 Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης Οι κατ’ όνομα μόνο αντιπρόσωποι του Έθνους προέρχονται από τα λεγόμενα «τζάκια», τα οποία έχουν την πεποίθηση ότι είναι κληρονομικοί άρχοντες της πολυβασανισμένης Ελλάδας. Ας το συνειδητοποιήσουμε: Η Ελλάδα, περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα, ανήκει στα «τζάκια». Αν κάποιος τολμήσει να ανάψει την δική του «φωτιά», τα τζάκια θα ξεσηκωθούν εναντίον του, χρησιμοποιώντας ως πανίσχυρο όπλο την προπαγάνδα. Μέσω των πρακτικών της, τα εδραιωμένα τζάκια θα επιχειρήσουν να κηλιδώσουν τους ανταγωνιστές τους ως επικίνδυνους «εχθρούς του λαού». Ο απλός πολίτης πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι την Ελλάδα επιτρέπεται να την κυβερνούν μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί που ξεβράζονται συστηματικά από την καμινάδα του εκάστοτε ονομαστού τζακιού και διαγωνίζονται μεταξύ τους με την λογική της πολιτικής σκυταλοδρομίας, ορθότερα: σκυβαλοδρομίας. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η οικογένεια Καραμανλή, Παπανδρέου και Μητσοτάκη, οι οποίες εναλλάσσονται στο κυβερνητικό πηδάλιο. Υπάρχουν κι άλλες οικογένειες-τζάκια από το μακρινό παρελθόν: Επί παραδείγματι, το τζάκι των Ράλληδων. Τελευταίος πρωθυπουργός της ήταν ο Γεώργιος Ράλλης, γιος του δωσίλογου Ιωάννη Ράλλη, ο οποίος ήταν γιος του Δημητρίου Ράλλη, που είχε διετέλεσε 5 φορές πρωθυπουργός από το 1897 μέχρι το 1920 (και δύο φορές Πρόεδρος της Βουλής). Στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» της 15ης Νοεμβρίου 1984 είχε δημοσιευθεί ένα αφιέρωμα στο ζεύγος Γεωργίου και Λένας Ράλλη, οι οποίοι είχαν φωτογραφηθεί στο κτήμα τους στην Κέρκυρα, εκτάσεως 100 περίπου στρεμμάτων!
Σημειωτέον ότι πατέρας της μητέρας του Γεωργίου Ράλλη ήταν ο Γεώργιος Θεοτόκης, ο οποίος είχε διατελέσει 4 φορές πρωθυπουργός της Ελλάδος από το 1899 μέχρι το 1909. Ο Γεώργιος Ράλλης συνέγραψε την βιογραφία του παππού του με τίτλο «Γεώργιος Θεοτόκης. Ο πολιτικός του μέτρου», το οποίο είχε προλογίσει η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ακαδημαϊκός και πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της ελληνικής Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, που απεβίωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2026!
O Γεώργιος Ράλλης ήταν, μεταξύ άλλων, γνωστός και για την ατάκα του «όχι το ου» / «δεν θέλω ου», την οποία επανελάμβανε προς τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματος, ώστε να τους αποτρέψει να γιουχαΐζουν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.  Πολύ σημαντικό είναι το βιβλίο του Γεωργίου Ράλλη «Η τεχνική της βίας» (με εισαγωγή Παναγιώτη Κανελλόπουλου), το οποίο είχε εκδώσει το 1972. Σε αυτό ανέλυε με εντυπωσιακή ακρίβεια τις πρακτικές της προπαγάνδας που μολύνουν ένα «δημοκρατικό καθεστώς».
Παντρεμένος με την Ζαΐρα Ράλλη, κόρη του πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, ήταν ο προσφάτως εκλιπών Αναστάσης Παπαληγούρας, υπουργός-βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Τέλος, εξαιτίας του ορμητικού του χαρακτήρα, ο Δημήτριος Ράλλης είχε αποκτήσει το παρατσούκλι «το Ραλλάκι το τρελό»¹. Σήμερα, αντιστοίχως, το «τζάκι Μητσοτάκη» έβγαλε πρωθυπουργό δικτατορίσκο, ζαβό και μυξιάρικο, ανταγωνιστή του Mr Bean. Μπορούμε πλέον να τον αποκαλούμε Κυριάκο Μυξοτάκη. Είναι σίγουρο ότι τέτοιου βεληνεκούς πρωθυπουργική καρικατούρα –ταυτοχρόνως: μία τόσο εύκαμπτη μαριονέτα² που προσκυνά άνευ όρων την Νέα Τάξη Πραγμάτων αλλά προπάντων ταπεινώνει την χώρα μας όταν κάθεται δίπλα στον Τούρκο ομόλογό του– δεν θα προλάβει να αποκτήσει ξανά η χώρα μας.     Όποιος αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν εν έτει 2026 η Ελλάδα να στέλνει στην Άγκυρα απέναντι στον Ερντογάν τέτοιον πρωθυπουργό (ή ορθότερα πρωθυπούργο κατά το «κακούργο»), η απορία του θα λυθεί αν διαβάσει τι είχε απαντήσει φωνή εκ Θεού σε μοναχό της Κωνστατινουπόλεως, όταν αυτός επί μέρες σιγοψιθύριζε προς τον Θεό:
Η απάντηση που έλαβε ήταν:
Η παραπάνω αναφορά υπάρχει στο εξής βιβλίο:
Εκεί, ήδη από τρεις πρώτες αράδες, εξηγείται με βάση ποιο κριτήριο δίδονται Άνωθεν οι άρχοντες ενός λαού: «κατὰ τὰς καρδίας ὑμῶν».
Στο ίδιο τεύχος του περιοδικού «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» από το 1984 που αναφέρθηκε παραπάνω, με τις φωτογραφίες του ζεύγους Ράλλη στο κτήμα τους στην Κέρκυρα, υπήρχε δημοσιευμένο ένα άλλο υπερπολύτιμο λαβράκι: άρθρο του Γιώργου Ζώτου (σελ. 101 επ.) με τίτλο «Ακρίβεια. Δέκα χρόνια καλπασμός», με στατιστικά στοιχεία για τις αυξήσεις-φωτιά που σημειώθηκαν κατά την δεκαετία 1974-1984.
Το άρθρο αυτό μας βοηθεί να αντιληφθούμε ότι, σε αντίθεση με ό,τι μας τσαμπουνάνε νυχθημερόν οι δημαγωγοί πολιτικοί και τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, η ακρίβεια δεν είναι απλώς μια «κρίση» που ταλανίζει τον λαό μόνο στις μέρες μας, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί έναν διαχρονικό πονοκέφαλο, ο οποίος προκαλείται εσκεμμένα από τα πονηρά τζάκια που μας κυβερνούν εναλλάξ, ώστε εμείς οι «κακόμοιροι πληβείοι» να παραμένουμε «τρομοκρατημένα κούτσουρα», ανίκανα να ελέγχουμε την κυβέρνηση για τα πεπραγμένα της και, πολύ περισσότερο, να διαμαρτυρόμαστε μαζικά εναντίον της. Επιπλέον, από την συνύπαρξη των δύο αυτών δημοσιεύσεων του «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ» καθίσταται απολύτως προφανές το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στην πλέμπα και στα τζάκια:
Έτσι, ο βίος της ελίτ αποκτά νόημα μέσω του σαδιστικού βασανισμού της πλέμπας, η οποία, πάσχουσα από μαζοχισμό, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να καταδέχεται να αυτοϋποβιβάζεται σε «χόβολη» των πολιτικών τζακιών! Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται μόλις σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως. Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας! Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο: kvathiotis.substack.com/ 2 Βλ. και:
|
