Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ προσεκτικὸς καὶ ἀκούραστος τηρητὴς τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ὅταν ἀκόμα κατέχει ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα. Τὸ θεωρεῖ πνευματικὴ πτώση νὰ ἀκολουθήσει τὴν τακτικὴ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους, δὲν μιλοῦν γιὰ ἁμαρτίες, δὲν τοὺς συγκινεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴ θεωροῦν ἕνα θεσμὸ ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς μας (τὶς ἁμαρτωλὲς ἐννοεῖται) καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ παρουσία τους στὸ ναὸ εἶναι σπανιότατη. Μόνο ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση παρουσιάζονται γιὰ λίγο.
Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι μὲ τοὺς τίτλους τῶν σπουδῶν, μὲ τὰ ἀξιώματα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, μὲ τὸν πλοῦτο, μὲ τὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση, τὴν ποικίλη δραστηριότητά τους, τὴν ἐπίδοση καὶ τὶς διακρίσεις στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων, ἀλλὰ μὲ ἀπουσία χριστιανικοῦ ἤθους, εἶναι πολλὲς φορὲς πρόθυμοι νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ τοὺς ἀνώτερους ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου νὰ προβληθοῦν. Διοργανώνουν διάφορες φιέστες (πανηγυρικὲς ἐκδηλώσεις) ποὺ ἔχουν μόνο ἐπιδεικτικὸ χαρακτήρα πρὸς τιμήν τους, μιλοῦν μὲ ψεύτικο θαυμασμὸ γιὰ τὸ ἔργο τους, ὑπερτονίζουν ἀσήμαντες πρωτοβουλίες, ποὺ εἶχαν πάρει στὸ παρελθόν, ἐπαινοῦν χωρὶς νὰ γνωρίζουν καὶ τὰ ἀρνητικά τους ἔργα, πού τά ἐμφανίζουν ὡς λαμπρὰ καὶ μοναδικὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ἐμετικὰ ἐγκώμια, ποὺ δὲν ἔχουν καμιὰ ἀνταπόκριση στὴν πραγματικότητα.
Οἱ τιμώμενοι συγκινοῦνται ἀπὸ τίς τιμὲς καὶ τοὺς ἐπαίνους καὶ ὑποκριτικὰ δηλώνουν τὴ μετριότητά τους, ἐνῶ εἶχαν στενὴ συνεργασία μὲ τοὺς τιμῶντες! Οἱ τιμώμενοι δὲν παραλείπουν νὰ εὐχαριστήσουν καὶ ἀναφερθοῦν στὴ μεγαλοσύνη τῶν τιμώντων καὶ τὴ βαθιά τους ἐκτίμηση πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ ἄλλα φανταστικὰ «λαμπρά ἔργα» τους. Μὲ τὶς φιέστες αὐτὲς ὅλοι δοξάζονται καὶ ἱκανοποιεῖται τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας τους, ποὺ ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ταπείνωσης, ἡ ὁποία πρέπει νὰ κοσμεῖ τοὺς κληρικούς καὶ τοὺς συνειδητοὺς χριστιανούς γενικότερα.
Πρέπει κάποτε νὰ δεχτοῦμε ὅτι οἱ ἔπαινοι, οἱ διακρίσεις καὶ οἱ τίτλοι τιμῆς ἀπὸ πρόσωπα ποὺ ἐπιδιώκουν τὴ δική τους προβολὴ καὶ ἀναγνώριση, δὲν πρέπει νὰ γίνονται δεκτά. Καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι πρόσωπα, ποὺ κάποτε τοὺς εἶχαν δώσει ἐφήμερα ἀξιώματα οἱ πολιτικοί, δὲν εἶναι σπουδαῖα οὔτε καί τά σεβόμαστε, ὅταν τὰ ἁμαρτήματά τους καὶ ἡ περιφρόνησή τους πρὸς τὴν Ἐκκλησία εἶχαν προκαλέσει γενικὸ σκανδαλισμό. Οἱ περισσότεροι πρώην ἀξιωματοῦχοι τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας εἶναι ἄνθρωποι ποὺ μὲ ἄθλια μέσα εἶχαν πετύχει τὴν ἐκλογή τους!
Ἀλίμονο στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἀνθρώπους ποὺ διοργανώνουν γιὰ τὴ δική τους προβολὴ ἐκδηλώσεις κοσμικοῦ περιεχομένου. Ἀλίμονο, ἐπίσης, ἂν δέχονται ἀπὸ φορεῖς καὶ διάφορα ἱδρύματα τέτοιες ἐκδηλώσεις.
Ἂς θυμοῦνται ὅλοι τὸ λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ποὺ ἔχει ἰδιαίτερη βαρύτητα, ἀλλά καὶ ἐπικαιρότητα: «Ὅλες οἱ τιμὲς εἶναι φθαρτὲς καὶ προσωρινὲς καὶ καταστρέφονται μαζί μὲ τὸν παρόντα βίο, πολλὲς μάλιστα φορὲς σβήνουν πρὶν τελειώσει ἡ παροῦσα ζωή».