Κυρίες και Κύριοι, έχουμε ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, μακιγιαρισμένη με τις λέξεις της ανάποδης σκέψης.
Την ανωτέρω φωτογραφία με τον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου ανέβασε προσφάτως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Άρια (Αριάδνη) Αγάτσα δημοσιογράφος και πρόεδρος του Δ.Σ. του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων από τον Ιανουάριο του 2026.
Το συνοδευτικό κείμενο της φωτογραφίας είναι το ακόλουθο (αναδημοσιεύεται εδώ έτσι ακριβώς όπως αναρτήθηκε στον λογαριασμό της κ. Αγάτσα στο facebook – η γραφή της είναι αφρόντιστη: πολλές λέξεις είναι άτονες, λείπουν σημεία στίξεως κ.λπ.):
Συναντήθηκα σημερα με την Ένωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνων όπου κατά τη διάρκεια του Δ.Σ.είχαμε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση για τις μεγάλες προκλήσεις της ενημέρωσης. Συμφωνήσαμε οτι η αξιοπιστία και ο αγώνας κατά της παραπληροφόρησης είναι κοινός στόχος κι οτι θα συντονιστούμε για κοινή δράση προς αυτην την κατευθυνση. Ο Τύπος έχει ρόλο πυλώνα Δημοκρατίας ενω η συμβολή των εφημερίδων στη χώρα μας ειναι ιστορικής σημασίας. Ιστορικός ειναι και ο ρολος του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου το οποίο θα συνεχίσει να λειτουργεί ως πυλώνας αξιοπιστίας και συνεργασίας για το σύνολο του οικοσυστήματος της πληροφορίας . Στη φωτο με τον Πρόεδρo της ΕΙΗΕΑ Νίκο Χατζηνικολάου.
ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΧΟΛΙΟ
Η μελέτη του δυστοπικού μυθιστορήματος «1984» του Τζωρτζ Όργουελ και η αφομοίωση της θεωρίας του ανάποδου κόσμου μάς έχει διδάξει ότι, όταν οι λακέδες του κυρίαρχου ρεύματος ρίχνονται στον «πόλεμο κατά της παραπληροφόρησης», στην πραγματικότητα συσπειρώνονται για να συγκροτήσουν ένα γρανιτένιο τείχος ενάντια στην ελεύθερη σκέψη των πολιτών και τις φωνές που αμφισβητούν τα προπαγανδιζόμενα αφηγήματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Οι δημοσιογραφικοί αυλοκόλακες της μητσοτακικής Νέας Δικτατορίας δεν είναι τίποτε άλλο από χωροφύλακες της οργουελικής «Αστυνομίας της Σκέψης» (Thought Police).
Κυρίες και Κύριοι, έχουμε ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, μακιγιαρισμένη με τις λέξεις της ανάποδης σκέψης.
Οι κομματόπληκτοι λακέδες ετοιμάζονται να ρίξουν τους προπαγανδιστικούς λεκέδες της παραπληροφόρησης σε όσους καταγγέλλουν τους νεοταξίτικους καφέδες, τους οποίους οι πυλωροί του συστήματος (Gatekeepers) μας σερβίρουν νυχθημερόν, νομίζοντας ότι είμαστε ανόητοι ή ανοϊκοί χλεχλέδες.
O Καρλ Σμιτ (Carl Schmitt), «εστεμμένος νομικός του Γ΄ Ράιχ», είχε διατυπώσει στο έναν αλάνθαστο κανόνα (Schmitt, Πολιτική Θεολογία. Τέσσερα κεφάλαια γύρω από τη διδασκαλία περί κυριαρχίας, μτφ.: Π. Κονδύλης, εκδ. Λεβιάθαν, Αθήνα 1994, σελ. 11):
«Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (“Souverän ist, wer über den Ausnahmezustand entscheidet”).
 |
 |
Αντιστοίχως, στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα, κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει τι είναι αληθές και τι ψευδές, τι είναι πληφορόρηση και τι παραπληροφόρηση!
Τα πανίσχυρα ΜΜΕ, κηρύσσοντας τον «πόλεμο κατά της παραπληροφόρησης», επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την διατήρηση της κυριαρχίας των συμφερόντων που υπηρετούν, κατακλύζοντας με ψευδείς ή παραποιημένες ειδήσεις (false/fake news) τους τηλεδιασωληνωμένους πολίτες.
Κάποτε, τα ΜΜΕ, ιδίως ο ημερήσιος και κυριακάτικος Τύπος, χαρακτηρίζονταν ως «τέταρτη εξουσία», υπό την έννοια ότι ήλεγχαν τις άλλες τρεις εξουσίας: την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική.
Σήμερα, όμως τα ΜΜΕ έχουν εκφυλισθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι των τριών αυτών εξουσιών, παίζοντας τον ρόλο του ιερέα που τις λιβανίζει.
Ζούμε στην εποχή της ανελέητης προπαγάνδας, αυτού του φοβερού-σιωπηλού υπερόπλου που χρησιμοποιεί συστηματικά η μοντέρα, έξυπνη και πολυμορφική δικτατορία για να πολιορκεί και εν τέλει να εκπορθεί το μυαλό των πολιτών.
Δικαίως, το αρκτικόλεξο ΜΜΕ σημαίνει πλέον Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης/Ευνουχισμού και όχι Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Πόσο δίκιο είχε ο Ισπανός δημοσιογράφος και ομότιμος καθηγητής θεωρίας της επικοινωνίας Ιγνάθιο Ραμονέ (Ignacio Ramonet), ο οποίος στο βιβλίο του «Η έκρηξη της δημοσιογραφίας. Από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη μαζικότητα των μέσων ενημέρωσης» (μτφ.: Θ. Τσαπακίδης, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2011, σελ. 68) σημειώνει:
 |
«Από την εποχή που σταδιακά αρχίζει να επιταχύνεται η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, το περιεχόμενο αυτής της “τέταρτης εξουσίας” έχασε σιγά σιγά το νόημά του».
Ενώ «η “τέταρτη εξουσία” υπήρξε μια μορφή αντεξουσίας, που λειτουργούσε ως αντίβαρο στις άλλες τρεις», «η πραγματική εξουσία σήμερα βρίσκεται πλέον στα χέρια μιας δέσμης παγκόσμιων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ομίλων και εταιριών, των οποίων το εκτόπισμα στην παγκόσμια σκηνή είναι ορισμένες φορές μεγαλύτερο απ’ αυτό των κρατών. Αυτοί είναι οι “νέοι κυρίαρχοι του κόσμου”».
Πρόκειται για εταιρείες, που «δοσμένες στο κυνήγι της περαιτέρω γιγάντωσής τους και της κατάκτησης νέων αγορών, υποχρεώνονται να καλοπιάνουν τις άλλες εξουσίες. Οι μεγάλοι όμιλοι των μέσων ενημέρωσης δεν θέτουν ως πολιτικό τους στόχο να είναι η “τέταρτη εξουσία” ούτε το να καταγγέλλουν τις καταστρατηγήσεις του δικαίου ούτε να διορθώσουν τις δυσλειτουργίες της δημοκρατίας».
Στον Ραμονέ (ό.π., σελ. 75) ανήκει και η πατρότητα του όρου «τσομπανόσκυλα του οικονομικού κατεστημένου», τον οποίο έπλασε για να στηλιτεύσει την προδοτική στάση των δημοσιογράφων ενάντια στον λαό («αντιλαϊκή δύναμη» την αποκαλεί ο Ραμονέ).
 |
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ραμονέ στο βιβλίο του «Η τυραννία των ΜΜΕ» (μτφ.: Φωτεινή Μουρκούση, εκδ. Πόλις, Αθήνα, 1999, σελ. 8/9) αναφέρεται, και αυτός, στην οργουελική αστυνομία της σκέψης, γράφοντας τα εξής:
«ο σύγχρονος επικοινωνιακός μηχανισμός που συνοδεύεται από την επιστροφή των μονοπωλίων δικαιολογημένα ανησυχεί τους πολίτες. Θυμούνται τις προειδοποιήσεις του Τζωρτζ Όργουελ και του Άλντους Χάξλευ για την απατηλή πρόοδο ενός κόσμου που ελέγχεται από την αστυνομία της σκέψης. Φοβούνται την πιθανότητα μιας επιδέξιας διαμόρφωσης των συνειδήσεων σε παγκόσμια κλίμακα. Στο μεγάλο βιομηχανικό σχήμα που συνέλαβαν οι επικεφαλής της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας, διαπιστώνουμε ότι η πληροφορία θεωρείται πάνω από όλα εμπόρευμα, και ότι αυτή η αντίληψη επισκιάζει τη θεμελιακή αποστολή των ΜΜΕ, που είναι να διαφωτίζουν και να εμπλουτίζουν τη δημοκρατική συζήτηση».
 |