Ἀνατομία διοικήσεως: Πλεῖστα Ἱερά
Α. ΜΑΜΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΕΟΣ
i. Ἐκτροχιασμός ἀσκητικοῦ φρονήματος
Ἡ διαχρονικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας ἐστηρίχθη ἐπὶ τοῦ ἀσκητικοῦ φρονήμα τος καὶ τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τῶν ποιμένων αὐτῆς, οἵτινες, κατὰ τὸ πρότυπον τοῦ Ἀρχιποιμένος Χριστοῦ, ἔθετον τὴν ψυχὴν αὐτῶν ὑπὲρ τῶν προβάτων. Ἐν τούτοις, κατὰ τοὺς ἐσχάτους τούτους χρόνους, γινόμεθα μάρτυρες μιᾶς θλιβερᾶς καὶ ἀλλοπροσάλλου μεταβολῆς. Ἡ πνευματικὴ ἀποστολὴ παραγκωνίζεται ὑπὸ τοῦ ὑλικοῦ εὐδαιμονισμοῦ, καὶ ἡ διαχείρισις τῶν ἱερῶν πραγμάτων μετατρέπε ται, φεῦ, εἰς οἰκονομικὴν ἐμπορίαν, προκαλοῦσα τὸ κοινὸν αἴσθημα καὶ σκαν δαλίζουσα τὸν πιστόν λαόν.
2 ii.«τυχηρά» τῶν Ἐπισκόπτων καί ἡ ἐξαλλαγῆς τῆς καρδίας των
Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ φλέγον καὶ προκλητικὸν ζήτημα τοῦ διπλασιασμοῦ τῶν μισθῶν τῶν μητροπολιτῶν, διατεινόμεθα ὅτι τὸ συγκεκριμένον θέμα ἀποτελεῖ “κώνωπα” εἰς “κέρας βοός” ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν ἀμύθητον πλοῦτον τῶν ἐπι σκόπων, τὰ μιαρὰ “τυχηρά” αὐτῶν καὶ τὴν σκοτεινὴν διαχείρισιν τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας ἐντὸς τῆς Ἐπισκοπῆς των.
Πάλαι μὲν οἱ ἐπίσκοποι διέθετον ξύλινα ἐπισκοπεῖα, ἀλλὰ μαρμαρίνην καὶ ἀκλόνητον καρδίαν· σήμερον δὲ διαθέτουσι μαρμάρινα μέγαρα, ἀλλὰ ξυλίνην, «ἐκτετραμμένην, νεκρωθεῖσαν καὶ ὑποτεταγμένην τῇ ἁμαρτίᾳ» καρδίαν.
«Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν τὰς τοῦ ... (κλήρου πράξεις;)» (ἐκ τοῦ Μεγάλου Κανό-νος)· ὁ ἀοίδιμος μὲν Προκαθήμενος Ἱερώνυμος ὁ Α΄, ἐντὸς μιᾶς ἑξαετίας μόνον (1967-1973), ἐκ μόνων τῶν οἰκείων “τυχηρῶν” ἀνήγειρεν ἐκ βάθρων ὁλό κληρον νοσοκομειακὸν εὐαγὲς ἵδρυμα πρὸς περίθαλψιν τῶν νοσούντων κληρικῶν. Τοῦτο ὅμως, μετὰ τὴν βιαίαν αὐτοῦ ἀπομάκρυνσιν, «διεσκορπίσθη εἰς ἄνεμον», ἐξεποιήθη τε καὶ ὑπεβαθμίσθη ὑπὸ τοῦ διαδόχου αὐτοῦ, Προκαθημέ νου Σεραφείμ (1974-1998). Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ μακαριστὸς Προκαθήμενος Χριστόδουλος (1998-2008) ἀπέσχεν ἰδιοτελῶς τῆς διεκδικήσεως τοῦ ἀναλόγου μισθώματος παρὰ τοῦ δημοσίου διὰ τὸ “ΤΑΚΕ”, τὸ ἀσφαλιστικὸν δηλονότι ταμεῖον τοῦ ἱεροῦ κλήρου, εἰς τὴν κυριότητα τοῦ ὁποίου περιήρχετο τὸ ῥηθὲν οἰκοδόμημα.
Ἐν μιᾷ λέξει, ἀπὸ τοῦ 1974 ἕως σήμερον, ἐπὶ τῆς θητείας τριῶν προκαθημένων εἰς τὸν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν, «οὐκ ἐτέθη λίθος ἐπὶ λίθον» καί μᾶλλον ἀφηρέθη καί «λίθος ἀπὸ λίθον» εἰς τὸ πνευματικὸν ἔργον, διότι πάντες «ζητοῦσι τὰ ἑαυτῶν, οὐ τὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Φιλιπ. β΄ 21).
Καὶ οὐχὶ μόνον τοῦτο, ἀλλ᾿ ὅπου ὑπῆρχον θεμέλια πίστεως, ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικὰ ἔργα, ταῦτα κατελύθησαν ἐκ βάθρων, ἀφανίσθησαν, ὑπεβαθμί σθη-σαν ἢ ὁλοσχερῶς ἐξεχωρήθησαν εἰς μιαρὰς καὶ βεβήλους κοσμικὰς ἐκδηλώ σεις.
Ἐν ἀντιθέσει δὲ καὶ ἀντιπαραβολῇ πρὸς τὴν ἐκ βάθρων ἐρήμωσιν τῶν οἴκων τοῦ Κυρίου, οὐδόλως παρορῶμεν, ἀλλὰ μάλιστα ὑπερεπαινοῦμεν τὸ μέγιστον πνευματικὸν καὶ φιλανθρωπικὸν ἔργον, τὸ ὁποῖον συντελεῖται ὑπὸ τῶν ἁγνῶν ἐργατῶν τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, δικαίων Ἐπισκόπων, εὐλαβῶν κληρικῶν καὶ φιλοχρίστων πιστῶν.
3 iii. Ἐπέπεσαν ὡς καταστροφική λαῖλαψ
Συγκεκριμένως, κατασκηνώσεις ἐρημώθησαν «ὡς στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώ ματος» (Ψαλμ. ρα’ 8). Μετετράπησαν εἰς “Καβασκηνώσεις” σκληρῶν ποτῶν· πνευματικὰ κέντρα ἐνεκρώθησαν, εὐαγῆ ἱδρύματα ἐξηφανίσθησαν καὶ ἡ ἐκκλη σιαστικὴ περιουσία ἐξεποιήθη ἀντὶ πινακίου φακῆς. Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰ “ἐμβό λια τῆς φρίκης”, ἐπίσκοποι “ἀργυρώνητοι”, ὡς ἄλλοι Ἰοῦδαι, ἐξηγοράσθησαν ἵνα ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ ἄμβωνος ὀνομάσωσι ταῦτα “ἱερὰ ἐμβόλια”, «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. γ’ 13).
Ἐξευρέθησαν καὶ ἐδημοσιοποιήθησαν μυθώδεις τραπεζικοὶ λογαριασμοὶ ἐπι σκόπων ἄνω τῶν 10 ἑκατομμυρίων €, καὶ τὸ σκάνδαλον «κατεποντίσθη εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης» διὰ τῆς ἐξαγορᾶς κρατικῶν ἐπιόρκων λειτουργῶν, καθότι «ῥίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία» (Α΄ Τιμ. στ’ 10).
Ἀποβιώσας ἐπίσκοπος διετείνετο προκλητικῶς ὅτι διαθέτει 4 δισεκατομμύ ρια δραχμὰς διὰ τὰ γηρατεῖά του, ἀλλ᾿ «ἄφρων, ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἀπῄτησαν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ» (Λουκ. ιβ’ 20)· ἀπεβίωσεν αἰφνιδίως καὶ φρικτῶς ἐντὸς τῆς πολυτελοῦς ἐπαύλεως καὶ τῆς πισίνας του.
Ἕτερος ἐπίσκοπος, ἐπίσης θανών, ἐξεμίσθωνε ἱερὰ καθιδρύματα-προσκυνή ματα ἀντὶ δισεκατομμυρίων δραχμῶν· ἀπέθανεν αἰφνιδίως, ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ εὑρέθησαν πολλαὶ μώλωπες καὶ πλήγματα βιαίας χειρός. Ὅταν τις συναλλάσσηται μετὰ τῆς ἀνομίας καὶ «μετὰ τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀδικίαν» (Ψαλμ. κζ’ 3), τὰ ἀποτελέσματα εἶναι πάντοτε φρικτά, διότι «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι’ 31).
Ὑπερπολυτελῆ μέγαρα, δίκην πενταστέρων ξενοδοχειακῶν μονάδων, ἀγείρο νται ἢ ἐξαγοράζονται διὰ τῆς ἀπομυζήσεως τῶν ἐνοριῶν καὶ τοῦ ὑστερήματος τῶν πτωχῶν καὶ εὐσεβῶν χριστιανῶν. Οὐκ ὀλίγοι ἐπίσκοποι κατέστησαν οὐχὶ ποιμένες ἀλλὰ «λύκοι βαρεῖς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. κ΄ 29), οὐχὶ πατέρες ἀλλὰ στυγεροὶ καταπιεσταί, οὐχὶ ἐκπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ ἀντι πρόσωποι κερδοσκοπικῶν ἐπιχειρήσεων, «ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν» (Φιλιπ. γ΄ 19).
4 iv. Τὸ βάραθρον τοῦ χρηματιστηρίου
Ἐν Κύπρῳ, ὁ προηγούμενος Προκαθήμενος ἀπώλεσε τὸ μέγιστον μέρος τοῦ πλούτου τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἐπορεύθη μετὰ τῶν διωκόντων τὸ κέρδος καὶ ἐπά τησεν ἐπὶ τοῦ ὀλισθηροῦ ἐδάφους τοῦ Χρηματιστηρίου· καίτοι δὲ μετανιωμένος διεκήρυττεν ὅτι οὐδέποτε πλέον θὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰς τραπέζας, «ἐξέλιπον αἱ ἡμέ ραι αὐτοῦ» καὶ ἀπῆλθεν ἐκ τοῦ παρόντος βίου, ἐνθυμίζων τὸ προφητικόν: «θη σαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίσι συνάξει αὐτά» (Ψαλμ. λ’ 7).
Νῦν δὲ Προκαθήμενος τῆς Μεγαλονήσου κατηγορεῖται ὅτι συνῆψε μιαρὰν συμφωνίαν μετὰ τοῦ ἀδίκου, ἀσκῶν κτηματομεσιτικὰς ἐπιχειρήσεις (real estate) μετὰ τοῦ Δημάρχου Πάφου, ὁ ὁποῖος τελεῖ ἐν παύσει ἕνεκα βαρέων ἀνομημά των, ἤτοι ναρκωτικῶν, σαρκικῶν ἐκτροπῶν καὶ ἐνδοοικογενειακῆς βίας. Ὁσά κις οἱ ποιμένες συμπράττουν μὲ τοιούτους ἀνθρώπους, παραβαίνουν τὴν ἀπο στολικὴν ἐντολήν: «μὴ κοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε» (Ἐφεσ. ε’ 11), ἀποδεικνύοντες ὅτι, ἀντὶ νὰ ἐλέγχουν τὴν κακίαν, γίνονται κοινωνοὶ αὐτῆς.
Κατὰ τὸ μέγα σκάνδαλον τοῦ Χρηματιστηρίου τὸ 1999, ἐπὶ τοῦ Προκαθημέ νου Χριστοδούλου, ὁ τότε πρόεδρος τῆς Οἰκονομικῆς Ὑπηρεσίας, Κων. Πυλα ρινός, ἐσχεδίαζε νὰ “παίξῃ εἰς τοὺς κύβους” ὁλόκληρον τὴν ἱερὰν περιουσίαν τῆς Ἐκκλησίας. Εὐτυχῶς ὅμως, ἀντέδρασαν σθεναρῶς δύο συνετοὶ καί δυναμι κοί κληρικοί, οἵτινες “ἔστησαν ἀνάχωμα” καὶ τὸ ὄλεθρον σχέδιον ἐναυάγησεν· οὐχ ἧττον ὅμως, μικρὸν ποσοστὸν τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας δολίως κατε τέθη εἰς τὸ βαράθρον τῆς ἀπάτης τοῦ Χρηματιστηρίου καὶ ἐξηφανίσθη πα ντελῶς, διότι κατὰ τὸν Σολομῶντα: «ὕπαρξις ἐπισπουδαζομένη μετὰ ἀνομίας ἐλάσσων γίνεται» (Παροιμ. ιγ’ 11).
Ἡ αὐτὴ ἀνόσιος ἀπόπειρα ἐπανελήφθη ὑπὸ τῶν ἰδίων ἀνθρώπων, ἵνα ἐκχω ρηθῇ πολύτιμον κτῆμα (bon filet) ἕνδεκα χιλιάδων στρεμμάτων ἐν Πύργῳ εἰς τὸν μεγαλοεκδότην Χρῆστον Λαμπράκην, ἀλλὰ εὐτυχῶς ἐναυάγησε καὶ αὕτη διὰ τῆς μεθοδικῆς καὶ ἀγρύπνου προσπάθειας τῶν δύο ὡς ἄνω ἀγρύπων φυλάκων, οἵτινες διέσωσαν τὰ ὅσια τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς λαίλαπος τῶν φιλαργύρων. 5
Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Προκαθημένου, ὅτε ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εὑρίσκοντο ἐν τῇ Ἀρχιεπισκοπῇ, ὑπεγράφησαν κρυφίως τὰ συμβόλαια ἐκχωρήσεως κτήματος τῆς Βουλιαγμένης, μυθώδους ἀξίας, ἀντὶ τοῦ εὐτελοῦς ποσοῦ-γιά τό συγκεκριμένο- τῶν δεκαπέντε ἑκατομμυ
ρίων, εἰς ὑπάλληλον τοῦ δήμου, ἵνα ἐκεῖνος παραχρῆμα μεταβιβάσῃ τοῦτο εἰς γνωστὸν μεγαλοεφοπλιστήν. Διὰ τοὺς τοιούτους σφετεριστὰς τῆς ἱερᾶς περιου σίας, ὁ Προφήτης Ἱερεμίας βροντοφωνεῖ: «ὡς παγὶς κεκρυμμένη πλήρης πε τεινῶν, οὕτως οἱ οἶκοι αὐτῶν πλήρεις δόλου· διὰ τοῦτο ἐμεγαλύνθησαν καὶ ἐπλούτησαν» (Ἱερ. ε΄ 27).
Α. ΠΛΑΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΔΙΚΙΑ
5 v. Πονηραί δικαστικαί διεργασίαι
Ἐπίσκοπός τις, μέλος τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τῆς οἰκονομικῆς ὑπηρε σίας, ἐκατηγορήθη ἐνώπιον τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης ἐπὶ σκανδάλοις σχετικοῖς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν, βαρυνόμενος μὲ πέντε κακουργήματα καὶ δύο πλημμελήματα. Ὅμως ὁ Προκαθήμενος Χριστόδουλος, προκειμένου νὰ ἐξα λείψῃ τὴν ἐσωτερικὴν ἀντιπολίτευσιν, ἐμεθόδευσε μετὰ τῶν ἐπιόρκων λει τουργῶν τῆς δικαιοσύνης τὴν ὑποβάθμισιν τῶν τεσσάρων κακουργημάτων εἰς πλημμελήματα, ἵνα ταῦτα παραγραφῶσιν ἐντὸς τῆς πενταετίας.
Διὰ τὴν τοιαύτην κατάπτυστον διαφθορὰν καὶ τὴν παραποίησιν τοῦ νόμου, ὁ Προφήτης Ἡσαΐας εἶχεν ἤδη προφητεύσει: «οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦσι, κοι νωνοὶ κλεπτῶν, ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα» (Ἡσ. α΄ 23) καὶ «οὐαὶ οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου αἴρο ντες ἀπ᾿ αὐτοῦ» (Ἡσ. ε΄ 23).
6 vi. Ἡ ματαιοδοξία κούφιαι ὑποσχέσεις
Ταῦτα τὰ οἰκτρά συντρέχουν ἐν Κύπρω καὶ ἐν Ἑλλάδι-ἀλλά καί στόν ἀπό δημο καί ἀλύτρωτο Ἑλληνισμό- ὅπου πλεῖστοι ὅσοι ἐπίσκοποι, ἰδίως δὲ οἱ τῶν παραθαλασσίων περιοχῶν, ἀσχολοῦνται μανιωδῶς μὲ τὰς κτηματομεσιτικὰς ἐπιχειρήσεις (real estate), ἐκμισθοῦντες ἱερὰ κτήματα ἀντὶ φανερῶν ἀλλὰ καὶ κρυφίων μισθωμάτων. Μόνος ὁ Κύριος γινώσκει ποῦ κατευθύνονται τὰ χρήματα ταῦτα, πάντως ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μετ᾿ ὀδύνης διαπιστοῦμεν εἶναι ὅτι οὐδὲν ἀπο λύτως πνευματικὸν ἢ κοινωνικὸν ἔργον συντελεῖται, παρὰ τὴν ἀκατάσχετον εἰσροὴν τοῦ πλούτου, κατὰ τὸ προφητικόν: «οἱ ποιμένες αὐτῆς μετὰ δώρων ἀπε κρίνοντο, καὶ οἱ προφῆται αὐτῆς μετὰ ἀργυρίου ἐμαντεύοντο» (Μιχ. γ’ 11).
Εἰδικά εἰς μίαν περίπτωσιν, ὅτε εὐσεβὴς ἐφοπλιστὴς προετίθετο νὰ χρηματο δοτήσῃ καὶ νὰ ἐκτελέσῃ ἐξ ἰδίων ἕνα κοινωφελὲς ἐκκλησιαστικὸν ἔργον, ὁ ἐπι χώριος μητροπολίτης ἠρνήθη κατηγορηματικῶς λέγων: «Οὐχί, δὲν θὰ τὸ οἰκοδο μήσῃς σύ, ἀλλὰ δὸς εἰς ἐμὲ τὰ χρήματα». Ἐκεῖνος ὅμως, διαβλέπων τὴν δολιό τητα, ἀπήντησεν εὐθαρσῶς: «Χρήματα εἰς τὰς χεῖράς σου ἐγὼ δὲν παραδίδω!».
Ὡς ἐκ τούτου, τὸ ἔργον ἐγκατελείφθη ὁλοσχερῶς καὶ οὐδὲ εἷς λίθος ἐτέθη, διότι οἱ κρατοῦντες ἀγαπῶσι τὰ δῶρα, συμφώνως πρὸς τὸ γεγραμμένον: «πάντες ἀγα πῶσι δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα, ὀρφανοῖς οὐ κρίνοντες» (Ἡσ. α' 23).
vii. Ὑπεξαίρεσις πόρων ἐλέους καὶ ἐπακόλουθον βαρυτάτη ἀποπληξία
Φιλάνθρωπος Ἑλληνοαμερικανὸς παρέδωσε ποσὸν τεσσάρων ἑκατομμυρίων εἰς μεγαλόσχημον προκαθήμενον τῆς ἀλυτρώτου Ρωμιοσύνης, διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἱδρύματος ἀγάπης. Δυστυχῶς, μετὰ παρέλευσιν χρόνου, οὐδὲν συνετελέσθη. Ὁ εὐλαβὴς δωρητὴς κατέφυγεν εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ ὁ ὁρισθεὶς πρόεδρος καὶ διαχειριστής, ὑπεχρεώθη νὰ ἐπιστρέψῃ ἐκ τῆς ἰδίας περιουσίας τὰ κατασπατα
ληθέντα χρήματα. Οὗτος δὲ μὴ ἀντέξας, ὑπέστη βαρυτάτην ἀποπληξίαν καὶ κα τέπεσεν εἰς κατάστασιν φυτοῦ ἐπὶ ἔτη ἱκανά.
Θὰ ἀπετέλει δὲ μεγίστην παράλειψιν ἐὰν μὴ ἀνεφερόμεθα εἰς τὴν πολυτελῆ καὶ προκλητικὴν ἀμφίεσιν ὡρισμένων ἐπισκόπων. Καταγράφεται μάλιστα ὅτι ἀποβιώσας ἀρχιερεύς εἶχεν εἰς τὴν ἱματιοθήκην αὐτοῦ τόσας ἀμφιέσεις, ὅσας δὲν διαθέτουσιν οὔτε αἱ πλέον φιλόκοσμοι καὶ πλούσιαι κυρίαι· κατεῖχε, συγκε κριμένως, 350 πλήρεις ἀρχιερατικὰς στολάς! Ὅτε δὲ ἀπέθανεν αἰφνιδίως, ἡ ταφὴ αὐτοῦ καθυστερήθη ἐπὶ μακρόν, καθότι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐξέπεμπε ραδιενέργειαν ἕνεκα τῶν ἰατρικῶν θεραπειῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐναποτεθῇ ἐντὸς σιδηροῦ φε ρέτρου, ἵνα μὴ προσβληθῶσιν οἱ παριστάμενοι ἐκ τῆς ἐκπεμπομένης ἀκτινοβο λίας. Ὁποία τραγικὴ εἰρωνεία διὰ τὴν ἀνθρωπίνην ματαιοδοξίαν, κα-θὼς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διακηρύσσει: «οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα» (Α΄ Τιμ. στ’ 7).
«Ὁ Ἀρχιερέας Ἀφθόνιος καὶ οἱ διαμαντοστόλιστες μῆτρες»
«Σκέφτομ' ἐκεῖνον τὸν Ἀββᾶ Ἀφθόνιο!
Ἄσαρχος Ἄγγελος στὸ ἐρημητήριό του!
Ντυμένος μ' ἕνα χιτώνα ἀπὸ γιδότριχες,
Πέδιλα ἀπὸ σχοινιὰ πλεγμένα ἀπ' τὸν ἴδιο.
Γιὰ τροφὴ του χόρτα καὶ σπόροι τῆς γῆς.
Γονατιστὸς ὅλη τὴ νύχτα
ἕως πού λαλοῦσε ὁ πετεινός,
γιὰ νὰ τοῦ θυμίζει τὴν ἀγωνία τοῦ Κυρίου
ἐπί Ποντίου Πιλάτου!
Κι' ὅταν κάποτε ἡ Ἁγιότητά του
τὸν ἀξίωσε νὰ γίνει Ἀρχιερέας
ἴδια ζωή, ἴδια τροφή, ἴδιο ντύσιμο!
Πηγαίνοντας στὰ μοναστήρια τῆς Νιτρίας
μπάλωνε τὰ σχισμένα ράσα τῶν μοναχῶν,
καθάριζε τὰ ὄσπρια στὸ μαγειρεῖο,
σχούπιζε ἀπό τους στάβλους τὶς κοπριὲς τῶν ζώων!
Σκέφτομαι τὸν Ἅγιο Ἀφθόνιο,
Καί βλεποντας τὶς διαμαντοστόλιστες μῆτρες
τῶν ἀρχιερέων μας μελαγχολῶ» (Νικολάου Καμβύση, «Ἰσάγγελοι». Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ» (Περιοδικὸ Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία, φύλ. 76, Ἰούλιος Σεπτέμβριος 2017).
Ὑπόσχεσις τηλοψίας καί Καθεδρικοῦ Ναοῦ
Αἱ δὲ μεγαλόστομοι διακηρύξεις τῶν ἀρχιερέων, καὶ δὴ τῶν προκαθημένων, ὑπερβαίνουσιν ἑκάστην φαντασίαν. Ὑπισχνοῦντο μετὰ πάθους: «Θὰ ἱδρύσωμεν πανεπιστήμιον, ὥστε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ κέκτηται πάσας τὰς δυνατό τητας τῆς ἀνωτάτης παιδείας! Θὰ δημιουργήσωμεν τηλεοπτικὸν σταθμόν, ἵνα ἀκούηται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας! Θὰ ἀνεγείρωμεν καθεδρικὸν ναὸν ἐν Ἀθήναις, ἰσάξιον τοῦ μεγαλείου τοῦ Ἑλληνισμοῦ!». Καὶ ὅμως, ἐνῷ πτωχαὶ βαλκανικαὶ χῶραι, ὡς ἡ Σερβία καὶ ἡ Ρουμανία, ἀνήγειραν ὑπερμεγέθεις καὶ μεγαλοπρεπεῖς καθεδρικοὺς ναούς, αἱ Ἀθῆναι παραμένουσιν ἔρμαιον τῶν ψευδῶν ὑποσχέσεων τῶν προκαθημένων καὶ τῆς ἐξαπατήσεως τῶν πολιτικῶν. Πρόκειται περὶ λόγων κούφιων, προπαγανδιστικῶν, οἵτινες πλανοῦν τὸν ἁπλοϊκὸν λαόν, τὸν προσφέ ροντα ἀκόμη καὶ τὸ ὑστέρημα αὐτοῦ διὰ τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, ἐνῷ οἱ ποιμέ νες οὗτοι εἰσὶ «πηγαὶ ἄνυδροι, νεφέλαι ὑπὸ λαίλαπος ἐλαυνόμεναι, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνα τετήρηται» (Β΄ Πέτρ. γ’ 17).
Καὶ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ καταχωρίσωμεν, ἀλλὰ περιοριζό μεθα νὰ παραπέμψωμεν εἰς τοὺς λόγους τοῦ ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου, ὅστις ἐσημείωσεν ὅτι μετὰ τὴν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821, «οἱ ἀρχιερεῖς περιεφέροντο ὡς “φαντάσματα”, στερούμενοι τοῦ πάλαι ποτὲ πνευμα τικοῦ καὶ ἐθνικοῦ αὐτῶν μεγαλείου», καθότι ὡς ἀναφέρει ὁ Κύριος: «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται» (Λουκ. ιδ΄ 11).
9 viii. Θλιβερά ἀνατομία κοσμικῆς ματαιότητος
Ἡ θλιβερά αὕτη ἀνατομία τῆς ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητος καταδει κνύει ὅτι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐμπεπλέχθη εἰς τὰ δίκτυα τῆς κοσμικῆς ματαιότητος. Ὅταν οἱ πνευματικοὶ ἡγέται μετατρέπωνται εἰς οἰκονομικοὺς διαχειριστάς, ὁ λαὸς ἀπορφανίζεται καὶ ἡ πίστις κλονίζεται. Ὅμως, ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χρι στοῦ παραμένει ἁγία, καὶ ἡ κάθαρσις ἀποτελεῖ νομοτέλειαν. Οἱ ἀδικοῦντες καὶ πλεονεκτοῦντες ἂς μὴ λησμονῶσιν ὅτι ὁ πλοῦτος ἐπιρρέει καὶ ἀπόλλυται, ἀλλὰ ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Ὑψίστου εἶναι αἰωνία. Ἡ Μέλλουσα Κρίσις ἀναμένει πάντας, καὶ ἐκεῖ οὐκ ἔστι «προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ», ἀλλὰ ἀπόδοσις «ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ». Ἡ ἀλήθεια ἔρχεται... Ἐπίκειται.
Μιτροφόροι μὲ μανδύας κατέστησαν, ἀφρόνως, τὸ κάλυμμα τῆς ἰδεολογικῆς προστασίας ἀφρόνων τυράννων· ἰδοὺ συγκλονιστικὴ ὁμολογία: «Οὐκ ἐπιθυμῶ νὰ συστρατευθῶ μετὰ τοῦ Μητσοτάκη ὅταν θὰ συλλήσῃ τὴν Ἀκρόπολιν, διότι θὰ καταναγκάσῃ ἡμᾶς νὰ μεταφέρωμεν αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ»· τάδε ἔφη Κωστῆς Στεφανόπουλος, ὅτε ἀπεσκιρτήσατο ἐκ τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἱδρύσας τὸν οἰκεῖον αὐτοῦ πολιτικὸν σχηματισμόν, τὴν ΔΗ.ΑΝΑ. (1985).
