλληγορικῶν τύπων, πινάκων, εἰκόνων, μύθων κλπ… Προσθέτομεν ὅτι οἱ μασόνοι ἔχουν τοὺς ΝΑΪΤΑΣ διὰ πρότυπα, τοὺς ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΥΣ διὰ πατέρας καὶ τοὺς ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΑΣ καὶ ΑΛΧΗΜΙΣΤΑΣ διὰ προγόνους. Τὸ δόγμα των εἶναι τὸ τοῦ Ζωροάστρου καὶ Ἑρμοῦ τοῦ Τρισμεγίστου (…), εἶναι οἱ συνεχισταὶ τῆς Ἀλεξανδρινῆς Σχολῆς [=τῶν γνωστικῶν], εἶναι οἱ θεματοφύλακες τῶν μυστικῶν τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ τοῦ Σεφέρ – α – Ζοχὰρ ἤτοι τοῦ Βιβλίου τῆς Αἴγλης, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ κυριώτερον μνημεῖον τῆς ἰουδαϊκῆς παραδόσεως… Ὁ ἀλληγορικὸς σκοπὸς τῆς Μασονίας – συνεχίζει αὐτός, ὁ PAPUS – εἶναι ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος…».
Πῶς ἀναγνωρίζεται ἡ αὐτοῦ τοῦ Τύπου σκληρὴ Μασονία;
«…Δύναταί τις νὰ τοὺς ἀναγνώσῃ τῇ βοηθείᾳ τῶν κλειδῶν τῆς Ἀλχημείας, Ἀποκρυφολογίας, Ἀστρολογίας, Μαγείας καὶ Καββάλας, καὶ ἡ γνῶσις, ἔστω καὶ ἐν μέρει, τῶν ἀποκρύφων τούτων ἐπιστημῶν [!] ἀποβαίνει ἀπαραίτητος εἰς πάντα μασόνον, ἄξιον τοῦ ὀνόματος τούτου…».
Ἀλλὰ τί εἶναι μὲ ἁπλὰ λόγια αὐτὴ ἡ Καββάλα, ἡ ὁποία ἀνατρέπει ἀναστρέφουσα τὴν χριστιανικὴν – καὶ ὄχι μόνον – Διδασκαλίαν;
Μᾶς τὸ λέγει καὶ τοῦτο αὐτὸς ὁ PAPUS, ὡς ἀκολούθως:«…Καββάλα. – Ἡ Καββάλα εἶναι ἡ κρηπὶς πάσης δυτικῆς παραδόσεως. Πᾶσα φιλοσοφία ἀσχολουμένη μὲ τὰς πλέον ὑψηλὰς ἀντιλήψεις, τὰς ὁποίας δύναται νὰ φθάσῃ τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, καταλήγει ἀναγκαστικῶς εἰς τὴν Καββάλαν. Πάντες οἱ ἀλχημισταὶ εἶναι καββαλισταὶ καὶ ὅλαι αἱ μυστικαὶ ἑταιρεῖαι, θρησκευτικαὶ ἢ μή, αἵτινες ἐνεφανίσθησαν ἐν τῇ Δύσει [!]: Γνωστικοί, Ναΐται, Ροδόσταυροι, Μαρτινισταὶ ἢ Ἐλεύθεροι Τέκτονες, συνδέονται στενῶς μὲ τὴν Καββάλαν καὶ διδάσκουν τὰς θεωρίας της…». [Λεπτομερέστερα]: «… Ὁ Μωϋσῆς διῄρεσε τὴν διδασκαλίαν του εἰς δύο μέρη συνδεδεμένα δι’ ἑνὸς τρίτου:
1. Ἕν μέρος γραπτόν: τὸ γράμμα, ἐσχηματισμένον μὲ ἰδεογραφικοὺς χαρακτῆρας, μὲ τρεῖς ἐννοίας καὶ ἀποτελοῦν τὸ ΣΩΜΑ.
2. Ἕν μέρος προφορικόν: τὸ ΠΝΕΥΜΑ, ἀποτελοῦν τὴν κλεῖδα τοῦ προηγουμένου μέρους.
3. Μεταξὺ τῶν δύο μερῶν, ἕνας κῶδιξ κανονισμῶν σχετικῶν πρὸς τὴν αὐστηρὰν διαφύλαξιν τοῦ κειμένου, ἀποτελοῦν τὴν ΖΩΗΝ τῆς παραδόσεως μὲ τὴν νομοθεσίαν ὡς ἐμψυχοῦσαν ἀρχήν.Τὸ σῶμα τῆς παραδόσεως ὠνομάσθη Μασορά. Ἡ ζωὴ τῆς παραδόσεως διῃρέθη εἰς τὴν Μισχνὰν καὶ εἰς τὴν Γκεμαράν, τῶν ὁποίων ἡ ἕνωσις ἀποτελεῖ τὸ Ταλμούδ. Τέλος τὸ πνεῦμα τῆς παραδόσεως, τὸ πλέον μυστικὸν μέρος ἀπετέλεσε Σεφὲρ Γιεζιρὰ καὶ καὶ τὸ Ζοχάρ, μὲ τὸ Ταρὼ καὶ τὰς Κλεῖδας ὡς προσαρτήματα. Τὸ σύνολον ὅλων τούτων ἀποτελεῖ τὴν Καββάλαν. Ἡ Καββάλα εἶναι ἡ ἐπιστήμη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ Θεοῦ…».
Κάτι ἀκόμη εἰς τοῦ Κακοῦ τὴν σκάλαν…
Κατά τὸν PAPUS, πάντα: «… Τὸ ὄνομα τοῦ ὑπερτάτου Ὄντος ἐγράφετο μὲ τέσσαρα ἑβραϊκὰ γράμματα: Ἰώδ, χέ, βὰo καὶ χέ, τὰ ὁποῖα εἶναι πραγματικῶς τρία, ἀφοῦ τὸ ἓν ἐπαναλαμβάνεται δίς. Τὸ Ἰὼδ εἶναι ἡ ἐνεργητικὴ ἀρχή, ἡ ἄρρην, ὁ φαλλός. – Τὸ χὲ εἶναι ἡ παθητικὴ ἀρχή, ἡ θήλεια, ἡ μήτρα. Τὸ βὰo εἶναι τὸ λίγκαμ ἢ ἡ ἕνωσις τῶν δύο πρώτων. Καὶ τὸ ἐπαναλαμβανόμενον χὲ τέλος, εἶναι ὁ ὥριμος καρπός, τὸ προϊόν, ἡ γέννησις, ἡ δημιουργία…» [4]
Ἔχομεν σχόλιον;
Ναί. Μόλις παραπάνω εἴδαμε ὅτι ὁ σκοτεινὸς κόσμος ἀναλύει σεξιστικῶς ἀκόμη καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱερὸ ὄνομα – τῶν Ἑβραίων – τοῦ Θεοῦ! [5] Καὶ ὅτι οἱ Καββαλιστικὲς διδασκαλίες εἶναι ὅλως ἀντίθετες πρὸς ἐκεῖνες τῆς Ἐκκλησίας μας – καί ὄχι μόνο. Μάλιστα, φαίνεται, γενικῶς, ὅτι ἡ πνευματικὴ Σήψη τοῦ δυτικοῦ κόσμου ἔχει προχωρήσει πολύ, μὲ τὰ σχετικὰ αὐτῆς παρακολουθήματα…
Ναί, μὲ τὴν Πτώση τοῦ χριστιανικοῦ Βυζαντίου, τῆς Πόλης, ἄρχιζε ὄχι ἡ Ἀναγέννηση, ἀλλά ὁ Σκοτεινὸς Μεσαίωνας στὴν Εὐρώπη!
Ὑφιστάμεθα τὶς συνέπειές του.
Ἐξαιτούμεθα τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ… Σὺν τῇ «Ἀθηνᾷ», κινοῦντες κι ἐμεῖς λιγάκι τὰ χέρια μας…
Γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουμε τὴν ἀνὰ χεῖρας ὑμῶν μικρὴ ἐργασία μας, θὰ θέλαμε νὰ γράψουμε κάτι ἀκόμη. Ἰδού ὁ τίτλος αὐτῶν:
Ἡ προγραμματισμένη ἀνοικοδόμησις δύο Ναῶν καί ἡ δικαιολογημένη ἀνησυχία μας…
Εἰς δύο σπανιότατα τεύχη τοῦ μασονικοῦ περιοδικοῦ Πυθαγόρας, μὲ τρόμο διαβάζουμε τὰ τῆς μελετουμένης ἀνοικοδομήσεως ὄχι ἑνὸς ἀλλὰ δύο παγκόσμιων «Ναῶν». Ὁ δεύτερος ἐξ αὐτῶν μοιάζει νὰ εἶναι τὸ ἄντρον τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀντιχρίστου! Διαβάστε, παρακαλοῦμε, μὲ προσοχὴ αὐτὰ ποὺ ἀμέσως ἀκολουθοῦν. Γράφουν οἱ τέκτονες: «…Ὁ ναὸς τοῦ Σολομῶντος ἂν ἤθελεν οἰκοδομηθῆ καὶ καθιερωθῆ εἰς παγκόσμιον λατρείαν, ἤθελε καταστῆ πράγματι ἡ μητρόπολις τοῦ σύμπαντος…» (Στὸ τεκτ. περιοδικὸ Πυθαγόρας, ἔτος 1885, τεῦχος 6, σελ. 182)).
Ἰδοὺ καὶ τὰ περιεργότατα. Γράφουν ἀλλοῦ (στὸ τεκτ. περιοδικὸ Πυθαγόρας, Ἀπρίλιος 1885, σελ. 126-127), τά ὡς ἑξῆς:
«…Ἡ ἐλευθέρα τεκτονικὴ [ἡ Μασονία] δὲν ἀπαιτεῖ, ὡς τὰ δόγματα τῶν καθ’ ἑκάστης θρησκειῶν, ὡρισμένην πίστιν, ὡς π.χ. εἰς πατέρα, υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα, ἀλλ’ ἀρκεῖται εἰς τὴν εἰς θεὸν πίστιν (…) Ἐν συντόμῳ ἡ ἐλευθέρα τεκτονικὴ ἀσκεῖ θρησκείαν, ἀλλ’ οὐδὲν θρησκευτικὸν δόγμα (…)
Καί: «…Καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ ἐλευθέρα Τεκτονικὴ ἤθελε νικήσει τὰς θρησκείας, κατὰ ταύτην [τὴν στιγμὴν] θὰ κλεισθῶσι καὶ αἱ πύλαι τοῦ ναοῦ της. Τὸν ναὸν τοῦτον οἰκοδομεῖ οὐχὶ μόνον ἡ ἐλευθέρα τεκτονική, ἀλλ’ ἡ ἀνθρωπότης, ὥστε ἅμα τῇ τελειώσει τοῦ ναοῦ θὰ ἱδρυθῇ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἡ τοῦ Θεοῦ βασιλεία, αἱ δὲ ἐκκλησίαι καὶ αἱ στοαὶ θὰ καταθέσωσι τὰ σκεύη των…»! Αὐτὰ τὰ «περιεργότατα» γράφουν οἱ μασόνοι.
…καὶ ὁ προφητευμένος Ἀντίχριστος;
…Θὰ εἶναι μήπως ὁ τοῦ Ἑωσφόρου ἀπόγονος [6] καὶ τῶν τεκτόνων «πατέρας» – κατὰ τὸ ἐπίσημο Τυπικό τοῦ γ΄ βαθμοῦ τους [7] –, δηλαδὴ ὁ Χιράμ; ΟΧΙ;
Τότε γιατί τὸν παρουσιάζουν οἱ τέκτονες ὡς τὸν Χριστόν, γράφοντας ὅτι ὁ Χιρὰμ αὐτός «εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή… Ὅτι ἀποτελεῖ τὴν προσωποποίησιν τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ Μεσολαβητοῦ, Ἀπολυτρωτοῦ καὶ τοῦ Σωτῆρος Λόγου…»!;[8]
Μὰ αὐτὰ δὲν εἶναι τὰ βιβλικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ γνωρίσματα, χαρακτηριστικὰ τοῦ Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μόνου Αὐτοῦ; Τί διαβολικὰ πράγματα εἶναι ὄντως ἐτοῦτα ποὺ γράφουν οἱ μασόνοι;
– Δὲν ἐννοοῦμε αὐτά, θὰ ἀπαντοῦσε, ἐνδεχομένως, ἕνας καλόπιστος τέκτων!
– Ἴσως, θὰ παρατηρούσαμε ἐμεῖς, ἴσως ναί, ἴσως ὄχι… Ἔχοντες ὡστόσο ὑπόψιν μας μεγάλο μέρος τῶν κατά καιροὺς σχετικῶν ἀντιχριστιανικῶν διδασκαλιῶν σας, δικαιούμεθα βασίμως νὰ ἀμφιβάλουμε καὶ νὰ ἀνησυχοῦμε. Πολύ. Ὕστερα εἶναι καὶ ἡ καταδίκη – πνευματικῶς – τῆς Μασονίας ἀπὸ ὁλόκληρο σχεδὸν τὸν χριστιανικὸ κόσμο, βλέπετε. Δικαιούμεθα λοιπὸν « διά νά ὁμιλοῦμε», ἀσχέτως τοῦ ἂν σιωποῦν – συνήθως – πολλοί, οἱ περισσότεροι, ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς ἡγεμόνων, «πριγκήπων», τῆς ἑκάστοτε χριστιανικῆς ἡγεσίας μας.
(Ἐν καιρῷ: Πόσοι καὶ ποῖοι ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς Δεσποτάδων μας παγιδεύτηκαν – ἢ καὶ «παγιδεύτηκαν»! – εἰς ὀργανώσεις τὶς ὁποῖες ἀποδοκιμάζει, ναί, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία;)
Μοναχὸς Ἀβέρκιος
Σημειώσεις
1. «Ὁ Ἑωσφόρος». Παρὰ τοῦ τέκτονος Δημητρίου Ἀναγνωστοπούλου, ὅπως παραπάνω, σελ. 166. 2. Παρὰ τοῦ τέκτονος Κ. Μελισσαροπούλου, ὅπως παραπάνω, σελ. 41. 3. Ὑπάρχουν περὶ τούτου αὐθεντικώτατες πηγὲς, τὶς ὁποῖες περιττεύει νὰ παραθέσουμε. 4. Πάντα ταῦτα τὰ φοβερὰ γράφονται, περιέχονται, στὸ – καὶ σπάνιο – βιβλίο τοῦ κορυφαίου Γάλλου τέκτονα PAPUS – DOCTEUR G. ENCAUSSΕ – ὑπὸ τὸν τίτλο Τί συμβολίζει ὁ μῦθος τοῦ Χιρὰμ ἐν τῇ Μασονίᾳ κατὰ μετάφρασιν καὶ μετὰ σημειώσεων Μιχ. Θ. Γεράκη, Ἐκδοτικὸς Οἶκος – Βιβλιοπωλεῖον «ΣΕΡΑΠΕΙΟΝ», ALEXANDRIE, 1933, ἐκ σελίδων 80. 5. Ναί. Μᾶς δίδεται ἐδῶ ἡ εὐκαιρία νὰ εἰποῦμε ὅτι ὀφείλουμε χάριτας καὶ εὐγνωμοσύνη. Εἰς ποῖον καὶ γιατί; Μὰ εἰς τὸν ἐξαίρετον καὶ ἀλησμόνητον Θεολόγον – Φιλόλογον Νικόλαο Σωτηρόπουλο (1934-2014), κυρίως γιὰ τὴν συγγραφική του δραστηριότητα – καὶ ὄχι μόνο. Τὰ σπουδαῖα βιβλία του, Ὁ Ἰησοῦς Γιαχβὲ καὶ Ἐξήγησις δυσκόλων χωρίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς θὰ μείνουν γιὰ πάντα – καὶ διεθνῶς – ἀνεπανάληπτα βοηθήματα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους – καὶ ὄχι μόνο – χριστιανούς – μὰ καὶ γιὰ ἄλλους μελετητὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ δοθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν ταπεινὸ καὶ ἀκτήμονα Θεολόγο ἡ ἐκκλησιαστικὴ διάκριση τοῦ Μεγάλου Λογοθέτου τῆς Ἐκκλησίας, ἔγινε ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο! Τί; «Ἀφορίστηκε»! «Ἀφορίστηκε», ὄχι βέβαια ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας – τοῦ Σώματος – τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ μίαν – ὡς τὴν ὀνόμασαν – Μεγάλην καὶ Ὑπερτελῆ Σύνοδον, συγκροτηθεῖσαν, ἂν δὲν μᾶς ἀπατᾷ ἡ μνήμη, ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο. Ναί, τὰ πικρὰ αὐτὰ εἶναι πολλὰ στὴν μακραίωνη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὰ ὁποῖα «ἐτάφησαν» βέβαια κάτω ἀπὸ τὴν σκόνη της, ὅμως μὲ τοὺς κατὰ καιροὺς ὑπαιτίους, τοὺς ἀδικήσαντας «τιμωρούς»… 6. «…τοῦ ἑωσφόρου ἀπόγονος, Χιράμ». Βλέπε Κωστῆ Μελισσαροπούλου, ὅπ. π. σελ. 41. 7. Ἀθῆναι 1948, σελίδες 22, 27, Τυπικὸ τοῦ γ΄ τεκτ. βαθμοῦ. 8. Στὸ βιβλίο τοῦ τέκτονος Δημητρίου Ἀναγνωστοπούλου, ὅπ. π. σελ. 168.