Επιμέλεια ιατρού Φωτίου Μιχαήλ
Οἰκουμενική Σύνοδος συνέρχεται μονάχα σέ περιπτώσεις ἐμφανίσεως κάποιας αἱρέσεως, πού διαιρεῖ καί ταλανίζει τήν Ἐκκλησία (π.χ. παπικοί, προτεστάντες, μονοφυσίτες, οἰκουμενιστές).
Κατά τήν 7η Οἰκουμενική Σύνοδο (787) οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐξήτασαν τήν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, δηλαδή τοῦ μονοφυσιτισμοῦ, καί ὁμοφώνως τήν κατεδίκασαν. Τούς δέ εἰκονομάχους (μονοφυσίτες) τούς ἤλεγξαν καί τούς ἀναθεμάτισαν, τούς ἔθεσαν ἐκτός Ἐκκλησίας.
Οἱ εἰκονομάχοι δέν δέχονται τόν Κύριο Ἡμῶν Ἱησοῦ Χριστό ὡς τέλειο ἄνθρωπο καί τέλειο Θεό. Ἀπορρίπτουν καί δέν παραδέχονται τήν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ. Πρόκειται γιά πλάνη, ἡ ὁποία, ὅπως ὅλες οἱ αἱρέσεις, ρίζα της ἔχει τόν ἐγωϊσμό. Γι’ αὐτό καί κάθε αἵρεση συνιστᾶ βλασφημία κατά τοῦ Ἀγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτό καί ἡ αἵρεση ἰσοδυναμεῖ μέ ἁπώλεια. Μέσα στήν αἵρεση δέν σώζεσαι.
Γράφει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ (1):
«Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση. Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία. Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια.
Ὅποιος διαβάσει μέ προσοχή τά Πρακτικά τῶν Ἁγίων Συνόδων, εὔκολα θά πεισθεῖ ὅτι ὁ χαρακτήρας τῶν αἱρετικῶν εἶναι σατανικός.
Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλων τῶν αἱρέσεων ἡ οὐσία εἶναι ἡ βλασφημία».
(1). Ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, σελ. 209, ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου 2024.