Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
1ον
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Σὲ ἕνα τευχίδιο μὲ τίτλο «Ἀνησυχητικὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Τὸ Χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως», τὸ ὁποῖο εἶχε ἐκδοθεῖ τὸ 1988 στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ συγγραφέας του, ὁ Μοναχὸς Παρθένιος Ἁγιορείτης (εἶχε σπουδάσει οἰκονομικὰ στὴν Ἀμερικὴ, ἀλλὰ ἀποφάσισε νὰ μονάσει στὰ Ἱερὰ Κελλιὰ τῆς Κερασιᾶς, ὅπου σκοτώθηκε σὲ ἀνηφορικὸ μονοπάτι πέφτοντας ἀπὸ μουλάρι), προσπάθησε νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ ὅλα ὅσα θὰ ζούσαμε μετὰ ἀπὸ μία ὁλόκληρη γενεὰ – μιλώντας σήμερα: μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.
Στὸν πρόλογό του, ὁ συγγραφέας μᾶς ἐνημερώνει ὅτι σπούδασε οἰκονομικὰ στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ δὲν φανταζόταν ὅτι οἱ σπουδές του θὰ ἀποδεικνύονταν χρήσιμες, ὅταν θὰ γινόταν μοναχὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος.
Κάποιος φίλος του ἔστειλε σὲ αὐτὸν ὁρισμένα βιβλία, μὲ τὴν παράκληση νὰ τὰ μεταφράσει. Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ βιβλία αὐτὰ μαζὶ μὲ ἄλλες πληροφορίες ποὺ συνέλεξε ὁ ἴδιος ἢ τοῦ τὶς ἀποκάλυψαν δικοί του ἄνθρωποι περιέχονται μέσα στὸ συγκεκριμένο τευχίδιο.
Στὴν σελίδα ἀριστερά τοῦ προλόγου, ὑπάρχει μία τρομακτικὴ φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζονται ἑπτὰ ἄνθρωποι, στὰ ξυρισμένα κεφάλια τῶν ὁποίων εἶναι τυπωμένος ὁ γραμμωτὸς κώδικας, τὸ λεγόμενο bar code.
Ἀμέσως μετά, ὁ συγγραφέας ἀπαριθμεῖ 26 περιπτώσεις χρήσης τοῦ δυσώνυμου ἀριθμοῦ 666 στὴν ἀλλοδαπὴ καί, ἀντιστοίχως, 5 περιπτώσεις χρήσης του στὴν ἡμεδαπή.
Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ὑπῆρχε σὲ ροῦχα, παπούτσια, πιστωτικὲς κάρτες, στρατιωτικὰ ὀχήματα, λαχεῖα, διαφημίσεις, σὲ τίτλους δίσκων, στὸ ἑλληνικὸ πεντοχίλιαρο, στὰ εἰσιτήρια τῶν λεωφορείων τῆς Ἀθήνας κ.ο.κ.
Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐκφράζει τὴν ἄποψη ὅτι «ὁ κόσμος μπῆκε στὴν τελικὴ εὐθεῖα γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου πρὶν ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἑταιρεῖες πετρελαιοειδῶν, ἁλυσίδες πολυκαταστημάτων καὶ σοῦπερ-μάρκετς κατέκλυσαν τὴν παγκόσμια ἀγορὰ μὲ πιστωτικὲς κάρτες, πρακτικὴ ποὺ ἐξακολούθησε καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1970, ἐνῶ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἄρχισαν νὰ ἐπικρατοῦν οἱ πιστωτικὲς κάρτες Visa, Mastercard καὶ American Express.
Μετὰ ἀπὸ τὶς πληροφορίες αὐτὲς εἶναι τυπωμένη μία φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζεται ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Καναδᾶ Πιέρ Τρυντώ (στὴν πρωθυπουργία ἔμεινε ἀπὸ τὸ 1968 μέχρι τὸ 1984· σόι πάει καὶ στὸν Καναδὰ τὸ βασίλειο!) νὰ ὁδηγεῖ τὸ αὐτοκίνητό του μὲ πινακίδα ποὺ ἔφερε τὸ 666.
Ἀκολουθεῖ ἡ πρόβλεψη τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὅτι «μεθαύριο ἡ πιστωτική μας κάρτα, ἡ ταυτότητά μας, τὸ διαβατήριό μας καὶ τὸ βιβλιάριο καταθέσεων θὰ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. Θὰ ἐλέγχονται οἱ κινήσεις σας, τὰ χρήματά σας, τὰ ψώνια σας, ἡ ζωὴ σας» (σελ. 7).
ΘΗΡΙΟΝ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ
Ἡ ἑπόμενη ἑνότητα τιτλοφορεῖται «Τὸ θηρίο τοῦ Λουξεμβούργου ἢ τῶν Βρυξελλῶν», κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει ἐντὸς παρενθέσεων ἡ γνωστὴ προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ «τὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα θὰ κυβερνοῦν τὸν κόσμο».
Ὅπως μᾶς ἐνημερώνει ὁ συγγραφέας, σὲ ἕνα τριώροφο κτήριο τῆς ΕΟΚ τοῦ Λουξεμβούργου στεγάζεται τὸ μεγαλύτερο κομπιοῦτερ τοῦ κόσμου, τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ φακελώνει ἠλεκτρονικὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ κομπιοῦτερ αὐτό, ποὺ ὀνομάζεται «θηρίο» «χρησιμοποιεῖ μία τριεξαψήφια μονάδα γιὰ νὰ δώσει ἕνα ἀριθμὸ σὲ κάθε ἄνθρωπο στὴν γῆ (6 + 6 + 6 = 18 ψηφία)», ἐργασία ποὺ «ἄρχισε τὸ 1976». «Διαμέσου τοῦ ἀριθμοῦ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, τῆς ταυτότητας, τοῦ διπλώματος ὁδήγησης, τοῦ πιστοποιητικοῦ γεννήσεως, τοῦ ἀριθμοῦ διαβατηρίου ἢ τῆς χρήσεως πιστωτικῶν καρτῶν, ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν προηγμένων βιομηχανικῶν κρατῶν εἶναι φακελωμένοι καὶ παρακολουθοῦνται συνεχῶς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 1979».
«Σήμερα», δηλ. γιὰ τὸν συγγραφέα τοῦ τευχιδίου ἐν ἔτει 1988, «ἴσως νὰ ἔχει τελειώσει τὸ φακέλωμα αὐτὸ καὶ γιὰ τὸν ὑπόλοιπο πληθυσμὸ τῆς γῆς. Ἐκεῖ εἴμαστε γραμμένοι ὅλοι ἐμεῖς. Καὶ σὲ λίγο, μὲ τὴ νέας μας ταυτότητα θὰ τροφοδοτοῦμε καθημερινὰ τὸ “θηρίο”».
ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ
Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας συγκλονίζει, γράφοντας: «Ἡ νέα μας ταυτότητα εἶναι τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι πρὶν ἀπὸ τὸ χάραγμα στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο. Ἡ ταυτότητά μας ἴσως μπορεῖ νὰ χαθῆ, νὰ κλαπῆ, νὰ ξεχαστῆ, τὸ χέρι καὶ τὸ μέτωπο ποτέ. Τὸ σφράγισμα θὰ γίνη μὲ ἀκτῖνες λέηζερ. Εἶναι καρκινογόνο καὶ πομπὸς ἰσχύος 1 Watt. Ἡ τεχνολογία σήμερα εἶναι τέτοια, ποὺ ἡ ἐκπομπὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθῆ ἀπὸ ἕνα δορυφόρο, ὁ ὁποῖος τὸ 1983 ἐνετόπιζε ἀπὸ τὸ διάστημα τὸν ἄνθρωπο ἢ τὸ ἀντικείμενο μὲ ἀκρίβεια +/- 100 μ. Κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸν παγκόσμιο δικτάτορα» (σελ. 9).
Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ συγγραφέας συμπληρώνει ὅτι «οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστὲς ἔχουν ἐξοπλιστεῖ νὰ δέχονται τὶς προσωπικές μας ταυτότητες ἢ τὶς διεθνεῖς πιστωτικὲς κάρτες» καὶ «εἶναι σχεδιασμένοι νὰ πᾶνε ἕνα βῆμα πιὸ μπροστά», ὥστε στὸ προσεχὲς μέλλον νὰ ἀνιχνεύουν «τὰ σημάδια ποὺ θὰ ἀπαιτοῦνται νὰ εἰσχωρήσουν στὸ σῶμα μας (σφράγισμα)» (σελ. 10).
Στὴν σελίδα 16 τοῦ τευχιδίου του ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἀναδεικνύει τὸ ἔτος ὁρόσημο γιὰ τὴν ἀντίστροφη μέτρηση πρὸς τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου, δηλ. τὸ 1948, ὅταν ἱδρύθηκε τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμή, ὁ συγγραφέας μᾶς προτρέπει νὰ διαβάσουμε τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ὅπου εἶναι καταγεγραμμένοι οἱ τρόποι καὶ τὰ μέσα, γιὰ νὰ διοικήσουν τὸν κόσμο.
ROTSCHILD
Ἀμέσως μετά, ὁ ἀναγνώστης πέφτει πάνω στὸ σκοτεινὸ ἐπώνυμο τοῦ Ἑβραίου μεγαλοεπιχειρηματία καὶ τραπεζίτη Μάγιερ Ἄμσελ Ρότσιλντ (Mayer Amschel Rothschild), ὁ ὁποῖος τὸ 1838 φέρεται νὰ δήλωσε: «Ἀφῆστέ με νὰ ἐκδίδω καὶ νὰ ἐλέγχω τὰ χρήματα ἑνὸς ἔθνους καὶ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ποιὸς γράφει τοὺς νόμους». Ἡ συγκεκριμένη οἰκογένεια «ἑνώθηκε μὲ μερικοὺς ἄλλους τραπεζίτες, ποὺ ἡ ἐργασία τους εἶναι νὰ δανείζουν χρήματα σὲ κυβερνήσεις. Σήμερα, ἡ ἴδια οἰκογένεια μὲ διάφορα μέσα καταβροχθίζει τὴν μία τράπεζα μετὰ τὴν ἄλλη. Μετὰ τὴν προλείανση τοῦ ἐδάφους στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸν νόμο γιὰ τὴν “Φιλελευθεροποίηση” τῶν τραπεζῶν, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα καὶ ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη, ἂν ἀγοραστοῦν ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἑβραϊκὴ οἰκογένεια. Αὐτὴ σὲ λίγο θὰ ἐπιβληθῆ οἰκονομικὰ καὶ θὰ ρυθμίζη τὶς τύχες μας».
Ὁ συγγραφέας διαπιστώνει ὅτι «ὑπάρχει ἕνα διεθνὲς δίκτυο, τοῦ ὁποίου ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ δημιουργήση ἕνα παγκόσμιο σύστημα οἰκονομικοῦ ἐλέγχου, ποὺ θὰ βρίσκεται σὲ ἰδιωτικὰ χέρια, ἱκανὸ νὰ κυριαρχήση στὸ πολιτικὸ σύστημα κάθε χώρας καὶ στὴν παγκόσμια οἰκονομία.
Διακρίνει τρεῖς φάσεις ποὺ κατατείνουν σὲ αὐτὸν τὸν σκοπό: Ἡ πρώτη φάση ἄρχισε τὸ 1970 μὲ τὴν προσπάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα σὲ κάθε προϊὸν στὸ ἐπίπεδο τοῦ κατασκευαστῆ μὲ ἕνα ἀριθμὸ ποὺ θὰ γραφόταν πάνω σ’ αὐτό. Μία ὁμάδα ἀπὸ ἀριθμοὺς, τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύουν γραμμές, δηλαδὴ ὁ γραμμωτὸς κώδικας, ἄρχισε νὰ ἐμφανίζεται πάνω στὴ συσκευασία τῶν προϊόντων. Ἡ ἑταιρεία UPC-Code 39 (Παγκόσμιος Κωδικὸς Προϊόντων) καὶ οἱ κατασκευαστὲς γιγαντιαίων κομπιοῦτερς παίζουν ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση».
Ἡ δεύτερη φάση ἄρχισε τὸ 1983 μὲ τὴν προσπάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα μὲ γραμμωτὸ κώδικα σὲ κάθε ἄνθρωπο. Τὸν κύριο ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση τὸν παίζουν οἱ κυβερνήσεις, οἱ τράπεζες καὶ οἱ ἑταιρεῖες πιστωτικῶν καρτῶν».
Στὴν τρίτη φάση γίνεται προσπάθεια «νὰ [μπορεῖ νὰ] προσδιορισθῆ [καὶ νὰ ἐντοπισθῆ μέσῳ τῆς ταυτότητάς του] καθετὶ παγκοσμίως, εἴτε κινητὸ εἴτε ἀκίνητο, π.χ. μία ἀποσκευή, ἕνα ἄλογο κούρσας, ἕνα αὐτοκίνητο».
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΝ ΦΑΚΕΛΩΜΑ
Ἀκολούθως, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα ποὺ ἐπετράπη διὰ τοῦ πασοκικοῦ νομοσχεδίου ποὺ εἶχε ψηφισθεῖ μέσῳ τῆς διαδικασίας τοῦ ἐπείγοντος ἐντὸς τριημέρου καὶ μὲ τὸ ὁποῖο θεσπίσθηκε ὁ πρόγονος τοῦ σημερινοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, δηλ. ὁ Ἑνιαῖος Κωδικὸς Ἀριθμὸς Μητρώου, γνωστὸς ὡς ΕΚΑΜ.
Ἡ καθιέρωση τοῦ τότε προσωπικοῦ ἀριθμοῦ ἔβρισκε ἀντίθετο τὸν μοναχὸ Παρθένιο, διότι «περιέχει “δυνάμει” τὸν κίνδυνο καταχρηστικῶν συσχετίσεων προσωπικῶν πληροφοριῶν» (σελ. 19). Γι’ αὐτὸ ζητοῦσε «νὰ μὴ ἐπεκταθεῖ ἡ χρήση τοῦ ΕΚΑΜ ὡς κωδικοῦ ἀριθμοῦ σὲ ἄλλα ἀρχεῖα πληροφοριῶν, ἀλλὰ νὰ καθιερωθοῦν τομεακοὶ κωδικοὶ ἀριθμοὶ (ἀντὶ ἑνὸς γενικευμένου)».
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ
Στὴν συνέχεια, ὁ συγγραφέας καταπιάνεται μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, καταγράφοντας δηλώσεις πρωθυπουργῶν καὶ οἰκονομικῶν παραγόντων τῆς τότε ΕΟΚ, βάσει τῶν ὁποίων προβλεπόταν ὅτι «στὸ ἐγγὺς μέλλον θὰ ἔχουμε τὴν ἐμπειρία ἑνὸς τέτοιου οἰκονομικοῦ κράχ, ποὺ θὰ κάνει τὴν κρίση 1929-1930 νὰ μοιάζη σὰν μία χαρούμενη γιορτὴ» (σελ. 20).
Ἑστίαζε δὲ τὴν προσοχή του στὴν τάση οἱονεί πανδημικῆς ἐξάπλωσης τῆς οἰκονομικῆς ἀσθένειας τῶν ΗΠΑ, σημειώνοντας: «ὅταν ἡ Ἀμερικὴ φτερνίζεται, ὅλος ὁ κόσμος ἁρπάζει κρυολόγημα. Τώρα πού ἡ οἰκονομία τῶν ΗΠΑ ἔχει πνευμονία, πόσο ἄρρωστες εἶναι οἱ οἰκονομίες τοῦ κόσμου; Οἱ προοπτικὲς γιὰ τὸ ἐμπόριο στὴν Εὐρώπη εἶναι πιὸ ἀποκαρδιωτικὲς ἀπ’ αὐτὲς τῶν ΗΠΑ. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τοὺς κάνει νὰ ἀνησυχοῦν εἶναι τὸ τί πρόκειται νὰ ἔλθει ἀργότερα, στὸ ἐγγὺς μέλλον. Ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπειλὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν μὴ ἐλεγχόμενο πληθωρισμό».
Ἀμέσως μετά, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κρίση εἶναι ἐσκεμμένη «καὶ θὰ μεταφερθοῦμε ὑποχρεωτικὰ καὶ ἀνεπιστρεπτὶ στὴν χρήση τῆς πιστωτικῆς κάρτας-ταυτότητας καὶ στὴν ἐξάλειψη τῆς χρήσεως τῶν μετρητῶν» (σελ. 21).
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ
Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας θέτει τὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων, ἐφιστώντας τὴν προσοχὴ τοῦ ἀναγνώστη στὴν ἐγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης, ἡ ὁποία εἶναι ὁ προαιώνιος διακαὴς πόθος τῶν (μισ)ἀνθρώπων ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τῆς ἀνθρωπότητας, ἕνας πόθος ποὺ διακηρύσσεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἀπὸ τοὺς ἡγέτες-μαριονέττες, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν δημοσίως νὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ σχηματισθεῖ μία παγκόσμια (δῆθεν) δημοκρατικὴ κυβέρνηση, προκειμένου νὰ διαχειρισθεῖ ἐπιτυχῶς τὶς ἀλλεπάλληλες παγκόσμιες κρίσεις.
Μὲ τὰ λόγια τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ὁ Dr Saoul Medlovich ἔγραψε πρόσφατα: δὲν [ὑφίσταται] πλέον τὸ ἐρώτημα, ἂν θὰ ὑπάρχη μία παγκόσμιος κυβέρνηση. Ὑπάρχει ἕνα συνεχὲς κίνητρο ποὺ ἀδυνατίζει τὴν παντοδυναμία τῶν ΗΠΑ γιὰ νὰ δώση τὴν θέση της σὲ μία παγκόσμια τάξη, σὲ μία νέα διεθνῆ οἰκονομικὴ τάξη. Ὑπάρχουν ἀπὸ χρόνια 16 παγκόσμιοι ὀργανισμοὶ ποὺ δουλεύουν γιὰ λογαριασμὸ τῆς δημιουργίας τοῦ παγκόσμιου κράτους. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι: Ἡ Διεθνὴς Τράπεζα, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Τροφίμων, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας, ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἐργασίας καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο».
Καὶ σχολιάζει ὁ συγγραφέας: «Σὲ αὐτὴν τὴν ἀμείλικτη καὶ καταφανῆ πορεία πρὸς μία παγκόσμια κυβέρνηση, δὲν διαβλέπετε ὅτι χρησιμοποιοῦνται οἱ πιὸ ἀνεπαίσθητοι τρόποι πού ἔχουν ἐφευρεθεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ τὴν ἀποδεχθοῦμε; Σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες, ἀνταποκρίσεις, ψυχαγωγία, διαφήμιση καὶ μουσική, αὐτὴ ἡ ἰδέα τοῦ ἑνωμένου κόσμου, εἶναι παροῦσα σὰν μία πρόδηλη μόδα».
Ἐν ἔτει 2026, μὲ ὅσα ἔχουν συμβεῖ καὶ εἰπωθεῖ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προφανὲς ὅτι ἡ παγκόσμια κυβέρνηση πρέπει νὰ ἔχει ἤδη συγκροτηθεῖ καὶ νὰ ἔχει τεθεῖ σὲ ἐν μέρει ἀθόρυβη λειτουργία, ἁπλῶς ἀναμένεται ἡ ἐπίσημη ἀναγνώρισή της, ἡ ὁποία, βεβαίως, προϋποθέτει τὴν στέψη ἑνὸς προσώπου στὴν θέση τοῦ παγκόσμιου κυβερνήτη (ὀρθότερα: παγκόσμιου δικτάτορα). Ἡ «πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ» ἦταν ὁ καταλύτης γιὰ τὴν ἐπικείμενη ὑλοποίηση αὐτοῦ τοῦ ἀπολύτως ἑωσφορικοῦ στόχου, ἀφοῦ ἔστρωσε τὸ χαλὶ γιὰ τὸν ψηφιακὸ ἔλεγχο κάθε πολίτη.
Τά ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν καιρῶν κατά τόν μοναχόν Παρθένιον – 2ον
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
2ον- Τελευταῖον
ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ
Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα τοῦ τευχιδίου του, ὁ συγγραφέας θέτει στὸ στόχαστρό του τὴν δυνατότητα μαζικοῦ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ στηριχθεῖ ὄχι μόνο στὴν ταυτότητα καὶ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα, ἀλλὰ καὶ στὴν τηλεόραση, ἐπικαλεῖται δὲ πρὸς τοῦτο τὴν προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὅτι «κάποτε ὁ διάβολος θὰ μπαίνη μέσα στὰ σπίτια, μέσα ἀπὸ ἕνα κουτὶ καὶ τὰ κέρατά του θὰ τὰ ἔχη στὰ κεραμίδια» (σελ. 22 ἑπ.).
Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπικαλεῖται ἕνα ἄρθρο τοῦ Les Brown, συγγραφέα τῶν New York Times, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ περιοδικὸ Ντένβερ Πόστ τῆς 10ης Σεπτεμβρίου 1978 μὲ τίτλο «Ἡ συσκευὴ τῆς τηλεοράσεως μπορεῖ νὰ μᾶς παρακολουθῆ». Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὁ συντάκτης του σημείωνε:
«Ἡ προφητεία τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ γιὰ μία προηγμένη ἠλεκτρονικὴ κοινωνία, στὴν ὁποία ἡ τηλεόραση μπορεῖ νὰ βλέπη, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ τὴν βλέπουν, [ἐνδέχεται] νὰ εἶναι ἀκριβὴς σύμφωνα μὲ τὸ χρονοδιάγραμμα. Στὰ ἑπόμενα 5 ἢ 6 χρόνια ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἀμερικῆς [θὰ ἔχει τὴν δυνατότητα] νὰ ἐξυπηρετεῖται μὲ ἕνα σύστημα ἀμφίδρομης τηλεόρασης κλειστοῦ κυκλώματος (καλωδιακῆς τηλεόρασης) συνδεδεμένης μὲ ἕνα σύστημα κομπιοῦτερ. Αὐτὰ τὰ κομπιοῦτερ “κτενίζοντας” κάθε σπίτι-μέλος, κάθε 6 ἢ 7 δευτερόλεπτα, μποροῦν νὰ πάρουν πληροφορίες γιὰ προϊόντα ποὺ ἐμφανίζονται στὴν τηλεόραση κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διαφημίσεων, νὰ παρέχουν ἀντιδιαρρηκτικὴ προστασία καὶ πυρασφάλεια, νὰ διαβάζουν τὰ ρολόι τοῦ ἀερίου, τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ ἠλεκτρικοῦ, νὰ κάνουν σφυγμομετρήσεις (γκάλοπ) κ.ἄ.».
Παρότι ὁ ἔλεγχος σήμερα γνωρίζουμε ὅτι πραγματοποιεῖται περισσότερο μέσῳ τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, ἡ τηλεόραση εἶναι ἕνα ἐξίσου ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ μυαλοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ μέσῳ αὐτῆς τὸ παγκόσμιο σύστημα προωθεῖ προπαγανδιστικὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς βασικὲς ἰδέες ποὺ θὰ καταστήσουν ἐφικτὴ τὴν ὑλοποίηση τοῦ πολυπόθητου στόχου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης.
Ὅπως καὶ νὰ ’χει, ὁ μοναχὸς Παρθένιος συνεχίζει τὴν προειδοποίησή του μὲ ἕνα καίριο σχόλιο γιὰ ὅσα συνέβαιναν, στὴν ἐποχή του, στὴν κοινότητα Las Colinas τοῦ Τέξας (σελ. 23): «Ὑπάρχουν πολὺ λίγα πράγματα στὴν κοινότητα [στὰ ὁποῖα] οἱ ὑπάλληλοι τοῦ κέντρου διοικήσεως δὲν ἔχουν πρόσβαση. Οἱ τοῖχοι ἔχουν δώσει τὴ θέση τους στὰ καλώδια, ἡ ἰδιωτικότητα ἔχει δώσει τὴν θέση της στὴν ἀσφάλεια, τὸ κομπιοῦτερ ἐλέγχει τὰ πάντα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ ὀνείρου τοῦ Ὄργουελ. […] Ὅλη ἡ τεχνολογία γιὰ ἕνα ὁλοκληρωτικὰ ἠλεκτρονικὸ τρόπο ζωῆς βρίσκεται ἐδῶ».
Ἀκολούθως παραθέτει μία ἀνατριχιαστικὴ δήλωση τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρευνῶν τῆς Γερουσίας ἐπὶ τῶν Πρακτορείων Ἀντικατασκοπείας (σελ. 24): «Ἡ κυβέρνηση ἔχει τὴν ἱκανότητα, ἀπὸ τεχνολογικῆς ἀπόψεως, νὰ ἐπιβάλη ὁλοκληρωτικὸ τυραννικὸ καθεστώς, ἐὰν ποτὲ ἀνέβαινε ἕνας δικτάτορας στὴν ἐξουσία καὶ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τόπος ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ κρυφτῆ».
Μὲ τὴν ἀφορμή, μάλιστα, ἑνὸς δημοσιεύματος στὴν ἐφημερίδα Detroit News τῆς 10ης Αὐγούστου 1979, ὅπου γινόταν λόγος γιὰ τὴν λειτουργία ἑνὸς συστήματος καλωδιακῆς τηλεόρασης, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε δυνατότητα ἐξαφάνισης ἢ ἀθόρυβης ἐξολόθρευσης τῶν ἀδέσποτων σκύλων, ὁ συγγραφέας ἀναρωτιέται:
«Μήπως αὔριο θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀντιτίθενται στὰ σχέδια τοῦ “Μεγάλου Ἀδελφοῦ” καὶ τοῦ “Θηρίου” του; Ἀντὶ ἡ κάννη νὰ σημαδεύη σκυλιά, μπορεῖ νὰ σημαδεύη ἀνθρώπους».
Καίτοι ἡ ἀνησυχία αὐτὴ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε μέχρι σήμερα, ἡ ἀπορία τοῦ συγγραφέως γιὰ τὴν ἀνάλογη μεταχείριση σκύλων καὶ ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ προφητικὴ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τσιπάρισμα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ διαδεχθεῖ τὸ τσιπάρισμα τῶν ζώων.
ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ μοναχὸς Παρθένιος θίγει τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας, μία σχέση ποὺ καθορίζεται ἀπὸ τὴν καλπάζουσα αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας (σελ. 25). Ἐδῶ ὁ συγγραφέας προβαίνει σὲ μία ἀκόμη ὀξυδερκῆ κοινωνιολογικὴ διαπίστωση, ἡ ὁποία ἰσχύει στὸ ἔπακρο γιὰ τὸν σύγχρονο πολίτη τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα:
«Ὡριμάζει πολὺ γρήγορα ἡ ἰδέα (εἶναι καὶ αὐτὸ μέσα στὸ κύκλωμα τῶν ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων) τῆς προτίμησης τῆς ἀσφάλειας ἀπὸ τὴν ἐλευθερία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν καταντήσει οἰκονομικὲς-καταναλωτικὲς μονάδες προτιμοῦν τὴν ἀπόκτηση καὶ διατήρηση τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἀπὸ τὴ διατήρηση τῆς ἰδιωτικότητας καὶ τοῦ ἰδιωτικοῦ ἀσύλου» (σελ. 26).
Λίγες σελίδες παρακάτω (σελ. 29/30), ἐντοπίζεται ἡ πεμπτουσία τοῦ πονήματος τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ἡ κατάσταση παγκοσμίως ἐξελίσσεται ραγδαῖα. Σᾶς παρακαλῶ προσέξτε ὅτι ἡ βιομηχανικὴ ἐπανάσταση στὴν Ἀγγλία ἄρχισε γύρω στὰ 1750. Στὴν Ἑλλάδα μας ἄρχισε λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 1970, καὶ παρ’ ὅλα ταῦτα, σὲ δεκαπέντε χρόνια καλύψαμε τὸ κενὸ τῶν προσπαθειῶν ποὺ εἶχαν κάνει τὰ ἄλλα κράτη γιὰ δύο περίπου αἰῶνες. Πήραμε τὸ σύστημα, τὴν ἐξέλιξη, τὴν πρόοδο καὶ τὴν τεχνολογία συμπυκνωμένη μὲ τὰ καλὰ καὶ τὰ ἄσχημά της. Μήπως ἔτσι δὲν θὰ γίνη καὶ μὲ τὴν ἀστυνόμευσή μας-ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα σὲ παγκόσμια κλίμακα; Ἤδη εἴμαστε ἡ πρώτη χώρα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα» ().
Διαβάζοντας ὁ σημερινὸς ἀναγνώστης τὶς παραπάνω ἀράδες, νομίζει ὅτι εἶναι γραμμένες πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἀφοῦ ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἀπεδείχθη βασιλικότερη τοῦ βασιλέως, θεσπίζοντας τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀπόδοση τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σὲ ὅλους τούς πολίτες, τοὺς ὁποίους διαβεβαίωσε, μέσῳ τοῦ ψηφιακὰ ἀφηνιασμένου ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου (ὀρθότερα: Παπαστεργιόργουελ), ὅτι ὅποιος δὲν συμμορφωθεῖ μὲ τὶς νεοταξίτικες-κυβερνητικὲς ἐντολὲς θὰ ἔλθει κάποια στιγμὴ ποὺ θὰ βιώσει τὸν κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του.
ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΜΕΤΡΗΤΩΝ
Σὲ σχέση μὲ τὸ ζήτημα τῆς διαφαινόμενης, σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, κατάργησης τῶν μετρητῶν, ὁ μοναχὸς Παρθένιος γράφει: «Ὅταν κάποιος ὑπεύθυνος στὶς ΗΠΑ ἐρωτήθηκε, γιατί δὲν ἔχει ἐφαρμοστεῖ τὸ σύστημα τῆς ἀχρήματης κοινωνίας (μὲ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα ποὺ ἀναφέραμε μέχρι τώρα), ἀπήντησε ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ οἰκονομολόγοι καὶ οἱ τεχνοκράτες εἶναι ἕτοιμοι, γιὰ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν, ἀλλὰ ἔμειναν πίσω στὸ χρονοδιάγραμμα οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔφεραν ἀκόμη μέσῳ ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων διαφώτισης τοὺς λαοὺς στὴ θέση νὰ νιώθουν ἄνετα χωρὶς χρήματα στὶς τσέπες τους».
Μὲ βάση, ὅμως, τὰ σημερινὰ δεδομένα, ποὺ βλέπουμε πάμπολλοι νὰ πληρώνουν ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν χρεωστικὴ ἢ τὴν πιστωτικὴ κάρτα τους, ὄχι μόνο μὲ τὸ κινητό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ χέρι, ἐκτιμᾶται ὅτι ἡ ὥρα τῆς κατάργησης τῶν μετρητῶν δὲν πρέπει νὰ βρίσκεται πολὺ μακριά.
ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ
Ὁ συγγραφέας καταλήγει στὸ ἑξῆς τρομακτικὸ καὶ προφητικὸ συμπέρασμα: «Καμία ἄλλη ἐπιστήμη στὸν κόσμο δὲν ἔχει ἐπικροτηθεῖ, διαφημιστεῖ μέσῳ τῶν πρακτικῶν ἐφαρμογῶν της καὶ δὲν ἔχει ἐπιδοτηθῆ ἀπὸ κυβερνήσεις, ἑταιρεῖες ἢ ἄτομα ὅπως ἡ ἠλεκτρονική. Τὰ πειράματα γίνονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ἐξυπηρετήσεων τοῦ πολίτη. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρη, ἐπικροτεῖ καὶ ἐνισχύει οἰκονομικὰ τὸ σύστημα ποὺ κάποτε θὰ τοῦ φορέση ἁλυσίδες, καὶ ἢ θὰ πέση νὰ τὸ προσκυνήση, γιὰ νὰ ζήση σὲ ἕνα ὑλιστικὸ ἔκτρωμα ἢ θὰ καταδικαστῆ σὲ θάνατο, διότι δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς ὑποδείξεις, δὲν ἀπεδέχθη τὸ σύστημα πού, καθὼς νομίζουν οἱ ἄθεοι, ἀνόητοι “ἐγκέφαλοι” τῆς γῆς, θὰ σώση τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν καταστροφή. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν αὐτὸ τὸ σύστημα, στὸ ὁποῖο πρωταρχικὸ ρόλο θὰ παίζη ἡ ἠλεκτρονικὴ ταυτότης, θὰ χαρακτηρισθοῦν πρῶτα σὰν ὀπισθοδρομικοί, μετὰ σὰν ἀντιπροοδευτικὰ στοιχεῖα, ἀντικοινωνικά, καὶ τέλος ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» (σελ. 30).
Ἔχοντας πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀπαξιωτικὴ κατασπίλωση ποὺ ὑφίστανται ὅσοι τολμοῦν νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν προωθούμενη ἀπὸ τὸν παγκόσμιο προπαγανδιστικὸ-ἑωσφορικὸ μηχανισμὸ νεοταξίτικη ἀτζέντα, στιγματιζόμενοι ὡς «συνωμοσιολόγοι», «ψεκασμένοι», «θρησκόληπτοι» καὶ «ἀρνητές», δὲν δυσκολευόμαστε καθόλου νὰ φανταστοῦμε ὅτι τὸ ἀνώτερο σκαλὶ δαιμονοποίησης τῶν «ἀτίθασων» εἶναι ἡ ἀρνητικὴ ταμπέλα ποὺ προφήτευσε ὁ μοναχὸς Παρθένιος, δηλ. «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος». Μία ταμπέλα, βεβαίως, ποὺ ἐκτός τοῦ ὅτι ἔχει πολὺ παλιὲς ρίζες, οἱ ὁποῖες ἀνατρέχουν στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, ὅταν ἔγραφε τὸ θεατρικό του ἔργο «Ἐχθρός τοῦ λαοῦ», εἶναι παντελῶς ἀνάποδη, ἀφοῦ «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ψευτο-δημοκράτες ποὺ δὲν ἀντέχουν τὴν διαφορετικὴ ἄποψη, πόσῳ μᾶλλον ὅταν αὐτὴ εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πρὸς τὴν δική τους. Ἀλλὰ ἔτσι λειτουργεῖ ἡ τεχνική τῆς προπαγάνδας: ὅποιος θέλει νὰ θολώσει τὰ νερά, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἄβολη θέση τοῦ κατηγορουμένου, ρίχνει τὴν λάσπη του στοὺς δίκαιους ἐπικριτές του, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ κατήγοροι μετατρέπονται σὲ κατηγορουμένους.
ΔΙΑΒΡΩΣΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Τὸ πόνημα τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἐπισήμανση τῶν κοινωνικῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἔχουν ὡς στόχο τὴν διάλυση τῶν ὑγιῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας (σελ. 30): Πρῶτον τὸ αὐτόματο διαζύγιο καὶ ὁ πολιτικὸς γάμος, δεύτερον οἱ ἐκτρώσεις, τρίτον ἡ ὁμοφυλοφιλία καὶ τέταρτον ἡ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας εἶναι τέσσερεις καθοριστικῆς σημασίας τομεῖς ποὺ δείχνουν τὸ μέγεθος τῆς κοινωνικῆς διάβρωσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸ παγκόσμιο σύστημα, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει χωρὶς καμία σοβαρὴ ἀντίσταση τὴν παγκόσμια κυβέρνηση, στὸν θῶκο τῆς ὁποίας θὰ στρογγυλοκαθίσει ὁ φρικτότερος τύραννος τοῦ κόσμου, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος.
«ΓΛΥΚΙΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ»
Οἱ ἀκροτελεύτιες παράγραφοι τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου εἶναι ἀρκετὲς, γιὰ νὰ σημάνουν ἕνα ἐκκωφαντικὸ συναγερμὸ σὲ ὅσους ἀκόμη ὑπνώττουν (σελ. 32): «Μήπως εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους, καθὼς οἱ ἄνθρωποι σὰν χάνοι χάφτουν τὸν ἄρτον καὶ τὰ θεάματα, εἴτε αὐτὸς ὁ ἄρτος εἶναι ἀπὸ πλαστικὸ εἴτε τὰ θεάματα εἶναι δηλητήρια καὶ παγίδες; Αὐτὸ συμφέρει ὅλους τούς μεγάλους ποὺ προαναφέραμε, διότι, ἔτσι ρίχνουν στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ φτιάχνουν ἕνα ὑλιστικὸ παράδεισο-ἔκτρωμα, μέσα στὸν ὁποῖο θέλουν νὰ βάλουν ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ σχέδιά τους καὶ τοὺς ἐπιτρεπτοὺς τρόπους-δρόμους καταστροφῆς».
«Ὅσο γιὰ τὴν παρανομία, αὐτὴ διοχετεύεται καὶ τρέφεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους, διότι δημιουργεῖ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφαλείας καὶ παρακλητικὰ οἱ λαοὶ θὰ ἱκετεύουν γιὰ ἕναν δικτάτορα, ποὺ θὰ τοὺς γλυτώση ἀπὸ τὴν προηγούμενη “κακοδαιμονία”, γιὰ μία ἀστυνόμευση τοῦ καθεστῶτος καὶ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο τῶν πάντων, γιὰ “γλυκές” ἁλυσίδες, μέσα στὶς ὁποῖες οἱ λαοὶ θὰ τυλιχτοῦν σφικτά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὸν Παράδεισο ποὺ τοὺς προσφέρουν».
Σήμερα γνωρίζουμε ἄριστα ὅτι αὐτὲς οἱ «γλυκὲς ἁλυσίδες» εἶναι κατασκευασμένες ἀπὸ ἔξυπνο τεχνολογικὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο προκαλεῖ στοὺς χρῆστες ἕνα τόσο ἰσχυρὸ ἐθισμό, ὥστε ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὴν γεύση τῆς γλυκύτητας, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν γρήγορη, εὔκολη καὶ δῆθεν ἀσφαλῆ διεκπεραίωση τῶν ἐργασιῶν τους, θὰ διαδεχθεῖ ἡ ὁλόπικρη γεύση τοῦ ἐγκλωβισμοῦ τους μέσα σὲ μία ψηφιακὴ φυλακὴ ὑψηλῆς ἀσφαλείας, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ ἁλυσοδεμένοι δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.