Σε μια εποχή όπου οι εκκλησιαστικές εξελίξεις τρέχουν πιο γρήγορα κι από ανακοινώσεις σε προεκλογική περίοδο, φαίνεται πως βρέθηκε – κατά τους διαδρόμους και τα ψιθυρίσματα – ο πρόθυμος «διάδοχος» για τον θρόνο της Πάφου, την ώρα που ο Μητροπολίτης Πάφου κ.κ. Τυχικός οδηγείται στο περιθώριο με συνοπτικές διαδικασίες, σε ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο πολιτική ίντριγκα παρά εκκλησιαστική σύνεση.
Οι πληροφορίες των «καλά γνωριζόντων» μιλούν για τον αρχιγραμματέα της – σε παρένθεση πλέον – Ιεράς Συνόδου, έναν άνθρωπο που κατά τους επικριτές του διακρίνεται για την υπακοή του, όχι τόσο στους ιερούς κανόνες, όσο στις επιθυμίες του εκάστοτε ισχυρού. Ένα όργανο πειθήνιο, λένε, που βρέθηκε στο σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή, με το βλέμμα στραμμένο όχι προς το ποίμνιο, αλλά προς τον θρόνο.
Δεν πέρασε απαρατήρητο, άλλωστε, το χαμόγελο της ημέρας της Συνόδου. Ένα χαμόγελο που για κάποιους έμοιαζε με χαμόγελο ανθρώπου που γνωρίζει ήδη το αποτέλεσμα πριν ακόμη ανακοινωθεί. Άλλοι το χαρακτήρισαν «χαμόγελο βεβαιότητας», ενώ πιο αιχμηροί παρατηρητές το είπαν «χαμόγελο… προαγωγής».
Και σαν να μην έφταναν αυτά, προστίθενται και οι… διεθνείς διαστάσεις. Η μετάβαση στο Φανάρι, η χειροτονία από τον Πατριάρχη, και – σύμφωνα πάντα με τους επικριτές – οι «μυήσεις» σε νέες ιδέες, που κάποιοι βαφτίζουν μασονία, άλλοι οικουμενισμό και άλλοι απλώς «νέα εποχή».
Οι ίδιες φήμες θέλουν ισχυρές πιέσεις να ασκούνται ώστε να τοποθετηθεί πρόσωπο «ελεγχόμενο» στην Πάφο, με βλέμμα όχι μόνο στο παρόν αλλά και στον επόμενο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Ένα εκκλησιαστικό σκάκι, όπου τα πιόνια κινούνται γρήγορα και οι βασιλείς αλλάζουν θέσεις χωρίς προειδοποίηση.
Στο μεταξύ, ο αρχιγραμματέας – σύμφωνα με τους επικριτές του – διακρίνεται για τον αυταρχισμό του και για νεοφανείς δοξασίες, που κάποιοι θεωρούν μακριά από την παράδοση των Αγίων Πατέρων. «Νέα πράγματα, νέα εποχή», λένε οι υποστηρικτές. «Απομάκρυνση από την παράδοση», απαντούν οι αντίπαλοι.
Και σαν κορύφωση του σκηνικού, ψιθυρίζεται πως έχει λάβει ευχές και ευλογίες τόσο από τη Δύση όσο και από τον ίδιο τον Πάπα — γεγονός που για τους φίλους του αποτελεί τιμή, ενώ για τους επικριτές του… επιβεβαίωση των φόβων τους.
Και κάπου εδώ, σύμφωνα με τους πιο ανήσυχους παρατηρητές, αρχίζει να διαγράφεται και το μέλλον της Πάφου. Ένα μέλλον που, όπως λέγεται, θα οδηγήσει την επαρχία σε «νέα εποχή» — με συχνές συμπροσευχές με παπικούς, με κάθε λογής αιρετικούς και αλλόθρησκους, ακόμη και με συλλείτουργα που μέχρι χθες θα θεωρούνταν αδιανόητα.
Η Πάφος, λένε, κινδυνεύει να μετατραπεί σε κέντρο οικουμενισμού, σε σημείο συνάντησης όλων των δογμάτων και θρησκειών, σε ένα πείραμα «ενότητας» χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς μετάνοια και χωρίς επιστροφή στην Ορθόδοξη παράδοση. Και κάποιοι προχωρούν ακόμη πιο πέρα, υποστηρίζοντας πως ίσως αποτελέσει και την αφορμή για μια ένωση με τον Πάπα, χωρίς ο ίδιος να εγκαταλείψει τις – κατά τους επικριτές – αιρετικές του δοξασίες.
Και τότε, λένε οι πιο παραδοσιακοί, έρχονται στη μνήμη τα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που προειδοποιούσε να καταριέται κανείς τον Πάπα, γιατί – όπως αποδίδεται στη λαϊκή παράδοση – θα αποτελέσει την αιτία του χαλασμού του κόσμου. Λόγια βαριά, λόγια που επανέρχονται κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση περί οικουμενισμού και «ενότητας».
Έτσι, ενώ η Πάφος παρακολουθεί, οι εξελίξεις τρέχουν και το παρασκήνιο φουντώνει. Και όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, το ερώτημα παραμένει:
Πρόκειται για εκκλησιαστική ανανέωση ή για καλοστημένο σχέδιο διαδοχής και αλλαγής πορείας; Η απάντηση — όπως λένε οι παλιοί — θα φανεί όχι στα χαμόγελα των Συνόδων, αλλά στον χρόνο… και στην ιστορία.
Βρέθηκε ο… μοιχεπιβάτης του θρόνου της Πάφου;; | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ