«Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου»
Πανοσιολογιώτατε,
Από τις ερήμους του Ιορδάνου μέχρι τα παράλια της Πάφου ακούγεται η ίδια φωνή.
Δεν είναι η φωνή ανθρώπων.
Δεν είναι η φωνή παρατάξεων.
Δεν είναι η φωνή συμφερόντων.
Είναι η φωνή του Τιμίου Προδρόμου.
«Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου.»
Η φωνή αυτή δεν σίγησε με τον αποκεφαλισμό του. Δεν θάφτηκε μαζί με το τίμιο σώμα του. Δεν νικήθηκε από βασιλιάδες, αυλές και εξουσίες.
Και σήμερα η ίδια φωνή στέκεται μπροστά σε κάθε άνθρωπο που καλείται να εξετάσει αν εισέρχεται σε θρόνο που άλλος εξακολουθεί να διεκδικεί ως δικό του.
Η Εκκλησία δεν είναι διοικητική υπηρεσία. Οι μητροπόλεις δεν είναι κενές καρέκλες. Οι επισκοπικοί θρόνοι δεν είναι αξιώματα προς διανομή.
Οι Άγιοι Πατέρες παρέδωσαν με δάκρυα και αίμα την αντίληψη ότι ο επίσκοπος είναι δεμένος με την Εκκλησία του με δεσμό ιερό και μυστηριακό.
Γι’ αυτό και η αντικανονική κατάληψη επισκοπικού θρόνου χαρακτηρίστηκε από τους Πατέρες με βαρείς όρους που προκαλούν φόβο και τρόμο στη συνείδηση κάθε κληρικού.
Διότι άλλο είναι η διακονία και άλλο η κατάληψη.
Άλλο είναι η θυσία και άλλο η διεκδίκηση.
Άλλο είναι ο σταυρός και άλλο ο θρόνος.
Αν η συνείδησή σας είναι ήσυχη, αναρωτηθείτε:
Γιατί τόσος πόνος στον λαό;
Γιατί τόση αναστάτωση;
Γιατί τόσοι πιστοί αισθάνονται ότι ο ποιμένας τους βιάζεται να απομακρυνθεί ενώ ακόμη φωνάζει ότι αδικήθηκε;
Γιατί τόσες καρδιές αρνούνται να αποδεχθούν ως λήξαν ένα ζήτημα που παραμένει ανοιχτό;
Και αν κάποτε καθίσετε στον θρόνο της Πάφου, ακούστε καλά τι θα ψιθυρίζουν οι πέτρες των ναών, τα καντήλια των μοναστηριών και οι τοίχοι της Μητροπόλεως:
«Οὐκ ἔξεστί σοι.»
Θα το ψιθυρίζει ο άμβωνας.
Θα το ψιθυρίζει η Αγία Τράπεζα.
Θα το ψιθυρίζει κάθε γωνιά που γνώρισε τον προηγούμενο ποιμένα.
Όχι από μίσος.
Αλλά από τη βαριά ευθύνη της εκκλησιαστικής συνειδήσεως.
Η Πάφος δεν ζητά κατακτήσεις.
Η Πάφος ζητά δικαιοσύνη.
Η Πάφος ζητά κανονικότητα.
Η Πάφος ζητά να θεραπευθεί το τραύμα πριν τοποθετηθεί νέος ποιμένας επάνω σε αυτό.
Αν ο Μητροπολίτης Τυχικός σφάλλει, ας κριθεί κανονικά.
Αν αδικείται, ας δικαιωθεί.
Αν υπάρχουν κατηγορίες, ας εξετασθούν με πλήρη διαφάνεια.
Αλλά η συνείδηση πολλών πιστών δεν μπορεί να πεισθεί ότι η βιασύνη αποτελεί θεραπεία.
Ο Τίμιος Πρόδρομος πλήρωσε με το αίμα του επειδή αρνήθηκε να σιωπήσει μπροστά σε αυτό που θεωρούσε παράβαση.
Και η φωνή του παραμένει αθάνατη.
Γι’ αυτό και εμείς, ως μέλη του πληρώματος της Εκκλησίας, καταθέτουμε ενώπιον Θεού και ανθρώπων τη βαθιά μας ανησυχία και τον πόνο μας.
Και επαναλαμβάνουμε τα λόγια που ηχούν μέσα στους αιώνες:
«Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου.»
Είθε ο Θεός να φωτίσει όλους μας, ώστε η αλήθεια, η δικαιοσύνη και η ειρήνη της Εκκλησίας να λάμψουν πάνω από κάθε ανθρώπινη επιθυμία, φιλοδοξία ή σκοπιμότητα.
Από πιστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς της Πάφου