Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ [: Ματθ. 25,31-46] «ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ» 26-2-1995] [Β 313]

 

     Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                  με θέμα:

 «ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ»

         [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-2-1995] [Β 313]

                                                                                                                       

      Η αγάπη του Θεού, όπως γνωρίζομε, αγαπητοί μου, εργάστηκε την σωτηρία μας. Και η σωτηρία μας είναι η Ενανθρώπησις του Υιού του Θεού, που όχι μόνο μας μετέφερε την βουλήν του Πατρός, αλλά και έπαθε για μας πάθος Σταυρού. Και αυτή η αγάπη του Θεού ζητά ανταπόκριση, ζητά αποδοχή. Και η αποδοχή είναι η οικείωσις του Υιού του Θεού δια της πίστεως και της αγάπης. Όταν δεν γίνει αυτή η αποδοχή και απορριφθεί από τον άνθρωπο η αγάπη του Θεού, τότε ζητείται λόγος από τον Θεόν, για την ακατανόητη προσβολή.

       Ό,τι ο Θεός φέρει στην ύπαρξη, θέτει και έναν σκοπό. Αν αυτός ο σκοπός εν εκπληρωθεί, τότε ο Θεός καλεί σε απολογία. Ζητά, όπως λέγει ο Ίδιος ο Χριστός, στην ανάλογη σχετική εκείνη παραβολή Του, ζητά «συνᾶραι λόγον». Να λογαριαστεί. Γι'αυτό το βιβλίον «Ἐκκλησιαστής», της Παλαιάς Διαθήκης βιβλίο, τελειώνει έτσι: «Τέλος λόγου, τὸ πᾶν ἄκουε· τὸν Θεὸν φοβοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ὁ ἄνθρωπος. Ὃτι σύμπαν τὸ ποίημα ὁ Θεὸς ἄξει ἐν κρίσει, ἐν παντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν ἀγαθὸν καὶ ἐὰν πονηρόν». Δηλαδή: «Όλα τα λόγια αυτά του βιβλίου -του Εκκλησιαστού- άκουέ τα. Να φοβείσαι τον Θεόν, δηλαδή μία περίληψις, να φοβείσαι τον Θεόν, να τηρείς τις εντολές Του, γιατί σ’ αυτό έγκειται η αξία και ο προορισμός κάθε ανθρώπου. Γιατί ο Θεός θα κρίνει όλες ανεξαιρέτως τις πράξεις των ανθρώπων, όσο απόκρυφοι και ξεχασμένες αν είναι αυτές, τόσο τις καλές, όσο και τις κακές». Η κρίσις!

    Πράγματι, ήλθε από την αγάπη του Πατρός ο Υιός και έφερε την σωτηρία. Έρχεται πάλι για να κρίνει κατά πόσο έγινε αποδεκτή αυτή του η προσφορά. Κι αυτό λέγεται «Δευτέρα του Χριστού Παρουσία και Κρίσις». Ό,τι ο Ιερός Ευαγγελιστής Ματθαίος καταγράφει και σήμερα ακούσαμε στην ευαγγελική περικοπή.

    Με μια πολύ σύντομη θεώρηση του κειμένου, αγαπητοί μου, επιτρέψατε να έχομε μία γενική εικόνα αυτού του γεγονότος, του μελλοντικού γεγονότος της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας και της Κρίσεως. Πολύ σύντομα…

     «Ὃταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ…». Έτσι αρχίζει. Και ομιλεί ο Ίδιος ο Χριστός. Ώστε θα επανέλθει ο Χριστός. Ναι. Το εβεβαίωσε ο Ίδιος: Όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου, θα έλθει να κρίνει. Όπως λέγει ο «Εκκλησιαστής», «σύμπαν το ποίημά Του». Δηλαδή τον άνθρωπον. Γιατί αυτός είναι λογικός.

    Αυτή η αναφορά της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας, πρέπει να μας κρατά σε μία διαρκή εγρήγορση. Ο Χριστός θα ξανάρθει. Τελειώνει η Καινή Διαθήκη μ’ αυτήν την επισήμανση. Η Εκκλησία λέγει: «Ἒρχου Κύριε». Η ζώσα Εκκλησία. Η ζώσα Εκκλησία. Οι ζωντανοί Χριστιανοί. Κοιτάζουν πότε θα έρθει ο Χριστός. Γι'αυτό λέγει για τα σημάδια τα προ της Δευτέρας Παρουσίας Του ο Κύριος, είναι στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, ότι, «όταν δείτε να γίνονται αυτά, τούτα, εκείνα, εκείνα, εκείνα, ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, σηκώστε τα κεφάλια σας γιατί προσεγγίζει η απολύτρωσίς σας». Οι αληθινοί, οι ζωντανοί Χριστιανοί, λέγουν: «Ἒρχου Κύριε!». Και το Πνεύμα λέγει - Ναι. Το Πνεύμα το Άγιον· που μένει στην Εκκλησία και αγιάζει τους πιστούς δια των μυστηρίων, λέγει:- «Ναί». Και ο Χριστός απαντάει: «Ἒρχομαι ταχύ». Έτσι τελειώνει η Καινή Διαθήκη. «Έρχομαι γρήγορα».

       Ώστε λοιπόν ο Χριστός ξανάρχεται. Αλλά προσέξατε κάτι. Δεν θα έλθει σαν Θεός, αλλά σαν Θεός που έγινε άνθρωπος. Σαν Θεός που έγινε άνθρωπος. Προσέξατέ το. Η ανθρωπίνη Του φύσις είναι στον ουρανό, εις τα δεξιά του Θεού Πατρός. Η θεία; Είναι μία η ουσία και Πατρός και Υιού και Αγίου Πνεύματος. Έτσι, δεν διελύθη, όπως θέλουν μερικοί αιρετικοί να λένε, δεν διελύθη η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού. Ακριβώς γι'αυτό την προσέλαβε. Για να την διατηρήσει και να σταθεί Εκείνος που ανοίγει τον δρόμο για τους ανθρώπους δια της σαρκός Του. Άνοιξε τον δρόμο για μας. Ποιος μπορούσε, αλήθεια, να βρεθεί στον ουρανό με την ανθρωπίνη Του φύση; Αλλά, ηνωμένη με την θεία φύση, την ανέβασε ο Υιός εις τον ουρανό. Δυνάμει αυτής της ανόδου της ανθρωπίνης φύσεως, εμείς θα ανέλθομε εις τον ουρανόν.

      Αναλαμβανόμενος ο Κύριος εις τον ουρανόν ως Θεάνθρωπος κατά την Ανάληψή Του –είναι το πρώτο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων- έχομε μία βεβαίωση των αγγέλων των δύο. Ήσαν δύο, διότι «ὅπου δύο καὶ τρεῖς μάρτυρες, ἐκεῖ σταθήσεται πᾶν ρῆμα, πᾶσα ἀλήθεια». Γι’ αυτό ήσαν δύο. Κοιτούσαν οι μαθηταί. Κοιτούσαν αναλαμβανόμενον τον Κύριον, ο Οποίος ανήρχετο βραδέως, λίγο-λίγο, σιγά-σιγά. Για να Τον απολαμβάνουν. Αλλά και για να στερεώνουν την αίσθησή τους και την αντίληψή τους, ότι δεν έγινε σαν αστραπή και να πουν: «Μπας και γελαστήκαμε;». Κατά έναν αισθητότατον τρόπον. Ενώ, λοιπόν, ήσαν κοιτάζοντες, ατενίζοντες εις τον ουρανόν, δύο άγγελοι λέγουν, τους λέγουν: «Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν;». «Τι σταθήκατε να βλέπετε στον ουρανό;». «Οὗτος ὁ Ἰησοῦς – ὁ Ἰησοῦς· η ανθρωπίνη φύσις· δεν λέει ο Υιός του Θεού, αλλά λέει ο Ιησούς- ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν». «Κατά τον ίδιο τρόπο», λέει, «θα έλθει, όπως Τον είδατε να φεύγει προς τα πάνω». Σαφώς, σαφέστατα.

     Η Ανάληψις, λοιπόν, του Χριστού, που είναι βεβαίως γεγονός, και μας το εμαρτύρησαν πολλοί μάρτυρες, ήσαν κατά τον Απόστολο Παύλο, παρόντες υπέρ πεντακόσιοι… Και λέει εις τους Κορινθίους μάλιστα, «Πολλοί απ’ αυτούς ζουν». Αργότερα. Πέρασαν κάποια χρόνια. «Πολλοί απ’ αυτούς ζουν». Δηλαδή είναι μάρτυρες. Δηλαδή «πηγαίνετε να τους ερωτήσετε». Αλλά ταυτόχρονα, η Ανάληψις του Χριστού είναι και μια μικρογραφία της Δευτέρας Του Παρουσίας. Και την μαρτυρία την δίδει αυτός ο ουρανός, οι άγιοι άγγελοι. Τότε, ήλθε με αδοξία και πολλή ταπείνωση. Θα επανέλθει με όλη Του την δόξα. Ήλθε πώς; Γεννηθείς εις την Βηθλεέμ. Άδοξα. Παρότι δεν μπορεί ο ουρανός να μην δίδει την μαρτυρία του. Αναρίθμητον πλήθος αγγέλων έψαλλαν τότε: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ». Και τώρα άγγελοι θα πλαισιώνουν τον Ιησούν Χριστόν. Όπως και εις την Ανάληψιν. Αλλά δεν ήσαν ορατοί. Για να μη φύγει η προσοχή των μαθητών από το κύριο θέμα, το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού και πηγαίνει… -ας μου επιτραπεί να πω- στην κορνίζα του κάδρου, δηλαδή εις τους αγίους αγγέλους.

      «Τότε - λέγει ο Κύριος στην συνέχεια- καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ». «Όταν θα έλθει, θα κάθεται επί θρόνου δόξης». Όταν έφυγε, έφυγε όρθιος. Ήταν όρθιος και μιλούσε. Και εκεί που μιλούσε, άρχισε να αναλαμβάνεται. Και αναλαμβανόμενος, ευλογούσε τους μαθητάς, την Εκκλησία! Τώρα θα έλθει ως Κριτής επί θρόνου. Θα είναι ο ένδοξος Ιησούς Χριστός της Ιστορίας και του ουρανού. Όπως Τον είδε ο Δανιήλ, τον 6^ον αιώνα προ Χριστού. Και όπως ο Ίδιος ο Κύριος έδωσε την μαρτυρία του Δανιήλ εις τον αρχιερέα Καϊάφα, ο οποίος μη ανεχόμενος ότι μπορούσε ο Ιησούς, Αυτόν που έχει μπροστά του κρινόμενον, ότι θα είναι ο Ευλογητός, ο Άγιος του Ισραήλ, τον Οποίον είδε ο Δανιήλ. «Και ανέβηκε», λέει, «έως του Παλαιού των ημερών» κ.λπ. κ.λπ. Και τότε ανοίχθηκαν βιβλία και στήθηκε δικαστήριο. Είναι η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία. Η Ανάληψις και η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία. Και ξέσχισε τα ρούχα του ο Καϊάφας, αυτός ο Σαδδουκαίος ορθολογιστής. Δεν πίστευαν τίποτα οι άνθρωποι αυτοί, το γένος εκείνο των αρχιερέων, τότε, επί Χριστού. Όπως και επί Αποστόλου Παύλου.

      Και λέγει στη συνέχεια ο Κύριος: «Καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη». «Θα μαζευτούν μπροστά Του όλα τα έθνη». «Τουτέστιν –λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος- πᾶσα ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις». «Η φύσις των ανθρώπων άπασα». Από του Αδάμ και της Εύας. «Δηλαδή τὴν οἰκουμένην –λέγει ο ίδιος ο Χρυσόστομος- παρίστησιν ἅπασαν». «Όλη η οικουμένη θα είναι παρούσα». Και όπως ερμηνεύει ο Ζιγαβηνός: «Πάντα τὰ ἔθνη ἀναστάντα δηλαδὴ ἐκ νεκρῶν». Όλοι θα αναστηθούν. Από του Αδάμ και της Εύας, απαξάπαντες, θα αναστηθούν. Για να δώσουν λόγον.

    Αν μου πείτε: «Κι εκείνοι που δεν γνώρισαν τον Χριστό;». Θα σας απαντούσα: Ο Χριστός πήγε στον Άδη και κήρυξε την λύτρωσιν. Όποιος απεδέχθη τον Χριστόν, εκεί στον Άδη… πρόδρομος δε και εις τον Άδη, στάθηκε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής· διαβάστε παρακαλώ το τροπάριό του, το απολυτίκιό του. Αν μου πείτε: «Και τα κατοπινά χρόνια, που υπήρξαν άνθρωποι που δεν εγνώρισαν τον Χριστό;». Είναι ο έμφυτος ηθικός νόμος της συνειδήσεως. Έτσι θα κριθούν όλοι. Αυτό το τελευταίο το λέγει ο Απόστολος Παύλος. Για τον έμφυτο ηθικό νόμο της συνειδήσεως. Πάντως θα είναι όλοι παρόντες. Εξ αναστάσεως. Με τα πρότερα σώματά των. Μη μου πείτε… Ναι, με τα πρότερα σώματά των. Αυτά που είχαν. Μη μου πείτε ότι διελύθησαν, ότι εκάησαν, ότι εφθάρησαν, ότι έλιωσαν… Με τα πρότερα σώματά των, όπως λέει σαφώς ο Απόστολος Παύλος, για να δώσομε λόγον εις τον Θεόν, δια τα πεπραγμένα όχι μόνον της ψυχής μας, αλλά και του σώματός μας. Ενήστευσα; Έπαινον θα έχω. Στο σώμα ανάγεται η νηστεία. Επόρνευσα; Κατηγορίαν θα έχω. Στο σώμα ανάγεται η πορνεία. Και ούτω καθεξής.

     Όμως τότε… τότε, ενώ θα είναι όλοι μαζί, θα διαχωρισθούν μετά πολλής ακριβείας, χωρίς καμίαν αδικίαν, με την ίδια ευκολία που χωρίζει ο τσομπάνης τα πρόβατα από τα γίδια. Δεν βλέπεις αν αυτό είναι γίδι ή εκείνο είναι πρόβατο; Θέλει να δείξει αυτή η εικόνα, την ευκολία του διαχωρισμού. Οι μεν, οι δε. Γιατί Αυτός που θα κρίνει, Αυτός είναι και μάρτυς. Και Αυτός που κρίνει, είναι δίκαιος. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Αὐτὸς καὶ μάρτυς ὤν καὶ κριτής».

     Συνεχίζει ο Κύριος: «Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου». «Ελάτε να κληρονομήσετε σεις, οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, την βασιλείαν που είναι ετοιμασμένη πριν θεμελιωθεί ο κόσμος». Δηλαδή θα στραφεί προς τους πιστούς, προς τους Χριστιανούς, τους επαινετούς, τους εκλεκτούς. Και θα τους αποκαλέσει «εὐλογημένους τοῦ πατρός». Είναι ο πιο τιμητικός, αλλά και ο πιο ασφαλής τίτλος. Δεν υπάρχει πια ο εχθρός διάβολος. Δεν υπάρχει πια η αμαρτία, για να αφαιρεθεί αυτός ο τίτλος, ότι είναι οι ευλογημένοι του Πατρός. Γι'αυτό, όχι μόνον τιμητικός τίτλος, αλλά τίτλος και ασφαλείας. Θα μείνουν οι ευλογημένοι του Πατρός. Και θα τιμηθούν με την κληρονομίαν της Βασιλείας Του. Και η Βασιλεία του Πατρός είναι ετοιμασμένη, όπως μας λέγει ο Κύριος, προ καταβολής κόσμου, πριν δηλαδή θεμελιωθεί η Δημιουργία. Όπως και η Ενανθρώπησις ήταν στο σχέδιο του Θεού, προ καταβολής κόσμου. Γι'αυτό εδώ εμφανίζεται ο Ιησούς, προ της Ενανθρωπήσεως, ως ἐσφαγμένον ἀρνίον! Προ καταβολής κόσμου.

      Και δηλοί, αφού όλα αυτά είναι στη σκέψη του Θεού, «δηλοῖ -όπως λέγει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς- τὸ ὁρισμένον ἐν προγνώσει». Εγνώριζε ο Θεός, προ εγνώριζε ο Θεός τι θα εγίνετο. Προσέξτε. Προεγνώριζε· όχι ότι καθόριζε. Απλώς προεγνώριζε. Γιατί ο Θεός είναι έξω από τον χώρο και τον χρόνο. Όπως ο γιατρός μπορεί να γνωρίζει αν ο ασθενής θα ζήσει ή θα πεθάνει πάνω κάτω. Έτσι κι εδώ. Γνωρίζει ο Θεός πολύ ασφαλέστερα, φυσικά, ποιοι θα είναι εκείνοι που θα σωθούν, ποιοι εκείνοι που δεν θα σωθούν. Ξαναλέγω· δεν προορίζει. Απλώς προγνωρίζει. Για να μην πέσουμε στον «απόλυτο προορισμό». Να το προσέξομε αυτό το σημείο.

      Και η Βασιλεία του Θεού συγκεντρώνει όλη την μακαριότητα του Θεού. Όπως μια ακτίνα του ηλίου. Λέμε: «Ὁ Θεὸς φῶς ἐστίν». Άκτιστον φως. Αλλά, όπως μια ακτίνα του ηλίου, που είναι… ξέρετε, ας μου επιτραπεί να πω την λέξη αυτή, «εἰκόνα τοῦ ἀκτίστου φωτός», φέρει η ακτίνα αυτή ό,τι φέρει, όλες εκείνες, που γνωρίζομε από την Φυσική, ιδιότητες του φωτός, χημικές ιδιότητες, θερμαντικές ιδιότητες, μηχανικές ιδιότητες, θεραπευτικές ιδιότητες, ό,τι ξέρομε, έτσι κατά παρόμοιο τρόπο, εκείνο το άκτιστον φως στην Βασιλεία του Θεού, θα είναι φορέας -άκτιστον, το υπογραμμίζω- που θα απορρέει σαν άκτιστη ενέργεια από τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, θα είναι φορέας της μακαριότητος της Βασιλείας του Θεού.

     Κορυφή, όμως, αυτής της μακαριότητος θα είναι η θεωρία του προσώπου του Χριστού! Είναι γραμμένο εκεί στο προτελευταίον κεφάλαιον της Αποκαλύψεως: «Και θα βλέπουν», λέει, «το πρόσωπό Του πάντοτε».  Ή, όπως λέει στην πρώτη του επιστολή ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθὼς ἐστίν». «Θα Τον δούμε όπως είναι». Πώς είναι; Όπως όταν έφυγε από την Γη, αλλά ένδοξος. «Ὀψόμεθα Αὐτὸν καθὼς ἐστίν».

     Και λέγει ο Κύριος τώρα, ανοίγοντας αυτό το δικαστήριο, το παγκόσμιο δικαστήριο, σημειώσατε ότι και οι δαίμονες θα κριθούν, αν και είναι ήδη κριμένοι. Τότε θα πορευθούν εις την κόλασιν, ακόμη δεν είναι στην κόλαση οι δαίμονες.

       «Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με» κ.λπ. κ.λπ. Αιτιολογεί ο Κύριος γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού. Έδειξαν την αρετή της ελεημοσύνης, της συμπαθείας προς τον άλλον άνθρωπο. Και η ελεημοσύνη είναι το πρώτο παιδί της αγάπης. Αυτής της αγάπης που κατέβασε τον Θεό από τον ουρανό.

     Περιέργως, δεν γίνεται αναφορά σε άλλες αρετές. Τίποτα δεν λέγει. Αν σκότωσες, δεν σκότωσες, πόρνευσες, δεν πόρνευσες, τίποτα. Γιατί; Γιατί η αγάπη περικλείει όλες τις άλλες αρετές, όλον τον Νόμο. Πώς θα κάνεις μια αμαρτία στον άλλο άνθρωπο εάν τον αγαπάς; Είναι δυνατόν ποτέ; Συνεπώς η αγάπη είναι η πλήρωσις του  Νόμου· όλου του Νόμου. Αλλά η αγάπη αυτή –εδώ προσέξατέ το- δεν είναι αυτόνομος· όπως οι διάφοροι ανθρωπισμοί που χαλκεύουν οι άνθρωποι μέσα εις την Ιστορία. Αλλά είναι εν ονόματι του Χριστού. Αγαπώ γιατί το λέει ο Χριστός. Όχι γιατί εμένα μου αρέσει να αγαπώ. Δεν έχομε την αυτόνομον αγάπη. Να το προσέξομε. Γιατί πολλοί κάνουν τα έργα τα καλά, τις ελεημοσύνες των, δυνάμει ενός ανθρωπισμού. Μην ξεχνάμε ότι θα χαθεί αυτή η αγάπη. Δεν θα ληφθεί υπόψιν. Είναι άκυρος. Όπως ένα έγγραφον δεν έχει σφραγίδα και υπογραφή.

    Κι εκείνοι θα απορήσουν, οι δίκαιοι και θα πουν: «Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και  εθρέψαμε;»· κ.λπ. κ.λπ. Και θα πάρουν την απάντηση: «Ἄμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν (:σας βεβαιώνω), ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Τι γίνεται εδώ; Ο Κύριος ταυτίζει τον εαυτόν Του με τους ελαχίστους και ταπεινούς ανθρώπους. Ο κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Χριστού. Προσέξτε, είναι εικόνα όχι του Θεού· είναι εικόνα του Χριστού. Γιατί με την ανθρωπίνη Του φύση ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού του αοράτου. Και γενικά οι άνθρωποι είναι εικόνα του Ιησού Χριστού, που είναι εικόνα του Θεού. Και ό,τι κάνει κανείς στον άλλον άνθρωπο, είτε αγαθόν είναι αυτό, είτε πονηρόν είναι, αποτείνεται στο πρωτότυπον, στον Χριστό.

       Τα αυτά θα επαναληφθούν και εις τους εξ ευωνύμων, αριστερά. Λέγει: «Πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον… Πείνασα, δίψασα, δεν μου δώσατε τίποτα». Εκείνοι θα πουν: «Κύριε, πότε σε είδαμε;». Ακριβώς ό,τι προς τους εδώ, και προς τους εκεί. Προσέξτε όμως. Δεν λέγει: «Οἱ κατηραμένοι ὑπὸ τοῦ Πατρός». Όπως είπε προηγουμένως «οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου». Γιατί ο Θεός δεν καταράται. Προσέξατέ το. Λέγει ο Χρυσόστομος: «Οὐ γὰρ αὐτὸς αὐτοὺς κατηράσατο, ἀλλὰ τὰ οἰκεῖα ἔργα».  «Τα έργα σου τα ίδια τα πονηρά, αυτά σου ‘δωσαν την κατάρα». Όπως ακριβώς θα λέγαμε: «Το κεφάλι σου το ξερό -που λέμε πολλές φορές- φταίει. Ούτε ο Θεός φταίει, ούτε η μάνα σου κι ο πατέρας σου, ούτε οι γείτονες. Το κεφάλι σου το ξερό, αυτό φταίει». Κι εδώ, τα έργα σου τα πονηρά είναι εκείνα τα οποία σε καταρώνται. Δεν καταράται ο Θεός.

     Και το αποτέλεσμα: «Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον». Φοβερό! Τι σημαίνει κόλασις; Όπως είναι αδύνατον, αγαπητοί μου, να περιγραφεί η Βασιλεία του Θεού, έτσι δεν δύναται να περιγραφεί και η κόλασις. Δεν δύναται. Και η κόλασις είναι όχι μόνον βασανισμός ψυχών και σωμάτων. Αλλά το σημαντικότατον, η απουσία, όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, του γαληνοτάτου προσώπου του Χριστού. «Δεν θα με ενδιέφερε», λέει ο Χρυσόστομος, «αν ήμουν σε ένα αιώνιο βασανισμό, όσο γιατί θα μου έλειπε η θεωρία του προσώπου, του γαληνοτάτου προσώπου του Χριστού». Αυτό λέγει ο Χρυσόστομος. «Αυτό θα μου κόστιζε».

     Η έννοια δε της αιωνίου κολάσεως είναι η ίδια και δια το αιώνιον της Βασιλείας. Και σημαίνει: Ατελεύτητος! Μη μείνομε σε κάποιες θεωρίες κάποιων αιρετικών ή όποιων όποιων, ότι κάπου θα λυπηθεί ο Θεός και θα δώσει τέρμα. Εάν η λέξις «αἰώνιος» που βρίσκεται εις τον αυτόν στίχον με την αυτήν έννοιαν, θα είχε περιορισμένη διάσταση, τότε θα πρέπει και η αιώνιος ζωή να έχει περιορισμένη διάσταση. Αλλιώτικα θα εχρησιμοποιείτο κάποια άλλη λέξις.

       Αγαπητοί. Μας διηγείται ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αυτά τα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και της Κρίσεως και της αιωνιότητος. Και όπως λέγει ο Ζιγαβηνός: «πρὸς φόβον καὶ διόρθωσιν τῶν ἀκροωμένων». Γι'αυτό κατετέθη εις το Ευαγγέλιον. Να μην πούμε: «Δεν ξέραμε. Κύριε, αν ξέραμε…». «Ξέρατε. Σας το είπα. Και σας το είπα για να έχετε φόβον». Γιατί ο φόβος του Θεού είναι εκείνος ο οποίος στέκεται υπόβαθρον όλης της πίστεως και της αγάπης και της λοιπής αρετής.

      Όσο καιρός μένει, αγαπητοί μου, δια της μετανοίας να επιστρέψομε και να αποφέρομε καρπόν μετανοίας. Πότε ο καθένας φεύγει, δεν ξέρομε. Παιδί; Νέος; Ώριμος άνδρας; Ηλικιωμένος; Πολύ ηλικιωμένος; Πάντως όλοι θα φύγουμε. Γι'αυτό λοιπόν, δια της μετανοίας να επιστρέψομε και να αποφέρομε, όπως έλεγε ο Βαπτιστής, καρπόν μετανοίας. Ναι. Όλα αυτά είναι μία φοβερή πραγματικότης. Γιατί πραγματικότητα είναι το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού. Ας προσέξουμε.

                  ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

   και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

             μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

                         ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου:

                            Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_631.mp3