Εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ νά μή σιωποῦμε ὅταν κινδυνεύει ἡ πίστη.

 Διότι λέει ἡ γραφή νά μιλᾶς καί νά μή σωπαίνεις· καί «ἐάν ὐποχωρεῖ κάποιος δέν ἀναπαύεται τό πνεῦμα μου σ’ αὐτόν» καί ἐπίσης «ἄν αὐτοί σιωπήσουν θά φωνάξουν δυνατά οἱ πέτρες». Ὥστε ὅταν πρόκειται γιά τήν πίστη δέν εἶναι δυνατό κάποιος νά πεῖ. 

Ἐγώ ποιός εἶμαι; Εἶμαι ἱερέας; Ὄχι. Εἶμαι ἄρχοντας; Οὔτε. Εἶμαι στρατιώτης; ἀπό ποῦ; Γεωργός; Οὔτε αὐτό. 

Εἶμαι ἕνας φτωχός, πού προσπαθῶ νά ἐξασφαλίσω τήν καθημερινή μου τροφή. 

Δέν ἔχω λόγο οὔτε μέ ἐνδιαφέρει τό θέμα αὐτό. 

Ἀλοίμονο οἱ πέτρες θά φωνάξουν δυνατά καί σύ μένεις σιωπηλός καί ἀδιάφορος;

 Ἡ ἀναίσθητη φύση ὑπάκουσε στό Θεό καί σύ μέ τήν ἀδιαφορία σου δημιουργεῖς σύγχυση;

Ὥστε καί ὁ πλέον φτωχός κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως θά εἶναι ἀναπολόγητος ἄν τώρα δέν μιλᾶ ὅταν κινδυνεύει ἡ πίστη καί θά κατακριθεῖ μόνο γι' αὐτό.

Θεόδωρος Στουδίτης, PG 99, 1321 Β