Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού
γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«ΘΕΙΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ…
Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ
ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ»
[Ομιλία δευτέρα]
[έκτακτη ομιλία που εκφωνήθηκε
στις 6-3-1988 εξ αφορμής ερωτήσεως του βουλευτού Β. Αγοράστη προς τους
Υπουργούς Παιδείας και Υγείας σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο παρέχεται η
Θεία Κοινωνία]
Το θέμα
μας, σε μία δευτέρα ομιλία, αναφέρεται πάντοτε στο ότι το Άγιο Ποτήριο, κατά
την αντίληψη ενός κ. βουλευτού, αν είναι
πηγή μολυσματική,- είδαμε ότι δεν
είναι- ότι έρχεται και αυτός ο ιατρικός σύλλογος των Αθηνών, μάλιστα
προσετέθη και η χριστιανική ένωση επιστημόνων, η οποία, μόλις λίγο πριν φύγω το
διάβαζα αυτό, που έχει πολλά μέλη ιατρούς, όλων των ειδικοτήτων, να βεβαιώσουν
ότι ουδέποτε παρουσιάστηκε στην ιατρική
βιβλιογραφία, ασθένεια που να προήλθε από το Άγιο Ποτήριο.
Αν μου πείτε για μια στιγμή: «Και πώς μπορούμε να το ξέρουμε αυτό;»,
θα σας απαντούσα: Εάν πάμε 50 άνθρωποι σε ένα ζαχαροπλαστείο να φάμε κάποια
πάστα ή που παίρνουν κάποιες πάστες, που πάνε σε ένα γάμο, βαφτίσια κτλ. και
πράγματι υπάρχει κάτι εκεί, πάμε όλοι στο νοσοκομείο; Πάμε όλοι στο νοσοκομείο.
Έτσι και εδώ, αγαπητοί μου, αν υπήρχε
μολυσματικότητα, θα γινόταν ομαδική αυτή η μολυσματικότητα. Αλλά ομαδική μολυσματικότητα από το μυστήριο της
Θείας Ευχαριστίας, ουδέποτε παρετηρήθη. Τη Μεγάλη Πέμπτη πάρτε για
παράδειγμα, Χριστούγεννα, Πάσχα, που κοινωνούν τόσοι και τόσοι. Αν υποτεθεί ότι ο πρώτος ήταν συφιλιδικός,
δεν θα έπρεπε να εμφανιστεί το φαινόμενο της σιφίλιδος και σε μικρά παιδιά ακόμα, κατά ένα λοιμώδη
τρόπο; Παρετηρήθη ποτέ; Ποτέ.
Ωστόσο,
τα είδαμε αυτά την περασμένη φορά και τώρα, όπως είχαμε πει, θα δούμε την ουσία του μυστηρίου της Θείας
Ευχαριστίας. Ήδη μερικά πράγματα τα είχαμε ξεκινήσει. Απ’ την περασμένη
φορά.































