Αντωνία Σφακιανάκη ΜSc, Καθηγήτρια Πληροφορικής – Δημήτριος Αράπογλου MD, MSc, Ορθοπεδικός Χειρουργός, Χρυσόστομος Αραβανής MSc, PhD, Βιολόγος – Βιομοριακός Κυτταρολόγος
Κρίσιμη Επισήμανση: Για την πληρέστερη κατανόηση, κρίνεται αναγκαία η ενδελεχής επισκόπηση των πηγών, με ιδιαίτερη έμφαση στις παραπομπές 6, 7, 8, 9 και 25. Αυτές αποτελούν τη βάση της τεκμηρίωσης του παρόντος κειμένου, στα σημεία που ο αναγνώστης πιθανόν να έχει απορία πέραν των παραπομπών που ήδη υπάρχουν, προκειμένου να καταστεί σαφές το πραγματικό διακύβευμα πίσω από το Σύστημα του ΠΑ. Η ουσιαστική αποτίμηση των γεγονότων επιβεβαιώνει, πέραν πάσης αμφιβολίας, τη διολίσθηση της χώρας σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.
Με φόντο τις πολυάριθμες υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς και διαπλοκής που έχουν κατακλύσει τη δημοσιότητα και ιδιαίτερα μετά τα τελευταία συνταρακτικά στοιχεία του σκανδάλου του κατασκοπευτικού λογισμού Predator,1,2 που έδρασε ως εργαλείο κυβερνοελέγχου3, καθώς και με την πρόσφατη ανακοίνωση της κυβέρνησης για υποχρεωτικό έλεγχο της ηλικίας, άρα και της ταυτότητας, όλων όσων διατηρούν λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα4 με πρόφαση την προστασία των παιδιών, αίρεται και η τελευταία αμφιβολία για τους πραγματικούς σκοπούς του Συστήματος του Προσωπικού Αριθμού, μέρος του οποίου αποτελούν και οι νέες ταυτότητες. Μάλιστα, τα ανωτέρω καθίστανται κρίσιμα εν όψει της εκδίκασης των αιτήσεων ακυρώσεως κατά του Προσωπικού Αριθμού (εφεξής ΠΑ) καθώς και της αναγραφής και αποθήκευσής του στα νέα δελτία ταυτότητας από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), στις 21 Απριλίου.
Στην περίπτωση που το ΣτΕ δεν ακυρώσει συλλήβδην το Σύστημα του ΠΑ, όπως είναι το δίκαιο, το ηθικό, το τίμιο, το ορθό και όπως το ίδιο το Σύνταγμα της Ελλάδος επιτάσσει, αυτό θα σημαίνει άλλο ένα δικαστικό πραξικόπημα5. Διότι, όπως τεκμηριώνεται από κείμενα-πονήματα,6,7,8,9 που αποκαλύπτουν τις πάσης φύσεως παραβιάσεις όπως αυτές εντοπίζονται μέσα από επίσημα έγγραφα (γνωμοδοτήσεις, ΦΕΚ, δελτία τύπου, αιτιολογικές εκθέσεις κ.ά.), ο ΠΑ είναι περιττός, είναι πλεονασμός, αποτελώντας παράλληλα τη χειρότερη τεχνικά επιλογή, που υπονομεύει την ιδιωτικότητα και την προστασία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των Ελλήνων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανυπαρξία ουσιαστικής ανάγκης για τη χρήση του αριθμού —γεγονός που τον καθιστά ακόμα περισσότερο περιττό— επιβεβαιώνεται από τη χαμηλή ανταπόκριση των πολιτών, καθώς το 80% απείχε από την έκδοσή του. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται σημαντικά αν συμπεριλάβουμε εκείνους που εξαναγκάστηκαν στην έκδοσή του εξαιτίας απώλειας της ταυτότητας, ή λόγω συμπλήρωσης του 12ου έτους της ηλικίας, ή για άλλους λόγους.
Όλα τα επιχειρήματα που στηρίζουν τον ΠΑ, όπως το χρόνιο πρόβλημα ασυνέπειας μεταξύ των μητρώων, η επικαιροποίηση των στοιχείων, η διευκόλυνση του πολίτη με το δημόσιο, η πάταξη της γραφειοκρατίας, ο αποτελεσματικός σχεδιασμός πολιτικών, η παροχή εξελιγμένων προσωποποιημένων υπηρεσιών κ.ά., έχουν διαψευστεί στο σύνολό τους! Διότι, όλα τα παραπάνω εξασφαλίζονται από την υφιστάμενη διαλειτουργικότητα μεταξύ των μητρώων των διαφόρων φορέων του δημοσίου. Πρόκειται για τη δυνατότητα ανταλλαγής και ενσωμάτωσης δεδομένων μεταξύ των μητρώων με οργανωμένο και αυτόματο τρόπο, με την προϋπόθεση ότι θα πρέπει να δικαιολογείται η ανάγκη της διασύνδεσης τόσο επιχειρησιακά όσο και με συγκεκριμένη νομοθεσία, δηλαδή σε ποια δεδομένα ή πληροφορία που τηρεί ο φορέας Α χρειάζεται να έχει πρόσβαση ο φορέας Β, διαδικασία που επιτυγχάνεται χωρίς την ύπαρξη ενός ΠΑ. Επιπλέον, και ο πολίτης διαπιστώνει ότι εδώ και χρόνια υπάρχει πλήρης διαλειτουργικότητα στις διάφορες ηλεκτρονικές υπηρεσίες του δημόσιου (π.χ. στον eEFKA, gov.gr). Είτε αντικρύζοντας ως εργαζόμενος την εκ προοιμίου άντληση περισσότερων του ενός τομεακών αριθμών (π.χ. ΑΦΜ και ΑΜΚΑ), είτε ως απλός πολίτης δίνοντας τη συναίνεσή του για την διασύνδεση των προσωπικών του δεδομένων από διαφορετικούς δημόσιους φορείς. Από τη στιγμή μάλιστα, που και εκ σχεδιασμού ο ΠΑ δεν τηρείται από άλλους δημόσιους φορείς (διότι δεν πρέπει να τηρείται για λόγους προστασίας των προσωπικών δεδομένων) πέραν του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, αυτό σημαίνει ότι δεν αντικαθιστά τα υφιστάμενα αναγνωριστικά ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ. Το τελευταίο όμως τον καθιστά έτι περισσότερο περιττό.
Ακόμα και την απλοποίηση των διαδικασιών, που θεωρείται ένας από τους ισχυρότερους λόγους θέσπισης του ΠΑ, ακυρώνει η ίδια αναγραφή του στα νέα δελτία ταυτότητας, αφού ο αριθμός είναι αποθηκευμένος και στο ψηφιακό μέσο. Άρα, δεν είναι δυνατό να γίνεται συζήτηση για απλοποίηση παρά για πλεονασμό, για ξεκάθαρη παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας που φτάνει μέχρι το παράδοξο για τα πληροφορικά δεδομένα, εκείνο της γραφειοκρατικοποίησης της ψηφιοποίησης, αφού η καταχώρηση του Π.Α. στο ψηφιακό μέσο αποθήκευσης-chip υπερκαλύπτει την αναγραφή! Αντί η ψηφιοποίηση (αποθήκευση στο chip) να λειτουργήσει ως εργαλείο ταχύτητας, διαφάνειας και απλοποίησης των διαδικασιών, καταλήγει να τις περιπλέκει, αναπαράγοντας νέα γραφειοκρατικά στρώματα (με την αναγραφή του ΠΑ στις νέες ταυτότητες). Παρόλο που η αναγραφή δεν προβλεπόταν αρχικά και η 1/2024 γνωμοδότηση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων (εφεξής Αρχή) για τον ΠΑ έγινε με την παραδοχή ότι δεν θα αναγράφεται σε κάποιο δημόσιο έγγραφο για λόγους ασφάλειας των δεδομένων (τήρηση της αρχής της αναλογικότητας/ελαχιστοποίησης, π.χ. προστασία από διαρροή του ΠΑ σε τρίτους) το γεγονός αυτό ανετράπη! Πρώτον, για να αποκρυσταλλωθεί στη συνείδηση του πολίτη η χρήση του ΠΑ στις συναλλαγές του με το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα10. Μια αιτιολογία που καταρρίπτει παράλληλα τον ισχυρισμό του πόσο ευκολομνημόνευτος μπορεί να είναι στην πράξη, αφού αναγκαστικά θα αναγράφεται. Μια δικαιολογία που αντιστρατεύεται την ασφάλεια, αφού ο ΠΑ ως προσωπικό δεδομένο θα είναι ορατός. Δεύτερον, μέχρι να καλυφθεί το κενό του εφοδιασμού του δημοσίου με τον αναγκαίο ηλεκτρονικό εξοπλισμό που θα επιτρέπει την ανάγνωση του ηλεκτρονικού μέσου αποθήκευσης των νέων ταυτοτήτων. Και οι δύο παραπάνω αιτιολογίες, λειτουργούν δυσανάλογα εις βάρος της ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων των πολιτών, αφού μετά την εγκατάσταση του εξοπλισμού συστήνεται από την ίδια την Αρχή μέχρι και η επαναξιολόγηση της διάταξης περί υποχρεωτικής αναγραφής, ως μη απαραίτητης. Προς τι λοιπόν η τόση βιασύνη και μάλιστα εις βάρος της ασφάλειας11;
Όμως, αυτή την φορά, μια ενδεχόμενη -αν και απευκταία- επικύρωση του Συστήματος του ΠΑ, θα συνιστούσε οριστική και ανεπανόρθωτη προσβολή του πυρήνα των θεμελιωδών και ελευθεριών των Ελλήνων πολιτών, καθώς ο πραγματικός στόχος του Συστήματος του ΠΑ διά της μεθόδου του αποκλεισμού, εφόσον όλοι οι ισχυρισμοί έχουν καταρρεύσει, δεν είναι άλλος από την απίστευτη διευκόλυνση του κράτους εις βάρος του πολίτη και την χωρίς όρια κατάρτιση προφίλ (αυτό που ο απλός πολίτης αντιλαμβάνεται ως ηλεκτρονικό φακέλωμα) και την αριθμοποίηση (δηλαδή την μοναδική αναγνώριση-ταυτοποίησή του με μοναδικό αριθμό που ενοποιεί όλους τους άλλους) με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που απορρέουν όπως π.χ. ο αποκλεισμός των αντιφρονούντων. Χαρακτηριστική περίπτωση αποκλεισμού, αποτελεί η στοχοποίηση της ειδικής εισηγήτριας των Ηνωμένων Εθνών για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη Φραντσέσκα Αλμπανέζε η οποία έχει υποστεί βαριές κυρώσεις επειδή απλώς κάνει τη δουλειά της. Η ίδια δηλώνει ανοιχτά ότι της έχει κατασχεθεί το διαμέρισμα, η πιστωτική της κάρτα έχει μπλοκαριστεί και η μόνη διέξοδος είναι η χρήση των μετρητών ή να δανείζεται από φίλους12. Σε αυτή την περίπτωση σε τι θα διαφέρει το Σύστημα του ΠΑ από το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator(=Θηρευτής); Προφανώς, θα είναι το σύστημα που αποδεδειγμένα ήδη εκμεταλλεύεται αδίστακτα τον Έλληνα πολίτη13. Ειδικά, η αριθμοποίηση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο και για την απρόσκοπτη μετάβαση στην αχρήματη κοινωνία η οποία ως «παντεπόπτρια» θα εκμηδενίζει κάθε ανυπότακτο, όπως γλαφυρά περιγράφεται στο ιερό βιβλίο της Αποκάλυψης. Ταυτόχρονα, η αριθμοποίηση του ανθρώπου η οποία είναι ασυμβίβαστη με την Χριστιανική Ορθόδοξη πίστη, διότι υποβιβάζει το κατ’ εικόνα Θεού δημιουργημένο «πρόσωπο» σε απλό «αντικείμενο», αντιβαίνει και με τις κατευθυντήριες οδηγίες του Συμβουλίου της Ευρώπης, αναφορικά με χρήση εθνικών καθολικών αναγνωριστικών, που τονίζουν ότι: «η ανθρώπινη αξιοπρέπεια απαιτεί τη θέσπιση διασφαλίσεων κατά την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων, προκειμένου τα άτομα να μην αντιμετωπίζονται ως απλά αντικείμενα»14. Το γεγονός επίσης ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζεται ως η επικρατούσα θρησκεία του Ελληνικού Κράτους από το Σύνταγμα, δηλώνει ότι οι θεματοφύλακές του, οφείλουν να αποφασίζουν με βάση το χριστιανικό χαρακτήρα του. Γνωρίζοντας ότι φιλοσοφία πίσω από το Σύστημα του ΠΑ αντίκειται στα πιστεύω της συνταγματικά προστατευόμενης πλειοψηφικά θρησκείας, κάθε απόφαση οφείλει να τα σέβεται.
Επομένως, η απόφαση της Αρχής για τον ΠΑ έπασχε, καθώς υπήρχε αντικειμενική αδυναμία διαμόρφωσης ορθής γνώμης, εφόσον ο ΠΑ αποτελούσε υποσύνολο του ευρύτερου ζητήματος της ψηφιοποίησης του κράτους! Ζήτημα στο οποίο δεν δόθηκε μια εμπεριστατωμένη γνώμη από την Αρχή, όπως ειπώθηκε παραπάνω, λόγω μη έγκαιρης ενημέρωσης και περιορισμένου χρόνου. Το τελευταίο καταδεικνύει, ότι ακόμα και το οικοδόμημα του ψηφιακού μετασχηματισμού του οποίου τα θεμέλια εδραιώθηκαν με τον νόμο 4727/2020, ως πανάκεια όλων των προβλημάτων που μαστίζουν την κοινωνία, είναι στη βάση του σαθρό. Συνεπώς, στο τελευταίο διάγγελμα21 του πρωθυπουργού, με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η αναφορά για «Το μεγάλο στοίχημα του ψηφιακού εκσυγχρονισμού που κερδίζουμε ημέρα με την ημέρα δεν στοχεύει μόνο σε μία καλύτερη καθημερινότητα για όλους, αλλά στην αντιμετώπιση της μικρής ή μεγαλύτερης διαφθοράς που μπορεί να κρύβεται σε κάθε διαδικασία στην οποία υπεισέρχεται ανθρώπινος παράγοντας», στηρίζεται στο τέχνασμα, «δημιουργώ το πρόβλημα – δίνω τη λύση»22. Μία επινόηση που ερμηνεύεται, ότι η «μάστιγα των πελατειακών σχέσεων»23 αφέθηκε να εξελιχθεί σε ένα από τα βασικά εμπόδια για την ανάπτυξη της χώρας24, ώστε να αποτελέσει τον κύριο μοχλό πίεσης για την τωρινή ψηφιοποίηση του κράτους, η οποία όπως αποδεικνύεται συγκροτήθηκε με αντικανονικές και αδιαφανείς διαδικασίες. Πώς είναι δυνατόν κάτι που υλοποιείται για να πατάξει τη διαφθορά να έχει ως βάση του τη διαφθορά; Πώς είναι δυνατόν το «θεραπευτικό» μέσο να είναι φορέας της ίδιας της ασθένειας;
Συνεπώς, το Σύστημα του ΠΑ ως επιστέγασμα του «μεγάλου στοιχήματος του ψηφιακού εκσυγχρονισμού», ή αλλιώς της άνευ ορίων και χωρίς εναλλακτικές ψηφιοποίησης, εφόσον καθιερωθεί, θα συνιστά ένα σκάνδαλο ολκής ως προς τις αρνητικές επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, ενώ ήδη διεκδικεί τα πρωτεία από πλευράς αδιαφάνειας, κακονομίας, έλλειψης ασφάλειας δικαίου, παραβίασης του κώδικα προστασίας δεδομένων με παράκαμψη των θεμελιωδών αρχών του «μη βλάπτειν», της «ιδιωτικότητας εκ σχεδιασμού» κ.ά., στοιχεία που συνιστούν πολιτική διαφθορά. Ακόμα και μία προαιρετική χρήση του θα είναι εντελώς προσχηματική καθώς θα πρόκειται περί μιας έμμεσης υποχρεωτικότητας, όπως αποδεικνύεται από τις μελέτες.
Η εισαγωγή του ΠΑ και ως μέθοδος υλοποίησης (συγκέντρωση σε κεντρικό σημείο όλων των αναγνωριστικών και των δεδομένων ταυτότητας)25 έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο τον κυβερνοεπιθέσεων στην Ελλάδα, οι οποίες αυξήθηκαν κατά 200% τα τελευταία χρόνια, ενώ κυβερνοεπιθέσεις με τεράστιες συνέπειες αντιμετωπίζουν οι Δημόσιοι Οργανισμοί: Πάρα πολύ ενδεικτικά, η κυβερνοεπίθεση στα ΕΛΤΑ, είχε ως αποτέλεσμα την παραβίαση των δεδομένων έως 5.000.000 προσώπων και τη δημοσίευση αυτών στο σκοτεινό διαδίκτυο. Μεγάλης έκτασης κυβερνοεπίθεση αποτελεί και εκείνη που δέχθηκε η Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ) το 2025 που φέρεται να έχει οδηγήσει στη διαρροή ευαίσθητων στοιχείων περίπου 2,5 εκατομμυρίων πολιτών, κυρίως γονέων, παιδιών και βρεφών. Το σκάνδαλο, όμως, των υποκλοπών της κυβέρνησης, αποτελεί μέχρι στιγμής την κορωνίδα των κυβερνοεπιθέσεων.
Η ευαλωτότητα των συστημάτων μπορεί να μη δικαιολογεί τους ταχύτατους ρυθμούς του ψηφιακού μετασχηματισμού του κράτους, η οποία θα περίμενε κανείς να γίνεται με πιο συνετά βήματα, την δικαιολογεί όμως απόλυτα, η τάση που διαφαίνεται παγκοσμίως για μοναδική ταυτοποίηση, για πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο των ανθρώπων, με όλες τις καταστροφικές συνέπειες τις οποίες παρακολουθούμε ενεοί να συμβαίνουν στα φυσικά πεδία των μαχών, όπου ο εντοπισμός ακριβείας των στόχων, ανθρώπων (π.χ. η δολοφονία του ηγέτη του Ιράν και μεμονωμένων αξιωματούχων, κ.α.) και υποδομών, οφείλεται στην μοναδική αναγνώριση-ταυτοποίηση και την παρακολούθηση του ψηφιακού αποτυπώματός τους. Με ανάλογο στόχο, η καθημερινή αποπεράτωση έργων στην πλειονότητα τους στο ψηφιακό πεδίο με χρήση ΤΝ και με πρόσχημα την αποτελεσματικότητα των δημόσιων υπηρεσιών, τη φοροδιαφυγή, την πρόληψη της παραβατικότητας, την προστασία των παιδιών από τα κοινωνικά δίκτυα ή γενικά τη δήθεν διευκόλυνση των πολιτών στις δημόσιες υπηρεσίες, κ.ά. δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε τα έργα αυτά να μετατραπούν με ένα απλό «γύρισμα της βίδας»26, σε μοχλούς ασφυκτικής επιτήρησης του πολίτη, όταν το κράτος κρίνει ότι καταστάσεις έκτακτης και επείγουσας ανάγκης (π.χ. υγειονομική κρίση, πυρηνική απειλή, απειλή τρομοκρατικών χτυπημάτων, κ.α.) το επιβάλλουν για το «καλό» του.
Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα αποτελούν: α) O υπερυπολογιστής Δαίδαλος που ως μέρος του ευρωπαϊκού δικτύου υπερυπολογιστών, θα ήταν αφελές να μην συσχετιστεί με τον προφητικό λόγο Αγίου Παϊσίου ότι: «το θηρίο στις Βρυξέλλες έχει ρουφήξει όλα τα κράτη». β) Το Gov.gr Wallet ήδη προσαρμόζεται στο Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πορτοφόλι Ταυτότητας (EUDI Wallet), για να αποτελέσει το βασικό εργαλείο ψηφιακής ταυτοποίησης για τους πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. γ) Το έργο της εγκατάστασης 2.00027 καμερών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη οι οποίες θα ελέγχουν την παραβατική συμπεριφορά στο δρόμο καθώς και η ενεργοποίηση πληθώρας drone για την πρόληψη των πυρκαγιών. Ψηφιακές υποδομές που ενώ τώρα προβάλλονται για τον χρηστικό τους χαρακτήρα, σε δεδομένες συνθήκες είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία επιτήρησης κατά το δοκούν. δ) Η αναβάθμιση του ΤΑΧΙS της ΑΑΔΕ, όπου σύγχρονες ψηφιακές υπηρεσίες -σε συνδυασμό με την χρήση της ΤΝ- θα μπορούν να παρέχουν στην εφορία το προφίλ μαζί με μια ανάλυση κινδύνου για κάθε φορολογούμενο. Είναι ανησυχητικό το γεγονός, ότι η φορολογική μνήμη της εφορίας θα πηγαίνει έναν αιώνα πίσω, καθώς θα διατηρούνται οι κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών, η ακίνητη περιουσία, τα εισοδήματα, οφειλές, μετοχές και οτιδήποτε σχετίζεται με το προφίλ του φορολογουμένου πολίτη. Αλήθεια, ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της Γενικής Διεύθυνσης Δυνάμεων Ελέγχου Οικονομικών Συναλλαγών, γνωστή ως «ΔΕΟΣ», η οποία «μάχεται» κάθε μορφή οικονομικού εγκλήματος28 ή του Athens Alitheia Forum29 για τον έλεγχο της ψευδούς πληροφόρησης, της υποχρεωτικής επαλήθευσης της ηλικίας-ταυτότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πρόσχημα την προστασία των παιδιών ή του πλήθους των Μητρώων που ξεπροβάλλουν καθημερινά υποχρεώνοντας τον πολίτη να εισάγει πληροφορία που τον αφορά, όταν όλα όσα έχουν προηγηθεί σκιαγραφούν ήδη ένα ολοκληρωτικό πλαίσιο υπό τον μανδύα της καταπολέμησης κάθε κοινωνικού κακού, από μία κυβερνητική πολιτική που ευνοεί τη διαφθορά, την αδιαφάνεια και την παραπληροφόρηση;
Συμπερασματικά, το Σύστημα του ΠΑ νομοθετήθηκε αυθαίρετα ως υποχρεωτικό, χωρίς καμία τεκμηριωμένη αιτιολόγηση της υποχρεωτικότητας του, διότι δεν υφίσταται τέτοια! Παράλληλα, δεν είναι ικανό να αιτιολογήσει την ύπαρξή του ούτε καν ως απαραίτητος αφού υπάρχουν τα αναγνωριστικά ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ που καλύπτουν την ανάγκη της επαλήθευσης! Ούτε ως προαιρετικός έχει λόγο ύπαρξης, εφόσον οι ανάγκες τις οποίες θεωρητικά θα καλύψει, ικανοποιούνται άριστα ήδη! Συνεπώς, η υποχρεωτική παγίωσή του δεν κρύβει αγαθούς σκοπούς όπως τη διευκόλυνση, την ασφάλεια του πολίτη, την επικαιροποίηση των στοιχείων του, κ.ά, αφού όλα όσα υπόσχεται επιτυγχάνονται χωρίς αυτόν!
Επιπλέον, το Σύστημα του ΠΑ δεν αντιβαίνει μόνο στον κανονισμό των προσωπικών δεδομένων αλλά και στον κώδικα της κοινής λογικής διότι, κανένας (δίκαιος) νόμος και κανένα (λογικό) διάταγμα, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν θα ήταν λογικό να τον καθιερώσει ως υποχρεωτικό ή να τον επιβάλλει, από την στιγμή που ο αριθμός προσδιορίζεται με το επίθετο «Προσωπικός» του οποίου η ερμηνευτική και μόνο απόδοση μαρτυρεί ότι απαιτεί την ρητή και ξεκάθαρη συναίνεση του πολίτη. Αν μη τι άλλο, οτιδήποτε είναι “προσωπικό” δηλώνει συγχρόνως ότι είναι απόλυτα γνώριμο σε εκείνον που το κατέχει. Αντιθέτως, ο προσωπικός αριθμός είναι άγνωστος από κάθε πλευρά, συνεπώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «προσωπικός», πόσο μάλλον να προσδιορίζεται ως «υποχρεωτικός»! Ταυτόχρονα, το επίθετο «προσωπικός» συνεπάγεται σιωπηρά την de facto εκχώρηση του ελέγχου και τη συγκατάθεση για επεξεργασία δεδομένων από τρίτους ή πιο απλά την αυτόματη αποποίηση της ιδιωτικότητας προς όφελος εξωτερικών διαχειριστών. Γίνεται σαφές, ότι το Σύστημα του Προσωπικού Αριθμού όχι μόνο δεν θα προσφέρει τίποτε καλό στον πολίτη, αντιθέτως, θα γιγαντώσει τα ήδη υπάρχοντα κακώς κείμενα, δημιουργώντας νέα, ολοένα μεγαλύτερα και πιο απειλητικά.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί, η προοπτική για την νέα έκδοση της πλατφόρμας gov.gr που παρουσιάστηκε στο 27ο Greek ICT Forum 2026 που διεξήχθη πρόσφατα. Η εξέλιξη του gov.gr, όπως ειπώθηκε στο συνέδριο, θα εστιάζει «σε ένα νέο μοντέλο εξυπηρέτησης, όπου η αλληλεπίδραση του πολίτη με το κράτος θα πραγματοποιείται μέσω τεχνητής νοημοσύνης, προσφέροντας προσωποποιημένες υπηρεσίες, αυτοματοποίηση διαδικασιών και ουσιαστική μείωση της γραφειοκρατίας»30. Είναι αυτονόητο, ότι οι παραπάνω αλλαγές θα συνοδεύονται από τον ΠΑ για την επαλήθευση της ταυτότητας του πολίτη, καθώς μέχρι στιγμής, αν και όπως λέγεται έχει εκδοθεί-αποδοθεί, ο ΠΑ δεν χρησιμοποιείται στις ψηφιακές συναλλαγές του gov.gr. Ειδικά, ο όρος «προσωποποιημένες υπηρεσίες» με τη χρήση της ΤΝ και του ΠΑ, παραπέμπει σε λεπτομερέστατη κατάρτιση προφίλ του πολίτη. Αλλά και από πνευματικής σκοπιάς, η διαρκής αναφορά σε «νέα μοντέλα εξυπηρέτησης», ακόμα και αν κάποιοι εθελοτυφλούν, φέρνει στο νου τα λόγια του αγαπημένου αγίου των ημερών μας του Αγίου Παϊσίου: «Πίσω από το τέλειο σύστημα, “κάρτας εξυπηρετήσεως” ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά του αντιχρίστου»31.
Καταλήγοντας, κρίνεται επιβεβλημένο—λόγω των αναστάσιμων ημερών που διανύουμε—όχι να σιωπήσουμε, αλλά να αναδείξουμε εκ νέου το ζήτημα του ΠΑ, και μάλιστα για έναν πρόσθετο λόγο! Διότι πιστεύουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας ότι είναι συνυφασμένος και άρρηκτα συνδεδεμένος με την πνευματική δουλεία από την οποία ο Αναστάς Χριστός θέλησε να μας απαλλάξει και γι’ αυτό Σταυρώθηκε! Θυσιάστηκε για να μας λυτρώσει από την σκλαβιά που με ύπουλο και δόλιο τρόπο ετοιμάζει ο «Άνομος» τις άγιες και αναστάσιμες τούτες ημέρες. Και εμείς ως ευχαριστώ, αμέσως μετά την Ανάσταση Του, που αποτελεί τη σφραγίδα της σωτηρίας μας, αντί να επιλέξουμε Εκείνον που κατάργησε κάθε ζυγό, εξαναγκαζόμαστε στην αποδοχή της ψηφιακής μας αιχμαλωσίας που καταργεί το αυτεξούσιο και το «κατ’ εικόνα», δηλαδή ό,τι με τη Θυσία Του ανακαίνισε και αποκατέστησε! Με άλλα λόγια, ωθούμαστε στην άρνηση της Ανάστασής Του. Γι’ αυτό και πρέπει να αντιδράσουμε!
Υ.Σ.: Για να φανεί πόσο παράλογη για τον πολίτη είναι η υποχρεωτική χρήση του ΠΑ σε όλες τις συναλλαγές του σε σχέση με την χρήση των ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ, αρχικά με το δημόσιο και αργότερα όπως οδηγείται η κατάσταση και με τον ιδιωτικό τομέα, ας αναφέρουμε τα εξής απλουστευμένα παραδείγματα. Θα δεχόταν ποτέ κάποιος να έχει το ίδιο κλειδί για την πρόσβασή του σε όλα του τα ακίνητα; Ή ενδείκνυται το ίδιο password για όλες ιστοσελίδες και τις ηλεκτρονικές συναλλαγές; Προφανώς και όχι! Σίγουρα είναι ευκολία, όμως παύει να υφίσταται η έννοια της ασφάλειας! Πόσο μάλλον, όταν στο ζήτημα του ΠΑ, η διευκόλυνση συνοδεύεται από πάσης φύσεως αντικανονικές διαδικασίες και τεκμηριώνεται ότι είναι περιττός λειτουργώντας δυσανάλογα εις βάρος της ασφάλειας.
*Η αναδημοσίευση του παρόντος επιτρέπεται με τη συμπερίληψη των πηγών.