ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΤΗΣ ΒΕΒΗΛΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΑΩΝ...ΖΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΗ ΛΕΓΟΜΕΝΟ....
Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής περίπου 20 άτομα μπήκαν στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη για να διακόψουν συναυλία που γινόταν στο πλαίσιο της Λατρευτικής Εβδομάδας.
Την ώρα που η σοπράνο, Βιργινία Γκαϊντατζή ερμήνευε το κομμάτι της, έψαλαν τον Ακάθιστο Ύμνο και στη συνέχεια, κάνοντας λόγο για βεβήλωση, φώναξαν συνθήματα και απαίτησαν τη διακοπή της εκδήλωσης.
Η σοπράνο έκανε μια ανάρτηση για τα γεγονότα τονίζοντας ότι «η τέχνη δεν φιμώνεται, δεν παραδίδεται στον φόβο» και ότι «η τέχνη είναι το ΦΩΣ»
Η ανάρτηση της σοπράνο
«# Tenebrae- Φωνή (απέναντι) στο σκοταδι(σμό)
Χθες το βράδυ (σ.σ. βράδυ Παρασκευής) ήταν προγραμματισμένη να παρουσιαστεί η εκδήλωση Tenebrae – Φωνή στο σκοτάδι, στον Ναό των Δώδεκα Αποστόλων.
Αντ’ αυτού όμως παρουσιάστηκε η Φωνή (απέναντι) στο σκοταδι(σμό.)
Αυτό που βιώσαμε, ξεπέρασε τα όρια μιας συναυλίας.
Από την πρώτη κιόλας νότα, μια ομάδα περίπου τριάντα ατόμων παρενέβη οργανωμένα, με φωνές, ψαλμωδίες και συνθήματα, με σαφή πρόθεση να διακόψει την παράσταση και να ματαιώσει τη συνάντηση της μουσικής με τον χώρο και το κοινό.
Για μια στιγμή όλα έμοιαζαν να καταρρέουν.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βία, συνέβη κάτι απρόσμενο.
Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε. Όχι για να αποδείξουμε κάτι, αλλά για να μην παραδώσουμε τη φωνή στο σκοτάδι του φανατισμού. Επιλέξαμε να συνεχίσουμε, για το κοινό που ήταν εκεί, για τη μουσική, για το δικαίωμα της τέχνης να υπάρχει ακόμη και μέσα σε συνθήκες βίας.
Παίξαμε μέσα στον θόρυβο, μέσα στην οχλαγωγία, μέσα σε μια σχεδόν σουρεαλιστική συνθήκη.
Και το κοινό έμεινε εκεί. Μας στήριξε μέχρι το τέλος. Δεν ήταν πια η “ιδανική” εκτέλεση του Tenebrae, αλλά έγινε κάτι άλλο: Η παράσταση μεταμορφώθηκε.
Μέσα σε αυτή την αντιπαράθεση γεννήθηκε κάτι βαθιά συγκινητικό:
μια κοινότητα. Γίναμε ένας κοινός πυρήνας αντίστασης. Επιλέξαμε πράξη αντί για υποχώρηση. Αντιφωνία απέναντι στη βία.
Η τέχνη δεν φιμώνεται. Δεν παραδίδεται στο φόβο. Η τέχνη είναι ΦΩΣ.
Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους όσοι έμειναν, άκουσαν και αντιστάθηκαν μαζί μας».
ΑΠΑΝΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΗ ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΠΡΑΝΟ.
Α. Η ανάρτησή σας δεν είναι απλώς προκλητική· είναι κοινοποίηση του ιερού, βεβήλωση του ναού, και κατάφωρη παράβαση των ιερών κανόνων. Η εκδήλωσή σου «Tenebrae» εντός του Ιερού Ναού των Δώδεκα Αποστόλων συνιστά σαφέστατη κοινοποίηση του ιερού χώρου, μετατρέποντας τον «επίγειον ουρανό», τον «τόπον αγγέλων και αρχαγγέλων», εις αίθουσαν συναυλιών και θέατρον.
( ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Η λέξη Tenebrae προέρχεται από τα λατινικά και η κυριολεκτική της σημασία είναι «σκοτάδι» ή «σκιές». Στη Ρωμαιοκαθολική και την Αγγλικανική Εκκλησία, το Tenebrae αναφέρεται σε μια ιδιαίτερη ακολουθία που τελείται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας (Μεγάλη Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή).
Β. Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, διά των κανόνων αυτής 74, 76 και 97, απαγορεύει ρητώς και αναθεματίζει την κοσμικήν χρήσιν των ιερών χώρων:
Κανών 74 (Αρχαίο κείμενο):
«Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τοῖς Κυριακοῖς, ἢ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις, τὰς λεγομένας ἀγάπας ποιεῖν, καὶ ἔνδον ἐν τῷ οἴκῳ ἐσθίειν... Οἱ δὲ τοῦτο ποιεῖν τολμῶντες, ἢ παυσάσθωσαν, ἢ ἀφ
Μετάφραση: «Ότι δεν πρέπει στους Κυριακούς (ναούς) ή στις εκκλησίες να κάνουν τις λεγόμενες αγάπες (κοινά γεύματα) και να τρώνε μέσα στον οίκο... Όσοι τολμούν να το κάνουν αυτό, είτε να πάψουν, είτε να αφορίζονται».
Κανών 76 (Αρχαίο κείμενο):
«Ὅτι οὐ χρὴ ἔνδον τῶν Ἱερῶν περιβόλων καπηλεῖον, ἢ τὰ διὰ βρωμάτων εἴδη προτιθέναι, ἢ ἑτέρας πράσεις ποιεῖσθαι... Ὁ γὰρ Σωτὴρ ἡμῶν... μὴ ποιεῖν τὸν οἶκον τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ ἐμπορίου οἶκον παρεκελεύσατο... Εἴ τις οὖν ἐπὶ τῷ προκειμένῳ ἁλῷ
Μετάφραση: «Ότι δεν πρέπει μέσα στους ιερούς περιβόλους να υπάρχει καπηλειό (ταβέρνα), ή να προσφέρονται είδη τροφίμων, ή να γίνονται άλλες πωλήσεις... Διότι ο Σωτήρας μας... πρόσταξε να μην κάνουν τον οίκο του Πατρός του εμπορίου οίκο... Αν λοιπόν κάποιος πιαστεί σε αυτό το παράπτωμα, να αφορίζεται».
Κανών 97 (Αρχαίο κείμενο):
«Τοὺς ἢ γαμετῇ συνοικοῦντας, ἢ
Μετάφραση: «Αυτούς που συζούν με γυναίκα (ως κληρικοί), ή με άλλον τρόπο κάνουν τους ιερούς τόπους κοινούς (βέβηλους)... προστάζουμε να εκδιώκονται. Αν δε κάποιος δεν τηρήσει αυτό, αν μεν είναι κληρικός, να καθαιρείται· αν δε είναι λαϊκός, να αφορίζεται».
Ο Ζωναράς σχολιάζοντας τους κανόνας αυτούς επισημαίνει ότι οι παραβαίνοντες «μὴ διαστέλλοντες, μηδὲ διαχωρίζοντες μέσον ἁγίου καὶ βεβήλου, ἀλλ' ἀδιακρίτως τούτοις κεχρημένοι», οφείλουν να τιμωρούνται. Συ όχι μόνον «ἀδιακρίτως ἐχρήσω» τω ιερώ, αλλά μετετρέψατε τον Ναό εις σκηνικόν χώρον διά την «τέχνην» σας.
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η λεγομένη «της Παραδόσεως», αναθεματίζει:
«Τοὺς οὖν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἢ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (εν. και τοίς Ιεροίς Ναοίς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἢ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἢ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι».
Μετάφραση: «Αυτούς λοιπόν που τολμούν... να χρησιμοποιούν ως κοινά τα ιερά κειμήλια ή τα ευαγή μοναστήρια (εννοείται και τους Ιερούς Ναούς), αν είναι επίσκοποι ή κληρικοί προστάζουμε να καθαιρούνται, αν δε είναι μοναχοί ή λαϊκοί να αφορίζονται από την κοινωνία».
Η λέξις «κοινοποίησις» σημαίνει την μεταχείριση του ιερού ως κοινού, βεβήλου, κοσμικού χώρου. Και κατά τον Αριστινό:
«Οὐ δεῖ τὸν τοῦ Θεοῦ οἶκον κοινὸν ἡγεῖσθαι οἶκον».
Μετάφραση: «Δεν πρέπει να θεωρείται ο οίκος του Θεού ως κοινός οίκος».
Γ. Ο Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως ορίζει την Εκκλησίαν ως«ναὸν Θεοῦ, τέμενος ἅγιον, οἶκον προσευχῆς... ἐπίγειον οὐρανόν, ἐν ᾧ ὁ ἐπουράνιος Θεὸς ἐνοικεῖ καὶ ἐμπεριπατεῖ».
Μετάφραση: «Ναό του Θεού, άγιο τέμενος, οίκο προσευχής... επίγειο ουρανό, στον οποίο ο επουράνιος Θεός κατοικεί και περιπατεί».
Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης διδάσκει ότι ο Ναός «τὸν ἐν Τριάδι μόνον Θεὸν τυποῖ».
Μετάφραση: «Τυποί (αντιπροσωπεύει/συμβολίζει) τον μόνον εν Τριάδι Θεόν».
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης προσθέτει ότι εντός του Ναού ευρίσκονται: η παρουσία του Θεού, το άφθαρτον σώμα του Χριστού, η Μήτηρ του Θεού, οι Άγγελοι και οι Άγιοι.
Συ αντί τούτων εισήγαγες εις τον «επίγειον ουρανόν» τον θόρυβον, την οχλαγωγίαν, την αντιπαράθεσιν και την ανθρωποκεντρικήν «τέχνην». Η «Φωνή (απέναντι) στο σκοτάδι» που επαινείς δεν ήταν φωνή προσευχής, αλλά φωνή θεατρικής αυτοπροβολής.
Ο Ναός δεν υπάρχει διά την τέχνην σου. Υπάρχει διά την Θείαν Λατρείαν. Όπως γράφει ο Άγιος Νικόδημος:
«Ὡς στέκουν εἰς τὸν οὐρανὸν οἱ Ἄγγελοι καὶ οἱ Ἅγιοι, ἔτσι πρέπει νὰ στέκουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ οἱ Χριστιανοί... ἔμπροσθεν τοῦ ἐπουρανίου βασιλέως Θεοῦ».
Μετάφραση: «Όπως στέκονται στον ουρανό οι Άγγελοι και οι Άγιοι, έτσι πρέπει να στέκονται στην εκκλησία και οι Χριστιανοί... μπροστά στον επουράνιο βασιλέα Θεό».
Δ. Η Παράβαση της Πατερικής Διδασκαλίας περί Σιωπής
Ο Μέγας Βασίλειος καταδικάζει τους εισερχομένους εις τον Ναόν και μη προσευχομένους, αλλά
«γλωσσαλγοῦντας» και «τῷ ἰδίῳ θορύβῳ ὑπερηχοῦντας τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πνεύματος».
Φοβάται μήπως οι τοιούτοι εισέρχωνται
«οὐκ ἀνωφελῶς, ἀλλὰ ἐπιβλαβῶς»
Μετάφραση: «Αυτούς που αδολεσχούν (μιλούν ασύστολα) και με τον δικό τους θόρυβο υπερηχούν (καλύπτουν) την διδασκαλίαν του Πνεύματος... όχι ανωφελώς, αλλά επιβλαβώς».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ακόμη σαφέστερος:
«Οὐ γὰρ κουρεῖον, οὐδὲ μυροπωλεῖον ἡ ἐκκλησία, οὐδὲ ἐργαστήριον ἕτερον τῶν ἐπ' ἀγορᾶς, ἀλλὰ τόπος ἀγγ
Μετάφραση: «Διότι δεν είναι κουρείο, ούτε μυροπωλείο η εκκλησία, ούτε εργαστήριο άλλο των (εργαστηρίων) της αγοράς, αλλά τόπος αγγέλων, τόπος αρχαγγέλων, βασιλεία Θεού, ο ίδιος ο ουρανός... ούτε εδώ έπρεπε να εκφέρεται άλλο τι, παρά μόνον τα πνευματικά... μία φωνή πρέπει να είναι πάντοτε στην εκκλησία».
Καυχάσθε το ότι «παίξατε μέσα στον θόρυβο, μέσα στην οχλαγωγία». Κατά τον Χρυσόστομον, αυτό δεν είναι «ἀντίστασις», αλλά βεβήλωσις. Η «κοινότης» που εγεννήθη δεν ήταν «κοινὸς πυρήνας ἀντίστασης», αλλά συνάθροισις θορυβούντων εντός του οίκου του Θεού.
Ε. Ονομάζετε την εκδήλωσή σου «Tenebrae» (Σκοτάδι), αλλά αλλάζεις το πραγματικό νόημα της λέξης. Ο τρόπος που χρησιμοποιείς τις λέξεις «σκοταδισμός» και «φως»
Όμως, σύμφωνα με την Αγία Γραφή:
«ἐὰν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ᾖ, τὸ σκότος πόσον;» (Ματθ. 6,23).
Μετάφραση: «Αν το φως που είναι μέσα σου είναι σκότος, το σκότος πόσο (μεγάλο θα είναι);»
Θεολογική αλήθεια: Το φως δεν είναι η «τέχνη» σου. Το Φως είναι ο Χριστός (Ιωάν. 8,12). Η ταύτιση της μουσικής σου με το «Φως» που νικά το «σκοτάδι των φανατικών» είναι αντίχριστη αυτοθέωση — η παλαιά αίρεση του Εωσφόρου:
«Ἔσομαι ὅμοιος Ὑψίστῳ» (Ησ. 14,14).
ΣΤ. Λέτε ότι «γεννήθηκε μια κοινότητα» μέσα από την «αντιπαράθεση». Θεολογικά, αυτό που περιγράφετε δεν είναι κοινότητα, αλλά συνάθροιση αλλοτρίωσης. Η Εκκλησία δεν γεννιέται από την «αντίσταση» σε όσους προσεύχονται, αλλά από την κοινωνία των προσώπων εν Χριστώ.
Η «αντιφωνία απέναντι στη βία» που επικαλείστε είναι στην πραγματικότητα αντιφωνία απέναντι στην προσευχή. Οι ψάλλοντες δεν σας επιτέθηκαν· σας υπενθύμισαν ότι ο ναός είναι τόπος λειτουργίας. Η «βία» ήταν η δική σας: η βεβήλωση του ιερού χώρου με κοσμική μουσική που παρουσιάστηκε ως «λειτουργία» χωρίς να είναι.
Η «συγκινητική κοινότητα» που λέτε ότι γεννήθηκε ήταν κοινότητα αποκομμένη από το Σώμα του Χριστού. Πραγματική κοινότητα δεν γεννιέται από την περιφρόνηση της προσευχής, αλλά από την μετάνοια.
Ζ. Ισχυρίζεστε ότι «η τέχνη δεν φιμώνεται». Αλλά ο ναός δεν είναι αγορά. Το «δικαίωμα της τέχνης» σταματά εκεί που αρχίζει το δικαίωμα του Θεού στον οίκο Του. Όταν ο Χριστός εξέβαλε τους πωλητάς από το ιερό, δεν «έπνιξε την τέχνη του εμπορίου»· υπερασπίστηκε την αγιότητα του τόπου (Ματθ. 21,12-13).
Η φράση σας «δεν παραδίδουμε τη φωνή στο σκοτάδι» είναι θεολογικά ανάποδη: Εσείς παραδώσατε τη φωνή σας στο σκότος της κενοδοξίας. Οι ψάλλοντες δεν εκπροσωπούσαν το «σκοτάδι»· εκπροσωπούσαν την παράδοση των Πατέρων που λέει ότι ο ναός είναι «πύλη ουρανού», όχι αίθουσα συναυλιών.
Η. Η ανάρτησή σας καταλήγει: «Η τέχνη δεν φιμώνεται... Η τέχνη είναι ΦΩΣ». Αύτη η φράση αποκαλύπτει το πραγματικό είδωλο : την απολυτοποίηση της τέχνης ως αυτοσκοπού, υπεράνω της λατρείας, υπεράνω της προσευχής, υπεράνω του ιερού.
Η «φωνή σου» δεν ήταν «απέναντι στο σκοτάδι». Ήταν φωνή που ήρθε αντιμέτωπη με την προσευχή, και την Ορθόδοξη παράδοση. Και κατά τους ιερούς κανόνας, τέτοια «φωνή» όχι απλά διακόπτεται, αλλά αφορίζεται.
Θ. Όσοι έμειναν «μέχρι τέλους» δεν ήταν «αντιστεκόμενοι». Ήταν συμμέτοχοι της κοινοποιήσεως. Και η «συγκίνησις» που επαινείς δεν ήταν αγιασμός, αλλά συναίσθημα «αλλοτριωμένον της χάριτος, γεννηθέν εκ του θορύβου εντός του οίκου του Θεού».
Οι «τριάντα άνθρωποι» δεν ήταν «σκοταδισμός». Ήταν φωνή συνείδησης που σας υπενθύμισε ότι ο ναός δεν ανήκει στην τέχνη σας, αλλά στον Χριστό. Το γεγονός ότι τους ονομάζετε «φανατικούς» και «σκοταδιστές» δείχνει όχι το «φως» σας, αλλά την τύφλωσή σας.
«Μεγάλως κολάζεσθαι τὸν κοινοῦντα τὸ ἱερόν».
Μετάφραση: «Μεγάλα να τιμωρείται αυτός που κάνει κοινό (βέβηλο) το ιερό».
Αυτό που είπαμε πριν ισχύει και για εκείνους που μετατρέπουν την Εκκλησία σε θέατρο, αλλά και για όσους χειροκροτούν αυτή την προσβολή (τη βεβήλωση) ονομάζοντάς την «φως».
Όπως λέει και το Ευαγγέλιο (Ματθ. 6,23): «Αν το φως που έχεις μέσα σου είναι στην πραγματικότητα σκοτάδι, τότε φαντάσου πόσο μεγάλο θα είναι το σκοτάδι σου!»
Η τέχνη σας δεν προσφέρει κανένα «φως». Είναι απλώς ένας δυνατός θόρυβος μέσα στο σπίτι του Θεού. Και ο θόρυβος, όσο καλά κι αν είναι οργανωμένος, δεν μπορεί να φωτίσει κανέναν· το μόνο που κάνει είναι να προκαλεί φασαρία.
Αυτή η ανάρτηση που έκανες δεν είναι απλώς λάθος θρησκευτικά· είναι προκλητική και προσβάλλε