Στίς γραμμές πού θά ἀκολουθήσουν, θά προσπαθήσουμε νά προσεγγίσουμε τό ἱερό λειτούργημα τοῦ ἐπισκόπου, μιά φανταστική προσέγγιση, στήν ἐκκοσμικευμένη του ἔκδοση. Γιά νά πετύχει τό ἐγχείρημα αὐτό, θά χρειαστεῖ νά βάλουμε τά δυνατά μας, καθώς καί ὅλη τή φαντασία πού διαθέτουμε, διότι εἶναι δύσκολο, σχεδόν ἀδύνατο στή διάνοιά μας, νά «κτίσει», μέ βάση τά ἁγιογραφικά καί τά ἁγιοπατερικά δεδομένα, μιά τέτοια ἀντίθετη προσωπικότητα.
Τά προσόντα λοιπόν, ἑνός κοσμικοῦ δεσπότη, θεωροῦμε, χωρίς νά εἶναι ἐξ ἀρχῆς ἀπαραίτητο ἐφόδιο, ἡ ἐπιλογή κάποιας θεολογικῆς σχολῆς, Ἀθηνῶν ἤ Θεσσαλονίκης, δέν ἔχει σημασία, καθώς θά ἐκπαιδεύονταν καταλλήλως στό ἴδιο γνωστικό ἀντικείμενο, τόν οἰκουμενισμό καί τήν πανθρησκεία. Θά διδάσκονταν ὅ,τι ἀκριβῶς ἀπαιτεῖται, ὅλο τό εὔρος τῶν μαθημάτων, ἀπό τόν μωαμεθανισμό μέχρι τόν ἰουδαϊσμό καί ἀπό παγανισμό μέχρι τήν οἰκουμενι(στι)κή κίνηση. Οἱ καταλληλότεροι θά προωθοῦνταν στά καλύτερα πανεπιστήμια τοῦ Βατικανοῦ καί γενικότερα στά παπικο-προτενσταντικά κέντρα, καί θά ἐλάμβαναν ὑψηλές περγαμηνές.
