Κανονική βία, πνευματική αδικία και το σκάνδαλο της Πάφου
Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου Σαλαμιού ως μαρτυρία εκκλησιαστικής εκτροπής
Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Σαλαμιού Πάφου, τόπος ιερός, ταπεινός και βαθιά δεμένος με την πνευματική ιστορία του χωριού και της επαρχίας, κατέστη τις τελευταίες εβδομάδες οδυνηρό σύμβολο κανονικής βίας και εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας. Και τούτο διότι στον χώρο αυτόν συμπυκνώνεται σήμερα όλη η τραγωδία που βιώνει η Μητρόπολη Πάφου.
Ο ναός αυτός ανακαινίσθηκε χάρη στις θυσιαστικές εισφορές κατοίκων της Σαλαμιού, αποδήμων του χωριού, καθώς και της οικογένειας και συγγενών του κανονικού Μητροπολίτου Πάφου Τυχικoύ. Δεν επρόκειτο για έργο εξουσίας, αλλά για πράξη πίστεως· όχι για διοικητικό σχεδιασμό, αλλά για έκφραση εκκλησιαστικής συνείδησης.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν έδωσαν χρήματα για να παραδώσουν τον ιερό χώρο σε αυθαίρετες χρήσεις, ούτε για να δουν τον Ποιμενάρχη τους διωκόμενο και αποκλεισμένο. Έδωσαν για να λειτουργηθεί ο ναός ορθόδοξα, κανονικά και ευχαριστιακά.
Η αντικανονική αποστέρηση επισκόπου
Και όμως, ενώ όλα είχαν προετοιμαστεί για θυρανοίξια και εγκαίνια από τον κανονικό επίσκοπο, επεβλήθη βιαίως μια διαδικασία που δεν αντέχει σε κανέναν κανονικό έλεγχο. Χωρίς τελεσίδικη απόφαση, χωρίς πλήρη κανονική δίκη, χωρίς την προβλεπόμενη εκκλησιαστική τάξη, ο Μητροπολίτης Πάφου αποστερήθηκε:
• της διοικήσεως,
• της λειτουργικής πράξεως,
• και τελικώς της ίδιας της ποιμαντικής του υπάρξεως.
Οι Ιεροί Κανόνες είναι σαφείς: κανείς επίσκοπος δεν καθαιρείται, δεν παύεται και δεν απομονώνεται χωρίς πλήρη, κανονική και αμερόληπτη κρίση. Ό,τι συνέβη στην Πάφο δεν συνιστά κανονική πράξη, αλλά διοικητική επιβολή με εκκλησιαστικό προσωπείο.
Παράνομη τοποτηρητεία – κατάληψη ποιμαντικής ευθύνης
Η επιβολή τοποτηρητείας από τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο, ενώ ο κανονικός επίσκοπος δεν έχει τελεσίδικα κριθεί με σωστό, νόμιμο, κανονικό και δίκαιο τρόπο, συνιστά κατάλυση της επισκοπικής αρχής.
Στην ορθόδοξη εκκλησιολογία: ο επίσκοπος δεν είναι υπάλληλος,ούτε μεταβιβάσιμος διαχειριστής, αλλά φορέας της αποστολικής διαδοχής.
Η αυθαίρετη στέρηση επισκόπου από τη Θεία Λειτουργία ισοδυναμεί με πνευματική θανατική ποινή.
Το κανονικό έγκλημα της συμπροσευχής με ετεροδόξους
Το σκάνδαλο κορυφώνεται όταν, στον ίδιο ιερό χώρο που ανεγέρθηκε με ορθόδοξο φρόνημα, επετράπη η τέλεση ακολουθίας από παπικούς ή αγγλικανούς κληρικούς.
Οι Ιεροί Κανόνες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας:
• Ο 45ος Αποστολικός Κανόνας απαγορεύει ρητά κάθε συμπροσευχή με αιρετικούς.
• Ο 46ος μιλά για καθαίρεση όσων αποδέχονται αιρετικούς κληρικούς.
• Ο 65ος απαγορεύει ακόμη και την απλή προσευχητική συνύπαρξη.
Και όμως:
• επιτρέπεται η παρουσία ετεροδόξων στο ιερό,
• ενώ απαγορεύεται στον κανονικό Ορθόδοξο επίσκοπο να λειτουργήσει.
Αυτό δεν είναι απλώς αντίφαση. Είναι ανατροπή της ίδιας της εκκλησιαστικής τάξεως.
Προσβολή των δωρητών – περιφρόνηση του λαού
Οι δωρητές του παρεκκλησίου: δεν ρωτήθηκαν, δεν ενημερώθηκαν, και είδαν τον κόπο τους να μετατρέπεται σε αιτία σκανδάλου.
Η Εκκλησία όμως δεν είναι ιδιοκτησία διοικούντων. Είναι σώμα πιστών. Και όποιος περιφρονεί τη συνείδηση του λαού, πληγώνει το ίδιο το Σώμα της Εκκλησίας.
Μεγάλη Τεσσαρακοστή: καιρός κρίσεως και μετανοίας
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ διανύουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, τον κατεξοχήν καιρό συντριβής, αυτοελέγχου και μετανοίας.
Την ώρα που η Εκκλησία ψάλλει:
«Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας…»
η εκκλησιαστική διοίκηση:κλείνει πόρτες, επιβάλλει σιωπή, και διώκει τον Μητροπολίτη Πάφου.
Αν αυτός ο καιρός δεν γίνει καιρός μετανοίας, τότε μετατρέπεται σε μαρτυρία ελέγχου.
Η βαριά ευθύνη της Ιεράς Συνόδου
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου δεν μπορεί πλέον να σιωπά. Η σιωπή της δεν είναι ουδετερότητα· είναι κανονική συνενοχή.
Η ιστορία της Εκκλησίας θα καταγράψει: ποιοι μίλησαν, ποιοι αντιστάθηκαν, και ποιοι σιώπησαν.
Επίλογος – κραυγή συνείδησης
Η Εκκλησία δεν σώζεται με εξουσία, αλλά με αλήθεια.
Δεν οικοδομείται με φόβο, αλλά με δικαιοσύνη.
Και δεν πορεύεται με αυθαιρεσία, αλλά με Ιερούς Κανόνες.
Ο διωγμός ενός κανονικού επισκόπου, η προσβολή των πιστών δωρητών και η νομιμοποίηση ετεροδόξων σε ορθόδοξο ιερό χώρο δεν θα ξεχαστούν.
Ο Λαός της Πάφου δεν προκείται να δεχθεί μοιχεπιβάτη για Μητροπολίτη του.H απόλυτη περιφρόνηση και αποδοκιμασεία για όποιοδήποτε προσπαθήσει να καθήσει παράνομα στον θρόνο του Μητροπολίτη μας είναι δεδομένη και προειλημμένη. Ο λαός ζητά: αποκατάσταση του κανονικού Μητροπολίτη Πάφου κ.κ Τυχικό, μετάνοια, και επιστροφή στην κανονική τάξη. .
Και αν δεν δοθούν, η Ιστορία και η Συνείδηση της Εκκλησίας θα μιλήσουν.
Ο Λαός της Πάφου
(Ευχόμαστε απο καρδιάς αυτή τρισευλογημένη περίοδος της Νηστείας του Πάσχα να μαλακώσει τις καρδιές των Αρχιερέων μας,να καταλάβουν τον πόνο και την απώλεια μας, έναν χρόνο τώρα χωρίς τον Πνευματικό μας Πατέρα και μαζί με την Ανάσταστη του Κυρίου μας Ιήσου Χριστού να κάνουν και τις κατάλληλες κινήσεις για να αναστήσουν τις καρδιές μας με την αποκατάσταση του Μητροπολίτη μας, μετά από αυτό τον παρατεταμένο πόνο που βιώνουμε απο τις 22/5/2025)