Ὅπως διαβάζομεν εἰς τεκτονικὰ ἔντυπα
Κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνες γίνεται συχνὰ λόγος σὲ διάφορα ἔντυπα κ.λπ. γιὰ τὸ μέγα σέβασμα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τὸν πρῶτο, δεύτερο καὶ ἐνδεχόμενος μελλοντικὸ τρίτο Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Τὰ σχετικὰ ἄρθρα συνεργατῶν μας εἶναι τὰ καλύτερα.
Σημειώνουμε ἐδῶ ὀλίγα ἀπ’ ὅσα σχετικῶς γνωρίζουμε – “περίεργα” καὶ “παράξενα” – γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸν ἐκεῖνον καὶ τὰ μυθώδη ἤ ὄχι μυστικά του, παραθέτοντας τὶς πηγές μας.
– Ὁ πρῶτος Ναὸς οἰκοδομήθηκε ἀπὸ τὸν Σολομῶντα τὸ 970 π.Χ. στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ καταστράφηκε ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους τὸ 586 π.Χ. Ξανακτίστηκε καὶ ἐγκαινιάστηκε τὸ 516 π.Χ. Τὸ 70 μ.Χ. ΚΑΙ ὁ δεύτερος αὐτὸς Ναὸς κατεδαφίστηκε ἀπὸ τὸν στρατηγὸ τῆς Ρώμης, Τίτο. Ἑκατοντάδες χιλιάδες σκοτώθηκαν τότε καὶ ἄλλες, πολλὲς χιλιάδες διασκορπίστηκαν στὴν Εὐρώπη καὶ ἀλλοῦ.
Ὁ λαὸς αὐτὸς ὑπέφερε δεινὰ ἐπὶ αἰῶνες. Κάποτε ὅμως στάθηκε στὰ πόδια του καὶ ἐμφανίστηκε ξανὰ στὸ προσκήνιο καὶ τὸ Παρασκήνιο τῆς Ἱστορίας…
Τότε ἦταν ποὺ τὸ μέγα ἐκεῖνο σέβασμα/Σύμβολό τους, ὁ Ναός, ἐνῶ συνεχιζόταν νὰ κεῖται εἰς ἐρείπια στὴν Ἱερουσαλήμ, ἄρχισε ἐν τούτοις σιγὰ-σιγὰ νὰ δημιουργεῖται καὶ νὰ λειτουργεῖ, ὡς σύμβολο αὐτὴ τὴ φορά, δραστηρίως.
Ποῦ ἔγινε αὐτὸ καὶ διὰ ποίου τρόπου;
-Ἔγινε “μυστικά”, παγκοσμίως, δι’ ὅλων τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν, ποὺ ἐδημιουργοῦντο ὅπου γῆς, κυρίως στὸν δυτικὸ κόσμο.
Σπεύδουμε εὐθὺς ἀμέσως νὰ παρουσιάσουμε ἕνα σχετικὸ ντοκουμέντο, ἔτσι, ὅπως τὸ διαβάζουμε σὲ ἔντυπο τέκτονος. Διαβάζουμε λοιπὸν ἐκεῖ τὰ ὡς ἀκολούθως διαλαμβανόμενα:
– «… Γεννῶνται ὅμως ἤδη τὰ ἐρωτήματα· τὶς πρῶτος ἔδωκε τῷ Τεκτονισμῷ τὸν ὅν ἔχει παγκόσμιον χαρακτήρα; Τὶς τοῦτον διεμόρφωσεν ἐσωτερικῶς καθ’ ὅν ἡμεῖς [οἱ τέκτονες] γνωρίζομεν τρόπον, καὶ τέλος ἐπὶ τίνι σκοπῷ ταῦτα ἔπραξε; (…) Ὁ πρῶτος λέγω ὅστις ὑπὸ φλογεροῦ αἰσθήματος οἰστρηλατούμενος ἐνεπνεύσθη τὴν ἰδέαν ταύτην εἶναι Ἰσραηλίτης.
Ὁ Μέγας οὗτος τῆς ἀνθρωπότητος φίλος, ὁ ἔνθερμος οὗτος τῆς Πατρίδος του λάτρης (…) συμβολικῶς ἐπανίδρυσε πανταχοῦ τῆς γῆς τὸ ὑπὸ τοῦ κατακτητοῦ [Ρωμαίου στρατηγοῦ Τίτου] Σύμβολον τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος τῆς φυλῆς του, καὶ τῆς προσφιλεστάτης, ἀλλ’ ἐκλιπούσης φεῦ, πατρίδος του ἀσφαλῆ καὶ ἀπαραβίαστον πρὸς λατρείαν τόπον, τόνδε τὸν χῶρον [τὴν τεκτονικὴν Στοὰν εἰ τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα καὶ σᾶς ὁμιλῶ] ὥρισε, ἐν ᾧ [ἐν τῷ ὁποίῳ] ὁ [συμβολικὸς] Ναὸς τοῦ Σολομῶντος ἵδρυται…»!
Ἐκπληκτικὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ τὸ τεκτονικὸ κείμενο ποὺ μόλις διαβάσαμε, γιὰ τὸ τί συμβολίζει ἑκάστη Στοά!
(Πηγές: “Νικολάου Δέπου Τεκτονισμὸς καὶ Πατρίς, ἐν Ἀθήναις 1917, σελ. 8-9. Ὁμιλία αὐτοῦ στὴν Στοὰ “πατρίς”, τῆς ὁποίας ἦτο Σεβάσμιος = πρόεδρος. Δεύτερη πηγὴ περὶ αὐτοῦ τὸ τεκτονικὸ περιοδικὸ Ὑψηλάντης, 1912, τεῦχος 4, σελ. 186-187).
Ἔτσι ἐξηγεῖται…
Κατ’ αὐτὴν ἔτσι (ὅ.π. π.) τὴν διατύπωση, φαίνεται ὅτι ὁ τεκτονισμὸς ἔγινε, ἱδρύθηκε (ΚΑΙ πρὸ τοῦ 1717) εἰς προσωρινὴν “ἀντικατάσταση” – Σύμβολο τῶν καταστραφέντων ναῶν τοῦ Σολομῶντος, ὡς τόπος σχετικῆς λατρείας ἐκεῖ. Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ ἡ δι’ ἄλλων τεκτονικῶν πηγῶν ἀναφορὰ περὶ τῆς συμβολῆς Ἑβραίων τινων (ὀνομαστὶ) εἰς τὴν ἵδρυση τῶν ὑψηλῶν βαθμῶν (4-33) στὸν τεκτονισμό. [1]
Τί “ἔψαχναν” νὰ εὕρουν καὶ τί εὗρον οἱ τέκτονες
εἰς τὰ ἐρειπιώδη ὑπόγεια, εἰς τὴν Κρύπην, τοῦ Μεγάλου Ναοῦ;
«Ὁ τεκτονισμὸς ἐκφράζεται (-καὶ κρύπτεται) σὲ πολλὰ σύμβολα καὶ ἀλληγορίες. Ἐκφράζεται ὡστόσο, χρησιμοποιεῖ τὴν κοινή μας, τὴν τρέχουσα γλώσσα. Παρουσιάζουμε ἐν συνεχείᾳ κάτι σχετικό, ἄγνωστο στοὺς ἐρευνητὲς καὶ ἀλλόκοτο, ὡς ἑξῆς. Ἡ Μασονικὴ συνάφεια πρὸς τὴν ἀνέγερση -γενικότερα- τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος μαρτυρεῖται σὲ πολλὰ τεκτονικὰ – καὶ ὄχι μόνο – ἔντυπα. “Ἐρεύνησαν”, λοιπὸν οἱ τέκτονες ἐπιμελῶς νὰ βροῦν στὰ ὑπόγεια τοῦ Ναοῦ τὰ ἐκεῖ κρυπτόμενα “μυστικά”. Καὶ τὰ “βρῆκαν”, ὅπως ἰσχυρίζονται!
– Βρῆκαν τὴν χαμένη, τὴν ἀκριβὴ προφορά -καὶ τὸ νόημα- τοῦ ὀνόματος, Γιαχβέ, τοῦ Θεοῦ!
-… Ἀλλὰ βρῆκαν μαζὶ ἐκεῖ καὶ τὸ γραμμικὸ σχεδίασμα αὐτοῦ τοῦ τετραγραμμάτου- ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶπαν καὶ ἔγραψαν!
Ποῖον εἶναι αὐτὸ τὸ μυστικὸ σχεδίασμα τοῦ τετραγραμμάτου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, κατ’ αὐτούς;
“Εἶναι τὸ τριπλοῦν Ταῦ ἐν τριγώνῳ ἐντὸς κύκλου, εἶναι τὸ Σύμβολο τῶν Συμβόλων τοῦ [τεκτονικοῦ] τάγματος τῆς βασιλικῆς Ἁψίδος [κορυφαίου τεκτονικοῦ βαθμοῦ], ὑποδηλοῦν τὸ Ἅγιον Ὄνομα, τὸν ποιητὴν τῆς αἰωνίου ζωῆς… [2]
Τὸ ἐκπλητικὸν εἶναι ἐπίσης ὅτι:
…ὅτι τὸ ἀπωλεσθὲν -γενικότερα- ὄνομα τοῦ Θεοῦ Γιαχβὲ ἀγνοοῦν -τάχα- στὴν πλήρη του ἔκραση, τόσον οἱ Ἰουδαῖοι ὅσο καὶ ἡ χριστιανικὴ Ἐκκλησία! Γιατί; Διότι εἶναι πλέον στὴν γνώση καὶ τὴν κατοχὴ -τάχα- τῶν τεκτόνων, ποὺ τὸ βρῆκαν, ποὺ τὸ ἀνακάλυψαν, τάχα, στὴν κρύπτην! Ἰδέστε το σὲ ἐπισημότατο τεκτονικὸ κείμενο, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως γράφεται:
«…Ἡ λέξις τοῦ Μεγάλου Δημιουργοῦ τοῦ Σύμπαντος ἤ τὸ Μέγα Μυστικὸ Ὄνομα, κατὰ πρῶτον ἀνεκοινώθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Μωϋσὴ εἰς τὴν Φλεγομένην Βάτον, παρέμεινε δὲ ἐν χρήσει μέχρις σχεδὸν τῆς τελειώσεως τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος.
Ἐν συνεχείᾳ [γράφουν] ἀπωλέσθη (…) καὶ κεῖται ἐν σκότει ἐπὶ 470 ἔτη, ὅτι ὡς γνωρίζετε [ἐσεῖς οἱ μασόνοι] ἤδη κατὰ τὴν οἰκοδόμησιν τοῦ Δευτέρου Ναοῦ μετὰ τὴν Βαβυλωνιακὴν αἰχμαλωσίαν (…) ἀπεδόθη καὶ πάλιν εἰς τὸν Τεκτονισμόν [!], εἰς τὴν γνῶσιν καὶ κατοχὴν τοῦ ὁποίου πιστεύομεν ὅτι δύναται νὰ παραμείνη εἰς τὸ Διηνεκές…». Αὐτὰ γράφουν οἱ μασόνοι γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ, ἀσυστόλως! [3]
Ἀναγκαία παρένθεση. Αὐτὰ ποὺ διαβάσατε παραπάνω – τὰ ἀπίστευτα! – περιλαμβάνονται σὲ δυσεύρετα, σὲ «ἱερά», μυστικά, ἀπόρρητα καὶ ἐπίσημα κείμενα τοῦ Τεκτονισμοῦ, ἀδημοσίευτα μέχρι σήμερα στὴν πατρίδα μας γιὰ τὸ κοινό. Δημοσιεύονται δὲ σήμερα, χάριν τῶν ἀναγνωστῶν μας στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο, τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐφημερίδα, ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ὁλόκληρες ὑπηρετεῖ τὴν παραδοσιακὴ καὶ βιβλικὴ αὐθεντία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, τῆς ἀμυνομένης. Τῆς ἀμυνομένης πρὸς τοὺς πολεμίους, Αὐτῆς, τοὺς ἐξωτερικοὺς μὰ καὶ τοὺς ἐντὸς τῶν σπλάγχνων Αὐτῆς εὑρισκομένους, ἀπὸ Δεσπότη καὶ πάνω -κατὰ καιρούς, μασόνους ἤ αἱρεσιάρχας κ.λπ, ὅπως εἰς τὰ τεκτονικὰ ἔντυπα μὰ καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ἱστορία ἀναφέρεται…
Τὸ ἐντελῶς βλάσφημον καὶ βέβηλον εἶναι…
Ποιὸ εἶναι; Εἶναι τὸ ὅτι τὸ τριπλοῦν Ταῦ, τὸ ὅποιο κατὰ τοὺς τέκτονες συμβολίζει τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ (ὡς σχεδίασμα αὐτοῦ), τὸ τοποθέτησαν ἀκριβῶς στὴ θέση τῶν γεννητικῶν ὀργάνων ἑνὸς ἀνθρωπίνου σώματος, ποὺ μοιάζει μὲ ἄνδρα ἤ ἄγγελο! Τὸ τοποθέτησαν δέ, ὁλόσωμο, σὲ σειρὰ ἐξωφύλλων τοῦ περιοδικοῦ τους! [4]
Ἀπίστευτο; Ναί, καὶ ἐντελῶς βλάσφημο καὶ ἀπαράδεκτο, συναφές, ὅμοιο σχεδόν, πρὸς ἄλλα ἐξ’ ἴσου βέβηλα. [5] Δὲν δημοσιεύουμε αὐτὸ τὸ σχεδίασμα, σεβόμενοι καὶ τὴν αἰσθητικὴ τῶν ἀναγνωστῶν μας. Δὲν δημοσιεύονται τέτοια σχεδιάσματα, ποὺ παραπέμπουν σὲ γεννετήσια ἀνδρικὰ ὄργανα…
Ὅλαι αἱ σχετικαὶ πηγαί μας
Ὅλες οἱ τεκτονικὲς πηγές, τὶς ὁποῖες χρησιμοποιήσαμε γιὰ τὸ μικρὸ αὐτὸ Ἄρθρο μας, εἶναι οἱ ὡς ἀκολούθως ἀναφερόμενες: 1) Ἱερὰ Βασιλικὴ Ἁψίς, Περιστήλιον Βασιλικῆς Ἁψῖδος Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας ἀριθ. 25 Κάϊρον [ἔντυπο ἀχρονολόγητο]. 2) Μέγα Συμβούλιον τῆς Ἑλλάδος. Τυπικὸν βαθμὸς τοῦ Ἐκλεκτοῦ Διδασκάλου, ἐν Ἀνατολῇ Ἀθηνῶν 1978. 3) Ἡ Ἁψίδα, περιοδικὴ Ἔκδοση τῶν Σωμάτων τοῦ Τεκτονικοῦ Τάγματος τοῦ Τύπου τῆς Ὑόρκης. 4) Ὕπατον Περιστήλιον τῆς Ἑλλάδος, Τελετὴ Ἐξυψώσεως, ἐπιμέλεια Σ.Α. Παϊπέτη, Ἀθήνα 1996. 5) Μέγα Συμβούλιον τοῦ Κρυπτικοῦ Τεκτονισμοῦ τῆς Ἑλλάδος, Τυπικὸν Κρυπτικῶν βαθμῶν βασιλικοῦ Διδασκάλου καὶ Ἐκλεκτοῦ Διδασκάλου, Ἀθῆναι 2010. 6) Μέγα Συμβούλιον τοῦ Κρυπτικοῦ Τεκτονισμοῦ τῆς Ἑλλάδος “3η Ἐκδήλωση γιὰ τὸν κρυπτικὸ Τεκτονισμό”, Ἀθήνα 2012. Ἔκδοση αὐτοῦ στὴν Ἀθήνα, τὸ 2016.
Ἐπιπροσθέτως σημειώνουμε ὅτι τὰ προαναφερόμενα τεκτονικὰ ἔντυπα εἶναι ἐπίσημα, “λειτουργικά”, αὐτῶν κείμενα, μὴ προσιτὰ εἰς ὅλους τοὺς τέκτονες, παρὰ εἰς ὅσους μυούμενους τὰ δικαιοῦνται, κατὰ βαθμόν.
(Εἰς τὸ ἑπόμενο -καὶ τελευταῖο τῆς σειρᾶς- κομμάτι μας: Ἦταν ἀπόγονος – τάχα – τοῦ Ἑωσφόρου ὁ “ἀρχιτέκτων” τοῦ Σολομῶντος, ποὺ ἔχτισε τὸν Ναό, κατὰ μία ἀπόκρυφη Μασονικὴ διδασκαλία; Ἦταν φθονερὸς ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, τάχα; Τὰ σατανικὰ τῶν τεκτονικῶν “διδαχῶν”).
Μοναχὸς Ἀβέρκιος
Σημειώσεις:
1. Στὸ τεκτ. περιοδικὸ Πυθαγόρας ἔτους 1888, τεῦχος 2, σελ. 87, Πυθ. 1908, Τεῦχος 4, σελ. 131, ὑπὸ τοῦ τέκτονος Ἀνδρέα Ριζόπουλο στὸ βιβλίο του θεμελιώδη κείμενα τοῦ [Τεκτονικοῦ] Σκωτικοῦ Τύπου, Π1930, τεῦχος 3, σελ. 118 κ.λπ. 2. Στὸ τυπικὸ τοῦ τεκτονισμοῦ Τυπικὸν βαθμοῦ Διακεκριμένου Διδασκάλου, σελ. 128. 3. Στὸ Τυπικὸν Κρυπτικῶν βαθμῶν βασιλικοῦ Διδασκάλου καὶ Ἐκλεκτοῦ Διδασκάλου, Ἀθῆναι 2010, σελ. 45, 46. 4. Στὸ Τεκτ. περιοδικὸ Ὁ Κλειδόλιθος, τριμηνιαῖον ἐνημερωτικὸν Δελτίον τοῦ Μεγάλου Περιστηλίου τῆς Ἑλλάδος, στὸ ἐξώφυλλον αὐτοῦ, τεῦχος 35-36. 5. βλέτε π.χ. Τεκτ. περιοδ. Πυθαγόρας ἔτος 1884, τεῦχος 4, σελ. 126, ὅπου ἐκεῖ ἀναγράφεται ὅτι «τὸ ἀνδρικὸν καὶ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον εἰσὶν [εἶναι] ἡ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ»!! Τὰ ἀνάλογα, καὶ ἐκτάκτως βλάσφημα, ἐγράφησαν καὶ στὸ βιβλίο τοῦ τέκτονος στὴν Γαλλία, PAPUS, μὲ τὸν τίτλο Ὁ μῦθος τοῦ Χιράμ, Τί Συμβολίζει ἐν τῇ μασονίᾳ, σελ. 43, Ἐκδοτικὸς Οἶκος – βιβλιοπωλεῖον “ΣΕΡΑΠΕΙΟΝ”, Ἀλεξάνδρεια, 1933, σελ. 43.