 |
«Πωλεῖται ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων τοῦ Ἰούδα τό Σινᾶ» |
Μανιφέστον Σινᾶ: Ἱερὰ ἐξέγερσις καὶ ἐπανάστασις τῶν Πατέρων — Ἕτοιμοι πρὸς ἡρωικὸν ἐγκλεισμὸν καὶ αὐτοθυσίαν!
ΠΡΩΘΙΕΡΑΡΧΑ (ΑΧΡΙ ΚΑΙΡΟΥ), ΥΠΟΓΡΑΦΕΤΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟΝ ΥΜΩΝ ΟΛΕΘΡΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΑΤΑΚΡΙΣΙΑΝ!
Ἡ πανίερος παρακαταθήκη καὶ αἱ ἐθνικαὶ μειοδοσίαι τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας
Ἀπὸ τῆς αὐτοκρατορικῆς ἐξουσίας εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἀπεμπόλησιν
Ἡ δέλτος τῆς βυζαντινῆς ἱστορίας διδάσκει ἐμφαντικῶς ὅτι ἡ σύμπλεξις τῆς ἐκκλησιαστικῆς μετὰ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας δύναται νὰ ἀποβῇ ὀλεθρία, ὁσάκις ὁ ἐκκλησιαστικὸς οἴαξ λησμονεῖ ὅτι οὐκ ἔστι δυνάστης, ἀλλὰ διάκονος ταπεινὸς τοῦ θεσμοῦ, ὅστις θεόθεν αὐτῷ ἐνεπιστεύθη.
Ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μιχαὴλ τοῦ Κηρουλαρίου ἀναδείκνυται πᾶσα ἡ ἰσχύς, ἀλλὰ ταυτοχρόνως καὶ ὁ μέγιστος κίνδυνος τῆς ἐκκλησιαστικῆς παρεμβάσεως εἰς τὰ τῆς πολιτείας· ὡς καὶ τὸ ἀντίστροφον, βεβαίως. Εἰς τὴν παράδοσιν διασῴζεται ἡ δραματικὴ καὶ ἔμπλεως ἐπάρσεως φράσις: «Ἐγώ, φούρνε μου, σὲ ἔκτισα, καὶ ἐγὼ θὰ σὲ γκρεμίσω!». Τοῦτο διετύπωσεν ἀπειλητικῶς ὁ ἐν λόγῳ Πρωθιεράρχης, ὁ ἀνεβοκατεβάζων αὐτοκράτορας καὶ ῥυθμίζων τὰς τύχας τῆς Βασιλευούσης. Τὰ ἀνάλογα, ἀντιστρόφως, συμβαίνουσιν ἐφ' ἡμερῶν ἡμῶν καθ’ ὑπερβολήν.
«Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ» (Β΄ Τιμ. α΄, 7).
Τὸ θεοβάδιστον Ὄρος καὶ ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη
Τὸ Σινᾶ δὲν ἀποτελεῖ ἕναν τυχαῖον ἢ ἀδιάφορον τόπον ἐπὶ τῆς γῆς. Εἶναι τὸ Ὄρος τῆς φρικτῆς θείας Ἀποκαλύψεως, ἔνθα, κατὰ τὴν ἀψευδῆ βιβλικὴν μαρτυρίαν, ὁ Μωυσῆς παρέλαβε θεόθεν τὰς πλάκες τοῦ Νόμου. Ἐκεῖ, ἐν μέσῳ τῆς ἀγρίας καὶ ἀφιλοξένου ἐρήμου, ἡ Ὀρθοδοξία διεφύλαξεν ἀλωβήτους ἐπὶ σύμπαντας αἰῶνας τὴν προσευχήν, τὴν μυστικὴν λατρείαν καὶ τὴν αἱματηρὰν μαρτυρίαν τῆς πίστεως.
Ἀξιόπιστος καὶ καταλυτικὸς προμαχὼν τῆς Μονῆς τυγχάνει ὁ περίφημος Ἀχτιναμὲ τοῦ Μωάμεθ, ὁμοῦ μετὰ τῶν παλαιῶν σουλτανικῶν προνομίων καὶ διαταγμάτων, ὡς καὶ τῶν διεθνῶν δεσμεύσεων διὰ τὴν προστασίαν τῆς παγκοσμίου πολιτιστικῆς κληρονομίας. Ὁ Ἀχτιναμὲ συνδέεται ἀρρήκτως, κατὰ τὴν μοναστηριακὴν παράδοσιν, μετὰ τῆς ἀπολύτου προστασίας, ἥτις παρεσχέθη εἰς τὴν Μονήν, καὶ ἡ ἱστορικὴ σημασία του εἶναι προφανὴς καὶ ἀδιαμφισβήτητος.
Ἰσχυρὰ καὶ ἀκλόνητος κρίνεται ὡσαύτως ἡ διεθνὴς ἀναγνώρισις τῆς πολιτιστικῆς ἀξίας τοῦ Σινᾶ· πρόκειται περὶ ἑνὸς ἱεροῦ θρησκευτικοῦ καθιδρύματος, θωρακισμένου ὑπὸ τοῦ διεθνοῦς καὶ διαχρονικοῦ ἀκαταλύτου δικαίου.
Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, δὲν ἔχουν οὐδεμίαν θέσιν ἐκεῖ ἐπαίσχυντοι πολιτικαὶ σκοπιμότητες, ἀνόσια οἰκονομικὰ συμφέροντα καὶ μικρόνοες, δουλοπρεπεῖς κινήσεις.
Τὸ Σινᾶ δὲν εἶναι ἁπλῶς γυμναὶ πέτραι καὶ ξηροὶ τίτλοι κυριότητος. Εἶναι ἡ ζωντανὴ καὶ ἀδιάκοπος προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ κραυγάζουσα μέσα εἰς τὴν ἔρημον.
Πολιτικαὶ ἐκχωρήσεις: Ποῖος ἀποφασίζει περὶ τῆς Μονῆς;
Ἡ ἀγωνία κορυφοῦται δραματικῶς, ὁσάκις χθόνιαι πολιτικαὶ διαβουλεύσεις ἐπηρεάζουν ἀνοσίως τὴν περιουσίαν, τὰ δίκαια καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ μέλλον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.
Ἡ Ἑλλάς, ὡς πνευματικὴ μήτηρ, δὲν δικαιοῦται νὰ ἀντιμετωπίζῃ τὴν ἱστορικὴν καὶ πνευματικὴν παρακαταθήκην τοῦ Σινᾶ ὡς εὐτελὲς διαπραγματευτικὸν ἀντάλλαγμα. Καμία διπλωματικὴ ἐπιτυχία, οἱασδήποτε μορφῆς, δὲν δύναται νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ἀπώλειαν τῶν διαχρονικῶν δικαίων τῆς Μονῆς, ἐὰν αὕτη προέκυπτεν ἄνευ νομίμου βάσεως καὶ μακρὰν τῶν ἀπαιτουμένων ἐκκλησιαστικῶν ἐγκρίσεων.
Τὸ κεντρικὸν ἐρώτημα ἵσταται ὄντως ἀμείλικτον καὶ τρομερόν:
Ποῖος δικαιοῦται νὰ ἀποφασίζῃ περὶ τῆς τύχης ἑνὸς ἱεροῦ καθιδρύματος, ὅταν ἡ ἀδελφότης, ἥτις ἐπὶ αἰῶνας τὸ διακονεῖ ἐν μέσῳ κινδύνων, προφανέστατα διαφωνεῖ πρὸς τὰς σχεδιαζομένας ρυθμίσεις τῆς προδοσίας; Ποῖος δικαιοῦται νὰ ἀποφασίζῃ ἐρήμην ἑκάστου συνειδητοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, πάσης φυλῆς τῆς Οἰκουμένης;
Ἡ δοκιμασία τῆς ἡγουμενίας. Ἐναλλασσόμεναι προδοσίαι
Ἡ ξεσπάσασα διοικητικὴ κρίσις ἐν τῷ Σινᾷ ἔφερεν ὀρμητικῶς εἰς τὸ προσκήνιον τὸ βαθύτερον καὶ καίριον ζήτημα τῆς ἐλευθερίας τῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος.
Μοναχοὶ ἤλεγξαν θαρραλέως τόν σεβ. Δαμιανόν καί τόν ἀπέπεμψαν ἀπό τήν θέσιν του. Τὸ δρᾶμα ἐκορυφώθη, ὅτε μισθοφόροι καὶ ἄνθρωποι τοῦ ὑποκόσμου εἰσέβαλαν ἀνοσίως εἰς τὴν Μονὴν ὑπὸ τὴν ἀνοχὴν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμιανοῦ, ἐκδιώκοντες βιαίως τοὺς ὁσίους πατέρας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Ἡ κρίσις ὀξύνθη ἐπικινδύνως, ἕως ὅτου ὁ σεβασμιώτατος Δαμιανός, ἀφοῦ πρῶτον ἐξέπεσεν ἀτιμωτικῶς ἐκ τοῦ ἡγουμενικοῦ ἀξιώματος διὰ παμψηφίας τῆς ἀδελφότητος, τὴν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος, παρητήθη ἑκὼν ἄκων. Ἀφῆκε δὲ ὄπισθεν αὐτοῦ συντρίμμια ψυχικὰ καὶ ἐρείπια πνευματικά.
Φυσικῶς νῦν, κατόπιν ἑορτῆς, ὁ σεβασμιώτατος Δαμιανὸς ἐξαπολύει μύδρους ἐναντίον τῆς προδοτικῆς συμφωνίας, τοῦ ἀφορισθέντος καὶ τοῦ νέου, ἐξαφανισμένου Ἀρχιεπισκόπου (τοῦ ἄχρι καιροῦ).
«Ποιμάνατε τὸ ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ἐπισκοποῦντες μὴ ἀναγκαστῶς, ἀλλ’ ἑκουσίως κατὰ Θεόν» (Α΄ Πέτρ. ε΄, 2).
Σεβ. Συμεών: Δέν διαθέτεις μόνος ὑπογραφὴ
Ἡ ἀνάδειξις τοῦ νέου ἡγουμένου, Ἀρχιεπισκόπου Συμεών, ἐγείρει εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς κρίσιμα καὶ ἀμείλικτα ἐρωτήματα ὡς πρὸς τὰς συνθήκας τῆς ἐκλογῆς του, τὴν πραγματικὴν ἐλευθερίαν τῆς ἀποφάσεως, ἀλλά, κυρίως, ὡς πρὸς τὴν πρακτικὴν δυνατότητα αὐτοῦ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ δυσβάστακτον βάρος τῆς παρούσης κρίσεως. Ἡ κατάστασις τῆς ὑγείας του ἐτύγχανε λίαν ἐπισφαλὴς καὶ βεβαρημένη· συνθήκη ἥτις, μοιραίως, καθιστᾷ αὐτὸν εὐκόλως συρόμενον καὶ χειραγωγούμενον ὑπὸ ξένων κέντρων ἀποφάσεων.
Ἡ προσωπικὴ ἀξιοπρέπεια ἑνὸς κληρικοῦ παραμένει, ἀναμφιβόλως, ἱερὰ καὶ ἀδιαπραγμάτευτος. Τὸ οὐσιῶδες ὅμως ζήτημα ἐν προκειμένῳ δὲν περιορίζεται εἰς τὸ προσωπικὸν ἐπίπεδον, οὔτε ἐξαντλεῖται εἰς ἀτεκμηριώτους κρίσεις περὶ τῆς καταστάσεώς του. Ἀφορᾷ πρωτίστως εἰς τὴν πραγματικὴν ἱκανότητά του νὰ ὤσῃ ἐπ᾽ ὤμων τὸ βαρύτατον φορτίον τῆς ἡγουμενίας καὶ νὰ περιφρουρήσῃ τὴν Μονὴν ἀπὸ πάσης ἐπικειμένης ἀπειλῆς καὶ ἀνοσίου ἐπιβουλῆς.
Δίς, καὶ ἡ δολιχοδρομοῦσα ἄγραφος ἀπόφασις
Κατὰ τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 2026, συνῆλθεν ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατὰ μητσοτακικὴν ἐντολήν (!), παρόντος τοῦ κ. Καλανζῆ, προκειμένου νὰ ἐξετάσῃ τὸ φλέγον ζήτημα τοῦ Σινᾶ. Δυστυχῶς ὅμως, ἀντίκειται πρὸς τὴν ἀποστολήν της, καθότι προωθεῖ μετὰ σπουδῆς τὴν ὀλεθρίαν συμφωνίαν τῆς ἀπεμπολήσεως, συμμορφουμένη τυφλῶς πρὸς τὰς ἐπιταγὰς τῶν παρακρατικῶν κέντρων τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας.
Τὸ δόλιον τῆς ὑποθέσεως εἶναι ὅτι αὕτη ἡ Δ.Ι.Σ. οὐδὲν ἐξέδωσεν ἀνακοινωθὲν ἢ δελτίον τύπου. Διὰ ποίαν αἰτίαν; Προφανῶς διότι τὰ ἀποφασισθέντα εἰσὶ σκοτεινὰ καὶ προδοτικά.
Ἕτερον ἡ συναισθηματικὴ στήριξις ἑνὸς κληρικοῦ καὶ ἕτερον ἡ ἄνευ ὅρων καὶ ἀβασάνιστος ἀποδοχὴ μιᾶς συμφωνίας, ἥτις ἀκρωτηριάζει τὴν ἱστορικὴν συνέχεια καὶ τὰ κυριαρχικὰ δίκαια τῆς Μονῆς. Μᾶλλον πρόκειται περὶ τῆς ὑποδορίου πιέσεως ἵνα ἐκχωρήσῃ τὰ μὴ ἐκχωρούμενα.
Δήλωσις πεσιμισμοῦ καὶ δειλίας
Τὸ μέγα ζήτημα ὀξύνεται δραματικῶς. Μετά ἀπό διήμερον (24/10/26) ὁ Σεβ. Συμεών ἐξαπέλυσε ἔγραφον δήλωσιν ὑποταγῆς, δι' ἧς ἐκφράζει τὴν πρόθεσιν αὐτοῦ νὰ καθυπογράψῃ τὴν σχεδιαζομένην συμφωνίαν. Ὑποκρύπτει αἱδημόνως τί ἀποφαίνονται οἱ πατέρες τῆς Μονῆς. Συνεδρίασαν, ἐψήφισαν, ἀποφάσισαν;
Τὸ ἀμείλικτον ἐρώτημα δὲν ἔγκειται μόνον εἰς τὸ ἐὰν προτίθεται νὰ ὑπογράψῃ. Ἔγκειται, μετὰ τρόμου, εἰς τὸ τί ἀκριβῶς μέλλει νὰ ὑπογράψῃ, ποῖα διαχρονικὰ δίκαια ἐνδέχεται νὰ ἀκρωτηριασθοῦν καὶ δυνάμει ποίας νομίμου ἐξουσιοδοτήσεως θὰ δεσμεύσῃ τὸ ἱερὸν Καθίδρυμα. Ποία τυγχάνει αὕτη ἡ περιβόητος συμφωνία; Διατί κρατεῖται ἐν σκότει καὶ δὲν παραδίδεται εἰς τὴν δημοσιότητα; Προφανῶς πρόκειται, ἐὰν οὐχὶ περὶ κειμένου καθαρῶς προδοτικοῦ, τουλάχιστον λίαν προβληματικοῦ καὶ ἐθνικῶς τε καὶ ἐκκλησιαστικῶς ἐπικινδύνου.
Ἄνευ τῆς πλήρους γνώσεως τοῦ αὐθεντικοῦ κειμένου τῆς συμφωνίας, τοῦ καταστατικοῦ πλαισίου καὶ τῶν νομίμων ἀρμοδιοτήτων τοῦ Ἡγουμένου, εἶναι παντελῶς ἀδύνατον νὰ προεξοφληθῇ οὔτε ἡ ἰσχὺς οὔτε ἡ ἐγκυρότης μιᾶς τοιαύτης ὀλεθρίας πράξεως. Ὁ νόμος καὶ ἡ μοναστηριακὴ τάξις προβλέπουν ρητῶς συγκεκριμένην διαδικασίαν ἐγκρίσεως καὶ ὑπογραφῆς ὑπὸ συμπάσης τῆς ἀδελφότητος. Ἡ ἱερὰ αὕτη δικλὶς ἀσφαλείας εἶναι παντελῶς ἀδύνατον νὰ παρακαμφθῇ διὰ μονομερῶν ἐνεργειῶν.
Καὶ ἐὰν ὁ ἴδιος διαπιστώνῃ ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ ἀντισταθῇ εἰς πιέσεις, αἵτινες ἀντίκεινται πρὸς τὴν συνείδησίν του καὶ τὸ ζωτικὸν συμφέρον τῆς Μονῆς, ὀφείλει νὰ ἀναλογισθῇ μετὰ δέους τὸ βάρος τῆς ἀποστολῆς του. Ἡ παραίτησις, ὅταν ἀποτελῇ συνειδητὴν ἀναγνώρισιν ἀδυναμίας πρὸς ἐκπλήρωσιν τοῦ καθήκοντος, δὲν συνιστᾷ κατ’ ἀνάγκην ἧτταν· δύναται νὰ ἀποβῇ μία ὑστάτη πρᾶξις εὐθύνης.
Ἐὰν ἀδυνατῇ νὰ ἀγωνισθῇ καὶ νὰ ὀρθώσῃ τὸ ἀνάστημά του, ἂς ἀποσυρθῇ ἔντιμα, ὅσον εἶναι ἀκόμη ἐνωρίς, πρὶν τὸ ὄνομά του γραφῇ εἰς τὰς μελανωτέρας σελίδας τῆς ἱστορίας.
Ὁ “δηλωσίας” καὶ τὰ ἀναπάντητα ἀμείλικτα ἐρωτήματα
Ἰδιαιτέρως σοβαραὶ καὶ ἐθνικῶς ἀνησυχητικαὶ τυγχάνουν αἱ ἀναφοραί, καθ' ἃς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Συμεὼν ἐπικαλεῖται μυστικὴν συνεννόησιν ἢ ἔγκρισιν ὑπὸ ἑλληνοφώνων Πατριαρχείων καὶ Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων συγκαταλέγονται ἐκβιαστικῶς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου.
Τὸ ἐρώτημα ἵσταται ὄντως ἀμείλικτον: Ἐὰν ὁ Ἡγούμενος καθυπογράψῃ ἄνευ τῆς ἀπαιτουμένης ἐξουσιοδοτήσεως, ποῖος θὰ ἀναλάβῃ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης διὰ τὰς ἐπερχομένης συμφοράς; Τὰ πάντα θὰ εἶναι νομικῶς ἄκυρα, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἐκρηκτικὰ καὶ λίαν ἐπικίνδυνα. Καὶ ἐὰν ἡ συμφωνία αὕτη θίγῃ καίρια δίκαια τῆς Μονῆς, θὰ ἔχουν ἆρά γε οἱ πατέρες τὴ δυνατότητα νὰ προσφύγουν πάραυτα εἰς τὰ ἁρμόδια δικαστικὰ ὄργανα, ζητοῦντες τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἀκύρωσιν τῆς πράξεως;
Ταῦτα πάντα ὀφείλουν νὰ ἀπαντηθοῦν μετὰ πάσης εἰλικρινείας πρὶν ἀπὸ τὴν οἱανδήποτε ὑπογραφήν, καὶ οὐχὶ ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτε αἱ συνέπειαι θὰ εἶναι πλέον δυσχερῶς ἀναστρέψιμοι καὶ καταστροφικαί.
Ἀσθενεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἢ τελεῖ ἐν πλήρει ἀνικανότητι;
Ἡ ὡς ἄνω δήλωσις ὑποταγῆς φέρει τὸ προκλητικὸν χαρακτηριστικὸν ὅτι εἶναι συντεταγμένη εἰς τὸ μονοτονικὸν σύστημα, ὅπερ ἀπάδει πλήρως πρὸς τὴν παραδοσιακότητα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐγγράφων καὶ δὴ τῶν παλαιφάτων ἱερῶν θεσμίων. Καθίσταται, ὡς ἐκ τούτου, ἡλίου φαεινότερον ὅτι τὸ κείμενον προῆλθεν ἔξωθεν, ὑπαγορευθὲν ὑπὸ φορέως στερουμένου οὐχὶ μόνον τῆς πολυτονικής δυνατότητος, ἀλλὰ καὶ τῆς στοιχειώδους πνευματικῆς εὐαισθησίας.
Ἐπιπλέον, ἡ παρατεταμένη ἀπουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἀπὸ τὸ δημόσιον προσκήνιον γεννᾷ εὐλόγους καὶ ἐφιαλτικὰς ὑπονοίας. Ποία τυγχάνει ἡ πραγματικὴ κατάστασις τῆς ὑγείας αὐτοῦ; Διαθέτει ἆρά γε τὴν ἀπαιτουμένην ψυχικὴν καὶ σωματικὴν ἀλκήν, ὥστε νὰ ἀνθίσταται εἰς τὰς ἀσκηθείσας πιέσεις; Εἶναι εἰς θέσιν νὰ σκέπτηται, νὰ ἀποφασίζῃ καὶ νὰ ἐνεργῇ ὡς ἐπιβάλλει τὸ ὕψιστον χρέος αὐτοῦ; Ἐπιβάλλεται, ὡς ἐκ τούτου, νὰ ἐξετασθῇ αὐτοπροσώπως ἡ κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν οὗτος τελεῖ.
Ἐμφανίσθητε, σεβασμιώτατε Συμεών. Μὴ ἔστε ἀφανὴς καὶ ἀόρατος. Ἀπαιτοῦμεν ἵνα προσλαλήσωμεν ὑμῖν, ἵνα εἴδωμεν ὑμᾶς, ἵνα ἐλέγξωμεν ὑμᾶς... καὶ ἴσως, ἵνα ἀποπέμψωμεν ὑμᾶς.
Φυσικῶς οὐκ ἐπιτρέπεται, ἀκόμη καὶ ἐὰν ὑγιαίνῃ, νὰ ἐνεργῇ ὡς ἀπολυταρχικὸς ἄρχων, ἀλλὰ τουναντίον, ὀφείλει ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Πανορθοδοξίας καὶ τοῦ Πανελληνισμοῦ νὰ παραδώσῃ πάραυτα εἰς τὴν δημοσιότητα τὸ κείμενον, τὸ ὁποῖον προτίθεται νὰ ὑπογράψῃ ἀναρμοδίως.
Ἡ μιαρωτέρα παροῦσα ἐξουσία
Θριαμβολογεῖ ἡ αἰσχίστη κυβέρνησις τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τῶν προδοσιῶν, τῶν μνημονίων καὶ τῶν σοδομιτικῶν νόμων, εὑροῦσα εὐκαιρίαν μοναδικήν, ἑνὸς εἰσέτι ξεπουλήματος. Ἱστάνει σατουρνάλια πανηγύρια. Ἀλλὰ τὸν λόγον πλέον ἔχει ἡ πάνσοφος Ἁγία Αἰκατερίνη. Ἐν ἀρχῇ, αὕτη ποδηγέτησε τὸν ὑπέργηρον σεβασμιώτατον Δαμιανὸν πρὸς τὰ δίκτυα καὶ τὰ σχέδια αὐτῆς. Ὅτε οἱ πατέρες ἔκλεισαν τὴν Μονήν, τότε ἐφήρμοσε τὸ δεύτερον σχέδιον· ἐπέλεξε νέον Ἀρχιεπίσκοπον μετὰ κλονισμένης ὑγείας καὶ ἐλαχίστων ἀντανακλαστικῶν.
Συνάμα, θριαμβολογεῖ ἐπαρθεὶς ὁ ἀφορισθεὶς πολιτικὸς ἄρχων καὶ ὁ προσκυνημένος Γεραπετρίτης, στήνοντες μεγαλοπρεπεῖς ἀθλίους «ῥωμαϊκοὺς» θριάμβους, συμμαρτυρούντων τῶν ἐπιστρατευμένων μέσων ἐνημερώσεως διὰ τὴν φαντασιώδη ἐπιτυχίαν αὐτῶν, τὴν ὁποίαν ἐξησφάλισαν διὰ τῆς ἐκβιασθείσης δηλώσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Συμεών. Ἀλλ᾽ ὡς γνωστόν, ἅπαντες οὗτοι οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσι μὲ τὴν Ὀρθοδοξίαν, τὴν ἠθικὴν καὶ τὸν γνήσιον Ἑλληνοχριστιανισμόν.
Tὸ πνευματικὸν μεγαλεῖον τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου
Σημαίνουσα ἱστορικὴ ἀναφορά συνδέεται ἀρρήκτως μετὰ τοῦ γεννήτορος τοῦ παγκοσμίου Ἑλληνισμοῦ, τοῦ Ἀλεξάνδρου, τοῦ ἐπιφανοῦς μαθητοῦ τοῦ Ἀριστοτέλους· ἱστορεῖται γὰρ ἐμφαντικῶς ὅτι, ὅτε οὗτος εὑρίσκετο ἐν Βαβυλῶνι, ἐπέλεξε μετὰ προσοχῆς καὶ ἔδωκεν ἀπόλυτον προτεραιότητα εἰς τοὺς θρησκευτικοὺς ἐκπροσώπους, ἐξ ἁπασῶν τῶν καταφθανουσῶν ἀντιπροσωπειῶν ἐκ τῶν περάτων τῆς οἰκουμένης.
Τὸ ἱστορικὸν τοῦτο δίδαγμα τυγχάνει σαφές, καίριον καὶ διαχρονικόν: τὸ ἀληθὲς μεγαλεῖον ἑνὸς ἡγέτου οὐδέποτε κρίνεται ἁπλῶς ἐκ τῆς κοσμικῆς ἰσχύος καὶ τῶν ἐκτεταμένων κατακτήσεων αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ βαθέος σεβασμοῦ πρὸς τὰ ἱερά, τὰ ὁποῖα οὐκ ἀνήκουσιν αὐτῷ.
Ἡ ἱερὰ ἐξέγερσις καὶ τὸ ὕψιστον χρέος σύμπαντος τοῦ Ἑλληνισμοῦ
Ὁ Ἑλληνισμός, ἡ Ῥωμιοσύνη πάσης τῆς Οἰκουμένης, ὀφείλει ἐπιτακτικῶς νὰ ἐγερθῇ μετὰ πάσης μετὰ πάσης διαφανείας καὶ ἀκάμπτου θεσμικής συνεπείας. Ὀφείλει νὰ ἀπογυμνώσῃ τὰς κρυφίας πτυχὰς τῶν διαπραγματεύσεων, νὰ διασφαλίσῃ τὴν ἀκριβῆ νομικὴν κατοχύρωσιν τῶν δικαιωμάτων τῆς Μονῆς καὶ νὰ ἀντιταχθῇ σθεναρῶς εἰς ἐθνικῶς ἐπιζημίους καὶ μειοδοτικὰς ῥυθμίσεις, αἵτινες θὰ δεσμεύωσιν αὐτὴν ἄνευ τῶν ἀπαιτουμένων νομίμων ἐγκρίσεων.
Καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Συμεὼν καλεῖται ἐνώπιον τοῦ Γένους καὶ τοῦ Δικαιοκρίτου Θεοῦ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ἀντιλαμβάνεται τὴν ἡγουμενίαν ὡς θυσιαστικὴν διακονίαν καὶ οὐχὶ ὡς προσωπικὸν προνόμιον· ὅτι ὑπακούει εὐλαβῶς εἰς τοὺς πατέρας, σέβεται τὴν συνείδησιν αὐτῶν καὶ οὐκ ἀναλαμβάνει αὐτοβούλως δεσμεύσεις, ἄνευ ἐπιγνώσεως τῆς νομικῆς βάσεως καὶ τῶν ἐπερχομένων ἐθνικῶν καὶ πνευματικῶν συνεπειῶν.
Οἱ πατέρες, ἡ ἀποφασιστικότης καὶ ἡ ἐσχάτη εὐθύνη
Οἱ “ὅσιοι” πατέρες τοῦ Σινᾶ ἔχουσιν ἀφιερώσει ὁλοκληρωτικῶς τὴν ζωὴν αὐτῶν εἰς τὴν ἀδιάλειπτον προσευχὴν καὶ τὴν περιφρούρησιν ἑνὸς ὑπερκοσμίου ἱεροῦ θεσμοῦ. Εἶναι ἀδιανόητον νὰ θεωρῶνται ἁπλοῖ καὶ παθητικοὶ θεαταὶ ἀνοσίων ἀποφάσεων, αἵτινες μέλλουσι νὰ καθορίσωσιν ἐρήμην αὐτῶν τὴν τύχην τοῦ ἁγίου τόπου, ἔνθα οὗτοι ζῶσι, ἀσκοῦνται καὶ διακονοῦσιν.
Ἐφ’ ὅσον ἡ ἱερὰ ἀδελφότης διαφωνεῖ ῥιζικῶς πρὸς τὴν σχεδιαζομένην συμφωνίαν τῆς ἀπεμπολήσεως, ἡ διαφωνία αὕτη κρίνει τὰ πράγματα μονοσημάντως καὶ τελεσιδίκως. Ἡ σθεναρὰ ὑπεράσπισις τῆς Μονῆς οὐδόλως συνιστᾷ ἐχθρότητα ἢ ἀνταρσίαν πρὸς τὴν Πολιτείαν· ἀποτελεῖ ὕψιστον καθῆκον ὑπερασπίσεως τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς, τὴν ὁποίαν οἱ μοναχοὶ ἀνέλαβαν ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Ὑψίστου.
Οἱ μοναχοὶ οὐκ οἷοί τε εἰσὶ νὰ ἐγκαταλείψωσιν ἀμαχητὶ ὅσα πανίερα παρέλαβον παρὰ τῶν προγενεστέρων αὐτῶν. Ὀφείλουσι δὲ νὰ ἀγωνισθῶσι διὰ μέσων, τὰ ὁποῖα διαφυλάσσουσιν ἀκέραιον τὸν ἱερὸν χαρακτῆρα τῆς ἀποστολῆς αὐτῶν. Ὁ ἑκούσιος ἐγκλεισμὸς αὐτῶν καὶ τὸ σφράγισμα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἀποτελεῖ τὸ ἑπόμενον ἀποφασιστικὸν βῆμα, ὁμοῦ μετὰ τῆς ἀποπομπῆς τοῦ νῦν καθηγουμένου, ὡς ἀκριβῶς ἐπράχθη καὶ διὰ τὸν προκάτοχον αὐτοῦ.
«Στῆτε οὖν, ἀδελφοί, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε» (Β΄ Θεσ. β΄, 15).
Σεβασμιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε (ἄχρι καιροῦ), σκιώδης ἡ ὑπογραφὴ ὑμῶν
Ὁ διαπρεπὴς δογματικὸς πατὴρ Ἰωάννης Ῥωμανίδης προέβλεπε καὶ ἐξηγεῖτο ἔκφρον τι καὶ τρομερόν: «Ἅπασαι αὗται αἱ συμφωνίαι μετὰ τῶν αἱρετικῶν (καὶ τῶν ἀλλοθρήσκων, λέγομεν ἡμεῖς), ὑπογράφονται εἰς τὸν κράββατον τῆς διαστροφῆς». «νόει ὃ λέγω·» (Β’ Τιμ. γ’ 15).
Σεβασμιώτατε Συμεὼν (ἄχρι καιροῦ, ὅσον καὶ ἂν καλύπτῃ ὑμᾶς ὁ ἀφορισθείς), τὸ κρίσιμον καὶ ἐπεῖγον οὐκ ἔγκειται εἰς τὸ ἐὰν ἁπλῶς θὰ ὑπογράψητε. Ἔγκειται, μετὰ τρόμου, εἰς τὸ ἐὰν δικαιοῦσθε νὰ καθυπογράψητε· καὶ ἡ ἀλήθεια ἐστὶν ὅτι οὐδόλως δικαιοῦσθε! Τί ἀκριβῶς μέλλετε νὰ ὑποθηκεύσητε καὶ ποῖος θὰ κληθῇ νὰ πληρώσῃ τὸ βαρύτατον τίμημα, ἐὰν ἡ ὀλεθρία ὑπογραφὴ ὑμῶν ἀποδειχθῇ ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπιζήμιος καὶ καταστροφικὴ διὰ τὴν Μονήν;
Τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τοῦ Ἔθνους οὐ διαφυλάσσονται δι᾽ ἀνωδύνων καθησυχαστικῶν διαβεβαιώσεων καὶ ὑπούλων ὑποσχέσεων. Διαφυλάσσονται μόνον δι᾽ ἀλυγίστου ἀληθείας, διὰ δικαιοσύνης, διὰ θεσμικῆς συνεπείας καὶ μετὰ τῆς ἡρωικῆς ἀποφασιστικότητος ἐκείνων, οἵτινες ἀρνοῦνται κατηγορηματικῶς νὰ προδώσωσι τὴν παρακαταθήκην, τὴν ὁποίαν αὐτοῖς ἐνεπιστεύθη ἡ Ἱστορία καὶ ὁ Θεός.
«Πωλεῖται ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων
τοῦ Ἰούδα τό Σινᾶ»
Ὅταν ἴδης τόν φίλον σου (Κυρ. Μητσοτάκην) μέ τόν ἐχθρόν σου (Σι-Σι) σέ ἀγαστήν φιλίαν, τότε ἀμφότεροι εἶναι ἀσπονδοι ἐχθροί σου
ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ
