Αριστείδης
Π. Δασκαλάκης: «Λύπης ιατρός εστίν ανθρώποις λόγος (Μένανδρος)»
Λίγα φτωχά λόγια , αντίδωρο παραμυθίας για τους αδελφούς.
Πολύ
προβληματισμό και θλίψη προκαλεί η εκδημία
ορθοδόξων κληρικών. Η απώλεια προμάχων της Ορθοδοξίας, όπως προσφάτως του αξίου ιερέως π Σαράντη
Σαράντου και τώρα του π Νικολάου Μανώλη. Η δοκιμασία εν ασθενεία άλλων.
Συνταρακτική
η είδηση της απώλειας του πατρός Νικολάου.
Πολλοί
αδελφοί ορφάνεψαν .
Ο Κύριος
γνωρίζει, ευδοκεί ή παραχωρεί. « Άγνωστοι
αι βουλαί του Υψίστου» .
Αισθάνεσαι
ότι ανοίγει η γη κάτω απ’ τα πόδια σου, όταν βλέπεις τους λιγοστούς αγωνιστές-ομολογητές
τους χιλιολοιδορημένους κληρικούς , τους διωκόμενους ποιμένες, να
αποχωρούν για την ουράνια πολιτεία.
Δυσαναπλήρωτο
το κενό.
Νιώθεις ότι
τα τείχη της Ορθοδοξίας που βάλλονται απ’ τις δυνάμεις του κακού, πέφτουν,
συνθλίβονται . Κατακρημνίζονται.
Αισθάνεσαι
πως μπήκε μέσα στο κάστρο το απόρθητο, ο
πονηρός με τα όργανά του κι αλωνίζουν και σπέρνουν ανενόχλητοι τον σπόρο της
βλασφημίας και του ψεύδους.
Πιστεύεις
σιγά-σιγά ότι έρχεται το τέλος. Μετά την ορφάνια και την απώλεια, ο θάνατος.