Στοιχεῖον καταπτώσεως καὶ χαλαρότητός ἐστι τὸ γεγονὸς ὅτι πολ λοὶ ἐπίσκοποι πανηγυρίζουσι θεατρικῶς, ἀντὶ τοῦ θεοπρεπῶς. Εἰδι κῶς δέ τινες ἐξ αὐτῶν, καίπερ μουσικολογιώτατοι, ἀσεβῶς μεταβάλ λουσι τοὺς ἱεροὺς χώρους εἰς τόπους καλλιτεχνικῶν ἐκδηλώσεων,
καθ’ ὃν τρόπον ἐποίησαν καὶ οἱ Ἰταλοὶ διὰ τὸ Πάνθεον. Τὸ τραγικὸν ἐστὶν ὅτι καὶ ἐπίσκοποι κεκτημένοι λιπαρὰν παιδείαν ὑποπίπτουσιν εἰς τὴν αὐτὴν ἐκτροπήν. Ἀσφαλῶς γινώσκουσιν ὅτι, ὅταν τις εὑρίσκηται ἐν τῇ «εἱρκτῇ» τῆς ἀπολύτου ἐξουσίας αὐτοῦ, τότε πάντες οἱ πέριξ αὐτοῦ ποδηγετοῦσιν αὐτοὺς διὰ τρομερῶν ψευ δῶν. Ὁ κόσμος ἐστὶ μικρὸς καὶ ὤφειλον νὰ εἴπωσι τοῦτο ὑμῖν καὶ νὰ ἐνημερώσωσιν ὑμᾶς ἐγκαίρως.
Παραδείγματος χάριν, ποία συναυλία φιλανθρωπίας ἐστὶν αὕτη μετὰ μιᾶς ἀοιδοῦ (Αἰκατερίνης Λιόλιου) τοῦ κοσμικοῦ ᾄσματος (Πει ραιεύς, 28/9/2026); Ἆρά γε κατέχομεν καὶ κατανοοῦμεν εἰς τί ἐκτρεπόμεθα, ἢ μήπως καὶ αὐτοὶ κατέχουσι καὶ κατανοοῦσιν; Ἆρά γε ἡ Ἱερὰ Παράδοσις καὶ τὸ κοσμικὸν φρόνημα δύνανται νὰ συμβαδί ζωσιν;
Πρότριτα διεξήχθη ἑτέρα “φιλανθρωπικὴ” συναυλία τῇ συμμετοχῇ τῆς ἀοιδοῦ Πέγκης Ζήνα (Πειραιεύς 29/9/2023). Οὐδεμία εὐθύνη προ γνώσεως βαρύνει τὸν Ἐπίσκοπον, καθότι μετ’ ὀλίγον ἡ ἐν λόγῳ περι φανὴς «ἀοιδὸς» ἐξεφράσθη δημοσίως καὶ προκλητικῶς ὑπὲρ τοῦ σο δομιτικοῦ νόμου τῶν ΛΟΑΤΚΙ+.
Νῦν ὅμως, ἐπιβάλλεται νὰ ἐξετασθῇ ἐπισταμένως ἡ ποιότης τῆς τέ χνης τῆς συγκεκριμένης συναυλίας “Φιλανθρωπίας” τῆς 28ης Σεπτεμ βρίου 2026.
ii.Θηρία κόλακες ἐπιβάλλουσι ψεύδη
Δύο εἰδῶν θηρία ὑπάρχουσιν ἐν τῷ κόσμῳ· τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα. Καὶ τὰ μὲν ἄγριά εἰσιν οἱ συκοφάνται, τὰ δὲ ἥμερα οἱ κόλακες. Οὗτοι οἱ τελευταῖοι ἐξάπτουσι τὰς ἰδιοτροπίας τῶν ἐξουσιαστῶν καὶ ἐπι φορτίζουσιν αὐτοὺς διὰ ψευδῶν· οὕτω δὲ τρυγῶσι τὰ κέρδη καὶ ἀπο μυζῶσι τὸ σύστημα τῆς συνυπευθυνότητος. Προφανῶς, κατὰ τὸ λό γιον, «ἡ τῶν κοράκων φυλὴ τρέφει τὸ γένος τῶν κολάκων». Ἐλάχι στοι δὲ διαφεύγουσι τὰς κολακείας, καθ’ ὃν τρόπον ὁ Βασιλεὺς Λε οννᾶτος, διάδοχος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου· ἐκεῖνος γὰρ ἐνεδύετο μεθ’ ἁπλότητος. Ὅτε δὲ ἠρωτήθη διὰ ποῖον λόγον οὐ περιεβάλλετο βασιλικὴν μεγαλοπρέπειαν, ἀπεκρίθη: «Ἀποτελεῖ τοῦτο μίαν εἰρω νείαν τῆς ἐξουσίας».
Οἱ πατέρες καὶ ἀδελφοί, τί αἰσθάνονται; Ἆρά γε συμφωνοῦσιν εἰς τὰς κοσμικότητας καὶ φαιδρότητας ταύτας; Κληρικοί τινες εὐλαβεῖς ἐπιτίθενται κατὰ τῶν πρεσβυτέρων ἀδελφῶν, ἐπειδὴ οὗτοι σιωπῶσι, καὶ καλοῦνται ἵνα ἀναλάβωσι τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος. Ἕτεροι δὲ ἐκμυστηρεύονται: «Ἐντὸς τῆς Θείας Λειτουργίας μνημονεύω τὸν ἐπίσκοπόν μου, ἀλλ’ ἐκτὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ πληροῦμαι λύπης καὶ ὀδυνηρῶν συναισθημάτων».
Φανταζόμεθα ὅτι τὸ εὐλαβὲς ἱερατεῖον βοᾷ καὶ ὀδύρεται. Οἱ δὲ αὐλοκόλακες, νεωτερίζοντες, ἐπιστρατεύουσι δημοσιογράφους ἢ καὶ «προσκυνημένους κληρικούς», προωθοῦντες τὴν ἐσωτερικὴν διάβρω σιν τῆς πίστεως.
iii. Ἡ “ἀλήθεια” τῆς ἐξουσίας καὶ ἡ πραγματικὴ Ἀλήθεια
Ὑφίσταται ἡ λεγομένη “ἀλήθεια” τῆς ἐξουσίας καὶ ἔστιν ἡ πραγ ματικὴ Ἀλήθεια. Ἡ μὲν πρώτη μεταβάλλεται ἀναλόγως τῶν συμφε ρόντων, τῶν πολιτικῶν σκοπιμοτήτων καὶ τῆς προπαγάνδας· ἡ δὲ δευτέρα παραμένει ἀμετάβλητος, διότι οὐκ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τῆς ἀθλιό τητος τῶν ἀνόμων, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ Βολταῖρος παρατηρεῖ εὐστόχως: «Ἐπικίνδυνόν ἐστι νὰ ἔχῃς δίκαιον, ὅταν ἡ ἐξουσία ἔχῃ ἄδικον».
Ὁ Ἰσοκράτης στηλιτεύει, καταχωρίζων ὅτι «τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν» (Ἰσοκράτης, Πρὸς Νικοκλέα, 31). Δυ στυχῶς ἐδῶ οἱ εὐσεβεῖς ὀρθοποδοῦν καί ἡ διοικοῦντσες δέν ὀρθοτο μοῦν.
Ἡ ἀληθὴς δύναμις οὐκ ἔχει ἀνάγκην θεατρικῶν παραστάσεων ἢ κοσμικῶν συναυλιῶν. Ὅσῳ περισσότερον ἐπιδιώκει ἡ ἐξουσία νὰ ἐντυπωσιάσῃ, τόσῳ συχνότερον προδίδει τὴν ἐσωτερικὴν αὐτῆς ἀνα σφάλειαν.
iv. Ἡ Ἐκκλησία οὐ ταυτίζεται μετὰ ἀναξίων λειτουργῶν
Φυσικὰ ὁ Χριστιανισμὸς οὐδόλως πρόκειται νὰ ἐκλείψῃ, ἐὰν μερι κοὶ λειτουργοὶ αὐτοῦ ἀστοχήσωσιν· οὗτοι γὰρ οἱ ἴδιοι ἐξοκείλουσι καὶ ναυαγήσουσιν.
Τὸ πνεῦμα τοῦτο διακηρύττει καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτε ἀντιπαραθέτει τὴν κοσμικὴν δύναμιν πρὸς τὴν δύναμιν τῆς πί στεως: «Ἐκεῖνοι μὲν δύνανται νὰ κατέχωσι ναούς, πλούτη, πλήθη καὶ μέσα ἐπιβολῆς· ἡ Ἐκκλησία ὅμως κέκτηται τὸν Θεόν, τὴν πίστιν, τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ὑπομονήν. Καὶ ἐκεῖ ἔνθα οἱ ἄνθρωποι βλέπουσι μικρὸν ποίμνιον», ὁ Ἅγιος προφητεύει «τὴν βεβαιότητα τῆς τελικῆς νίκης», ἐνῷ ἀποκαλύπτει ὅτι «καθορᾷ λύκους ἐν μέσῳ τῶν προβά των, ἀλλὰ καὶ ποιμένας λύκους» (Λόγος ΛΓ΄, Πρὸς Ἀρειανούς).
