Τὴν ταφόπλακαν ἐσφράγισεν ὁ Ἱερώνυμος Β΄· εἴκοσι ὀκτὼ ἔτη ἀπὸ τῆς ἀτιμώσεως τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας
Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ “ΑΠΕΚΥΗΣΕΝ” ΤΑΣ ΕΚΤΡΟΠΑΣ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
Ἡ μελανὴ παρακαταθήκη τοῦ Χριστοδούλου: Ὁ πνευματικὸς μαρασμός καί ἡ δουλικότης ἐκυοφόρησαν τὸ Σχίσμα καί τρεῖς ληστρικάς συνόδους
Γράφει: Ο Παναγιώτης Κοσμίδης
Α. ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΣΤΕ ΔΟΥΛΟΙ ΤΟΝ ΕΦΕΝΤΗ
«Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας // καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα // ἀνορθώσατε» (Ἑβρ. ιβ’ 12)
Ἐπετειακὴ ὑπόμνησις τριῶν δεκαετιῶν
Ἐν τοῖς ἐντύποις τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἐφημερίδος «Ὀρθόδοχος Τύπος», ἐν τοῖς φύλλοις ὑπ’ ἀριθμ. 2593 τῆς 12ης/6/2026 καὶ 2594 τῆς 19ης/6/2026, κατεχωρήθη λεζάντα τῆς φωτογραφίας τῆς α’ σελίδος τι οὐσιῶδες. Τοῦτο προεκάλεσε ἀναταραχὴν εἰς τοὺς κύκλους τῶν εὐσεβῶν· ἐπέφερε δὲ τὸν θυμόν, τὴν ἔκπληξιν καὶ τὴν πνευματικὴν ἐγρήγορσιν πολλῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν.
Συγκεκριμένως, κατεχωρίσαμεν τότε τὴν ἑξῆς λεζάνταν: «Παπικὴ προσκύνησις: Ὁ Προκαθήμενος Χριστόδουλος ἐν τῷ Φαναρίῳ (13/7/1998). Σύμπαντες οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοί, πλὴν τῶν Ἐπισκόπων, προσεκύνησαν πρηνεῖς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον». Πρόκειται περὶ ἐκτραχηλισμοῦ. Ὁ δὲ Προκαθήμενος Χριστόδουλος “ἀφωρίσθη” (ἀκοινωνησία) φαιδρῶς παρὰ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου (30/4/2004). Μόνον οἱ βάρβαροι προσκυνοῦσι τὸν βασιλέα αὐτῶν, οὐδέποτε δὲ οἱ ἐλεύθεροι Ἕλληνες.
Οἱ παρόντες τότε εἰς τὴν εὐτέλειαν ἐκείνην, ζῶντες σήμερον, οὐδέποτε ἀντέδρασαν. Κατακρύπτουσιν εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας αὐτῶν τὴν ἱεροσυλίαν, καλύπτοντες ταύτην διὰ τοῦ μανδύου τῶν σημερινῶν δοτῶν ἀξιωμάτων αὐτῶν. Ἐπίσκοποι καὶ πρωθιερεῖς παραμένουσιν ὧδε σιωπηλοὶ ἐν τῇ ἐξουσιαστικῇ αὐτῶν “φυλακῇ”. Μετὰ πόνου ἀναμιμνήσκονται τὸν ἐξευτελισμόν ἐκεῖνον καί ἐφήρμοσαν τήν “Ὀμερτά”.
Παρῆλθον ἔκτοτε ἀκριβῶς εἴκοσι ὀκτώ (28) μελανά ἔτη καὶ ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἰδία τυραννική, καταστροφικὴ καὶ σχισματικὴ τακτικὴ τοῦ ἐσβησμένου “Φαναρίου”.
Πρὸ δὲ τοῦ φερέτρου ῥασοφόρου τινός, πνευματικὸς αὐτοῦ ἀδελφὸς ἐξεμυστηρεύσατο, μετὰ πικρίας καὶ καταισχύνης: «Ψηφίσωμέν τινα ὅστις νὰ ὄζῃ θυμιάματος, διότι οὗτος οὐδὲν ἀπολύτως ἐπίστευεν, ὢν νεκρὸς ζῶν, ἱερεὺς ἀνίερος καὶ ποιμὴν ἀποίμαντος».
Τὸ ἀσήμαντον τεραστίας σημασίας
Ὁ κτήτωρ τοῦ περιλαμπροῦς Παρθενῶνος, ὁ μέγας Περικλῆς, διατυπώνει ἀτράντακτον ἀρχὴν ἐλευθερίας: «Τὸ ἀσήμαντον ὑποκρύπτει ἐντὸς αὐτοῦ ὅλην τὴν δοκιμασίαν καὶ τὴν ἀπόδειξιν τοῦ φρονήματος ἡμῶν. Ἐὰν ὑποχωρήσωμεν εἰς τὸ ἀσήμαντον, θὰ ζητήσωσιν ἐξ ἡμῶν ἀμέσως μετὰ ἕτερόν τι μεῖζον, νομίζοντες ὅτι ἐκ φόβου ὑπεχωρήσαμεν εἰς τὸ προηγούμενον. Ἐὰν ὅμως ἀντιστάθωμεν, θὰ δώσωμεν εἰς αὐτοὺς νὰ ἀντιληφθῶσιν ὅτι ὀφείλουσι νὰ συμπεριφέρωνται πρὸς ἡμᾶς ὡς ἴσος πρὸς ἴσον».
«Οὐκ εἰσὶ πλεῖστοι οἱ διεφθαρμένοι τὰς φρένας ἐν τῇ Πατρίδι ἡμῶν· ἔχουσι μέντοι τὸν τρόπον νὰ θορυβῶσι καὶ νὰ προβάλλωνται ὑπὸ τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως ὡς σώφρονες καὶ ταπεινοί, ἐνῷ τῇ μὲν διανοίᾳ εἰσὶν ἐσκοτισμένοι, τῷ δὲ σχήματι ἐπιδεικτικοί. Κατὰ τὴν κοινὴν δὲ φράσιν, «ἔλαβεν ὁ χωλὸς τὸν κατήφορον καὶ οὐδαμῶς ἐννοεῖ νὰ ἐπιστήσῃ τὸν δρόμον». Ἐκ τῶν πολλῶν ἀτόπων καὶ τοῦτο. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπηγόρευσεν, ἐν μεγίστῃ αὐθαρεσίᾳ, εἰς τὸν Μακαριστὸν Χριστόδουλον νὰ ἑορτάζῃ ἡ πόλις τῶν Ἀθηνῶν ἐπισήμως τὴν θρονικὴν αὐτῆς ἑορτὴν καὶ τὴν μνήμην τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὑπερεξέχεεν ἡ κενὴ οἴησις καὶ ἐπληρώθη τὸ ποτήριον τῆς ἀλαζονείας· «Ἐγώ εἰμι ἡ Ἐκκλησία, σὺ δὲ οὔ».
Β. ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Ὁ Χριστόδουλος ὑπέστρεψεν ὀργισμένος ἐκ Φαναρίου
Τίς γὰρ οὐκ οἶδε τὰς κεκρυμμένας παγίδας; Πῶς δὲ ὁ ποιμὴν περιέπεσεν εἰς τοὺς “λύκους”; Ἀποκαλυπτικῶς καταγράφομεν ὅτι ὁ Χριστόδουλος ἐδέξατο αὐστηρὰς εἰσηγήσεις ὅπως μὴ μεταβῇ παραχρῆμα εἰς Φανάριον· εἰ δὲ μή, νὰ ὁρισθῇ αὐστηρὸν πλαίσιον καὶ ὅροι ἀπαράβατοι. Ἐκεῖνος όμως, ὑπεροπτικῶς φερόμενος, ἠγνόησε τὰ κρίσιμα ἐκκλησιολογικὰ ἀτοπήματα. Ἀποκαλύπτομεν δὲ ὅτι, κατὰ τὴν ἀποδημίαν αὐτοῦ ταύτην, ὑπέστη, πλὴν τῆς ἐπιβεβλημένης προσκυνήσεως, καὶ ἑτέραν δεινὴν προσβολήν, ἔτι χείρονα καὶ δολιωτέραν, τὴν ὁποίαν ὅμως ἀντιπαρερχόμεθα ἐπὶ τοῦ παρόντος. Ὅτε οὖν ὑπέστρεψεν, ἦτο βαθέως τετρωμένος καὶ ὠργισμένος, προσπαθῶν διὰ πολλῶν τρόπων νὰ δικαιολογήσῃ τὸν ἐξευτελισμόν, ὃν ὑπέστη ὁ ἴδιος καὶ κυρίως ἡ ἑλλαδικὴ ἀντιπροσωπεία.
Ἐκραύγαζε δέ: «Κάκιστα ὑπέστημεν τὴν ἐξευτελιστικὴν ταύτην διαπόμπευσιν. Ὑμεῖς πταίετε διότι οὐχὶ προσηκόντως μοι ἐπεσκήψατε· ὅθεν ἡ ἀποτυχία κοινή ἐστιν. Ἠθέλησα νὰ ἀναχωρήσω ἐν μέσῳ τῆς ἐπισκέψεως, ὅπερ ἔσται τραγικόν», ἵνα λάβῃ τὴν σθεναρὰν ἀπάντησιν: «Αὐτοπροαιρέτως ὑπεπέσατε εἰς τὴν ἀτοπίαν ταύτην καὶ ὑμεῖς αὐτοὶ ὑφίστασθε τὰς τραγικὰς συνεπείας. Νῦν δὲ γιγνώσκετε ὅτι ἀκολουθήσουσι καὶ ἕτερα στάδια τῆς ἀπεχθοῦς ταύτης ἀπαρχῆς». Ὅπερ καὶ ἐγένετο εἰς τὸ ὑπερβάλλον.
Βαρθολομαῖος οὐδέποτε ἀνεκάλεσε τόν ἀφορισμόν Χριστοδούλου
Ἐπιπροσθέτως, ἀποκαλύπτομεν ὅτι κατὰ τὴν ἐξόδιον ἀκολουθίαν τοῦ προκαθημένου Χριστοδούλου (2008), ὁ Πατριάρχης κινητοποίησε πάντα ἐπηρεαστικὸν παράγοντα, προκειμένου νὰ παραστῇ ὁ ἴδιος. Ἀπῄτει δὲ νὰ φέρῃ μόνος ἐκεῖνος τὴν ποιμαντορικὴν ῥάβδον καὶ τὸ ὠμόφορον· πλὴν ὅμως περιεπλάκη εἰς ἐξευτελισμόν. Ὑπῆρξεν εἷς ἄσημος μεταξὺ πεντήκοντα ἐπισκόπων, στερούμενος τιμητικοῦ διακριτικοῦ καὶ ὑψηλῆς ἐξέδρας.
Περιττὸν δὲ νὰ στηλιτεύσωμεν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Πατριάρχης οὐδέποτε ἐζήτησε συγγνώμην, τόσον διὰ τὴν δουλικὴν προσκύνησιν τῶν Ἑλλήνων κληρικῶν, ὅσον καὶ διὰ τὴν ἀντικανονικὴν καὶ φαιδρὰν ἀκοινωνησίαν (ἀφορισμὸν) τοῦ Χριστοδούλου, γενομένην μάλιστα διὰ ζωντανῆς παγκοσμίου τηλεοπτικῆς μεταδόσεως (30/4/2004)· μετὰ κηρίων, κανδηλῶν, ὠμοφορίων καὶ ἐγκολοπιαστικῶν φανοφόρων (γκαζίων), ἐνῷ τεσσαράκοντα δύο Ἐπίσκοποι συγκατένευον καὶ προσυπέγραφον, στερούμενοι ἐπισκοπικῆς συνειδήσεως. Σημειωτέον ὅτι, ἐπισήμως καὶ διὰ τοῦ αὐτοῦ τρόπου, οὐδέποτε ἀνεκλήθη ἡ ἐν λόγῳ πρᾶξις. Ἆρά γε νὰ ἀναμένωμεν; Μᾶλλον οὐχί. Πάντως, μετὰ τὴν τελετὴν ἐκείνην τῆς αἰσχύνης, ἡ τότε Ὑπουργὸς Παιδείας ἀπέστειλε διακεκριμένον τινὰ ἐφοπλιστήν, ὅστις καὶ ἐπετέθη κατὰ τοῦ Πατριάρχου διὰ λίαν αὐστηρᾶς γλώσσης, εἰπών: «Δὲν θὰ διαλύσῃς σὺ τὸν Ἑλληνισμὸν διὰ τῶν δυστοπιῶν σου...».
Εὐθύνεται πλήρως ὁ Χριστόδουλος
Ἐὰν δὲ ἐπιθυμῶμεν νὰ ἐξαγάγωμεν συμπέρασμα εἰς βαθύτερον ἐπίπεδον, οὐχὶ ἐπιφανειακόν, τότε ὀφείλομεν νὰ καταλήξωμεν εἰς τὸ ὑπερβατικὸν πόρισμα ὅτι διὰ τὰ καταχωρισθέντα ταῦτα δεινὰ τὴν εὐθύνην φέρει ἀκεραίαν ὁ Προκαθήμενος Χριστόδουλος, καθότι εἰς τὴν Παγκόσμιον Ὀρθοδοξίαν συνεχίζουσι μέχρι σήμερον, τόσα ἔτη βραδύτερον, νὰ ἐκδηλῶνται τὰ ἀποτελέσματα ἐκείνης τῆς δουλοπρεποῦς ὑποταγῆς, ἐκείνης τῆς γενομένης κατὰ τὴν στιγμὴν τῆς παντοδυναμίας τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἑλλάδος. Ἠνέχθη γὰρ πρᾶξίν τινα ἀντιευαγγελικὴν καὶ τυραννικὴν διὰ τοὺς κληρικοὺς ἡμῶν, ἐξ ἧς, ἐν συνεχείᾳ, ἡ ἀλαζονεία ἐπέφερε καταλυτικὰς καταιγίδας καὶ πανορθοδόξους συμφοράς.
Ἐπισημαίνομεν δ᾽ ὅτι τὰ ἀναιδῶς συντελεσθέντα ἐκεῖνα τραγικὰ γεγονότα, ἤτοι ἡ προσκύνησις τῶν κληρικῶν καὶ ἡ ἀκοινωνησία τοῦ Χριστοδούλου (2004), ἀπετέλεσαν τὰ προανακρούσματα βαρυτάτων πληγῶν καὶ ἐσωτερικῶν πολέμων ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ. Ἀπαριθμοῦμεν τὴν ψευδοσύνοδον τοῦ Κολουμβαρίου κατὰ τὸ ἔτος 2016, ὡς καὶ τὴν διπλῆν ψευδοσύνοδον τοῦ Κιέβου-Κωνσταντινουπόλεως, δι᾽ ἧς ἀνεγνωρίσθη μία νόθος, οὐκρανοναζιστικὴ ἐκκλησιαστικὴ δομή. Τοῦτο ἐπέφερε κατ᾽ οὐσίαν ἐνεργὸν σχίσμα μετὰ τῆς μεγάλης Σλαβικῆς Ὁμάδος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πρωτίστως δὲ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Ὡς ἐπιστέγασμα δὲ πάντων τούτων, ἐγένετο προσφάτως καὶ ὁ ἀποκεφαλισμὸς τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικοῦ ὑπὸ τοῦ νεωτερίζοντος Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου κ. Γεωργίου, ὑπὸ τὴν σφραγῖδα καὶ τὴν κάλυψιν τοῦ ἀνευθύνου ἐν προκειμένῳ Πατριάρχου.
Ἐνημεροῦμεν τοὺς νεωτέρους καὶ ψέγομεν τοὺς παλαιοτέρους
Πρόθεσις ἡμῶν ἐστι νὰ προβάλλωμεν κατὰ διαστήματα τὸ συγκεκριμένον συνοπτικὸν σημείωμα, ὅπως πληροφορῶνται καὶ σπουδάζωσιν οἱ νεώτεροι, οἱ δὲ παλαιότεροι ἀναμιμνήσκωνται μετὰ πικρίας τὰ δεινὰ τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, τὰ προερχόμενα ἐκ τῶν ἔνδοθεν ἰσχυρῶν τῆς ἀλαζονικῆς καταπτώσεως.
Ἡ ἐπικαιροποίησις καὶ ἐπαναφορὰ αὕτη οὐδόλως ἐνέχει στοιχεῖα ἐμπαθείας, ἀλλ' ἐκφράζει τὸν ἔμπονον στοχασμὸν διὰ τὴν δύσμοιρον πατρίδα, πρὸς ἀφύπνισιν τῶν κολακευόντων τὸ δεινὸν τοῦτο σύστημα καὶ πρὸς κινητοποίησιν τῶν ἐχεφρόνων μέν, ἀλλ' ἐφησυχαζόντων.
Οἱ ἐπιορκίες ἔχουν ριζας. Ἡ ἐφημερὶς “Τύπος τῆς Κυριακῆς”, τῆς 31ης Ἰανουαρίου 1993, καταχωρίζει συνέντευξιν τοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης Θεολόγου, ἐκ τῶν δώδεκα, ὅστις ἀποκαλύπτει πῶς ὁ Προκαθήμενος Ἱερώνυμος Α’ ἤλεγξε κάποτε τὸν διάδοχόν του Σεραφείμ Τίκα: «Πιστεύεις εἰς τὸν Θεόν, Σεραφείμ;».
Παραθέτομεν δὲ πρόσφατον ἑτέραν δραματικήν τινα στιχομυθίαν, ἥτις καταδεικνύει τὴν πνευματικὴν ἀπάθειαν ἐνίων Ἐπισκόπων: Νεωτεριστής τις Μητροπολίτης, παρακαθήμενος μετὰ Προκαθημένου, κατεφέρθη πρός αὐτὸν αὐστηρότατα: «Πῶς πράττεις τὰ τοιαῦτα; Δὲν φοβεῖσαι τὸν Θεόν;». Ἐκεῖνος δέ, μετὰ πλήρους ἀπιστίας ἀπαθείας καὶ ἀδιαφορίας, περιεβλέψατο δεξιά τε καὶ ἀριστερά, ἄνω τε καὶ κάτω, καὶ ἀπεκρίθη: «Ποῦ ἐστιν οὗτος, ποῦ κεῖται; Δὲν ὁρῶ Αὐτόν!».
«Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ // Οὐκ ἔστιν Θεός·» (Ψαλμ. ιγ’ 1). «οὐκ ἔστιν Θεὸς νεκρῶν // ἀλλὰ ζώντων· // πολὺ πλανᾶσθε» (Μάρκ. ιβ’ 27).
ΛΑΒΑΡΟΝ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
Πιθανή φωτογραφία
Ὁ Προκαθήμενος Χριστόδουλος «ἀφωρίσθη» (ἀκοινωνησία)
φαιδρῶς παρὰ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου (30/4/2004)
ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ
ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΙ ΤΟΥ ΠΑΛΛΙΟΥ ΑΜΦΙΟΥ
Παπικὴ προσκύνησις. Προκαθήμενος Χριστόδουλος εἰς Φανάριον (13/6/1998). Σύμπαντες κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, πλὴν τῶν Ἐπισκόπων, προσεκύνησαν πρηνεῖς τὸν Βαρθολομαῖον. Ἐκτραχηλισμός.
04.23.2018
Ιερείς ξαπλώνουν μπρούμυτα κατά τη διάρκεια της χειροτονίας τους από τον Πάπα Φραγκίσκο κατά τη διάρκεια Λειτουργίας στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό στις 22 Απριλίου. Ο Πάπας προέτρεψε τους νέους ιερείς να είναι ελεήμονες με τους ανθρώπους που τους πλησιάζουν, ειδικά στο εξομολογητήριο. (Φωτογραφία CNS από τον Tony Gentile/Reuters)
2 Ιουνίου 2013: Η μετάληψη των χειροτονημένων κατά τη διάρκεια της Λιτανείας των Αγίων στην Αδελφότητα της Ρωμαϊκής Ενορίας του Αγίου Πέτρου, Santissima Trinità dei Pellegrini στη Ρώμη. (CNA)
Η Λιτανεία των Αγίων ψάλλεται συνήθως κατά τη διάρκεια της χειροτονίας, όταν οι υποψήφιοι προς χειροτονία βρίσκονται μπρούμυτα.
Πολλές φωτογραφίες
https://www.alamy.com/stock-photo/lying-prostrate-ordination.html?sortBy=relevant
