Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Δὲν ὑπάρχει χειρότερη μορφὴ βίας ἀπὸ τὴν ἀδικία. Ἡ ἀδικία τῆς ἐξουσίας εἶναι ἐκείνη ποὺ ἔφτασε μέχρι καὶ νὰ σταυρώσει τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, τὸν ἴδιο τόν Θεάνθρωπο Χριστό. Τόσο οἱ φυσικοὶ ὅσο καὶ οἱ πνευματικοὶ νόμοι προέρχονται ἀπὸ τὸν ἴδιο Νομοθέτη, τὸν Θεό, καὶ κάθε ἀδικία διαταράσσει τὴν τάξη τῆς δημιουργίας.
Ἡ ἀδικία γεννᾶ κατάρα καὶ ὅταν αὐτὴ ἡ ἀδικία ἀσκεῖται ὡς θεσμός, παίρνει μορφὴ ἐθνικοῦ ἀναθέματος. Τὸ κοινὸ περὶ δικαίου αἴσθημα εἶναι μιὰ λειτουργία ἀρχέγονη ὅσο ὁ ἄνθρωπος. Πρὶν τοὺς ποινικοὺς κώδικες καὶ τὰ συντάγματα, ἡ συνείδηση ἦταν ἐκείνη ποὺ διαχώρισε τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς κακίας.
Βλέποντας τὴν δευτεροβάθμια καταδίκη τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου, κάθε ὑγιὴς Ἕλληνας συλλογίζεται μὲ πίκρα ὅτι ποτὲ ξανὰ στὰ χρόνια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους δὲν πείνασε ὁ λαὸς γιὰ δικαιοσύνη ὅσο σήμερα. Ὁ λαὸς δὲν χρειάζεται καμία δικονομικὴ... γνώση γιὰ νὰ δεῖ ὅτι οἱ «Λιγνάδηδες» κυκλοφοροῦν ἔξω ἐλεύθεροι, καὶ οἱ εὐεργέτες τῶν παιδιῶν ἐξουθενώνονται μὲ φυλακὲς καὶ πρόστιμα.
Ἡ ἀδικία γεννᾶ κατάρα καὶ ὅταν αὐτὴ ἡ ἀδικία ἀσκεῖται ὡς θεσμός, παίρνει μορφὴ ἐθνικοῦ ἀναθέματος. Τὸ κοινὸ περὶ δικαίου αἴσθημα εἶναι μιὰ λειτουργία ἀρχέγονη ὅσο ὁ ἄνθρωπος. Πρὶν τοὺς ποινικοὺς κώδικες καὶ τὰ συντάγματα, ἡ συνείδηση ἦταν ἐκείνη ποὺ διαχώρισε τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς κακίας.
Βλέποντας τὴν δευτεροβάθμια καταδίκη τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου, κάθε ὑγιὴς Ἕλληνας συλλογίζεται μὲ πίκρα ὅτι ποτὲ ξανὰ στὰ χρόνια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους δὲν πείνασε ὁ λαὸς γιὰ δικαιοσύνη ὅσο σήμερα. Ὁ λαὸς δὲν χρειάζεται καμία δικονομικὴ... γνώση γιὰ νὰ δεῖ ὅτι οἱ «Λιγνάδηδες» κυκλοφοροῦν ἔξω ἐλεύθεροι, καὶ οἱ εὐεργέτες τῶν παιδιῶν ἐξουθενώνονται μὲ φυλακὲς καὶ πρόστιμα.
Ἀπὸ τὸ 2022 ὁ πατέρας Ἀντώνιος ἔκανε δεύτερο σπίτι του τὰ δικαστήρια, χωρὶς νὰ ἔχει πλέον πρῶτο. Πετροβολήθηκε ἀνηλεῶς μὲ ὑποθετικὲς καταγγελίες, ἔμεινε πάμφτωχος, τοῦ ἔστυψαν τὰ ὑπερασπιστικά του δικαιώματα σὰν λεμονόκουπες, ἔψαχνε μάταια κάποια ψίχουλα δικανικῆς λογικῆς, ἀγωνίστηκε μέρα μὲ τὴ μέρα γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴ σκευωρία ἐνάντια στὴν Κιβωτὸ καὶ ὅμως τὸ ἀποτέλεσμα ἔμοιαζε ὡς προκαθορισμένο.
Μιὰ σειρὰ ἀπὸ κατήγοροι ὁμολόγησαν ὅτι τοὺς ἔβαλαν νὰ συκοφαντήσουν τον π. Ἀντώνιο κι ὅμως ἡ ἑλληνικὴ δικαιοσύνη δὲν ἔνιωσε τὴν ὑποχρέωση οὔτε κἂν νὰ σηκώσει τὸ φρύδι της. Ὅταν ἔχεις ἕναν καὶ μόνο ψευδομάρτυρα ἂς ποῦμε ὅτι μπορεῖς νὰ τὸ προσπεράσεις, ἀλλὰ ὅταν ἔχεις 10 τρόφιμους νὰ λένε ὅτι ἐκτελοῦσαν συγκεκριμένες ἐντολὲς ἐξόντωσης, μιλᾶμε γιὰ σχέδιο. Ἀλλὰ οὔτε αὐτὸ δὲν στάθηκε ἀρκετὸ γιὰ νὰ ἐξεταστεῖ τὸ προφανές. Οὔτε οἱ παραιτήσεις των συνήγορων τοῦ π. Ἀντωνίου ποὺ ἀπηυδισμένοι σήκωσαν τὰ χέρια ψηλὰ μὲ τὴν κακοδικία. Οὔτε οἱ μαρτυρίες δεκάδων παιδιῶν τῆς Κιβωτοῦ ποὺ ἐπώνυμα δήλωσαν ὅτι ὅλες οἱ συκοφαντίες εἶναι ψέματα.
«Ἔνοχος» ὁ παπα-Ἀντώνης καθ' ὅσον ἡ Κιβωτὸς ἔχει σαλπάρει γιὰ κρατικὰ πελάγη καὶ ἡ ἀναγνωρισμένη ἀθωότητά του θὰ σήμαινε καθεστωτικὸ «ναυάγιο». Μὲ μιὰ ποινὴ στὸ Ἐφετεῖο ποὺ μοιάζει ἐκδικητικὴ ἀφοῦ σχεδὸν διπλασιάστηκε. Καὶ ποιός ἀπὸ αὐτοὺς ὑπολογίζει ἕναν σταυρωμένο παπᾶ; Ποιός ὑπολογίζει τὰ ὀρφανεμένα παιδιά; Ποιός νοιάζεται γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δράματα ποὺ θὰ καταλήξουν στὸν δρόμο; Ἡ Κιβωτὸς νὰ διασύρεται πάνω ἀπ’ ὅλα καὶ ὁ κατακλυσμὸς δυστυχίας στὰ παιδιὰ καλῶς νὰ ἔρθει!
«Ἔνοχος» ὁ παπα- Ἀντώνης γιὰ «ἠθικὴ αὐτουργία γιὰ σωματικὴ βλάβη ἀνηλίκων» γιατί «ἀποκλείεται νὰ μὴν ἤξερε» ὅτι ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε συνεργάτης του κάποια στιγμὴ χτύπησε (;) κάποιον ἔφηβο στὴ δομὴ τοῦ... Βόλου. Συμπεράσματα μέσα ἀπὸ ἀμφίβολες καταθέσεις, ἐνῷ μιλᾶμε γιὰ μιὰ δομὴ γεμάτη ἀπὸ παραβατικὰ καὶ προβληματικὰ παιδιά. Καὶ ἂν ὑπάρχουν χίλιες δικανικὲς ἀνορθογραφίες, τὸ μαῦρο τοῦ ράσου φαίνεται ἰδανικὸ γιὰ νὰ μὴ τονίζονται οἱ μουτζοῦρες τῆς δικαιοσύνης.
Ὑπουργοὶ προσποιοῦνται ὅτι δὲν γνωρίζουν τίποτα ἐνῷ οἱ ἄμεσοι ὑφιστάμενοί τους πιάνονται μὲ γίδες στὴν πλάτη μέσα σὲ σκάνδαλα ποὺ συνεχίζονταν γιὰ χρόνια, καὶ ὁ π. Ἀντώνιος καταδικάστηκε ἐπειδὴ δὲν ἦταν πανταχοῦ παρών. Ἄλλος ὑπουργὸς ὠρυόταν γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν τραίνων καὶ 57 ἄνθρωποι σκοτώθηκαν στὸν τομέα εὐθύνης του, καὶ ὄχι μόνο ξαναβγῆκε βουλευτής, ὄχι μόνο βγαίνει λάδι μὲ «ταβάνι» ποινῆς τὸ πλημμέλημα, ἀλλὰ χειροκροτήθηκε καὶ ἀπ’ ὅλη τὴν κυβέρνηση ὡς ὑπόδειγμα πολιτικοῦ. Ἀνισότητες ἀστρονομικῶν διαστάσεων καὶ ἐξουσιαστικὴ βία χωρὶς προηγούμενο.
Οἱ ἴδιοι ἀσπόνδυλοι δημοσιογραφίσκοι ποὺ ἔπαιζαν νυχθημερὸν ρεπορτὰζ γιά... Πόρσε, γιὰ βίλες, γιὰ κρουαζιέρες καὶ γιὰ ἄλλες τερατολογίες, τώρα βγῆκαν ἀπὸ τὸ γλιτσερὸ καβούκι τους καὶ ζητοῦν τὸ «κεφάλι» τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου, ἀντὶ νὰ ντρέπονται γιὰ τὴ δολοφονία χαρακτῆρος ποὺ ἔπραξαν. Ποιός τολμάει ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς νὰ κάνει ἕνα ρεπορτὰζ γιὰ τὰ χάλια ποὺ βρίσκεται τώρα ἡ Κιβωτός, ὑπό την – δῆθεν ἐγγυητική – ἐποπτεία τοῦ κράτους; Ποιός τολμᾶ νὰ δώσει μικρόφωνο στὰ παιδιὰ γιὰ νὰ τὰ ρωτήσει πῶς ἦταν τότε καὶ πῶς εἶναι τώρα;
Εἶναι διάχυτη ἡ αἴσθηση τοῦ κόσμου ὅτι ἡ καταδίκη τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου ἀποτελεῖ μιὰ κατάφωρη ἀδικία. Χιλιάδες ἄνθρωποι προτίθενται νὰ προσφέρουν κάτι ἀπὸ τὸ ὑστέρημα τοὺς γιὰ νὰ καλυφθεῖ τὸ χρηματικὸ πρόστιμο τῶν 60.000 εὐρὼ ποὺ ἐπιβλήθηκε στὸν ἱερέα. Κανεὶς δὲν θὰ ἔδινε οὔτε δεκάρα γιὰ νὰ βοηθήσει ἀμφίβολους «ἀθώους», κι ὅμως εἶναι ἕτοιμοι νὰ συνδράμουν γι’ αὐτὸν τὸν «ἔνοχο».
Χάσμα μέγα διαμορφώνεται μεταξὺ τῆς ἑλληνικῆς δικαιοσύνης καὶ τοῦ κοινοῦ αἰσθήματος γι’ αὐτήν. Ποτὲ ξανὰ οἱ πνευματικοὶ νόμοι δὲν ἔμοιαζαν τόσο ξέμακροι ἀπὸ τοὺς κοσμικούς. Ἴσως τὸ τελευταῖο σωτήριο ταξίδι τῆς Κιβωτοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν ἀλήθεια ποὺ κλείνει μέσα της, ὡς εἶδος ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἐξαφανιστεῖ. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν γίνεται νὰ μὴν ἔρθει μέρα ποὺ θὰ βρεῖ κλαδὶ ἐλαίας καὶ εἰρήνης...